বৌদ্ধিক, সাস্কৃতিক আৰু আধ্য়ত্মিক ঐতিহ্য়
অনুশীলনী
১। তলৰ প্ৰশ্নসমূহৰ উত্তৰ লিখা
(ক) ‘বুৰঞ্জী’ শব্দৰ অৰ্থ কি?
উত্তৰঃ ‘বুৰঞ্জী’ শব্দৰ অৰ্থ হৈছে নজনা কথা জনাৰ জ্ঞানৰ ভঁৰাল বা অতীতৰ ঘটনাৰ লিখিত বিৱৰণ।
(খ) দৰং ৰাজবংশাৱলীৰ প্ৰণেতা কোন?
উত্তৰঃ দৰং ৰাজবংশাৱলীৰ প্ৰণেতা হৈছে Suryakhari Daivajna।
(গ) ‘হস্তীবিদ্যাৰ্ণৱ’ কোনে ৰচনা কৰিছিল?
উত্তৰঃ ‘হস্তীবিদ্যাৰ্ণৱ’ ৰচনা কৰিছিল Sukumar Barkath।
(ঘ) শংকৰাচাৰ্যই কোনটো বিশেষ মতবাদৰ প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল?
উত্তৰঃ Adi Shankaracharya এ Advaita Vedanta মতবাদৰ প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল।
(ঙ) শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱে ভাগৱত শাস্ত্ৰৰ সাৰ কাৰ পৰা পাইছিল?
উত্তৰঃ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱে ভাগৱত শাস্ত্ৰৰ সাৰ Jagadish Mishra ৰ পৰা পাইছিল।
(চ) ‘হস্তীবিদ্যাৰ্ণৱ’ পুথিৰ চিত্ৰ কোনে আঁকিছিল?
উত্তৰঃ ‘হস্তীবিদ্যাৰ্ণৱ’ পুথিৰ চিত্ৰ দিলবৰ আৰু দোছাইয়ে আঁকিছিল।
২। বুৰঞ্জী সাহিত্য কি? সমসাময়িক সমাজৰ অৱস্থা বুজাত ইয়াৰ প্ৰয়োগিকতা বৰ্ণনা কৰা
উত্তৰঃ
বুৰঞ্জী সাহিত্য হৈছে অসমৰ ইতিহাস, ৰাজনীতি, সমাজ আৰু সংস্কৃতি সম্পৰ্কে লিখা ঐতিহাসিক বিৱৰণ। আহোম শাসনকালত বহু বুৰঞ্জী ৰচনা কৰা হৈছিল।
আহোম ৰজা Sukaphaa ই ৰাজসভাৰ পণ্ডিতসকলক বিভিন্ন ঘটনাৰ বিৱৰণ লিখি ৰাখিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল। আৰম্ভণিতে বুৰঞ্জীসমূহ টাই ভাষাত লিখা হৈছিল যদিও পাছলৈ অসমীয়া ভাষাত লিখা আৰম্ভ হয়।
সমসাময়িক সমাজৰ অৱস্থা বুজিবলৈ বুৰঞ্জী সাহিত্য অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ। ইয়াৰ জৰিয়তে সেই সময়ৰ ৰাজনীতি, সমাজব্যৱস্থা, যুদ্ধ, প্ৰশাসন আৰু সাংস্কৃতিক জীৱনৰ বিষয়ে জানিব পাৰি।
মধ্যযুগীয় অসমৰ ইতিহাস অধ্যয়ন কৰোঁতে বৈষ্ণৱ সাহিত্য, চৰিত পুথি আৰু বংশাৱলীৰ লগতে বুৰঞ্জী সাহিত্যো এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎস।
৩। অসমত ধৰ্মীয় পৰম্পৰাসমূহে কিদৰে গতি লাভ কৰিছিল আলোচনা কৰা
উত্তৰঃ
অসমত ধৰ্মীয় পৰম্পৰাৰ বিকাশ বহু যুগ ধৰি বিভিন্ন ধৰণে হৈছিল।
আহোম যুগ (১৩শ শতিকাৰ পৰা ১৯শ শতিকালৈ) আছিল অসমৰ ইতিহাসৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সময়। এই সময়ত অসমৰ সমাজত বিভিন্ন ধৰ্মীয় বিশ্বাস আৰু আচাৰ-অনুষ্ঠান প্ৰচলিত হৈছিল।
প্ৰাচীন সময়ত ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত ব্ৰাহ্মণ্য হিন্দু ধৰ্ম প্ৰধান আছিল। মানুহে শিৱ, বিষ্ণু, গণেশ, লক্ষ্মী, সৰস্বতী আৰু দুৰ্গা আদি দেৱ-দেৱীৰ পূজা কৰিছিল।
কোঁচ ৰজা Biswa Singha আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ Naranarayana এ Kamakhya Temple পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
আনহাতে সাধাৰণ মানুহৰ মাজত ভূত-প্ৰেত, উপ-দেৱতা আৰু প্ৰাকৃতিক শক্তিৰ ওপৰত বিশ্বাসো প্ৰচলিত আছিল। এইদৰে বিভিন্ন ধৰ্মীয় বিশ্বাস আৰু পৰম্পৰাৰ মিলনে অসমৰ ধৰ্মীয় সংস্কৃতি গঢ় লৈ উঠিছিল।
৪। অসমত নৱবৈষ্ণৱ আন্দোলনে কিদৰে সমাজ জীৱন আৰু সাহিত্য-সংস্কৃতি বিকাশত ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল আলোচনা কৰা
উত্তৰঃ
অসমত নৱবৈষ্ণৱ আন্দোলনে সমাজ, সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাইছিল।
এই আন্দোলনৰ মুখ্য নেতা আছিল Srimanta Sankardeva। তেওঁৰ লগত Madhavdeva, Damodardeva আৰু Harideva আদিয়ে এই আন্দোলন আগবঢ়াই লৈ গৈছিল।
এই আন্দোলনৰ মূল লক্ষ্য আছিল ভক্তিৰ মাধ্যমে ঈশ্বৰৰ উপাসনা কৰা আৰু সমাজত সমতা স্থাপন কৰা। শংকৰদেৱে সমাজৰ সকলো শ্ৰেণীৰ লোকক সমান মৰ্যাদা দিছিল আৰু ধৰ্মীয় শিক্ষাক সহজ ভাষাত প্ৰকাশ কৰিছিল।
এই আন্দোলনৰ ফলত অসমৰ সাহিত্য, সংগীত, নাট্য, নৃত্য আৰু চিত্ৰকলাৰ বিকাশ হৈছিল। নামঘৰ আৰু সত্ৰসমূহ এই আন্দোলনৰ সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ হিচাপে গঢ় লৈ উঠিছিল।
৫। অসমীয়া সাংস্কৃতিক জীৱনত চিত্ৰকলাৰ গুৰুত্ব সম্পৰ্কে এক টোকা যুগুতোৱা
উত্তৰঃ
চিত্ৰকলা অসমীয়া সাংস্কৃতিক জীৱনৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ।
প্ৰাচীন কালৰে পৰা মানুহে বিভিন্ন ঘটনাৰ চিত্ৰ অংকন কৰি নিজৰ অনুভূতি প্ৰকাশ কৰিছিল। গুহাৰ দেৱালত চিকাৰ আৰু যুদ্ধৰ দৃশ্য অংকন কৰাৰ পৰম্পৰাও আছিল।
মধ্যযুগত Srimanta Sankardeva এ ‘চিহ্নযাত্ৰা’ নামৰ নাট্য অনুষ্ঠানত চিত্ৰপট ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ইয়াত সাতখন বৈকুণ্ঠৰ চিত্ৰ অংকন কৰি মানুহৰ আগত উপস্থাপন কৰা হৈছিল।
অসমত চিত্ৰকলাৰ তিনিটা ধাৰা দেখা যায় —
সত্ৰীয়া চিত্ৰশৈলী
সাধাৰণ অলংকাৰমূলক চিত্ৰশৈলী
ৰজাঘৰীয়া চিত্ৰশৈলী
এইবোৰে অসমীয়া সংস্কৃতিৰ বিকাশত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে।
৬। সংগীত কি? বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ বাদ্যযন্ত্ৰৰ উল্লেখেৰে অসমত সংগীতৰ ক্ৰমবিকাশ আলোচনা কৰা
উত্তৰঃ
সংগীত হৈছে গীত, বাদ্য আৰু নৃত্য ৰ সমন্বয়।
ভাৰতীয় সংগীত সাধাৰণতে দুটা ধাৰাত বিভক্ত —
মাৰ্গী সংগীত
দেশী সংগীত
অসমত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ বাদ্যযন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰৰ জৰিয়তে সংগীতৰ বিকাশ ঘটিছে।
লোকবাদ্য
বাঁহী, পেঁপা, ঢোল, তাল, বীণা, গগণা, মৃদংগ, খোল আদি।
অৱনদ্ধ বাদ্য
ঢোল, ঢোলক, নাগাৰা, ঢাক, ডগৰ, মৃদংগ আদি।
সুষিৰ বাদ্য
বাঁহী, শিঙা, পেঁপা, সুতুলি, শংখ আদি।
ততবাদ্য
লাও টোকাৰী, দোতৰা, আনন্দ লহৰী আদি।
ঘনবাদ্য
তাল, ঘন্টা, সৰুকাঁহ, বৰকাঁহ, খঞ্জৰী আদি।
এইবোৰ বাদ্যযন্ত্ৰ আৰু সংগীত পৰম্পৰাই অসমীয়া সংস্কৃতিৰ বিকাশত গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আগবঢ়াইছে।