সময়
‘ক’ — ভাব বিষয়ক
১। চমু উত্তৰ দিয়া
(ক) সময়ক কিহৰ লগত তুলনা কৰিব পাৰি?
উত্তৰঃ সময়ক অবিৰামভাৱে বৈ থকা নৈৰ সোঁতৰ লগত তুলনা কৰিব পাৰি। নৈৰ সোঁতৰ দৰে সময়ো এবাৰ পাৰ হৈ গ’লে পুনৰ ঘূৰি নাহে।
(খ) কিহৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সময় ভাগ কৰা হয়?
উত্তৰঃ মানুহৰ কাৰ্যকলাপ, স্মৰণীয় ঐতিহাসিক ঘটনা, মহাপুৰুষৰ জন্ম-মৃত্যু, ধৰ্মীয় ঘটনা আৰু প্ৰাকৃতিক পৰিৱৰ্তন আদিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সময়ক বিভিন্ন ভাগত বিভক্ত কৰা হয়।
(গ) সময়ৰ ডাঙৰ ভাগবোৰ কি কি?
উত্তৰঃ যুগ, কল্প আৰু শতাব্দী আদি সময়ৰ ডাঙৰ ভাগ।
(ঘ) সময়ৰ দণ্ড, পল, অনুপলক কি বোলা হয়?
উত্তৰঃ দণ্ড, পল আৰু অনুপলক সময়ৰ ভগ্নাংশ বা অতি ক্ষুদ্ৰ ভাগ বোলা হয়।
(ঙ) সময় কি গতিত ঘূৰে?
উত্তৰঃ সময় বৃত্তাকাৰ বা চক্ৰাকাৰ গতিত ঘূৰে বুলি পাঠত উল্লেখ কৰা হৈছে।
২। তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰা
(ক) ‘এলেহুৱাৰ দিন নাযায় নুপুৱায়।’
উত্তৰঃ কথাষাৰে কৰ্ম আৰু সময়ৰ মাজৰ নিবিড় সম্পৰ্ক প্ৰকাশ কৰিছে।
যিজন মানুহ কামত ব্যস্ত থাকে, তেওঁৰ বাবে সময় অতি সোনকালে পাৰ হোৱা যেন লাগে। দিনটো কেতিয়া শেষ হয় তেওঁ গমেই নাপায়। কিন্তু যিজন এলেহুৱা আৰু কোনো কামত নিয়োজিত নহয়, তেওঁৰ বাবে সময় অত্যন্ত দীঘলীয়া যেন লাগে।
কৰ্মহীন মানুহৰ বাবে এটা দিনো যেন শেষ হ’ব নোখোজে। সেইবাবে কোৱা হয়— ‘এলেহুৱাৰ দিন নাযায় নুপুৱায়।’
ইয়াৰ মূল শিক্ষা হৈছে—সময় সাৰ্থক কৰি তুলিবলৈ মানুহ সদায় উপযোগী কামত ব্যস্ত থকা উচিত।
(খ) ‘মানুহৰ এক কল্পই ব্ৰহ্মাৰ এদিন।’
উত্তৰঃ উক্ত কথাষাৰে সময়ৰ ব্যাপ্তি আৰু আপেক্ষিকতাৰ এক ধাৰণা প্ৰকাশ কৰিছে।
মানুহৰ সময়ৰ জোখ আৰু ব্ৰহ্মাৰ সময়ৰ জোখ একে নহয়। মানুহৰ বাবে এক কল্প এক অতি দীঘল সময়, কিন্তু ব্ৰহ্মাৰ সময়ৰ জোখত সেই সময় অতি ক্ষুদ্ৰ।
পাঠৰ ভাব অনুসৰি, মানুহৰ বহু যুগ লগ হৈ যি এক কল্প হয়, সেয়া ব্ৰহ্মাৰ বাবে মাত্ৰ এদিনৰ সমান।
ইয়াৰ দ্বাৰা লেখকে বুজাব বিচাৰিছে যে সময়ৰ মূল্য আৰু অনুভৱ কৰ্ম, পৰিসৰ আৰু দৃষ্টিভংগীৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
(গ) ‘কৰ্মৰ মাজেদি সময়ৰ গতি ধৰিব পাৰি।’
উত্তৰঃ সময় নিজে অদৃশ্য। ইয়াক হাতেৰে ধৰিব বা চকুৰে চাব নোৱাৰি। কিন্তু এটা নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ ভিতৰত কৰা কামৰ জৰিয়তে সময়ৰ গতি আৰু মূল্য অনুভৱ কৰিব পাৰি।
এজন কৰ্মব্যস্ত মানুহে দিনটোৰ ভিতৰত বহু কাম সম্পন্ন কৰে। পাছত সেই কামবোৰেই পাৰ হৈ যোৱা সময়ৰ প্ৰমাণ হৈ থাকে।
আনহাতে কোনো কাম নকৰাকৈ সময় পাৰ কৰিলে সেই সময়ৰ কোনো স্থায়ী মূল্য নাথাকে।
সেয়ে লেখকে কৈছে— কৰ্মৰ মাজেদিহে সময়ৰ প্ৰকৃত গতি আৰু মূল্য উপলব্ধি কৰিব পাৰি।
৩। পাঠটিৰ লেখকৰ সাহিত্যৰাজিৰ পৰিচয় দিয়া।
উত্তৰঃ ‘সময়’ পাঠটিৰ লেখক নীলমণি ফুকন। তেওঁ অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী উল্লেখযোগ্য কবি, গদ্যলেখক আৰু বাগ্মী আছিল।
তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য সাহিত্যকৃতিৰ ভিতৰত—
- ‘সাহিত্য-কলা’
- ‘চিন্তামণি’
- ‘জ্যোতিকণা’
- ‘মানসী’
- ‘সন্ধানী’
আদি উল্লেখযোগ্য।
তেওঁ ‘আলোচনী’ আৰু ‘ন-জোন’ নামৰ কাকত সম্পাদনা কৰিছিল। তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ শিৱসাগৰ অধিৱেশনৰ সভাপতিও আছিল।
৪। চাৰিটা-পাঁচোটা বাক্যত উত্তৰ দিয়া
(ক) প্ৰাকৃতিক জগত বুলিলে কাক বুজায়?
উত্তৰঃ মানুহে সৃষ্টি নকৰা আৰু প্ৰকৃতিৰ স্বাভাৱিক নিয়মে চলি থকা জগতখনক প্ৰাকৃতিক জগত বুলি কোৱা হয়।
ইয়াৰ ভিতৰত—
- ঋতুৰ পৰিৱৰ্তন
- সূৰ্যৰ উদয়-অস্ত
- গছত কুঁহিপাত ওলোৱা
- ফুল-ফল ধৰা
- শস্য পকা
- চৰাই-চিৰিকটি আৰু জীৱ-জন্তুৰ আচৰণ
আদি অন্তৰ্ভুক্ত।
এই প্ৰাকৃতিক গতি-বিধিবোৰ লক্ষ্য কৰিয়েই আগৰ দিনৰ মানুহে সময় আৰু ঋতুৰ উমান পাইছিল।
(খ) কোনো ঘটনাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কিদৰে সময় ভাগ কৰিব পাৰি?
উত্তৰঃ কোনো বিশেষ ঐতিহাসিক, ধৰ্মীয় বা সামাজিক ঘটনাক কেন্দ্ৰ কৰি সময়ৰ একোটা নতুন ভাগ আৰম্ভ কৰিব পাৰি।
কোনো মহাপুৰুষৰ জন্ম, ৰাজত্ব, ধৰ্মীয় ঘটনা, যুদ্ধ-বিগ্ৰহ বা অন্য উল্লেখযোগ্য ঘটনাক স্মৰণীয় কৰি ৰাখিবলৈ সময়ৰ পৃথক গণনা আৰম্ভ কৰা হয়।
উদাহৰণস্বৰূপে—
- খ্ৰীষ্টাব্দ
- হিজৰি
- শকাব্দ
- শংকৰাব্দ
আদি সময়ৰ বিভাগ বিশেষ ঘটনা বা ব্যক্তিক কেন্দ্ৰ কৰি সৃষ্টি হৈছে।
(গ) ‘লক্ষণাক্ৰান্ত’ মানে কি?
উত্তৰঃ ‘লক্ষণাক্ৰান্ত’ শব্দৰ অৰ্থ হৈছে বিশেষ লক্ষণ বা বৈশিষ্ট্যযুক্ত।
সময়ৰ বিভিন্ন ভাগ বা ঋতুৰ একোটা নিজস্ব লক্ষণ থাকে। যেনে, বসন্ত কালত গছত কুঁহিপাত ওলায় আৰু কুলি-কেতেকীৰ মাত শুনা যায়। বাৰিষাত বৰষুণ আৰু ভেকুলীৰ মাত আদিও একোটা বিশেষ লক্ষণ।
এই সুকীয়া বৈশিষ্ট্যৰ সহায়ত সময়ৰ এটা ভাগ আনটো ভাগৰ পৰা পৃথক কৰিব পাৰি।
(ঘ) বিজ্ঞানৰ আৱিষ্কাৰৰ আগতে মানুহে কিহৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সময় সম্পৰ্কে অৱগত হৈছিল?
উত্তৰঃ আধুনিক ঘড়ী বা বৈজ্ঞানিক যন্ত্ৰপাতি আৱিষ্কাৰৰ আগতে মানুহে প্ৰাকৃতিক জগতৰ গতি-বিধি লক্ষ্য কৰি সময় নিৰূপণ কৰিছিল।
তেওঁলোকে—
- সূৰ্যৰ অৱস্থান
- নিজৰ ছাঁৰ দীঘল-চুটি
- কুকুৰা বা চৰাইৰ মাত
- গৰু ঘৰলৈ ওভতা
- শিয়ালৰ হোৱা
- ফুল ফুটা
- গছত কুঁহিপাত ওলোৱা
- শস্য পকা
আদি লক্ষ্য কৰি দিন, ৰাতি, ঋতু আৰু বছৰৰ সময়ৰ উমান পাইছিল।
৫। তলৰ কথাকেইটাৰ অন্তৰ্নিহিত ভাব বিশ্লেষণ কৰা
(ক) ‘সময়ৰ এই ভাগবিলাক বিশেষ বিশেষ লক্ষণাক্ৰান্ত।’
উত্তৰঃ সময়ৰ প্ৰতিটো ভাগৰ একোটা নিজস্ব বৈশিষ্ট্য বা লক্ষণ থাকে। সেই লক্ষণৰ দ্বাৰাই সময়ৰ এটা ভাগ আনটো ভাগৰ পৰা পৃথক হয়।
উদাহৰণস্বৰূপে, শীতকালত গছৰ পাত সৰে, বসন্তত কুঁহিপাত ওলায়, বাৰিষাত বৰষুণ হয়। এইবোৰ প্ৰাকৃতিক লক্ষণ।
ঠিক তেনেদৰে ইতিহাসৰ যুগসমূহো বিশেষ ঘটনা, ধৰ্মীয় বিশ্বাস বা মানুহৰ আচৰণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি পৃথক কৰা হয়।
সেয়ে লেখকে সময়ৰ ভাগবোৰক বিশেষ বিশেষ লক্ষণাক্ৰান্ত বুলি কৈছে।
(খ) ‘সময়ৰ টিকনিডাল হেনো আগফালে।’
উত্তৰঃ উক্ত কথাষাৰে সময়ৰ অমূল্যতা আৰু সময়মতে কাম কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা প্ৰকাশ কৰিছে।
সময় সদায় আগলৈ যায়। পাৰ হৈ যোৱা সময়ক পুনৰ পিছলৈ ঘূৰাই আনিব নোৱাৰি। সেইবাবে সময়ক ধৰিব লাগিলে সময় পাৰ হোৱাৰ আগতেই কামৰ বাবে সাজু হ’ব লাগে।
যেনে ধনুৰ পৰা এৰি দিয়া শৰ বা বৈ যোৱা নৈৰ সোঁত পুনৰ ঘূৰি নাহে, তেনেদৰে পাৰ হৈ যোৱা সময়ো ঘূৰি নাহে।
সেয়ে কথাষাৰৰ মূল শিক্ষা হৈছে—সময়ৰ আগতেই প্ৰস্তুত হৈ সময়মতে কাম সম্পন্ন কৰিব লাগে।
(গ) ‘সময়ৰ জোখ কামতহে, ঘড়ীৰ কাঁইটকেইডালত নাই।’
উত্তৰঃ ঘড়ীৰ কাঁইটে কেৱল সময় কিমান পাৰ হৈছে তাৰ যান্ত্ৰিক জোখ দেখুৱায়। কিন্তু পাৰ হৈ যোৱা সময়ৰ প্ৰকৃত মূল্য নিৰ্ভৰ কৰে সেই সময়ত আমি কি কাম কৰিলোঁ তাৰ ওপৰত।
এজন ছাত্ৰই তিনি ঘণ্টা পঢ়ি বা পৰীক্ষা লিখি জ্ঞান আৰু সাফল্য লাভ কৰিব পাৰে। এজন শিল্পীয়ে কেইঘণ্টামান পৰিশ্ৰম কৰি এখন সুন্দৰ ছবি সৃষ্টি কৰিব পাৰে।
এনেদৰে কৰা কামটোৱেই সেই সময়খিনিৰ স্থায়ী মূল্য হৈ ৰয়।
সেয়ে লেখকৰ মতে সময়ৰ প্ৰকৃত জোখ ঘড়ীত নহয়, কৰ্মতহে নিহিত।
(ঘ) ‘সময় অমূল্য ধন’ বোলা কথাষাৰ সঁচা।
উত্তৰঃ সময়ক অমূল্য ধন বোলা হয়, কাৰণ পাৰ হৈ যোৱা সময় কোনো মূল্যৰ বিনিময়তে পুনৰ ঘূৰাই আনিব নোৱাৰি।
হেৰোৱা ধন পুনৰ উপাৰ্জন কৰিব পাৰি, কিন্তু নষ্ট কৰা সময় পুনৰ লাভ কৰা অসম্ভৱ।
সময়ৰ সঠিক ব্যৱহাৰে মানুহক জ্ঞানী, দক্ষ আৰু সফল কৰি তোলে। আনহাতে এলাহ আৰু অবহেলাত সময় নষ্ট কৰিলে মানুহে উন্নতিৰ বহু সুযোগ হেৰুৱায়।
সেয়ে প্ৰতিটো মুহূৰ্ত সঠিক কামত ব্যৱহাৰ কৰা উচিত। এই কাৰণেই সময় অমূল্য ধন।
৬। ‘প্ৰাকৃতিক জগতৰ গতি-বিধি লক্ষ্য কৰিও সময় নিৰূপণ কৰা হয়’ — কেনেকৈ? পাঠভিত্তিক আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ আধুনিক ঘড়ী আৰু বৈজ্ঞানিক যন্ত্ৰ আবিষ্কাৰৰ বহু আগৰে পৰা মানুহে প্ৰকৃতিৰ গতি-বিধি লক্ষ্য কৰি সময় নিৰূপণ কৰি আহিছে।
প্ৰকৃতিৰ কিছুমান পৰিৱৰ্তন নিৰ্দিষ্ট সময় বা ঋতুৰ আগমনৰ সংকেত দিয়ে।
যেনে—
- সূৰ্য উদয় আৰু অস্ত যোৱাৰ পৰা দিন-ৰাতিৰ উমান পোৱা যায়।
- ছাঁ দীঘল বা চুটি হোৱা দেখি আগবেলা, দুপৰীয়া আৰু পিছবেলা বুজা যায়।
- গছত কুঁহিপাত ওলালে বসন্তৰ আগমন বুজা যায়।
- গছৰ পাত সৰি ডাল লঠঙা হ’লে শীতকালৰ উমান পোৱা যায়।
- বাঁহৰ গাজ ওলোৱা, আম মলিওৱা, ধান পকা আদি ঋতুৰ সংকেত।
- চৰাইৰ মাত, কুকুৰাৰ ডাক, গৰু গধূলি ঘৰলৈ অহা, শিয়ালৰ হোৱা আদিয়েও সময়ৰ উমান দিয়ে।
- ভেকুলীৰ মাত আৰু বিভিন্ন জীৱ-জন্তুৰ আচৰণে বাৰিষা বা ঋতু পৰিৱৰ্তনৰ সম্ভেদ দিয়ে।
এইদৰে প্ৰকৃতিৰ নিয়মীয়া পৰিৱৰ্তন আৰু জীৱ-জন্তুৰ আচৰণ লক্ষ্য কৰিয়েই আগৰ দিনৰ মানুহে সময় নিৰ্ণয় কৰিছিল।
৭। ‘নিয়মানুৱৰ্তিতা আৰু সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ’ বিষয়ত এটি টোকা লিখা।
উত্তৰঃ প্ৰকৃতি সদায় এক নিৰ্দিষ্ট নিয়মৰ মাজেৰে চলে। সময়মতে সূৰ্য উদয় হয়, ঋতু পৰিৱৰ্তন ঘটে, গছত ফুল-ফল ধৰে। প্ৰকৃতিৰ এই নিয়মীয়াতাৰ পৰাই মানুহে নিয়মানুৱৰ্তিতাৰ শিক্ষা লাভ কৰিব পাৰে।
মানুহৰ জীৱনতো সময়মতে কাম কৰাটো অত্যন্ত প্ৰয়োজনীয়। এজন ছাত্ৰই সময়মতে বিদ্যালয়লৈ যোৱা, নিয়মিত পঢ়া-শুনা কৰা আৰু নিজৰ দায়িত্ব সময়মতে সম্পন্ন কৰা উচিত।
সময় নষ্ট নকৰি উপযোগী কামত ব্যৱহাৰ কৰাকে সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ বোলে।
পঢ়া-শুনা, খেল-ধেমালি, সৃষ্টিশীল কাম, ব্যায়াম বা প্ৰয়োজনীয় বিশ্ৰাম—সকলো কামৰ বাবে সময় সঠিকভাৱে ভাগ কৰি ল’লে জীৱন শৃংখলাবদ্ধ হয়।
সেয়ে নিয়মানুৱৰ্তিতা, সময়ানুৱৰ্তিতা আৰু সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ মানুহৰ সফল জীৱনৰ অন্যতম ভিত্তি।
‘খ’ — ভাষা বিষয়ক
৮। ভাব সম্প্ৰসাৰণ কৰা
(ক) ‘আইৰো বাৰ্তা গংগাৰো যাত্ৰা।’
উত্তৰঃ এই যোজনাটোৰ অৰ্থ হৈছে—একেটা প্ৰচেষ্টাৰে দুটা প্ৰয়োজনীয় কাম সম্পন্ন কৰা।
এজন মানুহে কোনো এটা কামৰ বাবে এখন ঠাইলৈ যাওঁতে যদি তাৰ লগতে আন এটা প্ৰয়োজনীয় কামো সম্পন্ন কৰি আহে, তেন্তে সময়, শ্ৰম আৰু ধন ৰাহি হয়।
অৰ্থাৎ একেটা যাত্ৰাত দুটা উদ্দেশ্য পূৰণ কৰাকে ‘আইৰো বাৰ্তা গংগাৰো যাত্ৰা’ বুলি কোৱা হয়।
(খ) ‘ৰাইজে নখ জোকাৰিলে নৈ বয়।’
উত্তৰঃ এই প্ৰবাদটোৱে সমূহীয়া প্ৰচেষ্টা আৰু ঐক্যৰ শক্তি প্ৰকাশ কৰে।
এজন ব্যক্তিৰ বাবে যি কাম অতি কঠিন বা অসম্ভৱ যেন লাগে, বহু মানুহে একেলগে চেষ্টা কৰিলে সেই কাম সহজে সম্পন্ন কৰিব পাৰি।
সৰু সৰু সহায় একেলগ হ’লে বৃহৎ ফল সৃষ্টি হয়। যেনে, ৰাইজে মিলি অলপ অলপ ধন দিলে বৃহৎ অনুষ্ঠান বা জনকল্যাণমূলক কামো সম্পন্ন কৰিব পাৰি।
সেয়ে এই প্ৰবাদৰ শিক্ষা হৈছে—ঐক্যবদ্ধ প্ৰচেষ্টাৰে অসম্ভৱ যেন লগা কামো সম্ভৱ কৰি তুলিব পাৰি।
(গ) ‘সময়ৰ শৰ মাৰিব নাজানিলে শৰ পহুৰ মঙহ খাবলৈ আশা কৰা মিছা।’
উত্তৰঃ উক্ত প্ৰবাদটোৱে সময়মতে সুযোগ গ্ৰহণ কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা বুজায়।
শৰ পহু অতি বেগেৰে দৌৰে। তাক চিকাৰ কৰিবলৈ হ’লে সঠিক মুহূৰ্ততে শৰ নিক্ষেপ কৰিব লাগে। মুহূৰ্তটো পাৰ হৈ গ’লে পহুটো পলাই যাব আৰু চিকাৰৰ আশা বিফল হ’ব।
ঠিক তেনেদৰে জীৱনত উপযুক্ত সময়ত কাম নকৰিলে বা সুযোগ গ্ৰহণ নকৰিলে পাছত ভাল ফলৰ আশা কৰা বৃথা।
সেয়ে জীৱনত সফল হ’বলৈ সময়ৰ কাম সময়মতে কৰিব জনাটো অতি প্ৰয়োজনীয়।
৯। সন্ধি ভাঙা
উত্তৰঃ
| শব্দ | সন্ধি বিচ্ছেদ |
|---|---|
| শকাব্দ | শক + অব্দ |
| খ্ৰীষ্টাব্দ | খ্ৰীষ্ট + অব্দ |
| শংকৰাব্দ | শংকৰ + অব্দ |
| চৈতন্যাব্দ | চৈতন্য + অব্দ |
| লক্ষণাক্ৰান্ত | লক্ষণ + আক্ৰান্ত |
| কল্পান্তৰ | কল্প + অন্তৰ |
| কৰায়ত্ত | কৰ + আয়ত্ত |
| মনস্তাপ | মনঃ + তাপ |
১০। ‘সময়’ পাঠত থকা যুৰীয়া শব্দ ব্যৱহাৰ কৰি বাক্য ৰচনা কৰা।
গতি-বিধি
বাক্যঃ প্ৰকৃতিৰ গতি-বিধি লক্ষ্য কৰি আগৰ মানুহে সময় আৰু ঋতুৰ উমান পাইছিল।
কুলি-কেতেকী
বাক্যঃ বসন্ত আহিলে কুলি-কেতেকীৰ মাতত প্ৰকৃতি মুখৰিত হৈ উঠে।
ঢাৰি-পাটী
বাক্যঃ পুৱা সোনকালে ঢাৰি-পাটী এৰি পঢ়িবলৈ বহাটো এটা ভাল অভ্যাস।
যন্ত্ৰ-পাতি
বাক্যঃ আধুনিক যন্ত্ৰ-পাতিয়ে মানুহৰ কাম সহজ কৰি তুলিছে।
দিন-ৰাতি
বাক্যঃ সফলতাৰ বাবে তেওঁ দিন-ৰাতি পৰিশ্ৰম কৰিছে।
দেশ-বিদেশ
বাক্যঃ উন্নত যাতায়ত ব্যৱস্থাৰ বাবে এতিয়া সহজে দেশ-বিদেশ ভ্ৰমণ কৰিব পাৰি।
গৰু-গাড়ী
বাক্যঃ আগৰ দিনত গাঁৱত গৰু-গাড়ী যাতায়তৰ এটা প্ৰধান মাধ্যম আছিল।
নাযায়-নুপুৱায়
বাক্যঃ কাম নথকা মানুহৰ বাবে সময় যেন নাযায়-নুপুৱায়।
১১। সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰি তুমি কেনেদৰে উপকৃত হৈছা, সেই বিষয়ে তোমাৰ আইতালৈ এখন চিঠি লিখা।
উত্তৰঃ
পৰম পূজনীয়া আইতা,
মোৰ মৰম আৰু সেৱা গ্ৰহণ কৰিবা। আশা কৰোঁ তোমালোক সকলো কুশলে আছা। মইয়ো ভালে আছোঁ আৰু নিয়মিতভাৱে পঢ়া-শুনা কৰি আছোঁ।
আজিকালি মই সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰৰ ওপৰত বিশেষ গুৰুত্ব দিছোঁ। পুৱা উঠাৰ পৰা ৰাতি শোৱালৈকে পঢ়া, খেল-ধেমালি, বিশ্ৰাম আৰু আন কামৰ বাবে পৃথক সময় ঠিক কৰি লৈছোঁ। ইয়াৰ ফলত আগৰ দৰে কোনো কাম শেষ মুহূৰ্তলৈ পেলাই থ’ব নালাগে।
পঢ়াৰ নিৰ্দিষ্ট সময় ৰাখি নিয়মিত পুনৰালোচনা কৰাৰ বাবে মোৰ পাঠবোৰ সহজে মনত থাকে। লগতে খেল-ধেমালিৰ বাবেও সময় উলিয়াব পাৰিছোঁ। সময়মতে সকলো কাম কৰাৰ অভ্যাস গঢ়ি উঠাত মোৰ মনোযোগ আৰু আত্মবিশ্বাসো বৃদ্ধি পাইছে।
এতিয়া মই ভালদৰে বুজি পাইছোঁ যে সময় সঠিকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিলে কম সময়তে বহু কাম কৰিব পাৰি। সেয়ে আগলৈও সময় নষ্ট নকৰি নিয়মমতে কাম কৰি যাম।
তুমি মোক আশীৰ্বাদ কৰিবা। ঘৰৰ সকলোকে মোৰ মৰম জনাবা।
ইতি
তোমাৰ মৰমৰ নাতি/নাতিনী
Teacher Generate Question Answer
১। চমু উত্তৰ দিয়া :
(ক) সময়ক কিহৰ লগত তুলনা কৰিব পাৰি?
উত্তৰ: সময়ক এক অবিৰাম গতিৰে বৈ থকা চিৰপ্ৰবাহী নৈৰ সোঁতৰ লগত তুলনা কৰিব পাৰি, যি কেতিয়াও কাৰো বাবে ৰৈ নাথাকে।
(খ) কিহৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সময় ভাগ কৰা হয়?
উত্তৰ: কোনো বিশেষ স্মৰণীয় ঘটনা, মহৎ ব্যক্তিৰ কাৰ্যকলাপ অথবা প্ৰাকৃতিক পৰিৱৰ্তনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সময়ক বিভিন্ন ভাগত বিভক্ত কৰা হয়।
(গ) সময়ৰ ডাঙৰ ভাগবোৰ কি কি?
উত্তৰ: সময়ৰ যিবোৰ বিশাল পৰিসৰ থাকে, সেই ডাঙৰ ভাগবোৰ হ’ল— যুগ, কল্প আৰু শতাব্দী।
(ঘ) সময়ৰ দণ্ড, পল, অনুপলক কি বোলা হয়?
উত্তৰ: সময়ৰ দণ্ড, পল, অনুপল আদিক সময়ৰ অতি ক্ষুদ্ৰ অংশ বা সময়ৰ ভগ্নাংশ বুলি কোৱা হয়।
(ঙ) সময় কি গতিত ঘূৰে?
উত্তৰ: সময়ৰ গতি কোনো এক দিশত পোন নহয়; বৰঞ্চ সময় এক চক্ৰাকাৰ বা বৃত্তাকাৰ গতিত ঘূৰে।
২। তাৎপর্য ব্যাখ্যা কৰা :
(ক) এলেহুৱাৰ দিন নাযায় নুপুৱায়।
উত্তৰ: যিসকল লোক এলেহুৱা আৰু কোনো কৰ্মত লিপ্ত নহৈ কেৱল বহি থাকে, তেওঁলোকৰ বাবে সময় অতিবাহিত কৰাটো এক ডাঙৰ সমস্যা হৈ পৰে। কামৰ মাজত থাকিলে সময় কেনি যায় গম পোৱা নাযায়, কিন্তু কৰ্মহীন লোকৰ বাবে দিনটো অতি দীঘলীয়া যেন লাগে আৰু যেন শেষেই নহ’ব তেনে অনুভৱ হয়। অৰ্থাৎ, কৰ্মহীনতাই সময়ক স্থবিৰ কৰি তোলা যেন লাগে বাবেই কোৱা হয়— “এলেহুৱাৰ দিন নাযায় নুপুৱায়।”
(খ) মানুহৰ এক কল্পই ব্ৰহ্মাৰ এদিন।
উত্তৰ: হিন্দু ধৰ্মশাস্ত্ৰৰ গণনা অনুসৰি, সময়ৰ ব্যাপ্তি অতি বিশাল। সৃষ্টিৰ কৰ্তা ব্ৰহ্মাৰ সময়ৰ জোখ মানুহৰ সময়ৰ জোখতকৈ বহুত পৃথক। মানুহৰ হাজাৰ হাজাৰ যুগ লগ লাগি যি এক ‘কল্প’ হয়, সেই বিশাল সময়খিনি ব্ৰহ্মাৰ বাবে মাত্ৰ এটা দিনৰ সমান। ইয়াৰ জৰিয়তে সময়ৰ আপেক্ষিকতা আৰু সৃষ্টিৰ সেই বিৰাট সময়সীমাৰ কথাকে বুজাব বিচৰা হৈছে।
(গ) কৰ্মৰ মাজেদি সময়ৰ গতি ধৰিব পাৰি।
উত্তৰ: সময় এক অদৃশ্য বস্তু, ইয়াক হাতেৰে চুব নোৱাৰি। কিন্তু আমি কিমান কাম কৰিলোঁ বা আমাৰ কৰ্মৰ পৰিমাণ কিমান, তাৰ জৰিয়তেহে সময়ৰ প্ৰকৃত গতি অনুভৱ কৰিব পাৰি। এজন ব্যস্ত কৰ্মী মানুহে নিজৰ কৰ্মৰ মাজেদি সময়ৰ দ্ৰুত গতি অনুভৱ কৰে, আনহাতে কাম নকৰা লোকৰ বাবে সময়ৰ কোনো গতি নাথাকে। গতিকে, ঘড়ীৰ কাঁইটতকৈ আমাৰ কৰ্মইহে সময়ৰ সঠিক পৰিচয় দিয়ে।
৩। পাঠটিৰ লেখকৰ সাহিত্যৰাজিৰ পৰিচয় দিয়া।
উত্তৰ: ‘সময়’ পাঠটিৰ লেখক হ’ল বাগ্মীবৰ নীলমণি ফুকন (১৮৮০-১৯৭৮)। তেওঁ অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এজন বলিষ্ঠ কবি, গদ্যশিল্পী আৰু নিপুণ বাগ্মী আছিল। ডিব্ৰুগড়ত জন্মগ্ৰহণ কৰা ফুকনদেৱে অসমীয়া কাব্য সাহিত্যক নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছিল। তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য কাব্যগ্ৰন্থসমূহৰ ভিতৰত ‘জ্যোতিকণা’, ‘মানসী’, ‘সন্ধানী’, ‘সাৱিত্ৰী’ আদি প্ৰধান। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁৰ চিন্তামূলক প্ৰবন্ধ সংকলন ‘সাহিত্য-কলা’ আৰু ‘চিন্তামণি’য়ে অসমীয়া গদ্য সাহিত্যক চহকী কৰিছে। তেওঁ ‘আলোচনী’ আৰু ‘ন-জোন’ নামৰ দুখন গুৰুত্বপূৰ্ণ কাকত সম্পাদনা কৰিছিল আৰু ১৯৪৪ চনৰ অসম সাহিত্য সভাৰ শিৱসাগৰ অধিৱেশনৰ সভাপতিৰ আসন অলংকৃত কৰিছিল।
৪। চাৰিটা-পাঁচোটা বাক্যত উত্তৰ দিয়া :
(ক) প্রাকৃতিক জগত বুলিলে কাক বুজায়?
উত্তৰ: প্রাকৃতিক জগত বুলিলে আমাৰ চাৰিওফালে থকা সেই সকলো উপাদানক বুজায় যিবোৰ মানুহৰ দ্বাৰা সৃষ্টি হোৱা নাই। ইয়াৰ ভিতৰত গছ-গছনি, জীৱ-জন্তু, নৈ-পৰ্বত, সাগৰ, সূৰ্য, চন্দ্ৰ আৰু গ্ৰহ-নক্ষত্ৰ আদি অন্তৰ্ভুক্ত। এই জগতখন এক নিৰ্দিষ্ট প্ৰাকৃতিক নিয়মৰ অধীনত চলে। প্ৰকৃতিৰ মাজত ঘটা বিভিন্ন পৰিৱৰ্তনসমূহ লক্ষ্য কৰিয়েই আদিম কালৰ পৰা মানুহে সময় নিৰূপণ কৰি আহিছে।
(খ) কোনো ঘটনাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কিদৰে সময় ভাগ কৰিব পাৰি?
উত্তৰ: পৃথিৱীত ঘটা কোনো যুগান্তকাৰী ঘটনা বা মহাপুৰুষৰ জন্ম-মৃত্যুক কেন্দ্ৰ কৰি সময়ক বিভিন্ন ভাগত ভগোৱা হয়। ধৰ্মীয় বা ঐতিহাসিক গুৰুত্ব থকা ঘটনাই একোটা নতুন যুগ বা অব্দৰ সূচনা কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, যিশু খ্ৰীষ্টৰ জন্মৰ পৰা ‘খ্ৰীষ্টাব্দ’, হজৰত মহম্মদৰ মক্কা ত্যাগৰ পৰা ‘হিজৰি’ আৰু শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ জন্মৰ পৰা ‘শংকৰাব্দ’ গণনা কৰা হয়। এনেদৰেই বিশেষ ঘটনাৰ স্মৃতি ধৰি ৰাখিবলৈ সময়ৰ বিভাগবোৰ কৰা হয়।
(গ) লক্ষণাক্রান্ত মানে কি?
উত্তৰ: ‘লক্ষণাক্রান্ত’ শব্দৰ অৰ্থ হ’ল কোনো বিশেষ চিন বা লক্ষণৰ দ্বাৰা যুক্ত হোৱা। পাঠটিৰ প্ৰসংগত সময়ৰ বিভিন্ন ভাগবোৰৰ একোটা বিশেষ বৈশিষ্ট্য থাকে। যেনে— হিন্দু শাস্ত্ৰৰ চাৰিটা যুগৰ (সত্য, ত্ৰেতা, দ্বাপৰ, কলি) ধৰ্ম আৰু মানুহৰ চৰিত্ৰৰ লক্ষণ বেলেগ বেলেগ। ঠিক তেনেদৰে বসন্ত ঋতুৰ লক্ষণ কুঁহিপাত আৰু কুলিৰ মাত। এই বিশেষ পৰিচয়বোৰ থকাৰ বাবে সময়ৰ ভাগবোৰক লক্ষণাক্ৰান্ত বুলি কোৱা হৈছে।
(ঘ) বিজ্ঞানৰ আৱিষ্কাৰৰ আগতে মানুহে কিহৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সময় সম্পৰ্কে অৱগত হৈছিল?
উত্তৰ: আধুনিক ঘড়ী বা বিজ্ঞানৰ উন্নত যন্ত্ৰপাতি আৱিষ্কাৰ হোৱাৰ আগতে মানুহে প্ৰকৃতিৰ গতি-বিধি নিৰীক্ষণ কৰি সময়ৰ উমান পাইছিল। তেওঁলোকে সূৰ্যৰ অৱস্থান আৰু নিজৰ ছাঁৰ দৈৰ্ঘ্য চাই দিনৰ ভাগবোৰ বুজি পাইছিল। চৰাইৰ মাত, কুকুৰাৰ ডাক বা শিয়ালৰ হোৱা শুনি তেওঁলোকে ৰাতিৰ প্ৰহৰ গণনা কৰিছিল। তদুপৰি গছৰ ফুল ফুলা, ফল পকা আৰু ঋতুৰ পৰিৱৰ্তন চাই মাহ আৰু বছৰৰ হিচাপ ৰাখিছিল।
৫। তলৰ প্ৰশ্নকেইটাৰ অন্তর্নিহিত ভাব বিশ্লেষণ কৰা :
(ক) সময়ৰ এই ভাগবিলাক বিশেষ বিশেষ লক্ষণাক্রান্ত।
উত্তৰ: এই বাক্যশাৰীৰ দ্বাৰা লেখকে বুজাব বিচাৰিছে যে সময়ৰ প্ৰতিটো ভাগেই একোটা সুকীয়া পৰিচয় বহন কৰে। বতৰৰ পৰিৱৰ্তনেই হওক বা ইতিহাসৰ যুগেই হওক, প্ৰতিটোৰে নিজা লক্ষণ থাকে। যেনে— খৰালি কালৰ লক্ষণ ধূলি আৰু শুকান বতৰ, আনহাতে বাৰিষাৰ লক্ষণ বৰষুণ। এই লক্ষণবোৰ আছে বাবেই আমি সময়ৰ এটা ভাগৰ পৰা আন এটা ভাগক পৃথক কৰিব পাৰোঁ।
(খ) সময়ৰ টিকনিডাল হেনো আগফালে।
উত্তৰ: এয়া এক অতি তাৎপৰ্যপূৰ্ণ কথা। ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল সময়ক ধৰিবলৈ হ’লে আমি সময়ৰ আগত থাকিব লাগিব। এবাৰ সময় পাৰ হৈ গ’লে তাক পিছফালৰ পৰা ধৰা অসম্ভৱ, কাৰণ সময়ৰ পিছফালে ধৰিবলৈ একো নাই। সেয়েহে যিকোনো কাম সঠিক সময়ত বা সময়ৰ পূৰ্বেই কৰাৰ প্ৰস্তুতি চলোৱা উচিত। সময়ৰ অপচয় কৰিলে ইয়াক ঘূৰাই পোৱাৰ কোনো সুযোগ নাথাকে।
(গ) সময়ৰ জোখ কামতহে, ঘড়ীৰ কাঁইটকেইডালত নাই।
উত্তৰ: ঘড়ীৰ কাঁইটে কেৱল যান্ত্ৰিকভাৱে সময়ৰ পৰিমাণ দেখুৱায়, কিন্তু সেই সময়খিনিৰ প্ৰকৃত মূল্য নিৰ্ভৰ কৰে আমি কৰা কামৰ ওপৰত। এজন মানুহে দিনটোত কিমান কাম কৰিলে, সেয়াহে আচল সময়ৰ হিচাপ। যদি কোনো কাম কৰা নহয়, তেন্তে সেই সময়খিনিৰ কোনো সাৰ্থকতা নাথাকে। গতিকে সময়ৰ প্ৰকৃত জোখ আমাৰ কৰ্মতহে নিহিত হৈ থাকে।
(ঘ) সময় অমূল্য ধন বোলা কথাষাৰ সঁচা।
উত্তৰ: ধনেৰে পৃথিৱীৰ বহু বস্তু কিনিব পাৰি, আনকি হেৰোৱা ধন পুনৰ উপাৰ্জনো কৰিব পাৰি। কিন্তু পাৰ হৈ যোৱা এক ছেকেণ্ড সময়ো পৃথিৱীৰ সমস্ত ধন দিলেও কোনোৱে ঘূৰাই আনিব নোৱাৰে। সময়ৰ সঠিক ব্যৱহাৰে মানুহক উন্নতিৰ শিখৰলৈ লৈ যায় আৰু অবাবত সময় নষ্ট কৰিলে জীৱন বিফল হয়। যিহেতু সময় অপৰিমেয় আৰু অপূৰণীয়, সেয়ে ইয়াক অমূল্য ধন বুলি কোৱা হয়।
৬। ‘প্রাকৃতিক জগতৰ গতি-বিধি লক্ষ্য কৰিও সময় নিৰূপণ কৰা হয়’— কেনেকৈ?
উত্তৰ: প্ৰকৃতি আৰু সময়ৰ এক নিবিড় সম্পৰ্ক আছে। প্ৰাকৃতিক জগতৰ পৰিৱৰ্তনবোৰ লক্ষ্য কৰি আদিম কালৰে পৰা সময় নিৰূপণ কৰা হৈছে। যেনে:
চৰাইৰ মাত: ৰাতিপুৱা কুকুৰাৰ ডাক আৰু চৰাইৰ কিচিৰ-মিচিৰ শব্দই ৰাতি পুওৱাৰ সংকেত দিয়ে। কুলিৰ মাতে বসন্ত ঋতুৰ আগমন জনায়।
উদ্ভিদৰ পৰিৱৰ্তন: গছত কুঁহিপাত ওলোৱা, আম মলিওৱা বা নাহৰ ফুল ফুলা কাৰ্যই একোটা নিৰ্দিষ্ট সময় বা ঋতুক সূচায়।
সূৰ্য আৰু ছাঁ: সূৰ্যৰ পোহৰত নিজৰ ছাঁটো কিমান দীঘল বা চুটি হৈছে, সেইটো চাই আগবেলা, দুপৰীয়া বা পিছবেলা নিৰ্ণয় কৰা হৈছিল।
প্ৰাণীৰ আচৰণ: গধূলি সময়ত গৰুৱে চৰা ঠাইৰ পৰা ধূলি উৰুৱাই ঘৰলৈ ওভতা (গোধূলি) আৰু শিয়ালৰ হোৱা শুনা কাৰ্যই দিনৰ সমাপ্তি আৰু ৰাতিৰ আগমণ সূচায়।
৮। ভাব সম্প্ৰসাৰণ কৰা :
(ক) আইৰো বাৰ্তা গংগাৰো যাত্রা।
উত্তৰ: এই যোজনাটোৱে একেটা চেষ্টাৰ জৰিয়তে দুটা কাম সিদ্ধ হোৱা কথাটো বুজায়। কোনো এজন ব্যক্তিয়ে এখন ঠাইলৈ কাম এটা কৰিবলৈ গৈ যদি তাৰ লগে লগে আন এটা প্ৰয়োজনীয় কামো সমাপন কৰি আহে, তেতিয়া তাক ‘আইৰো বাৰ্তা গংগাৰো যাত্ৰা’ বুলি কোৱা হয়। ইয়াৰ দ্বাৰা সময়, ধন আৰু শ্ৰম— তিনিওটাৰে ৰাহি হয়।
(খ) ৰাইজে নখ জোকাৰিলে নৈ বয়।
উত্তৰ: এইষাৰ কথাৰ জৰিয়তে একতাৰ বিৰাট শক্তিৰ কথা প্ৰকাশ কৰা হৈছে। এজন মানুহৰ বাবে যি কাম অসম্ভৱ, দহজন মানুহ বা ৰাইজ একত্ৰিত হ’লে সেই কাম অতি সহজ হৈ পৰে। এটুকুৰা নখৰ পানী জোকাৰিলে একো নহয়, কিন্তু সমগ্ৰ ৰাইজে মিলি যদি নখৰ পানী জোকাৰে, তেন্তে এক বিৰাট নৈৰ সৃষ্টি হ’ব পাৰে। অৰ্থাৎ সামূহিক প্ৰচেষ্টাৰে যিকোনো বিৰাট কাম সম্পন্ন কৰিব পাৰি।
(গ) সময়ৰ শৰ মাৰিব নাজানিলে শৰ পহুৰ মঙহ খাবলৈ আশা কৰা মিছা।
উত্তৰ: জীৱনত সফলতা লাভ কৰিবলৈ হ’লে উপযুক্ত সুযোগৰ সঠিক ব্যৱহাৰ কৰিব জানিব লাগে। শৰ পহু এটা চিকাৰ কৰিবলৈ হ’লে চিকাৰীজনে নিৰ্দিষ্ট মুহূৰ্ততে শৰ (কাঁড়) নিক্ষেপ কৰিব লাগিব। যদি সেই মুহূৰ্তটো পাৰ হৈ যায়, তেন্তে চিকাৰ পলাই যাব আৰু মঙহ খোৱাৰ আশা বৃথা হ’ব। ঠিক তেনেদৰে জীৱনত অহা সুযোগবোৰ সময়মতে গ্ৰহণ নকৰিলে উন্নতিৰ আশা কৰা নিৰৰ্থক।
৯। সন্ধি ভাঙা :
শকাব্দ = শক + অব্দ
খ্ৰীষ্টাব্দ = খ্ৰীষ্ট + অব্দ
শংকৰাব্দ = শংকৰ + অব্দ
চৈতন্যাব্দ = চৈতন্য + অব্দ
লক্ষণাক্রান্ত = লক্ষণ + আক্ৰান্ত
কল্পান্তৰ = কল্প + অন্তৰ
কৰায়ত্ত = কৰ + আয়ত্ত
মনস্তাপ = মনঃ + তাপ
১০। বাক্য সাজা :
যুদ্ধ-বিগ্ৰহ: ধৰ্মৰ নামত হোৱা যুদ্ধ-বিগ্ৰহে মানৱতাৰ চৰম ক্ষতি কৰে।
দিন-ৰাতি: পৰীক্ষাৰ আগমুহূৰ্তত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে দিন-ৰাতি একাকাৰ কৰি পঢ়া-শুনা কৰা উচিত।
ঢাৰি-পাটী: সূৰ্য উদয় হোৱাৰ আগতেই সকলোৱে ঢাৰি-পাটী ত্যাগ কৰা এক সু-অভ্যাস।
দেশ-বিদেশ: যাতায়ত ব্যৱস্থা উন্নত হোৱাৰ বাবে এতিয়া মানুহে সহজেই দেশ-বিদেশ ভ্ৰমণ কৰিব পাৰে।
মাছে-মঙহে: পৰিয়ালৰ সকলোৱে মিলি দেওবাৰে মাছে-মঙহে এসাঁজ খোৱাৰ মজাই সুকীয়া।
এই Post টো Update কৰাত সহায় কৰিব বিচাৰে নেকি?
ইয়াত কিবা ভুল, অসম্পূৰ্ণ তথ্য বা নতুন তথ্য থাকিলে আপুনি এটা উন্নত version প্ৰস্তুত কৰিব পাৰে। Live Post তৎক্ষণাৎ সলনি নহ'ব।
Update This Post