দৃশ্য়ান্তৰ
১/ চমু উত্তৰ দিয়া:
(ক) কবিয়ে কিমান বছৰৰ আগতে মানুহজনক লগ পাইছিল?
উত্তৰ: কবিয়ে পঁচিশ বছৰৰ আগতে মানুহজনক লগ পাইছিল।
(খ) মানুহজনে কিয় নিজৰ ঘৰ বিচাৰি পোৱা নাছিল?
উত্তৰ: মানুহজন কুকুৰীকণা আছিল, সেয়ে সন্ধিয়াৰ আন্ধাৰত তেওঁ নিজৰ ঘৰৰ নঙলামুখ চিনি পোৱা নাছিল।
(গ) মানুহজনে নিজৰ ঘৰৰ পদূলি ক’ত বিচাৰিছিল?
উত্তৰ: মানুহজনে নিজৰ ঘৰৰ পদূলি নিজৰেই নঙলামুখত বিচাৰি হাবাথুৰি খাইছিল।
(ঘ) মানুহজনৰ ঘৰৰ দাঁতিত কিহে নমস্কাৰৰ ভংগীত আছিল?
উত্তৰ: মানুহজনৰ ঘৰৰ দাঁতিত থকা ‘আগলি বাঁহে’ নমস্কাৰৰ ভংগীত হালি আছিল।
(ঙ) কবিয়ে কেনে সময়ত মানুহজনক লগ পাইছিল?
উত্তৰ: কবিয়ে গধূলি সময়ত মানুহজনক লগ পাইছিল।
২/ সাতমহলীয়া ঘৰৰ বাহিৰত ৰৈ থকা মানুহজনে কবিৰ স’তে কি কি কথা পাতিছিল তোমাৰ নিজৰ কথাৰে লিখা।
উত্তৰ: সাতমহলীয়া অট্টালিকাৰ পদূলিত ৰৈ থকা বৃদ্ধজনে কবিক এজন অচিনাকি আগন্তুক বা ভাড়াঘৰ বিচাৰি অহা মানুহ বুলি ভাবিছিল। তেওঁ কবিৰ সৈতে অতি তিক্ততাৰে কথা পাতিছিল। তেওঁ কৈছিল যে সেই বিশাল অট্টালিকাটোত বহুত মানুহ থাকে যদিও কাৰোৰে মাজত আন্তৰিকতা নাই। তেওঁ ঘৰটোক ‘যখৰ মহলা’ৰ সৈতে তুলনা কৰিছিল। তাত বাস কৰা মানুহবোৰ ইমানেই স্বাৰ্থপৰ যে কাৰোবাৰ মৃত্যু হ’লে দাহ কৰিবলৈও এজন মানুহ আগবাঢ়ি নাহে।
৩/ ‘দৃশ্যান্তৰ’ কবিতাটোৰ মূলভাৱ লিখা।
উত্তৰ: ‘দৃশ্যান্তৰ’ কবিতাটোৰ জৰিয়তে কবিয়ে পঁচিশ বছৰৰ ব্যৱধানত ঘটা সামাজিক আৰু মানসিক পৰিৱৰ্তনৰ এক কৰুণ ছবি অংকন কৰিছে।
পঁচিশ বছৰ আগতে পৰিৱেশটো আছিল প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্যৰে ভৰা। মানুহৰ পঁজা ঘৰ আছিল যদিও মনবোৰ আছিল আন্তৰিকতাৰে ভৰা। কুকুৰীকণা মানুহজনে শাৰীৰিকভাৱে চকুৰে নেদেখিলেও মানসিক শান্তিৰে সেই পঁজাত বাস কৰিছিল।
কিন্তু পঁচিশ বছৰৰ পাছত সেই দৃশ্য সলনি হ’ল। গছ-গছনি কাটি তাত কংক্ৰীটৰ সাতমহলীয়া অট্টালিকা গঢ়ি উঠিল। মানুহজনৰ চকুৰ বেমাৰ ভাল হ’ল, কিন্তু মনৰ চকু দুটা যেন অন্ধ হৈ গ’ল। এতিয়া তেওঁৰ ঐশ্বৰ্য আছে, কিন্তু শান্তি নাই। মানুহৰ মাজত আত্মীয়তা নোহোৱা হ’ল আৰু যান্ত্ৰিকতাই সমাজখনক গ্ৰাস কৰিলে। সেউজীয়া প্ৰকৃতিৰ ঠাইত ‘কংক্ৰীটৰ হাবি’ গঢ়ি উঠা আৰু মানৱীয়তা হেৰাই যোৱাটোৱেই কবিতাটোৰ মূল বিষয়।
৪/ “বৰ শান্তিত আছোঁ এই পঁজাটিত।” — কোনে, কিয় এইদৰে কৈছিল? কথাষাৰৰ অন্তৰ্নিহিত ভাৱ লিখা।
উত্তৰ: উক্ত কথাষাৰ পঁচিশ বছৰৰ আগৰ সেই কুকুৰীকণা মানুহজনে কবিক কৈছিল।
মানুহজনে এইদৰে কোৱাৰ কাৰণ হ’ল— তেওঁ বাস কৰা পঁজাটোৰ চাৰিওফালে কাকিনী তামোল আৰু আগলি বাঁহৰ দৰে প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ আছিল। তাত কোনো যান্ত্ৰিকতা বা কৃত্ৰিমতা নাছিল। মানুহৰ মাজত আন্তৰিকতা আছিল। তেওঁৰ ঘৰটো যদিও সৰু আছিল, কিন্তু তাত মানসিক তৃপ্তি আৰু নিৰাপত্তা আছিল। ইয়াৰ দ্বাৰা কবিয়ে বুজাব বিচাৰিছে যে সুখ অট্টালিকাত নাথাকে, সুখ থাকে মানুহৰ মনৰ সৰলতা আৰু প্ৰকৃতিৰ সান্নিধ্যত।
৫/ “হেৰা অচিনাকি মানুহজন, তোমাক কি লাগেহে ইয়াত?” — কোনে কিয় কবিক এনেদৰে সুধিছে বুজাই লিখা।
উত্তৰ: এই কথাষাৰ পঁচিশ বছৰৰ পাছত সেই একেজন বৃদ্ধই কবিক সুধিছিল।
কবিয়ে পঁচিশ বছৰৰ পাছত সেই পুৰণি ঠাইখনলৈ গৈ কংক্ৰীটৰ অট্টালিকা দেখি আচৰিত হৈ থিয় দিছিল। বৃদ্ধজনে কবিক চিনি পোৱা নাছিল আৰু তেওঁক এজন নতুন ভাড়াঘৰ বিচাৰি অহা মানুহ বুলি সন্দেহ কৰিছিল। বৰ্তমানৰ যান্ত্ৰিক যুগত মানুহে অচিনাকি মানুহক মৰমেৰে মাত দিয়াৰ সলনি সন্দেহৰ চকুৰে চায়। সেই যান্ত্ৰিক আৰু সন্দেহী মানসিকতাৰ বাবেই বৃদ্ধজনে কবিক এনেদৰে সুধিছিল।
৬/ ‘দৃশ্যান্তৰ’ কবিতাটোত কবিয়ে কিদৰে পৰিৱৰ্তিত সামাজিক জীৱনৰ ছবি আঁকিছে বুজাই লিখা।
উত্তৰ: কবিয়ে ‘দৃশ্যান্তৰ’ কবিতাটোত পৰিৱৰ্তনৰ দুটা দিশ দেখুৱাইছে— এটা প্ৰাকৃতিক আৰু আনটো মানসিক।
প্ৰাকৃতিক পৰিৱৰ্তন: আগৰ দিনৰ কেঁচা আলিবাট, কাকিনী তামোল আৰু বাঁহগছৰ ঠাইত এতিয়া কংক্ৰীটৰ অট্টালিকা আৰু পিটছ্ ঢলা ৰাস্তা হ’ল। সেউজীয়া প্ৰকৃতি ধ্বংস হৈ যান্ত্ৰিক নগৰলৈ পৰিৱৰ্তিত হ’ল।
মানসিক পৰিৱৰ্তন: আগৰ মানুহৰ মাজত যি সৰলতা আৰু আত্মীয়তা আছিল, সেয়া এতিয়া নোহোৱা হ’ল। পঁচিশ বছৰ আগৰ মৰমীয়াল মানুহজন এতিয়া এজন খঙাল আৰু সন্দেহী বৃদ্ধলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ল। মানুহবোৰ এতিয়া একেটা অট্টালিকাতে থাকে যদিও তেওঁলোকৰ মাজত কোনো যোগাযোগ নাই। আনকি কাৰোবাৰ মৃত্যু হ’লেও কাষৰ মানুহজনৰ খবৰ ল’বলৈ সময় নাই।
৭/ হৰেকৃষ্ণ ডেকাৰ চমু পৰিচয়:
উত্তৰ: আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী বিশিষ্ট কবি আৰু গল্পকাৰ হৰেকৃষ্ণ ডেকাৰ জন্ম হয় ১৯৪৩ চনত তিনিচুকীয়াত। তেওঁ ভাৰতীয় আৰক্ষী সেৱাৰ এজন উচ্চপদস্থ বিষয়া আছিল আৰু অসমৰ আৰক্ষী সঞ্চালক প্ৰধান হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
কবিতা পুথি: ‘ৰাতিৰ শোভাযাত্ৰা’, ‘আন এজন’, ‘সান মিহলি’ ইত্যাদি।
গল্প পুথি: ‘গল্প আৰু কল্প’, ‘মধুসূদনৰ দলং’ আদি।
উপন্যাস: ‘আগন্তুক’।
সন্মান: তেওঁ ‘ৰাতিৰ শোভাযাত্ৰা’ কাব্যগ্ৰন্থৰ বাবে ১৯৮৭ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা আৰু ২০১০ চনত অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা লাভ কৰে। তেওঁ ‘গৰীয়সী’ আৰু ‘The Sentinel’ কাকতৰ সম্পাদনাৰ সৈতেও জড়িত আছিল।
৮/ ব্যাখ্যা কৰা:
(ক) “মৰিলে দাহ কৰিবলৈও এজন মানুহ নাই।”
উত্তৰ: * প্ৰসংগ: উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত হৰেকৃষ্ণ ডেকাৰ ‘দৃশ্যান্তৰ’ নামৰ কবিতাটোৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
সংগতি: ইয়াত কবিয়ে আধুনিক নগৰীয়া জীৱনৰ চৰম নিসংগতা আৰু আন্তৰিকতাৰ অভাৱৰ কথা প্ৰকাশ কৰিছে।
ব্যাখ্যা: বৰ্তমানৰ সমাজত মানুহে অট্টালিকা সাজি আভিজাত্যৰ জীৱন যাপন কৰে যদিও তেওঁলোকৰ মনবোৰ সংকীৰ্ণ। মানুহবোৰ ইমানেই স্বাৰ্থপৰ আৰু ব্যস্ত যে কাষৰ কোঠাত থকা মানুহজনৰ সৈতেও তেওঁলোকৰ চিনাকি নাই। বিপদৰ সময়ত সহায় কৰাটো দূৰৰে কথা, কোনোবা মৰিলে শেষকৃত্য সম্পন্ন কৰিবলৈও এতিয়া মানুহৰ অভাৱ। যান্ত্ৰিকতাই মানুহৰ মানৱীয় গুণবোৰ মষিমূৰ কৰা কাৰ্যটোকে ইয়াত ফুটাই তোলা হৈছে।
ভাষা বিষয়ক (ব্যাকৰণ):
১/ বিপৰীত শব্দ:
কেঁচা — পকা
গধূলি — পুৱা / ৰাতিপুৱা
পোহৰ — আন্ধাৰ
শান্তি — অশান্তি
ৰূপ — অৰূপ / কুৰূপ
২/ সমাৰ্থক শব্দ:
জোন — চন্দ্ৰ / শশধৰ
ঘৰ — গৃহ / আবাস
চৰা — অতি / বেছি
দাহ — পোৰা / দহন
উভতি — ওলোটাই / উলটি
৩/ নঞাৰ্থক শব্দ:
শান্তি — অশান্তি
চিনাকি — অচিনাকি
সহায় — অসহায়
৪/ সন্ধি ভাঙা:
পুৰস্কাৰ = পুৰঃ + কাৰ
পৰিষ্কাৰ = পৰিঃ + কাৰ
নিৰুপায় = নিঃ + উপায়
বহিষ্কাৰ = বহিঃ + কাৰ