ASSEB Class 12 Assamese Chapter 2 মগনিয়াৰ পাঠটোৰ উত্তৰ

মগনিয়াৰজনে অপৰিষ্কাৰ আৰু উখহা হাত মেলি সহায় বিচাৰিলে। কবিয়ে চোলাৰ মোনাত হাত সুমুৱাই চাই দেখিলে যে তেওঁৰ ওলায় দিবলগীয়া একো নাই — টকা, ঘড়ী, ৰুমাল কিবা এটাও নাছিল। তেতিয়া তেওঁ মগনিয়াৰজনৰ কঁপা হাত দুটা সাৱধানে ধৰি গভীৰ সমবেদনায়ৰে সেই প্রশ্নোধৃত কথাখিনি উচ্চাৰণ কৰিছিল। এই ঘটনাই কবিৰ মানৱতা বোধ আৰু সহানুভূতি প্ৰকাশ কৰে।

১৩। ‘কি হ’ল একো কথা নাই ইয়াৰ কাৰণে অশেষ “ধন্যবাদ ইও যে এটা দান” – কথাষাৰ কোনে কি প্রসংগত কৈছিল? কথাষাৰৰ তাৎপর্য বুজাই লিখা।

উত্তৰঃ এদিন কবি যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰাই বাটেদি গৈ আছিল। তেনেতে হঠাৎ এজন বেমাৰী, হাড়-ছাল ওলোৱা বুঢ়া মগনিয়াৰ আহি তেওঁৰ সন্মুখত থিয় দিয়া দেখা পালেগৈ। মগনিয়াৰজনৰ ওঁঠ শেতা, চকু ৰঙা আৰু গাত থকা ফটা-চিঙা কাপোৰখিনিয়ে দৰিদ্ৰতাৰ শোকাবহ ছবি এখন আঁকি ধৰিছিল। তেওঁ উখহা, অপৰিষ্কাৰ হাত মেলি কবিৰ পৰা সহায় বিচাৰিলে।

কবিয়ে নিজৰ চোলাৰ মোনাত হাত সুমুৱাই চাই দেখিলে—টকা, ঘড়ী, আনকি এখন ৰুমালও লগত নাই। মগনিয়াৰজনৰ দুৰ্বল আৰু কঁপা শৰীৰ দেখি, কবিয়ে লৰালৰি কৰি ওচৰ গৈ তেওঁৰ হাত দুখন সাৱধানে ধৰি, মৰমেৰে ক’লে যে তেওঁৰ ওলায় দিয়াৰ দৰে একো নাই, আৰু সেয়া দেখি মগনিয়াৰজনে খং নকৰিব।

কবিৰ মুখত ফুটে উঠা সহানুভূতিৰ কথা শুনি মগনিয়াৰজনে শেতা ওঁঠেৰে এক মৰমৰ হাঁহি । তেওঁৰ হাতত ধৰা কবিৰ সহানুভূতিপূৰ্ণ আচৰণে মগনিয়াৰজনক গভীৰভাৱে স্পৰ্শ কৰিলে। তেওঁ প্রশ্নোদ্ভূত সেই কথাখিনি কৈ কবিক অশেষ ধন্যবাদ জনালে আৰু সেই আন্তৰিকতা, মৰম আৰু সহানুভূতিকেই তেওঁ এক বিশেষ দান হিচাপে গণ্য কৰিলে।

১৪।  ‘ময়ো বুজিলো যে মোৰ এজন লগৰীয়াৰ পৰা ময়ো এটা দান পালোঁ।’-মগনিয়াৰ পাঠটিৰ আধাৰত কথাখিনি মুকলিকৈ বুজাই লিখা।

উত্তৰঃ এদিন কবি যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰাই বাটেদি গৈ আছিল। তেনেতে এটা অতি বেমাৰী, হাড়-ছাল ওলোৱা, বুঢ়া মগনিয়াৰ আহি কবিৰ সন্মুখত থিয় দিলে। মগনিয়াৰজনৰ শেতা ওঁঠ, ৰঙা চকু আৰু গাত পিন্ধা ফটা-চিঙা কাপোৰখিনিয়ে দৰিদ্ৰতাৰ এক শোকাবহ ছবি স্পষ্টকৈ দাঙি ধৰিছিল। তেওঁ উখহা, অপৰিষ্কাৰ হাত মেলি সহানুভূতিৰ আশাৰে কবিৰ ওচৰলৈ আগবাঢ়ি আহিলে।