প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰ
চমু প্ৰশ্নোত্তৰ
১। কবি হেম সৰস্বতীৰ এটি পৰিচয় দিয়া।
উত্তৰঃ হেম সৰস্বতী অসমীয়া সাহিত্যৰ প্ৰাক্-শংকৰী যুগৰ এগৰাকী উল্লেখযোগ্য কবি। তেওঁ কামতা ৰাজ্যৰ ৰজা দুৰ্লভ নাৰায়ণৰ পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ বিখ্যাত ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত ‘প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰ’ বিশেষ উল্লেখযোগ্য। ‘হৰগৌৰী সংবাদ’ নামৰ ৰচনাৰ সৈতেও তেওঁৰ নাম জড়িত। বৈষ্ণৱ ভাবধাৰাৰে সমৃদ্ধ ‘প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰ’ৰ বাবে অসমীয়া সাহিত্যৰ ইতিহাসত তেওঁৰ বিশেষ স্থান আছে।
২। ‘প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰ’ কবিতাংশত হৰিৰ প্ৰতি প্ৰহ্লাদে কেনেদৰে ভক্তি প্ৰকাশ কৰিছে লিখা।
উত্তৰঃ ‘প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰ’ত প্ৰহ্লাদৰ গভীৰ হৰিভক্তি আৰু অটল বিশ্বাস সুন্দৰভাৱে প্ৰকাশ পাইছে। পিতৃ হিৰণ্যকশিপুৱে তেওঁক হৰিৰ নিন্দা কৰিবলৈ ক’লেও প্ৰহ্লাদে সেই আদেশ মানিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে। তেওঁৰ মতে মাধৱেই তেওঁৰ পিতা-মাতা, প্ৰাণ আৰু পৰম বন্ধু।
প্ৰহ্লাদে বিশ্বাস কৰে যে হৰি কেৱল কোনো বিশেষ স্থানত নহয়, জল, স্থল, গিৰি, বন, জীৱ-জন্তু আৰু সমগ্ৰ ত্ৰিভুৱনত বিদ্যমান। কিন্তু ভগৱানক উপলব্ধি কৰিবলৈ মানুহৰ দৃষ্টি আৰু অন্তৰ নিৰ্মল হ’ব লাগে।
পিতৃয়ে হৰি ক’ত আছে বুলি প্ৰশ্ন কৰাত প্ৰহ্লাদে সন্মুখৰ স্ফটিক স্তম্ভতো হৰি বিদ্যমান বুলি দৃঢ়তাৰে কয়। এই কথাই প্ৰহ্লাদৰ ভগৱানৰ প্ৰতি অচল বিশ্বাস, একান্ত ভক্তি আৰু সম্পূৰ্ণ আত্মসমৰ্পণৰ পৰিচয় দিয়ে।
৩। হিৰণ্যকশিপু কেনেদৰে নিধন হ’ল লিখা।
উত্তৰঃ প্ৰহ্লাদে হৰি সকলোতে বিদ্যমান বুলি কোৱাত হিৰণ্যকশিপু অত্যন্ত ক্ৰুদ্ধ হয়। তেওঁ সন্মুখত থকা স্ফটিকৰ স্তম্ভত হৰি আছে নে নাই বুলি প্ৰশ্ন কৰি স্তম্ভটোত প্ৰহাৰ কৰে। তৎক্ষণাৎ স্তম্ভ ফাটি তাৰ ভিতৰৰ পৰা নৰসিংহৰূপী নাৰায়ণ আবিৰ্ভূত হয়।
নৰসিংহ আৰু হিৰণ্যকশিপুৰ মাজত ভয়ংকৰ যুদ্ধ আৰম্ভ হয়। শেষত সন্ধ্যা সময়ত নৰসিংহই হিৰণ্যকশিপুক ধৰি দুৱাৰৰ চৌকাঠৰ ওচৰলৈ নিয়ে। সেই সময় দিনো নহয়, ৰাতিও নহয়। তেওঁ হিৰণ্যকশিপুক মাটি বা আকাশত নাৰাখি নিজৰ উৰুৰ ওপৰত বহুৱাই লয়। কোনো অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ নকৰি নিজৰ নখেৰে তেওঁৰ বুকু চিৰি বধ কৰে।
এইদৰে হিৰণ্যকশিপুৱে লাভ কৰা বৰৰ কোনো চৰ্ত ভংগ নকৰাকৈ নৰসিংহৰূপী বিষ্ণুৱে তেওঁক নিধন কৰে।
প্ৰসংগ-সংগতি দৰ্শাই ব্যাখ্যা কৰা
৪।
“মাধৱেসে পিতা মাতা মাধৱেসে প্ৰাণ।
মাধৱত পৰে কোন বন্ধু আছে আন।।”
উত্তৰঃ
প্ৰসংগঃ উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি প্ৰাক্-শংকৰী যুগৰ কবি হেম সৰস্বতী ৰচিত **‘প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰ’**ৰ পৰা লোৱা হৈছে।
সংগতিঃ হিৰণ্যকশিপুৰ পুত্ৰ প্ৰহ্লাদ আছিল হৰিৰ একান্ত ভক্ত। পুত্ৰৰ মুখৰ পৰা হৰিনাম আঁতৰাবলৈ হিৰণ্যকশিপুৱে বহু চেষ্টা কৰিছিল আৰু হৰিৰ নিন্দা কৰিবলৈও আদেশ দিছিল। কিন্তু প্ৰহ্লাদে সেই আদেশ মানিবলৈ অস্বীকাৰ কৰি মাধৱৰ প্ৰতি নিজৰ গভীৰ ভক্তি প্ৰকাশ কৰি এই কথাষাৰ কৈছিল।
ব্যাখ্যাঃ প্ৰহ্লাদৰ বাবে মাধৱেই জীৱনৰ সকলো। তেওঁ মাধৱক পিতা, মাতা, প্ৰাণ আৰু পৰম বন্ধু হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছে। জগতৰ আন কোনো সম্পৰ্কই তেওঁৰ বাবে মাধৱৰ সৈতে থকা সম্পৰ্কতকৈ ডাঙৰ নহয়। সেয়ে তেওঁ কোনো অৱস্থাতে মাধৱৰ নিন্দা কৰিব নোৱাৰে। এই কবিতাফাঁকিৰ মাজেৰে প্ৰহ্লাদৰ একনিষ্ঠ ভক্তি, অটল বিশ্বাস আৰু ঈশ্বৰৰ প্ৰতি সম্পূৰ্ণ আত্মসমৰ্পণ প্ৰকাশ পাইছে।
৫।
“লৱঙ্গ মালতী সুগন্ধিত পুষ্প যত।
হৰিৰ শিৰত বৃষ্টি কৰে অসংখ্যাত।।”
উত্তৰঃ
প্ৰসংগঃ উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি হেম সৰস্বতী ৰচিত **‘প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰ’**ৰ পৰা লোৱা হৈছে।
সংগতিঃ হিৰণ্যকশিপুৱে হৰিৰ অস্তিত্ব অস্বীকাৰ কৰি স্ফটিকৰ স্তম্ভত প্ৰহাৰ কৰাত স্তম্ভৰ পৰা নৰসিংহৰূপী নাৰায়ণ আবিৰ্ভূত হয়। ভয়ংকৰ যুদ্ধৰ অন্তত নৰসিংহই হিৰণ্যকশিপুক বধ কৰে। দুষ্ট দৈত্যৰ বিনাশত দেৱতাসকল আনন্দিত হৈ নাৰায়ণক অভিনন্দন জনায়।
ব্যাখ্যাঃ হিৰণ্যকশিপুৰ অত্যাচাৰৰ পৰা মুক্তি পাই দেৱতাসকল অত্যন্ত আনন্দিত হৈছিল। নৰসিংহৰূপী হৰিৰ জয় উদ্যাপন কৰিবলৈ তেওঁলোকে স্বৰ্গৰ পৰা লৱঙ্গ, মালতী আদি সুগন্ধি ফুল অসংখ্যভাৱে বৰষুণৰ দৰে বৰ্ষণ কৰিছিল। এই ফুলবৃষ্টিৰ মাজেৰে অধৰ্মৰ ওপৰত ধৰ্মৰ জয় আৰু ভগৱানৰ মহিমা প্ৰকাশ পাইছে।
অতি চমু প্ৰশ্নোত্তৰ
৬। হেম সৰস্বতী কোন যুগৰ কবি?
উত্তৰঃ প্ৰাক্-শংকৰী যুগৰ কবি।
৭। হেম সৰস্বতীৰ বিখ্যাত পুথিখনৰ নাম কি?
উত্তৰঃ ‘প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰ’।
৮। হেম সৰস্বতীয়ে কোন ৰজাৰ পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰিছিল?
উত্তৰঃ কামতা ৰজা দুৰ্লভ নাৰায়ণৰ।
৯। ‘প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰ’ৰ মুখ্য চৰিত্ৰ কোন?
উত্তৰঃ প্ৰহ্লাদ।
১০। প্ৰহ্লাদ কাৰ পুত্ৰ আছিল?
উত্তৰঃ হিৰণ্যকশিপুৰ।
১১। প্ৰহ্লাদ কাৰ পৰম ভক্ত আছিল?
উত্তৰঃ হৰি বা বিষ্ণুৰ।
১২। প্ৰহ্লাদৰ মতে তেওঁৰ পিতা-মাতা আৰু প্ৰাণ কোন?
উত্তৰঃ মাধৱ।
১৩। প্ৰহ্লাদে হৰিক ক’ত ক’ত বিদ্যমান বুলি বিশ্বাস কৰিছিল?
উত্তৰঃ জল, স্থল, গিৰি, বন তথা সমগ্ৰ ত্ৰিভুৱনত।
১৪। হৰিক দেখিবলৈ কেনে দৃষ্টিৰ প্ৰয়োজন বুলি প্ৰহ্লাদে কৈছিল?
উত্তৰঃ নিৰ্মল দৃষ্টিৰ।
১৫। প্ৰহ্লাদে কোনটো স্তম্ভত হৰি আছে বুলি কৈছিল?
উত্তৰঃ স্ফটিকৰ স্তম্ভত।
১৬। স্ফটিকৰ স্তম্ভৰ পৰা কোন আবিৰ্ভূত হৈছিল?
উত্তৰঃ নৰসিংহৰূপী নাৰায়ণ।
১৭। হিৰণ্যকশিপুক কোনে বধ কৰিছিল?
উত্তৰঃ নৰসিংহৰূপী বিষ্ণুৱে।
১৮। নৰসিংহৰ ৰূপ কেনেকুৱা আছিল?
উত্তৰঃ আধা মানুহ আৰু আধা সিংহৰ ৰূপ।
১৯। হিৰণ্যকশিপুক কোন সময়ত বধ কৰা হৈছিল?
উত্তৰঃ সন্ধ্যা সময়ত।
২০। নৰসিংহই হিৰণ্যকশিপুক ক’ত বহুৱাই বধ কৰিছিল?
উত্তৰঃ নিজৰ উৰুৰ ওপৰত।
২১। নৰসিংহই হিৰণ্যকশিপুক কিহেৰে বধ কৰিছিল?
উত্তৰঃ নিজৰ নখেৰে।
২২। হিৰণ্যকশিপুৰ মৃত্যুৰ পাছত দেৱতাসকলে কি কৰিছিল?
উত্তৰঃ হৰিৰ ওপৰত সুগন্ধি ফুল বৰ্ষণ কৰিছিল।
অতিৰিক্ত চমু প্ৰশ্নোত্তৰ
২৩। প্ৰহ্লাদৰ চৰিত্ৰৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য কি?
উত্তৰঃ প্ৰহ্লাদৰ চৰিত্ৰৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য হৈছে তেওঁৰ অটল ঈশ্বৰবিশ্বাস, সাহস আৰু একনিষ্ঠ হৰিভক্তি। পিতৃৰ ভয়, শাস্তি বা মৃত্যুৰ আশংকাইও তেওঁক হৰিভক্তিৰ পৰা আঁতৰাব পৰা নাছিল।
২৪। হিৰণ্যকশিপুৰ চৰিত্ৰৰ মূল বৈশিষ্ট্য কি?
উত্তৰঃ হিৰণ্যকশিপু আছিল অহংকাৰী, অত্যাচাৰী আৰু ঈশ্বৰবিৰোধী দৈত্যৰাজ। নিজৰ ক্ষমতাৰ অহংকাৰত তেওঁ নিজকে সৰ্বশক্তিমান বুলি ভাবিছিল আৰু পুত্ৰ প্ৰহ্লাদৰ হৰিভক্তিক সহ্য কৰিব পৰা নাছিল।
২৫। প্ৰহ্লাদে পিতাক হৰিক কিয় দেখিবলৈ নোপোৱাৰ কথা কেনেদৰে বুজাইছিল?
উত্তৰঃ প্ৰহ্লাদৰ মতে হৰি সকলোতে বিদ্যমান। কিন্তু ঈৰ্ষা, অহংকাৰ আৰু অজ্ঞানতাৰে কলুষিত দৃষ্টিৰে তেওঁক দেখা নাযায়। অন্তৰ আৰু দৃষ্টি নিৰ্মল হ’লেহে ভগৱানক উপলব্ধি কৰিব পাৰি।
২৬। ‘প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰ’ কবিতাংশৰ মূল ভাব কি?
উত্তৰঃ কবিতাংশটোৰ মূল ভাব হৈছে ভক্তিৰ জয় আৰু অহংকাৰৰ পৰাজয়। প্ৰহ্লাদৰ অটল ঈশ্বৰবিশ্বাসৰ সন্মুখত হিৰণ্যকশিপুৰ অত্যাচাৰ আৰু অহংকাৰ শেষত পৰাজিত হয়। হৰিয়ে নৰসিংহ ৰূপ ধৰি ভক্তক ৰক্ষা আৰু অধৰ্মক ধ্বংস কৰে।
২৭। নৰসিংহ অৱতাৰৰ বিশেষত্ব কি?
উত্তৰঃ নৰসিংহ ৰূপ সম্পূৰ্ণ মানুহো নহয় আৰু সম্পূৰ্ণ জন্তুও নহয়। হিৰণ্যকশিপুৰ বৰৰ চৰ্ত অতিক্ৰম কৰি তেওঁক বধ কৰিবৰ বাবেই বিষ্ণুৱে মানুহ আৰু সিংহৰ সংমিশ্ৰিত ৰূপ গ্ৰহণ কৰিছিল।
২৮। হিৰণ্যকশিপুৰ বৰটোৰ বিশেষত্ব কি আছিল?
উত্তৰঃ হিৰণ্যকশিপুৱে এনে বৰ লাভ কৰিছিল যে তেওঁক দিন বা ৰাতি, ভিতৰ বা বাহিৰ, মাটি বা আকাশ, অস্ত্ৰ বা শস্ত্ৰৰ দ্বাৰা আৰু সাধাৰণ মানুহ বা জন্তুৰ দ্বাৰা বধ কৰিব নোৱাৰিব। নৰসিংহই এই সকলো চৰ্ত অতিক্ৰম কৰি তেওঁক বধ কৰে।
শব্দাৰ্থ
| শব্দ | অৰ্থ |
|---|---|
| সৰে | স্মৰণ কৰে |
| গজ | হাতী |
| বেকত | প্ৰকাশিত, স্পষ্ট |
| ভুজ | বাহু |
| মলচখু | কলুষিত বা বেয়া দৃষ্টি |
| বদতি | কয় |
| তৰাস | ভয়, ত্ৰাস |
| ফটিক | স্ফটিক, স্বচ্ছ মূল্যবান পাথৰ |
| খেপিয়া | দলিয়াই, নিক্ষেপ কৰি |
| মাধৱ | ভগৱান বিষ্ণু/হৰি |
| ত্ৰিভুৱন | স্বৰ্গ, মৰ্ত্য আৰু পাতাল |
| নিধন | বধ, মৃত্যু |
| পুষ্প | ফুল |
| অসংখ্যাত | অসংখ্য |
| গিৰি | পৰ্বত |
| নিৰ্মল | পৱিত্ৰ, কলুষহীন |
Teacher Generate Question Answer
প্ৰশ্নাৱলীঃ
১। কবিতাংশত হৰিৰ প্ৰতি প্ৰহ্লাদে কেনেদৰে ভক্তি প্ৰকাশ কৰিছে লিখা।
উত্তৰঃ ‘প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰ’ নামৰ আমাৰ পাঠ্যপুঠিত সান্নিবিষ্ট কবিতাংশটি হেম সৰস্বতীৰ ‘প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰ’ নামৰ পুথিখনৰ পৰা লোৱা হৈছে। প্ৰহ্লাদক হৰিৰ নিন্দা কৰিবলৈ বা মাধৱদেৱক গাৰ্ পাৰিবলৈ কোৱা হৈছিল। সেই কথাত আপত্তি জনাই প্ৰহ্লাদে হৰিক স্মৰণ কৰিছে আৰু কৈছে যে মাধৱেই তেওঁৰ প্ৰাণ আৰু একমাত্ৰ বন্ধু গতিকে তেওঁ কেতিয়াও তেওঁক গালি দিব নোৱাৰে।
প্ৰহ্লাদে কৈছে এই পৃথিৱীত যত গছ,নদী, পাহাৰ-পৰ্বত আছে ততে হৰি আছে। তিনিও জগতত তেওঁ আছে। এনেদৰে তেওঁ হৰিৰ প্ৰতি থকা ভক্তি প্ৰকাশ কৰিছে।
প্ৰহ্লাদৰ কথা শুনি বাপেক হিৰণ্যকশিপুৱে পুনৰাই গৰজি উঠিছে যে যদি সকলোতে ঈশ্বৰ আছে সকলো সমান হব লাগিছিল। প্ৰহ্লাদে উত্তৰ দিছে যে নিৰ্মল দৃষ্টি থাকিলেহে হৰিৰ দৰ্শন হব। ঈশ্বৰ সকলোতে থকা সত্ত্বেও সকলো সমান নহয় সেইবাবে তেওঁ নিজৰ কৰ্মৰ অনুসৰি ফল ভোগে।
সামান্য আলাপৰ মাজতেই প্ৰহ্লাদৰ কথা আৰু কাৰ্যত হৰিৰ প্ৰতি থকা ভক্তি, অটল বিশ্বাসৰ কথা প্ৰকাশ পাইছে। হৰিক তেওঁ সকলো বস্তুৰে মাজতে প্ৰত্যক্ষ কৰিছে। তিনিও জগতৰ সকলো সম্পদৰ মাজত তেওঁ হৰিক প্ৰত্যক্ষ কৰিব পাৰিছে মানেই বুজিব পাৰি যে প্ৰহ্লাদৰ হৰি ভক্তিৰ নমুনা কিমান গভীৰ।
২। হিৰণ্যকশিপু কেনেদৰে নিধন হ’ল লিখা।
উত্তৰঃ প্ৰহ্লাদে হৰিক সকলোতে দেখিবলৈ পোৱা বুলি কোৱাত হিৰণ্যকশিপুৱে খঙত সমুখত থকা স্ফটিকো প্ৰহাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে ফলত স্তম্ভটো ফাটি তাৰ পৰা ওলাই আহিল নৰসিংহৰূপী নাৰায়ন। নৰসিংহই গৰ্জন কৰি হিৰণ্যকশিপুৰ ফালে চোচা ললে আৰু হিৰণ্যকশিপুৱেও নাৰায়নক গপা মাৰি ধৰিলে। তেওঁলোকৰ বিকট চিয়ৰত স্বৰ্গ মৰ্ত- পাতালত ত্ৰাসৰ সৃষ্টি হল। জল, স্থল, পাহাৰ, পৰ্বত সকলো মোহাৰি মুচৰি একাকাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। মাজতে হিৰণ্যই ছেগ চাই নৰসিংহক ওপৰলৈ দলিয়াই দিলে। ওপৰৰ পৰা মাটিত পৰি নৰসিংহ অচেতন হৈ পৰিল।
নৰসিংহ এনে অৱস্থা দেখি অসুৰসকলে জয়ধ্বনি দিছিল। ইতিমধ্যে নৰসিংহই চেতনা লাভ কৰিছে আৰু এক জাপ মাৰি হিৰণ্যকশিপুক জব্দ কৰি ধৰিলে। ইতিমধ্যে দিন পাৰ হৈ ৰাতি হল হিৰণ্যকশিপুৰ মৃত্যু সম্পৰ্কত থকা সকলো বাধাঁ আতৰি গল। কাৰণ হিৰণ্যকশিপুৱে বৰ লাভ কৰিছিল যে – দিনত কিম্বা ৰাতি, পৃথিৱীত কিম্বা আকাশত, অস্ত্ৰে কিম্বা শস্ত্ৰে, ভিতৰত কিম্বা চোতালত, জলত কিম্বা স্থলত তেওঁক কোনেওঁ বধ কৰিব নোৱাৰে। সেই হিচাপে সেইখিনি সময়ত দিনো নহয় ৰাতিও নহয় কালসন্ধ্যাৰ সুযোগ লৈ নৰসিংহই হিৰণ্যকশিপুক চুচৰাই নি পানী পোতাৰ চোতালতো নহয় এনে এক অৱস্থাত নৰসিংহই হিৰণ্যকশিপুক জল স্থল একোৱেই স্পৰ্শ কৰিব নোৱাৰাকৈ পৃথিৱীত বা আকাশত নাৰাশি নিজৰ উৰৰ ওপৰত উঠাই ললে। এইবাৰ অস্ত্ৰ শস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ নকৰাকৈ নখেৰে চিৰি পেলালে এনেকৈ নৰসিংহৰূপী নাৰায়ণে হিৰণ্যকশিপুক বধ কৰিলে।
৩। প্ৰসঙ্গ-সঙ্গতি দৰ্শাই ব্যাখ্যা কৰা।
(ক) মাধৱেসে পিতা মাতা মাধৱেসে প্ৰাণ।
মাধৱত পৰে কোন বন্ধু আছে আন।।
উত্তৰঃ উক্ত কবিতাফাঁকি হেম সৰস্বতী ৰচিত ‘প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰ’ৰ পৰা লোৱা হৈছে।
প্ৰহ্লাদ আছিল ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ পৰম ভক্ত। দৈত্যকুলত জন্ম হৈ হৰিৰ ভক্ত হৈ পৰাৰ বাবে হিৰণ্যকশিপু অতি চিন্তিত হৈ পৰিছিল। প্ৰহ্লাদৰ মুখৰ পৰা হৰিনাম আতৰাবলৈ তেওঁ প্ৰহ্লাদক বহু শাস্তি দিছিল। ভগৱানক এনে নিন্দাবানী উচ্চাৰণ কৰিবলৈ দিয়াত প্ৰহ্লাদৰ মুখৰ পৰা এনে দুখাৰী বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
হৰিক এনে গালি পাৰিবলৈ কোৱাত প্ৰহ্লাদে কৈছিলে হৰিয়েই তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ সকলো আৰু হৰিয়েই তেওঁৰ প্ৰাণ। মাধৱৰ বাদে জগতত আন কোন বন্ধু আছে? জল, স্থল, গিৰি বন, জীৱ-জন্তু সকলোতে নাৰায়ন বিদ্যাবান। এই ত্ৰিভূৱনত প্ৰতেটো বস্তুৰ মাজতে তেওঁ তেনে ভগবন্তৰ প্ৰতি নিন্দাবাণী উচচাৰণ কৰিব কেনেকৈ।
(খ) লৱঙ্গ মালতি সুগন্ধিত পুষ্প যুত।
হৰিৰ শিৰত বৃষ্টি কৰে অসংখ্যাত।।
উত্তৰঃ উক্ত কবিতাফাঁকি হেম সৰস্বতী ৰচিত ‘প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰ’ৰ পৰা লোৱা হৈছে।
দৈত্যৰাজ হিৰণ্যকশিপুৰ পুত্ৰ প্ৰহ্লাদ আছিল হৰিৰ ভক্ত। দৈত্যৰাজে তেওঁক নানা যাতনা দিও হৰিৰ বিৰোধী কৰিব নোৱাৰিলে। তাৰ বিপৰীতে প্ৰহ্লাদে কলে যে যিজন হৰিক ত্ৰিভূৱনৰ প্ৰতিটো বস্তুতে প্ৰত্যক্ষ কৰিব পাৰি, যিজন জগতৰ একমাত্ৰ বন্ধু আৰু পিতা মাতা সেইজনক তেওঁ কোনোপধ্যে নিন্দা কৰিব নোৱাৰে। হিৰণ্যকশিপু গৰজি উঠিল যে তেওঁ সেই হৰিক কিয় নেদেশে। প্ৰহ্লাদে কলে যে- দৃষ্টি নিৰ্মল হলেহে হৰিক প্ৰত্যক্ষ কৰিব পাৰি। প্ৰহ্লাদে কলে যে- তুমি এই স্ফটিকৰ স্তম্ভটো হৰিক প্ৰত্যক্ষ কৰিব পাৰিবা।
হিৰণ্যকশিপুৱে খঙত সমুখত থকা স্ফটিকো প্ৰহাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে ফলত স্তম্ভটো ফাটি তাৰ পৰা ওলাই আহিল নৰসিংহৰূপী নাৰায়ন। নৰসিংহই গৰ্জন কৰি হিৰণ্যকশিপুৰ ফালে চোচা ললে আৰু হিৰণ্যকশিপুৱেও নাৰায়নক গপা মাৰি ধৰিলে। তেওঁলোকৰ বিকট চিয়ৰত স্বৰ্গ মৰ্ত- পাতালত ত্ৰাসৰ সৃষ্টি হল। জল, স্থল, পাহাৰ, পৰ্বত সকলো মোহাৰি মুচৰি একাকাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। মাজতে হিৰণ্যই ছেগ চাই নৰসিংহক ওপৰলৈ দলিয়াই দিলে। ওপৰৰ পৰা মাটিত পৰি নৰসিংহ অচেতন হৈ পৰিল। নৰসিংহ এনে অৱস্থা দেখি অসুৰসকলে জয়ধ্বনি দিছিল। ইতিমধ্যে নৰসিংহই চেতনা লাভ কৰিছে আৰু এক জাপ মাৰি হিৰণ্যকশিপুক জব্দ কৰি ধৰিলে। ইতিমধ্যে দিন পাৰ হৈ ৰাতি হল হিৰণ্যকশিপুৰ মৃত্যু সম্পৰ্কত থকা সকলো বাধাঁ আতৰি গল। কাৰণ হিৰণ্যকশিপুৱে বৰ লাভ কৰিছিল যে – দিনত কিম্বা ৰাতি, পৃথিৱীত কিম্বা আকাশত, অস্ত্ৰে কিম্বা শস্ত্ৰে, ভিতৰত কিম্বা চোতালত, জলত কিম্বা স্থলত তেওঁক কোনেওঁ বধ কৰিব নোৱাৰে। সেই হিচাপে সেইখিনি সময়ত দিনো নহয় ৰাতিও নহয় কালসন্ধ্যাৰ সুযোগ লৈ নৰসিংহই হিৰণ্যকশিপুক চুচৰাই নি পানী পোতাৰ চোতালতো নহয় এনে এক অৱস্থাত নৰসিংহই হিৰণ্যকশিপুক জল স্থল একোৱেই স্পৰ্শ কৰিব নোৱাৰাকৈ পৃথিৱীত বা আকাশত নাৰাশি নিজৰ উৰৰ ওপৰত উঠাই ললে। এইবাৰ অস্ত্ৰ শস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ নকৰাকৈ নখেৰে চিৰি পেলালে এনেকৈ নৰসিংহৰূপী নাৰায়ণে হিৰণ্যকশিপুক বধ কৰিলে।
এই Post টো Update কৰাত সহায় কৰিব বিচাৰে নেকি?
ইয়াত কিবা ভুল, অসম্পূৰ্ণ তথ্য বা নতুন তথ্য থাকিলে আপুনি এটা উন্নত version প্ৰস্তুত কৰিব পাৰে। Live Post তৎক্ষণাৎ সলনি নহ'ব।
Update This Post