কাছাৰৰ জনগােষ্ঠীসকল
১। নৃতত্ত্ববিদসকলে বৰাক উপত্যকাক কি বুলি অভিহিত কৰিছে?
উত্তৰ: নৃতত্ত্ববিদসকলে বৰাক উপত্যকাক বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মিলনভূমি হিচাপে গণ্য কৰে আৰু সেয়েহে ইয়াক ‘Anthropological Garden’ অৰ্থাৎ ‘নৃতত্ত্বৰ বাগিছা’ বুলি অভিহিত কৰিছে।
২। বৰাক উপত্যকাত বাস কৰা বিভিন্ন জনগোষ্ঠীসমূহ কি কি?
উত্তৰ: বৰাক উপত্যকাটো বিচিত্ৰ জনগোষ্ঠীৰ এক সংমিশ্ৰণ। ইয়াত বসবাস কৰা বিভিন্ন জনগোষ্ঠীসমূহ হৈছে— বঙালী সমাজ, মণিপুৰী, মণিপুৰী বিষ্ণুপ্রিয়া, ভোজপুৰী, অসমীয়া, ৰাজবংশী, ৰাজস্থানী, বৰ্মন (ডিমাছা), ৰংমাই নাগা, মাৰ, কাৰবি, ৰিয়াং, খাচিয়া, ভেইকেই, কুকি, মিজো, সিমতে, চাকমা, চিৰু, চৰৈ আৰু নেপালী।
৩। বৰাক উপত্যকাৰ মানুহৰ প্রধান জীৱিকা কি?
উত্তৰ: বৰাক উপত্যকাৰ মানুহৰ জীৱন-যাপনৰ পদ্ধতি বিচিত্ৰ। তেওঁলোকে সাধাৰণতে তিনিটা প্ৰধান উপায়েৰে জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰে— খেতি-বাতি (কৃষি কৰ্ম), ব্যৱসায়-বাণিজ্য আৰু চৰকাৰী বা বেচৰকাৰী চাকৰি।
৪। ‘The Background of Assamese Culture’ গ্ৰন্থখন কোনে ৰচনা কৰিছিল?
উত্তৰ: অসমৰ সাংস্কৃতিক ইতিহাসৰ ওপৰত আধাৰিত ‘The Background of Assamese Culture’ নামৰ বিখ্যাত গ্ৰন্থখন প্ৰসিদ্ধ পণ্ডিত ৰাজমোহন নাথে ৰচনা কৰিছিল।
৫। হায়দৰাবাদত অনুষ্ঠিত সন্তোষ ট্ৰফী ফুটবল প্রতিযোগিতাত অসম ৰাজ্যিক ফুটবল দলৰ মেনেজাৰ কোন আছিল?
উত্তৰ: হায়দৰাবাদত অনুষ্ঠিত হোৱা সন্তোষ ট্ৰফী ফুটবল প্রতিযোগিতাত অসম ৰাজ্যিক ফুটবল দলটোৰ পৰিচালনা বা মেনেজাৰৰ দায়িত্বত আছিল সুনীল মোহন।
৬। চমুটোকা:
ক) ৰাজমোহন নাথ: ৰাজমোহন নাথ পেছাত এজন অভিযন্তা আছিল যদিও তেওঁৰ অন্তৰ্নিহিত আগ্ৰহ আছিল বুৰঞ্জীৰ চৰ্চা আৰু গৱেষণা কৰা। অসমৰ ইতিহাস আৰু পুৰাতত্ত্বৰ বৈজ্ঞানিক বিশ্লেষণৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অৱদান অতুলনীয়। ১৯৪৮ চনত তেওঁৰ সবাতোকৈ উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ ‘The Background of Assamese Culture’ প্ৰকাশ পায়। তেওঁ কেৱল বুৰঞ্জীবিদেই নাছিল, বৰঞ্চ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ সাহিত্য আৰু দৰ্শনৰো এজন গভীৰ অনুৰাগী আছিল। ১৯৫৮ চনত তিনিচুকীয়াত অনুষ্ঠিত হোৱা অসম সাহিত্য সভাৰ ত্ৰয়োদশ অধিবেশনত তেওঁ বুৰঞ্জী শাখাৰ সভাপতিৰ আসন অলংকৃত কৰিছিল।
খ) কামালুদ্দীন আহমদ: এজন প্ৰসিদ্ধ বুৰঞ্জীবিদ হিচাপে পৰিচিত কামালুদ্দীন আহমদ কৰিমগঞ্জ কলেজৰ বুৰঞ্জী বিভাগৰ মুৰব্বী অধ্যাপক আছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত সেই একেখন কলেজৰে অধ্যক্ষ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। গৱেষণাৰ উপৰি সৃজনশীল সাহিত্যতো তেওঁৰ দখল আছিল। তেওঁ ‘দিগ্বলয়’ নামৰ এখন সাহিত্য পত্ৰিকা সম্পাদনা কৰিছিল। তেওঁৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ কীৰ্তি হ’ল অসমৰ শিল্পকলাৰ ওপৰত লিখা গ্ৰন্থ ‘The Art and Architecture of Assam’। শতাধিক গৱেষণা প্ৰবন্ধৰ উপৰি তেওঁ উপন্যাস আদিও ৰচনা কৰি থৈ গৈছে।
গ) নন্দলাল বৰ্মণ: ৰাজমন্ত্ৰী বংশৰ সন্তান নন্দলাল বৰ্মণ এজন বিশিষ্ট সমাজসেৱক আৰু প্ৰতিপত্তিশালী ব্যৱসায়ী আছিল। সমাজত তেওঁৰ প্ৰভাৱ আৰু সন্মান আছিল অপৰিসীম। বৰ্মণ সমাজৰ লোকে তেওঁক শ্ৰদ্ধাৰে ‘মিলাউ’ বুলি মাতিছিল আৰু আন সমাজৰ লোকৰ মাজত তেওঁ ‘মহাজন’ হিচাপে পৰিচিত আছিল। এজন প্ৰকৃত শিক্ষানুৰাগী হিচাপে তেওঁ গাঁৱৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ শিক্ষাৰ উন্নতিৰ বাবে ১৯০১ চনতে এখন বিদ্যালয় স্থাপন কৰিছিল।
ঘ) নলিনীন্দ্ৰ কুমাৰ বৰ্মণ: নলিনীন্দ্ৰ কুমাৰ বৰ্মণ আছিল এজন নিষ্ঠাবান শিক্ষক। তেওঁ বিশেষকৈ ডিমাছা জনগোষ্ঠীৰ ঐতিহ্য, সংস্কৃতি আৰু পৰম্পৰাৰ ওপৰত গভীৰ অধ্যয়ন চলাইছিল। তেওঁৰ এই গৱেষণাৰ ফচল হ’ল ‘The Queen of Cachar or Herambo and the History of the Cacharis’ নামৰ মূল্যৱান গ্ৰন্থখন। ইয়াৰ উপৰি ডিমাছা সমাজৰ শ্ৰাদ্ধৰ অপৰিহাৰ্য অংগ ‘কীৰ্তন’ৰ পদসমূহ সংগ্ৰহ কৰি তেওঁ ‘হৈড়িম্বৰাজ গোবিন্দচন্দ্ৰকৃত হিন্দু শাস্ত্ৰীয় শ্ৰাদ্ধাদিৰ কীৰ্তন গীতিকা’ নামৰ এখন সংকলন প্ৰকাশ কৰিছিল।
ঙ) ইৰুংবম চন্দ্ৰ সিংহ: ইৰুংবম চন্দ্ৰ সিংহ আছিল মণিপুৰী সমাজৰ প্ৰথমগৰাকী অৰ্থনীতি বিজ্ঞানৰ সন্মানীয় স্নাতক (Honours Graduate)। সমাজৰ শৈক্ষিক পিছপৰা অৱস্থা দূৰ কৰিবলৈ তেওঁ যথেষ্ট কষ্ট কৰিছিল। বিশেষকৈ দৰিদ্ৰ পৰিয়ালৰ সন্তানসকলক শিক্ষাৰ পোহৰ দিবলৈ তেওঁ এখন বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, যিখন বৰ্তমান ‘খেলম হাইস্কুল’ নামেৰে জনাজাত।
চ) বিপিন সিংহ: বিপিন সিংহ মণিপুৰী বিষ্ণুপ্ৰিয়া সমাজৰ এজন বিশ্ববিশ্ৰুত নৃত্য বিশাৰদ আছিল। মণিপুৰী নৃত্যকলাক বিশ্বদৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অৱদান অনস্বীকাৰ্য। এই বিৰল কৃতিত্বৰ বাবে তেওঁক ১৯৬৬ চনত ‘সংগীত নাটক অকাডেমি বঁটা’ প্ৰদান কৰা হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ মধ্যপ্ৰদেশ চৰকাৰৰ পৰা সন্মানীয় ‘কালিদাস সন্মান’ লাভ কৰে। তেওঁ কলকাতাত মণিপুৰী নৃত্য শিক্ষাৰ এটি প্ৰতিষ্ঠান ‘মণিপুৰী নৰ্তনালয়’ স্থাপন কৰি থৈ গৈছে।