কাগজ-কলমৰ ৰণ
প্ৰশ্নোত্তৰ
১। একোটিকৈ বাক্যত উত্তৰ লিখা :
ক) কাগজ আৰু কলমৰ জংক-পংক দেখি সোণটিয়ে কাক মাতিছিল?
উত্তৰঃ কাগজ আৰু কলমৰ জংক-পংক দেখি সোণটিয়ে দেউতাক আৰু আইতাকক মাতিছিল।
খ) কাগজ-কলমে সোণটিৰ পঢ়া মেজখন কি কৰি পেলাইছিল?
উত্তৰঃ কাগজ-কলমে সোণটিৰ পঢ়া মেজখন শৰাইঘাট কৰি পেলাইছিল।
গ) কাগজে কাক মহাপুৰুষ বুলি কৈছে?
উত্তৰঃ কাগজে কলমক মহাপুৰুষ বুলি কৈছে।
ঘ) কাগজ আৰু কলমে কিহৰ ছেওত যুদ্ধত নামিছিল?
উত্তৰঃ কাগজ আৰু কলমে ভাওনাৰ ছেওত যুদ্ধত নামিছিল।
ঙ) সোণটিক আইতাকে কিহৰ কাৰণে ছুটী দিছিল?
উত্তৰঃ কাগজ আৰু কলমৰ ডাঙৰ খৰিয়ালখন মিটমাট কৰি দিয়াৰ কাৰণে আইতাকে সোণটিক ছুটী দিছিল।
২। ‘কাগজ-কলমৰ ৰণ’ নাটকখনিৰ কাহিনীটো তোমাৰ কথাৰে লিখা।
উত্তৰঃ সোণটি নামৰ এজন সৰু ল’ৰাই এদিন পঢ়া মেজত অংক কৰি থাকোঁতে কাগজ আৰু কলমৰ মাজত কাজিয়াৰ সৃষ্টি হয়। দুয়োটাই নিজৰ নিজৰ গুণ আৰু উপকাৰিতাৰ কথা কৈ ইটোৱে সিটোক হেয় প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ ধৰে।
কাগজে কয় যে তাৰ বুকুত ডাঙৰ ডাঙৰ কথা লিখা থাকে। কলমে কয় যে কাগজে নিজে একো বুজি নাপায়, কলমৰ সহায়তহে লিখিব পাৰে। কাগজে কলমক মহাপুৰুষ বুলি ঠাট্টা কৰে আৰু কলমৰ গাত চিয়াহী নাথাকিলে সি একো লিখিব নোৱাৰে বুলি কয়। আনহাতে, কলমে কাগজৰ গাটো শুকান আৰু ৰস নথকা বুলি ঠাট্টা কৰে।
কাগজে নিজৰ উপকাৰিতাৰ কথা কৈ কয় যে পণ্ডিতসকলে কাগজত ডাঙৰ ডাঙৰ কথা লিখে, কবিসকলে কবিতা লিখে আৰু বাতৰি কাকতে দেশ-বিদেশৰ বাতৰি বিলায়। কাগজেৰে বিভিন্ন বস্তুৰ টোপোলাও বন্ধা হয়। আনহাতে, কলমেও নিজৰ গুৰুত্বৰ কথা প্ৰকাশ কৰে।
এইদৰে দুয়োটাৰ মাজত কথাৰ যুদ্ধ আৰম্ভ হয়। পিছত কথাৰে বলে নোৱাৰি দুয়োটাই ভাওনাৰ ছেওত যুদ্ধত নামি পৰে। অৱশেষত সোণটিয়ে দুয়োটাকে বুজাই দিয়ে যে কাগজ আৰু কলম দুয়োটাৰে সমান গুৰুত্ব আছে। কাগজ নহ’লে লিখিব নোৱাৰি আৰু কলম নহ’লেও কাগজত লিখিব নোৱাৰি।
সোণটিয়ে দুয়োটাৰ কাজিয়া মিটমাট কৰি দিয়াত আইতাকে তেওঁক সেইদিনা ছুটী দিয়ে আৰু টাংগুটি খেলিবলৈ পঠিয়ায়।
৩। ‘কাগজ’ৰ বিষয়ে এখনি ৰচনা লিখা। (২০০ শব্দৰ ভিতৰত)
উত্তৰঃ
কাগজ
কাগজ মানুহৰ জীৱনৰ এক অপৰিহাৰ্য সামগ্ৰী। কাগজ সাধাৰণতে বাঁহ, কাঠ, খেৰ, পুৰণা কাপোৰ আদি বিভিন্ন সামগ্ৰীৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা হয়। কাগজৰ আৱিষ্কাৰ চীন দেশত হৈছিল বুলি জনা যায়।
কাগজৰ ব্যৱহাৰ অতি ব্যাপক। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে কাগজত লিখা-পঢ়া কৰে। কিতাপ, বহী, বাতৰি কাকত, আলোচনী আদি কাগজেৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। বিভিন্ন চৰকাৰী আৰু বেচৰকাৰী কাম-কাজতো কাগজৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ উপৰি কাগজেৰে ঠোঙা, টোপোলা, খেলনা আৰু বিভিন্ন সজাব পৰা সামগ্ৰী তৈয়াৰ কৰা হয়।
কাগজৰ জৰিয়তে আমি দেশ-বিদেশৰ বিভিন্ন খবৰ আৰু নতুন নতুন কথা জানিব পাৰোঁ। কাগজ নোহোৱা হ’লে শিক্ষা আৰু জ্ঞানৰ প্ৰসাৰত যথেষ্ট অসুবিধা হ’লহেঁতেন। সেয়েহে কাগজ আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ এক অতি প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰী। আমি কাগজৰ অপচয় কৰিব নালাগে আৰু ইয়াৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে।
৪। বাক্য ৰচনা কৰা :
গপত গংগাটোপ : ৰামে অলপ প্ৰশংসা পায়েই গপত গংগাটোপ হৈ পৰিল।
বুধিৰ ঢেঁকীথোৰা : কাগজে কলমক বুধিৰ ঢেঁকীথোৰা বুলি ঠাট্টা কৰিছিল।
ঠেহ-পাত : সৰু ল’ৰা-ছোৱালীয়ে মাকৰ ওচৰত অলপ কথাতে ঠেহ পাতে।
বাংকৰা কথা : বাংকৰা কথা কৈ কেতিয়াও আনক দুখ দিব নালাগে।
মিটমাট কৰ্ : সোণটিয়ে কাগজ আৰু কলমৰ কাজিয়াখন মিটমাট কৰিলে।
৫। টাংগুটি আৰু আন কিছুমান থলুৱা অসমীয়া খেলৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ
টাংগুটি খেল : টাংগুটি অসমৰ এবিধ পুৰণি থলুৱা খেল। এই খেলত এটা সৰু কাঠ বা বাঁহৰ টুকুৰাক টাংগুটি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। আন এডাল দীঘল মাৰিৰে টাংগুটিটো কোবাই দূৰলৈ পঠিওৱা হয়। যিজনে টাংগুটিটো বেছি দূৰলৈ মাৰিব পাৰে, তেওঁ খেলত জয়ী হয়।
অসমৰ আন কিছুমান থলুৱা খেল হ’ল— হাডুডু, কাবাডী, কুকুৰা যুঁজ, ঘিলা খেল, বাঘ-গৰু খেল, ঢোপখেল, লুকা-ভাকু, ৰছী টনা, চিলা উৰুৱা, কইনা-দৰা আৰু টেকেলী ভঙা আদি।
৬। একে অৰ্থ বুজোৱা শব্দ লিখা :
-
গপ = গৰ্ব, অহংকাৰ।
-
নিমজ = মিহি।
-
লেঠা = জঁট, সমস্যা।
-
শুকান = শুষ্ক।
-
চিয়াহী = মহী।
-
খৰিয়াল = কাজিয়া।
৭। চমুটোকা লিখা :
ক) বাতৰি কাকত :
উত্তৰঃ বাতৰি কাকত আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংগ। বাতৰি কাকতৰ জৰিয়তে আমি দেশ-বিদেশৰ বিভিন্ন খবৰ জানিব পাৰোঁ। ইয়াত ৰাজনীতি, সমাজ, শিক্ষা, সাহিত্য, ক্ৰীড়া, বিজ্ঞান আদি বিভিন্ন বিষয়ৰ বাতৰি প্ৰকাশ পায়। বাতৰি কাকতে জনসাধাৰণৰ মাজত জ্ঞান আৰু সচেতনতা বৃদ্ধি কৰে। অসমত প্ৰথম প্ৰকাশিত বাতৰি কাকতখনৰ নাম আছিল ‘অৰুণোদই’। ইয়াৰ প্ৰথম সংখ্যা ১৮৪৬ চনত প্ৰকাশ পাইছিল।
খ) সাঁচিপাত :
উত্তৰঃ সাঁচিপাত হৈছে সাঁচিগছৰ ছালৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা এবিধ প্ৰাচীন লেখন সামগ্ৰী। সাঁচিগছৰ ছাল এৰুৱাই আনি শুকুৱাই আৰু প্ৰয়োজনীয় প্ৰক্ৰিয়াৰে লিখাৰ উপযোগী কৰি লোৱা হয়। প্ৰাচীন অসমত বিভিন্ন ধৰ্মীয় পুথি, চৰিত পুথি আৰু সাহিত্যৰাজি সাঁচিপাতত লিখা হৈছিল। মহাপুৰুষ শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ সময়তো সাঁচিপাতৰ ব্যাপক ব্যৱহাৰ হৈছিল। অসমৰ ঐতিহ্য আৰু সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰত সাঁচিপাতৰ গুৰুত্ব অপৰিসীম।
গ) তালপাত :
উত্তৰঃ তালপাত হৈছে তালগছৰ পাত। আগৰ দিনত তালপাত লিখাৰ সামগ্ৰী হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ইয়াৰ উপৰি তালপাতৰ পৰা বিচনী, জাপি আৰু বিভিন্ন সামগ্ৰী প্ৰস্তুত কৰা হয়। তালপাত আমাৰ পৰম্পৰাগত জীৱন-ধাৰাৰ এক উল্লেখযোগ্য অংশ।
৮। উদাহৰণটো চাই বাকীবিলাক কৰা :
কাগজ আৰু কলম = কাগজ-কলম।
বাতৰিৰ কাকত = বাতৰিকাকত।
ৰণৰ চালি = ৰণচালি।
তালৰ পাত = তালপাত।
মহান যি পুৰুষ = মহাপুৰুষ।
ঢেঁকীৰ থোৰা = ঢেঁকীথোৰা।
৯। নৱকান্ত বৰুৱাৰ বিষয়ে এখনি ৰচনা লিখা।
উত্তৰঃ
নৱকান্ত বৰুৱা
নৱকান্ত বৰুৱা অসমৰ এগৰাকী বিশিষ্ট কবি, সাহিত্যিক আৰু শিক্ষাবিদ আছিল। তেওঁৰ জন্ম ১৯২৬ চনত হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল নীলকান্ত বৰুৱা। তেওঁ নগাঁৱত স্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। পিছত উচ্চশিক্ষাৰ বাবে শান্তিনিকেতন আৰু আলিগড় মুছলিম বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰিছিল। তেওঁ ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
তেওঁ প্ৰথমে যোৰহাটৰ জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত শিক্ষক হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। পিছলৈ গুৱাহাটী কটন কলেজত অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে। তেওঁ অসমীয়া সাহিত্যলৈ বহুতো মূল্যৱান অৱদান আগবঢ়াইছিল।
তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থসমূহ হ’ল— ‘হে অৰণ্য হে মহানগৰ’, ‘কপিলীপৰীয়া সাধু’, ‘আখৰৰ জখলা’, ‘ককাদেউতাৰ হাড়’, ‘মনৰ খবৰ’ আদি। ১৯৭৫ চনত ‘ককাদেউতাৰ হাড়’ গ্ৰন্থৰ বাবে তেওঁ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে।
২০০২ চনৰ ১৪ জুলাইত গুৱাহাটীত এইগৰাকী মহান সাহিত্যিকৰ মৃত্যু হয়। অসমীয়া সাহিত্যলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেওঁ চিৰস্মৰণীয় হৈ থাকিব।
এই Post টো Update কৰাত সহায় কৰিব বিচাৰে নেকি?
ইয়াত কিবা ভুল, অসম্পূৰ্ণ তথ্য বা নতুন তথ্য থাকিলে আপুনি এটা উন্নত version প্ৰস্তুত কৰিব পাৰে। Live Post তৎক্ষণাৎ সলনি নহ'ব।
Update This Post