Update This Post

HS 2nd Year Advance Assamese Solution 2026 | Class 12 Advance Assamese Question Answer | Chapter 7 বুৰঞ্জীৰ দৌৰাত্ম্য

Note: আপুনি ইয়াত Post টোৰ এটা copy edit কৰি আছে। Submit নকৰালৈ Live WordPress Post-ত কোনো change নহ'ব।

Post Title

HS 2nd Year Advance Assamese Solution 2026 | Class 12 Advance Assamese Question Answer | Chapter 7 বুৰঞ্জীৰ দৌৰাত্ম্য

Post Title edit কৰিব নোৱাৰিব। কেৱল Post Content update কৰিব পাৰিব।

Post Content

বুৰঞ্জীৰ দৌৰাত্ম্য

প্ৰশ্নাৱলীঃ

১। অতীত ভাৰতবৰ্ষৰ আৰ্য ঋষি মুনিসকলে বুৰঞ্জী নিলিখাৰ সন্দৰ্ভত বেজবৰুৱা ডাঙৰীয়াই ব্যংগাত্মকভাৱে কোৱা কথাখিনি তোমাৰ নিজৰ ভাষাত লিখা।

উত্তৰঃ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ 'বুৰঞ্জী দৌৰাত্ম্য' তেওঁৰ ভালেমান কৃপাবৰী ৰচনাৰ মাজত এখন অন্যতন ৰচনা অসমীয়া বুলি নহয়, মানৱ সমাজৰ ভালেমান দিশৰ ওপৰত পোহৰ পেলাই তেওঁ নতুন নতুন তথ্যসম্ভাৰেৰে উন্নত সমাজ মানস গঢ়ি তোলাৰ ব্ৰতত হৈয়ে যে হাতত কলম তুলি লৈছিল যেন বোধ হয়।

'বুৰঞ্চীৰ দৌৰাত্ম্য' নামৰ পাঠটিত বেজবৰুৱাই প্ৰাচীন ভাৰতীয় আৰ্য সভ্যতাৰ জ্ঞান-বিস্তাৰৰ নিদৰ্শন স্বৰূপ বেদ, বেদান্ত, দৰ্শন, জ্যোতিৰ্বিদ্যা, আয়ুৰ্বেদ, ধনুৰ্বিদ্যা, গীত, নৃত্য, পুৰাণ, সংহিতা আদি ৰচনা হোৱাৰ বিপৰীতে আধুনিক অৰ্থৰ 'হিষ্টৰি' যে ৰচনা হোৱা নাছিল, তাৰ যথাযথ কাৰণ নিৰ্ণয় কৰিছে। তেওঁ কৈছে সেই সময়ত বুৰঞ্জী ৰচনা কৰিবলৈ প্ৰতিভাৰ অভাৱ নিশ্চয় হোৱা নাছিল। সেয়ে বুৰঞ্জীৰ প্ৰসংগত তেওঁৰ দৃষ্টিভংগীও ৰচনাখনত ব্যংগাত্মক হৈ পৰিছে।

পাশ্চাত্যৰ পণ্ডিতসকলে ভাৰতীয়সকলৰ ইতিহাস চেতনা নাই বুলি কব খোজে প্ৰাচীন শাস্ত্ৰসমূহ অধ্যয়ন কৰি বেজবৰুৱাই যি প্ৰচুৰ জ্ঞান আহৰণ কৰিছিল তাৰ আধাৰত কৈছে যে ভাৰতীয়সকলৰ বুৰঞ্জীতকৈ ভাৰতৰ প্ৰাচীন শাস্ত্ৰসমূহৰ সহত্ব গভীৰ। কিছুমানে ভবাৰ দৰে পুৰণি কালত ৰচিত পুৰাণবোৰ ভঙুৱাৰ গল্প, কাণীয়াৰ কীৰ্তন অথবা পাগলৰ প্ৰলাপ নহয়।

মূল কথা: 'বুৰঞ্জীৰ দৌৰাত্ম্য'ৰ মূল কথা হ’ল বুৰঞ্জীৰ নামত চলোৱা পাণ্ডিত্যৰ অপব্যৱহাৰ। বেজবৰুৱাই দেখুৱাইছে যে বুৰঞ্জীবিদসকলে কেনেকৈ সাধাৰণ আৰু নগণ্য কথাবোৰক লৈ দীঘলীয়া গৱেষণা কৰে আৰু কাল্পনিক যুক্তি দি একো একোটা বুৰঞ্জীৰ অধ্যায় সৃষ্টি কৰে। লেখাটিত বেজবৰুৱাই এজন তথাকথিত বুৰঞ্জীবিদৰ জৰিয়তে দেখুৱাইছে যে তেওঁলোকে কেনেকৈ কোনো এজন ঐতিহাসিক ব্যক্তিৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ সৰু সৰু কথা (যেনে— তেওঁ চেনি বেছি খাইছিল নে নিমখ) লৈও ডাঙৰ ডাঙৰ তথ্য উলিয়াব পাৰে। আচলতে, প্ৰকৃত বুৰঞ্জীৰ গাম্ভীৰ্য ৰক্ষা নকৰি কেৱল নাম আৰু প্ৰতিপত্তিৰ বাবে কৰা এনে 'দৌৰাত্ম্য'ই কেনেকৈ বুৰঞ্জীক হাস্যস্পদ কৰি তোলে, সেয়াই এই লেখাৰ মূল বিষয়।

বেজবৰুৱাৰ ব্যংগাত্মক ভাবধাৰা: বেজবৰুৱাৰ এই লেখাটি তেওঁৰ তীক্ষ্ণ ব্যংগ বা 'Wit' ৰ বাবে বিখ্যাত। তেওঁৰ ব্যংগাত্মক ভাবধাৰা তলত দিয়া দিশসমূহৰ মাজেৰে প্ৰকাশ পাইছে:

অতিৰঞ্জন (Exaggeration): বেজবৰুৱাই দেখুৱাইছে যে বুৰঞ্জীবিদসকলে কেনেকৈ তিলটোকে তাল কৰি দেখুৱাব পাৰে। কোনো এজন ৰজাই কিমান চেনি খাইছিল বা তেওঁৰ দাঁতৰ বিষ আছিল নে নাই— এনেবোৰ নগণ্য কথাৰ পৰাও তেওঁলোকে কেনেকৈ 'ঐতিহাসিক সিদ্ধান্ত' লয়, তাক বেজবৰুৱাই ব্যংগ কৰিছে।

পাণ্ডিত্যৰ ভেম: লেখকৰ মতে, কিছুমান বুৰঞ্জীবিদৰ প্ৰধান উদ্দেশ্য সত্য উদঘাটন কৰা নহয়, বৰঞ্চ নিজৰ পাণ্ডিত্য জাহিৰ কৰাহে। তেওঁলোকে পুৰণি তুলাপাতৰ বা উইয়ে খোৱা কাগজৰ পৰা তথ্য উদ্ধাৰ কৰি যিমানখিনি সত্য জানিব পাৰে, তাতকৈ দহ গুণ বেছি কল্পনাৰ ৰং সানি বুৰঞ্জী লিখে। বেজবৰুৱাই ইয়াক বুৰঞ্জীৰ 'দৌৰাত্ম্য' বা অত্যাচাৰ বুলি অভিহিত কৰিছে।

ভাষাৰ কৌতুক: বেজবৰুৱাৰ ভাষা অতিশয় ৰসাল। তেওঁ গম্ভীৰ বিষয় এটাকো লঘু কৰি দেখুৱাব পাৰে। বুৰঞ্জীবিদসকলৰ গৱেষণা পদ্ধতি আৰু তেওঁলোকৰ মাজত চলা তৰ্কবোৰক লৈ কৰা মন্তব্যই পাঠকক হাঁহিৰ খোৰাক দিয়ে, কিন্তু লগতে ভাবিবলৈও বাধ্য কৰে।

ভ্ৰান্ত ধাৰণাৰ প্ৰতি কটাক্ষ: বুৰঞ্জীত কেৱল ৰজা-মহাৰজাৰ যুদ্ধ বা বংশাৱলীৰ উপৰি বহুতো অদ্ভুত তথ্য সোমাই দিয়াৰ যি প্ৰৱণতা, তাক বেজবৰুৱাই সমালোচনা কৰিছে। তেওঁৰ মতে, বুৰঞ্জীবিদসকলে মৃত ব্যক্তিক কবৰৰ পৰা তুলি আনি নিজৰ ইচ্ছামতে নচুৱাব খোজে।

২।' বুৰঞ্জীৰ দৌৰাত্ম্য' লেখাটোৰ মূল কথাখিনি তোমাৰ ভাষাত লিখি বেজবৰুৱাৰ ব্যংগাত্মক ভাবধাৰা কেনেদৰে প্ৰকাশ পাইছে, আলোচনা কৰা।

উত্তৰঃ 'বুৰঞ্জীৰ দৌৰাত্ম্য'ৰ মূল কথা হ’ল বুৰঞ্জীৰ নামত চলোৱা পাণ্ডিত্যৰ অপব্যৱহাৰ। বেজবৰুৱাই দেখুৱাইছে যে বুৰঞ্জীবিদসকলে কেনেকৈ সাধাৰণ আৰু নগণ্য কথাবোৰক লৈ দীঘলীয়া গৱেষণা কৰে আৰু কাল্পনিক যুক্তি দি একো একোটা বুৰঞ্জীৰ অধ্যায় সৃষ্টি কৰে। লেখাটিত বেজবৰুৱাই এজন তথাকথিত বুৰঞ্জীবিদৰ জৰিয়তে দেখুৱাইছে যে তেওঁলোকে কেনেকৈ কোনো এজন ঐতিহাসিক ব্যক্তিৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ সৰু সৰু কথা (যেনে— তেওঁ চেনি বেছি খাইছিল নে নিমখ) লৈও ডাঙৰ ডাঙৰ তথ্য উলিয়াব পাৰে। আচলতে, প্ৰকৃত বুৰঞ্জীৰ গাম্ভীৰ্য ৰক্ষা নকৰি কেৱল নাম আৰু প্ৰতিপত্তিৰ বাবে কৰা এনে 'দৌৰাত্ম্য'ই কেনেকৈ বুৰঞ্জীক হাস্যস্পদ কৰি তোলে, সেয়াই এই লেখাৰ মূল বিষয়।

বেজবৰুৱাৰ এই লেখাটি তেওঁৰ তীক্ষ্ণ ব্যংগ বা 'Wit' ৰ বাবে বিখ্যাত। তেওঁৰ ব্যংগাত্মক ভাবধাৰা তলত দিয়া দিশসমূহৰ মাজেৰে প্ৰকাশ পাইছে:

এই অধ্যায়টোৰ পৰা যোৱা দহ বছৰত অহা প্ৰশ্নবোৰ ঃ

১/ অঃ ভাঃ উঃ সাঃ সভা (অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভা) কিমান চনত স্থাপিত হৈছিল? (২০০৮, ২০১৮) উত্তৰঃ ১৮৮৮ চনৰ ২৫ আগষ্ট তাৰিখে কলিকতাত স্থাপিত হৈছিল।

২/ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই লিখা একমাত্ৰ উপন্যাসখনৰ নাম কি? (২০১৮) উত্তৰঃ 'পদুম কুঁৱৰী'।

৩/ 'কদম কলি' কবিতাপুথিখন কোনে ৰচনা কৰিছিল? (২০০৮) উত্তৰঃ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই। (মনত ৰাখিব: সীতানাথ ব্ৰহ্মচৌধুৰীৰ পুথিখনৰ নাম 'কদমকলি', আৰু বেজবৰুৱাৰ খনৰ নামো একেই)।

৪/ 'বুৰঞ্জী' কোন ভাষাৰ পৰা অহা শব্দ? (২০০৯, ২০১৩, ২০১৫, ২০১৬) উত্তৰঃ টাই (আহোম) ভাষাৰ পৰা।

৫/ 'নিবোকা চামোন' শব্দৰ অৰ্থ কি? (২০১১) উত্তৰঃ 'নিবোকা চামোন' মানে হ’ল নিমাতি বা কথা নোকোৱা ব্যক্তি। লোকবিশ্বাস অনুসৰি 'চামোন' হ’ল চোম গছত থকা এবিধ ভূত, যিয়ে লম্ভিলে মানুহ বোবা বা নিবোকা হয়।

৬/ 'বুৰঞ্জী' শব্দৰ আভিধানিক অৰ্থ কি? (২০১৬) উত্তৰঃ টাই ভাষাৰ মতে, 'বু' মানে নজনা, 'ৰঞ্জী' মানে জনাৰ ভৰাল। অৰ্থাৎ 'নজনা কথা জনাৰ ভৰাল'।

৭/ 'লেমটো' শব্দৰ অৰ্থ কি? (২০১০, ২০১৬, ২০১৮) উত্তৰঃ 'লেমটো' মানে হ’ল কোনো স্বাৰ্থৰ আশাত কাৰোবাৰ পাছে পাছে ঘূৰি ফুৰা আমনিদায়ক লোক।

৮/ 'বৰ বুৰঞ্জী' বুলি কোনকেইখন বুৰঞ্জীক কোৱা হয়? উত্তৰঃ বেজবৰুৱাৰ মতে— 'লাংপুং ৰচিত বুৰঞ্জী', 'ৰবিন্সন প্ৰণীত হিষ্টৰি' আৰু 'মঞ্চুপ ভনিত একচন্দ্ৰ স্তমোহন্তি' বুৰঞ্জীক বৰ বুৰঞ্জী বুলি কোৱা হয়।

৯/ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই কোন ঠাইত অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিত্ব কৰিছিল? উত্তৰঃ ১৯২৪ চনত গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভাৰ সপ্তম অধিৱেশনত।

১০/ 'অসমীয়া বুৰঞ্জী নিশ্চয় আহোমসকলৰ দান।' — আলোচনা কৰা। (২০১৩) উত্তৰ: ভাৰতৰ অন্যান্য প্ৰান্তৰ তুলনাত অসমত বুৰঞ্জী লিখাৰ পৰম্পৰা অতি চহকী আৰু ইয়াৰ সম্পূৰ্ণ কৃতিত্ব আহোমসকলৰ। স্বৰ্গদেউ চুকাফাই অসমলৈ আহোঁতে লগত বুৰঞ্জী লিখক বা 'বাইলুং'সকলক লৈ আহিছিল আৰু নিৰ্দেশ দিছিল যে ৰাজ্যত ঘটা প্ৰতিটো ঘটনা যেনেকৈ দেখিছে তেনেকৈ লিপিবদ্ধ কৰিব লাগে।

লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই আহোমসকলৰ এই বুৰঞ্জী লিখাৰ প্ৰতি থকা 'Sense' বা ধাউতিটোক যথাযোগ্য সন্মান জনাইছে। কিন্তু তেওঁ লগতে এটা ব্যংগাত্মক দিশো দাঙি ধৰিছে। আহোমসকলৰ অনুকৰণত পৰৱৰ্তী সময়ত অসমৰ বিভিন্ন ফৈদ বা বংশই নিজৰ নিজৰ বংশাৱলী বা বুৰঞ্জী লিখিবলৈ লৈছিল। কিন্তু সেইবোৰৰ বহুলাংশই সত্যৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত হোৱাৰ পৰিৱৰ্তে নিজৰ গুণগান বা অতিৰঞ্জিত বৰ্ণনাৰে ভৰি আছিল (যাক কবিয়ে 'A lion painting himself' অৰ্থাৎ সিংহই নিজৰ ছবি নিজে অঁকাৰ সৈতে তুলনা কৰিছে)।

গতিকে, আহোমসকলে বুৰঞ্জী লিখাৰ যি ভেটি স্থাপন কৰিছিল, সেয়া অসমীয়া সাহিত্যলৈ এক অমূল্য দান হ'লেও, ইয়াৰ বিকৃত ৰূপটোকহে বেজবৰুৱাই 'বুৰঞ্জীৰ দৌৰাত্ম্য' বুলি সমালোচনা কৰিছে।

(ক) অতি চমু প্ৰশ্নঃ শুধৰণি কৰা সংস্কৰণ ১। 'ন্যায় দৰ্শন'ৰ প্ৰণেতা কোন? [HS '08, '17] উত্তৰঃ মহৰ্ষি গৌতম।

২। 'নিবোকা চামোন' শব্দৰ অৰ্থ কি? [HS '07, '09, '11] উত্তৰঃ নিমাতি বা কথা নোকোৱা ব্যক্তি (লোকবিশ্বাসমতে চামোন ভূত লম্ভিলে মানুহ নিবোকা হয়)।

৩। 'কদমকলি' কবিতা পুথিখন কোনে ৰচনা কৰিছিল? [HS '08] উত্তৰঃ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই।

৪। 'বুৰঞ্জী' কোন ভাষাৰ পৰা অহা শব্দ? [HS '09, '13, '15] উত্তৰঃ টাই (আহোম) ভাষাৰ পৰা। (বি:দ্ৰ: আপুনি ফাৰ্ছী বুলি লিখিছে, সেইটো ভুল হ’ব)।

৫। 'লেমটো' শব্দৰ অৰ্থ কি? [HS '10, '12] উত্তৰঃ কোনো স্বাৰ্থৰ আশাত কাৰোবাৰ পাছে পাছে ঘূৰি ফুৰা আমনিদায়ক লোক। (বি:দ্ৰ: আপুনি গছৰ কলম বুলি লিখিছে, সেইটো ভুল)।

৬। বৈদিক সাহিত্যৰ অন্তিম ভাগৰ নাম কি? [HS '14] উত্তৰঃ উপনিষদ বা বেদাস্ত।

৭। 'বুৰঞ্জী' শব্দৰ আভিধানিক অৰ্থ কি? [HS '16] উত্তৰঃ টাই ভাষাৰ মতে, 'বু' মানে নজনা আৰু 'ৰঞ্জী' মানে জনাৰ ভৰাল। অৰ্থাৎ 'নজনা কথা জনাৰ ভৰাল'।

(খ) চমু প্ৰশ্নঃ ১। 'পুৰাণ' কাক বোলে? 'পুৰাণ'ৰ কি কি পাঁচোটা লক্ষণ আছে লিখা। [HS '09] উত্তৰঃ ভাৰতীয় ধৰ্মীয় পৰম্পৰাত দেৱ-দেৱীৰ মহিমা, সৃষ্টিতত্ত্ব আৰু ইতিহাস বৰ্ণিত হোৱা ধৰ্মশাস্ত্ৰসমূহেই হ’ল পুৰাণ। পুৰাণৰ পাঁচটা লক্ষণ হ’ল— সৰ্গ, প্ৰতিসৰ্গ, বংশ, মন্বন্তৰ আৰু বংশানুচৰিত।

২। 'আয়ুৰ্বেদ' কি বিষয়ক শাস্ত্ৰ? তোমাৰ পাঠ্যপুথিত উল্লেখ কৰা দুখন আয়ুৰ্বেদ গ্ৰন্থৰ নাম লিখা। [HS '10, '12] উত্তৰঃ 'আয়ুৰ্বেদ' হ’ল প্ৰাচীন ভাৰতীয় চিকিৎসা বিজ্ঞান বিষয়ক শাস্ত্ৰ। পাঠ্যপুথিত উল্লেখ কৰা দুখন উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ হ’ল— ১/ চৰক সংহিতা (আপুনি সঙ্কৰ বুলি লিখিছিল, সেইটো সংহিতা হ’ব)। ২/ সুশ্ৰুত সংহিতা।

লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ 'বুৰঞ্জীৰ দৌৰাত্ম্য' পাঠটোৰ আধাৰত এই প্ৰশ্নটো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। পৰীক্ষাত ৫ নম্বৰৰ বাবে আহিলে আপোনাৰ উত্তৰটো অলপ চহকী কৰিবলৈ মই তলত দিয়া ধৰণে লিখিবলৈ পৰামৰ্শ দিম:

৩। 'অসমীয়া বুৰঞ্জী নিশ্চয় আহোমসকলৰ দান।' — আলোচনা কৰা। [HS' 13, '18] উত্তৰ: অসমীয়া সাহিত্য আৰু ইতিহাসৰ ভঁৰাললৈ আহোমসকলৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ অৱদান হ’ল বুৰঞ্জী। এই বিষয়ে তলত দিয়া ধৰণে আলোচনা কৰিব পাৰি:

বুৰঞ্জী লিখাৰ পৰম্পৰা: ১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দত স্বৰ্গদেউ চুকাফাই যেতিয়া অসমত আহোম ৰাজত্ব স্থাপন কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁ নিজৰ লগত বুৰঞ্জী লিখক বা 'বাইলুং'সকলক লৈ আহিছিল। চুকাফাৰ নিৰ্দেশ আছিল যে ৰাজ্যত ঘটা প্ৰতিটো সৰু-বৰ ঘটনা সঠিকভাৱে লিপিবদ্ধ কৰিব লাগে। তেতিয়াৰ পৰাই অসমত ধাৰাবাহিকভাৱে বুৰঞ্জী লিখাৰ প্ৰথা আৰম্ভ হয়।

গদ্য সাহিত্যৰ বিকাশ: আহোমসকলৰ এই দানৰ ফলতেই অসমীয়া গদ্য সাহিত্যই এক নিৰ্দিষ্ট গতি লাভ কৰিছিল। ভাৰতৰ আন ঠাইত যেতিয়া ইতিহাস কেৱল কবিতা বা আখ্যানৰ মাজত সীমাবদ্ধ আছিল, অসমত কিন্তু নিৰপেক্ষ গদ্যত বাস্তৱিক ঘটনাৰ বুৰঞ্জী লিখা হৈছিল।

ঐতিহাসিক সচেতনতা: লেখক লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই উল্লেখ কৰিছে যে আহোমসকলৰ বুৰঞ্জী জ্ঞান বা 'Historical Sense' জন্মগত আছিল। তেওঁলোকৰ এই চৰ্চাই পৰৱৰ্তী সময়ত অসমৰ অন্যান্য জাতি-জনগোষ্ঠী আৰু সত্ৰসমূহকো নিজৰ ইতিহাস বা চৰিত-পুথি লিখিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল।

বেজবৰুৱাৰ দৃষ্টিভংগী: বেজবৰুৱাই আহোমসকলৰ এই দানক সন্মান জনাইছে যদিও ব্যংগাত্মকভাৱে কৈছে যে এই বুৰঞ্জী লিখাৰ পৰম্পৰাৰ অনুকৰণ কৰিবলৈ গৈয়েই পৰৱৰ্তী কালত বহুতো অনৈতিহাসিক আৰু অতিৰঞ্জিত 'বংশাৱলী'ৰ সৃষ্টি হ’ল, যাক তেওঁ 'বুৰঞ্জীৰ দৌৰাত্ম্য' বুলি অভিহিত কৰিছে।

সামৰণি: গতিকে ক’ব পাৰি যে আহোমসকলৰ পৃষ্ঠপোষকতাতেই অসমত বিজ্ঞানসন্মত বুৰঞ্জী চৰ্চাৰ ভেটি নিৰ্মাণ হৈছিল আৰু ই আজিও অসমীয়া পৰিচয়ৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ হৈ আছে।

১. পুৰাণৰ পাঁচটা লক্ষণ (প্ৰশ্ন ৩): আপুনি লিখা আধ্যাত্মিক শিক্ষা, নৈতিক উপদেশ— এইবোৰ সাধাৰণ অৰ্থত ঠিকেই আছে, কিন্তু শাস্ত্ৰীয়মতে পুৰাণৰ পাঁচটা নিৰ্দিষ্ট লক্ষণ আছে। সেইবোৰ হ'ল: সৰ্গ, প্ৰতিসৰ্গ, বংশ, মন্বন্তৰ আৰু বংশানুচৰিত। (এইটো লিখিলেহে সম্পূৰ্ণ নম্বৰ পোৱা যায়)।

২. কবিতা পুথিৰ নাম (প্ৰশ্ন ৪ - অতি চমু): লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ কবিতা পুথিখনৰ নাম হ'ল 'কদমকলি'। আপুনি উত্তৰত 'পদুমকলি' বুলি লিখিছে। (মনত ৰাখিব, তেওঁৰ একমাত্ৰ উপন্যাসখনহে 'পদুম কুঁৱৰী')।

৩. বুৰঞ্জী শব্দৰ অৰ্থ (প্ৰশ্ন ৪ - ৰচনাধৰ্মী): ইয়াত টাই ভাষাৰ অৰ্থটো লিখা দৰকাৰ। 'বু' মানে নজনা আৰু 'ৰঞ্জী' মানে জনাৰ ভৰাল।

ৰচনাধৰ্মী প্ৰশ্নৰ আৰ্হি উত্তৰ:

১। প্ৰাচীন ভাৰতীয় ঋষি-মুনিসকলে কেনে ধৰণৰ গ্ৰন্থ লিখি থৈ গৈছে? [HS '08] উত্তৰ: প্ৰাচীন ভাৰতীয় ঋষি-মুনিসকলে মানৱ জীৱনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সকলো জ্ঞানৰে ভাণ্ডাৰ স্বৰূপ গ্ৰন্থ লিখি থৈ গৈছে। বেজবৰুৱাৰ মতে, তেওঁলোকে আমাক ধৰ্মৰ বাবে 'বেদ-উপনিষদ', সমাজ নীতিৰ বাবে 'স্মৃতি-সংহিতা', স্বাস্থ্যৰ বাবে 'আয়ুৰ্বেদ', তৰ্কৰ বাবে 'ন্যায় দৰ্শন' আৰু বিভিন্ন কলা-কৌশলৰ বাবে 'চৌষষ্ঠি কলা'ৰ দৰে অমূল্য গ্ৰন্থ দি গৈছে। অৰ্থাৎ আধ্যাত্মিকতাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি দৈনন্দিন জীৱনৰ প্ৰয়োজনীয় সকলো শাস্ত্ৰই তেওঁলোকে ৰচনা কৰিছিল।

২। "মুঠতে কওঁ, আগৰকলীয়া জ্ঞানীসকলে আমাক যিহকে লাগে সেইবোৰ দি গৈছিল" — কথাষাৰ বিশ্লেষণ কৰা। [HS '10] উত্তৰ: এই উক্তিটোৰ জৰিয়তে বেজবৰুৱাই প্ৰাচীন ভাৰতীয় ঋষি-মুনিসকলৰ বহুমুখী প্ৰতিভাৰ প্ৰশংসা কৰিছে। তেওঁৰ মতে, আধ্যাত্মিক জ্ঞান, সাহিত্য, দৰ্শন, চিকিৎসাবিদ্যা বা শিল্পকলা— সকলোতে আমাৰ পূৰ্বপুৰুষসকলে চৰম উৎকৰ্ষ সাধন কৰিছিল। তেওঁলোকে আমাক দৰ্শনৰ পৰা কামশাস্ত্ৰলৈকে সকলো দি গৈছিল। কেৱল এটা বস্তুৰহে অভাৱ আছিল, সেয়া হ’ল 'বুৰঞ্জী'। কাৰণ তেওঁলোকৰ দৃষ্টিত জগতখন আছিল মায়া বা মৰীচিকাৰ দৰে ক্ষণস্থায়ী। সেয়ে তেওঁলোকে পাৰ্থিৱ ঘটনাৱলী লিপিবদ্ধ কৰি ৰখাতকৈ আধ্যাত্মিক সত্য বিচাৰি উলিওৱাতহে বেছি গুৰুত্ব দিছিল।

১/ 'বুৰঞ্জীৰ দৌৰাত্ম্য' পাঠৰ সাৰাংশ আৰু প্ৰয়োজনীয় টোকা ক) বুৰঞ্জী আৰু হিষ্ট্ৰী (History): বেজবৰুৱাৰ মতে, বৰ্তমান যুগৰ তথাকথিত বুৰঞ্জীবিদসকলে 'History' শব্দটোক 'হিষ্টুৰি' বুলি উচ্চাৰণ কৰি তাৰ এটা নতুন ৰূপ দিছে। তেওঁ ব্যংগ কৰিছে যে আধুনিক বুৰঞ্জীত আধ্যাত্মিকতা বা সত্যতকৈ তাৰিখ আৰু যুদ্ধৰ বিৱৰণকহে বেছি গুৰুত্ব দিয়া হয়।

খ) ষড়দৰ্শন (Six Systems of Philosophy): প্ৰাচীন ভাৰতৰ ছয়খন প্ৰধান দৰ্শন শাস্ত্ৰ হ’ল: ১/ ন্যায় (মহৰ্ষি গৌতম) ২/ বৈশেষিক (মহৰ্ষি কণাদ) ৩/ সাংখ্য (মহৰ্ষি কপিল) ৪/ যোগ (মহৰ্ষি পতঞ্জলি) ৫/ পূৰ্ব-মীমাংসা (মহৰ্ষি জৈমিনি) ৬/ উত্তৰ-মীমাংসা বা বেদান্ত (মহৰ্ষি ব্যাস)

গ) বেদৰ ভাগ (Four Vedas): বেজবৰুৱাই উল্লেখ কৰিছে যে ঋষি-মুনিসকলে আমাক আধ্যাত্মিক তৃপ্তিৰ বাবে চাৰিখন বেদ দি গৈছে।

ঋগবেদ: জ্ঞানৰ সংগ্ৰহ (স্তোত্ৰসমূহ)।

যজুৰ্বেদ: কৰ্মকাণ্ড বা যজ্ঞৰ বিধি।

সামবেদ: উপাসনা বা সংগীত।

অথৰ্ববেদ: দৈনন্দিন জীৱনৰ বিজ্ঞান আৰু ঔষধি।

২/ "A Lion is Painting Himself" — ইয়াৰ তাৎপৰ্য আপুনি আপোনাৰ উত্তৰত এই বাক্যশাৰী ব্যৱহাৰ কৰিছে। ইয়াৰ প্ৰকৃত অৰ্থ হ’ল— "স্বার্থজড়িত আত্ম-প্ৰশংসা"। বেজবৰুৱাই দেখুৱাইছে যে আহোমসকলৰ পাছত যিবোৰ বংশাৱলী বা বুৰঞ্জী লিখা হ’ল, তাত লিখকসকলে নিজৰ বংশৰ গুণগান গাবলৈ গৈ বহুতো মিছা বা অতিৰঞ্জিত কথা লিখিলে। যিদৰে এটা সিংহই যদি নিজৰ ছবি নিজে আঁকে, তেন্তে সি নিজকে সদায় বীৰ হিচাপেই দেখুৱাব; ঠিক তেনেকৈ এই বুৰঞ্জীবোৰো আছিল একপক্ষীয়। ইয়াকে কবিয়ে 'বুৰঞ্জীৰ দৌৰাত্ম্য' বুলিছে।

৩/ পুৰাণৰ দহটা লক্ষণ (শ্ৰীমদ্ভাগৱতৰ মতে) আপুনি দিয়া দহটা লক্ষণ শুদ্ধ আছে। পৰীক্ষাত কেতিয়াবা ২ নম্বৰৰ বাবে ইয়াৰে যিকোনো চাৰিটা বা পাঁচটা সুধিব পাৰে। আপুনি দিয়া লিষ্টিখন মনত ৰাখিলে যথেষ্ট হ’ব।

মনত ৰাখিবলগীয়া কথা: বেজবৰুৱাই এই গোটেই পাঠটোত আধুনিক বুৰঞ্জীবিদসকলক সমালোচনা কৰিছে, কাৰণ তেওঁলোকে সামান্য তথ্য এটা পালেই তাক লৈ অৰ্থহীন তৰ্কত লিপ্ত হয়। তেওঁলোকৰ মতে গংগাৰ পানী গৰম আছিল নে চেঁচা, সেইটোৱে বুৰঞ্জীৰ ডাঙৰ বিষয়। ইয়াৰ বিপৰীতে ঋষি-মুনিসকলে জগতক মায়া বুলি ভাবিছিল কাৰণেহে এনে অসাৰ বুৰঞ্জী নিলিখিলে— এইটোৱেই লেখকৰ মূল যুক্তি।

Your Email ID

Verification record-ৰ বাবে Email ID প্রয়োজন। Name নালাগে।

What did you update?

আপুনি কি কি সলনি কৰিলে সৰুকৈ লিখক। Admin Review page-ত automatic change highlight-ও দেখা যাব।

Submit কৰাৰ পাছত এই Update টো Pending Verification হিচাপে save হ'ব।