মোৰ গাঁও

---

(ক) অতি চমু প্ৰশ্নোত্তৰ

১। ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটিৰ কবি কোন?

উত্তৰঃ ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটিৰ কবি ডিম্বেশ্বৰ নেওগ।

২। ডিম্বেশ্বৰ নেওগক কিহৰ কবি বুলি কোৱা হয়?

উত্তৰঃ ডিম্বেশ্বৰ নেওগক ‘ইন্দ্ৰধনুৰ কবি’ বুলি কোৱা হয়।

৩। ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ জন্মগাঁওখনৰ নাম কি?

উত্তৰঃ তেওঁৰ জন্মগাঁওখনৰ নাম কমাৰফদিয়া।

৪। কমাৰফদিয়া গাঁও অসমৰ কোনখন নদীৰ পাৰত অৱস্থিত?

উত্তৰঃ কমাৰফদিয়া গাঁও দিখৌ নদীৰ পাৰত অৱস্থিত।

৫। ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ পিতৃৰ নাম কি আছিল?

উত্তৰঃ তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল মাণিক চন্দ্ৰ নেওগ।

৬। ‘থুপিতৰা’ কাৰ ৰচনা?

উত্তৰঃ ‘থুপিতৰা’ ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ ৰচনা।

৭। ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ এখন কবিতাপুথিৰ নাম লিখা।

উত্তৰঃ তেওঁৰ এখন কবিতাপুথি হ’ল ‘ইন্দ্ৰধনু’।

৮। ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ দুখন কবিতাপুথিৰ নাম লিখা।

উত্তৰঃ তেওঁৰ দুখন কবিতাপুথি হ’ল ‘ইন্দ্ৰধনু’ আৰু ‘মুকুতা’।

৯। ডিম্বেশ্বৰ নেওগ অসমীয়া সাহিত্যত আন কি ক্ষেত্ৰত বিশেষভাৱে বিখ্যাত?

উত্তৰঃ তেওঁ অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী প্ৰণেতা হিচাপেও বিশেষভাৱে বিখ্যাত।

১০। ‘অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী’ ধৰণৰ গ্ৰন্থৰ লেখক কোন?

উত্তৰঃ ডিম্বেশ্বৰ নেওগ।

১১। ‘ব্ৰহ্মাণ্ডৰ ক্ষুদ্ৰ তাঙৰণ’ বুলি কবিয়ে কাক কৈছে?

উত্তৰঃ কবিয়ে নিজৰ জন্মগাঁও কমাৰফদিয়াক ‘ব্ৰহ্মাণ্ডৰ ক্ষুদ্ৰ তাঙৰণ’ বুলি কৈছে।

১২। ‘বিশ্বৰ সৌন্দৰ্যখনি’ বুলি কবিয়ে কিহক কৈছে?

উত্তৰঃ কবিয়ে নিজৰ জন্মভূমি কমাৰফদিয়া গাঁওখনক ‘বিশ্বৰ সৌন্দৰ্যখনি’ বুলি কৈছে।

১৩। পুহৰ জাৰত কবিয়ে কি গোটাইছিল?

উত্তৰঃ কবিয়ে মেজিৰ খৰি গোটাইছিল।

১৪। পথাৰে পথাৰে ঘূৰি কবিয়ে কি চাই ফুৰিছিল?

উত্তৰঃ কবিয়ে গৰু-যুঁজ চাই ফুৰিছিল।

১৫। কবিৰ গাঁওখনৰ ওচৰেৰে বৈ যোৱা নৈখনৰ নাম কি?

উত্তৰঃ দিখৌ নৈ।

১৬। ‘ব্ৰহ্মাণ্ডত চালি-জাৰি ক’তো হ’লে পোৱা নাই’—কবিয়ে কি নোপোৱাৰ কথা কৈছে?

উত্তৰঃ কবিয়ে নিজৰ গাঁৱত পোৱা সৰলতা আৰু আন্তৰিকতা আন ক’তো নোপোৱাৰ কথা কৈছে।

১৭। ‘বিনন্দীয়া’ শব্দৰ অৰ্থ কি?

উত্তৰঃ ‘বিনন্দীয়া’ মানে অতি সুন্দৰ বা আনন্দদায়ক।

১৮। ‘কপট’ শব্দৰ অৰ্থ কি?

উত্তৰঃ ‘কপট’ মানে প্ৰতাৰণা বা ভণ্ডামি।

১৯। ‘কুচ্চুট’ শব্দৰ অৰ্থ কি?

উত্তৰঃ ‘কুচ্চুট’ মানে হিংসা, কুটিলতা বা বেয়া মনোভাৱ।

২০। ‘ছকঠীয়া’ শব্দই কি বুজায়?

উত্তৰঃ ‘ছকঠীয়া’ বুলিলে জাৰত গাত লোৱা আলোৱান বা মোটা কাপোৰ বুজায়।

---

(খ) চমু প্ৰশ্নোত্তৰ

১। কবিয়ে নিজৰ গাঁওখনক ‘ব্ৰহ্মাণ্ডৰ ক্ষুদ্ৰ তাঙৰণ’ বুলি কিয় কৈছে?

উত্তৰঃ কবিৰ জন্মগাঁও কমাৰফদিয়া আয়তনত সৰু হ’লেও তেওঁৰ হৃদয়ত ইয়াৰ স্থান অতি বিশাল। বিশ্ব-ব্ৰহ্মাণ্ডৰ তুলনাত গাঁওখন অতি ক্ষুদ্ৰ, কিন্তু কবিৰ দৃষ্টিত ইয়াতেই প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য, সৰলতা, মৰম, আত্মীয়তা আৰু জীৱনৰ বহু মূল্যবান স্মৃতি একেলগে থুপ খাই আছে। সেইবাবেই তেওঁ গাঁওখনক ‘ব্ৰহ্মাণ্ডৰ ক্ষুদ্ৰ তাঙৰণ’ বুলি অভিহিত কৰিছে।

২। “মোৰ আই, বাই, ভনী / সকলোটি কেনে হেঁপাহৰ”—কবিয়ে কি প্ৰসংগত কৈছে?

উত্তৰঃ কবিয়ে নিজৰ শৈশৱৰ গাঁওখনৰ স্মৃতি ৰোমন্থন কৰাৰ সময়ত এই কথা কৈছে। তেওঁ আই, বাই, ভনী আৰু আপোনজনৰ মৰম-চেনেহৰ মাজত ডাঙৰ হৈছিল। গাঁৱৰ মানুহবোৰো তেওঁৰ বাবে আত্মীয়ৰ দৰে আছিল। সেই স্নেহময় পৰিৱেশৰ কথা মনত পৰি কবিৰ অন্তৰ আবেগেৰে ভৰি উঠে।

৩। “নতুন সি জোন-বেলি, নতুন সি গছ-লতা”—কবিয়ে এনেদৰে অনুভৱ কৰাৰ কাৰণ কি?

উত্তৰঃ বৃদ্ধ বয়সত কবিৰ মনত শৈশৱৰ স্মৃতি নতুনকৈ জাগি উঠিছে। পুৰণি গাঁও, জোন-বেলি, গছ-লতা, পথাৰ, খেল-ধেমালি—সকলো যেন স্মৃতিৰ মাজত পুনৰ নতুন ৰূপত দেখা দিছে। এই স্মৃতিৰ জৰিয়তে কবিয়ে যেন পুনৰ নিজৰ শৈশৱ লাভ কৰিছে বুলি অনুভৱ কৰিছে।

৪। কবিয়ে নিজৰ গাঁওখনত কি ধৰণৰ সৰলতা দেখিছিল?

উত্তৰঃ কবিৰ শৈশৱৰ গাঁওখনৰ মানুহবোৰ আছিল সহজ-সৰল, আন্তৰিক আৰু মৰমিয়াল। মানুহে মানুহক আত্মীয়ৰ দৰে গণ্য কৰিছিল, মিলাপ্ৰীতিৰে বাস কৰিছিল আৰু উৎসৱ-পাৰ্বণত একেলগে অংশ লৈছিল। স্বাৰ্থ, কপটতা আৰু ধনৰ মোহৰ পৰিমাণ কম আছিল। এই অকৃত্ৰিম সৰলতাই কবিক গভীৰভাৱে আকৰ্ষণ কৰিছিল।

৫। কবিয়ে গাঁওখনৰ আগৰ আৰু বৰ্তমানৰ মাজত কি মূল পাৰ্থক্য দেখিছে?

উত্তৰঃ আগৰ গাঁওখনত আছিল সৰলতা, মৰম, মিলাপ্ৰীতি, উৎসৱমুখৰতা আৰু আত্মীয়তা। বৰ্তমানত কবিয়ে সেই গাঁওখনত দেখিছে ধনৰ মোহ, কপটতা, একাকীত্ব, সামাজিক বন্ধনৰ দুৰ্বলতা আৰু সাংস্কৃতিক উদ্যমৰ হ্ৰাস। এই পৰিৱৰ্তনেই কবিক গভীৰভাৱে ব্যথিত কৰিছে।

৬। “ধনকে মাথোন চিনি / মৰম নিচিনা হ’ল”—কবিয়ে কিয় আক্ষেপ কৰিছে?

উত্তৰঃ কবিয়ে লক্ষ্য কৰিছে যে আগতে মানুহৰ মাজত দয়া, মৰম, স্নেহ আৰু আত্মীয়তা আছিল। কিন্তু সময়ৰ লগে লগে মানুহ ধন-সম্পত্তিৰ পিছত অধিক ব্যস্ত হৈ পৰিছে। ধনৰ মোহে মানুহৰ মানৱীয় অনুভূতি কমাই দিছে। সেইবাবেই কবিয়ে এই পৰিৱৰ্তনত আক্ষেপ প্ৰকাশ কৰিছে।

৭। কবিৰ মতে গাঁৱৰ উৎসৱ-পাৰ্বণৰ কি পৰিৱৰ্তন ঘটিছে?

উত্তৰঃ আগতে ভাওনা-সবাহ, বিহু, জাতীয় উৎসৱ আৰু বিভিন্ন ৰং-ধেমালিত ডেকা-গাভৰুৰ উৎসাহ-উদ্দীপনা আছিল। সকলো মিলি আনন্দ কৰিছিল। কিন্তু বৰ্তমান সেই উৎসৱবোৰত আগৰ দৰে প্ৰাণ, আন্তৰিকতা আৰু সামূহিক আনন্দ নাই বুলি কবিয়ে অনুভৱ কৰিছে।

৮। দিখৌ নৈক কেন্দ্ৰ কৰি কবিৰ কি স্মৃতি জড়িত হৈ আছে?

উত্তৰঃ দিখৌ নৈ কবিৰ শৈশৱৰ গাঁওখনৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ। নৈখন আগৰ দৰে বৈ আছে যদিও কবিৰ বহু লগৰীয়া ইতিমধ্যে জীৱনৰ পৰা হেৰাই গৈছে। এই স্থায়ী প্ৰকৃতি আৰু ক্ষণস্থায়ী মানৱজীৱনৰ বৈপৰীত্যই কবিৰ মনত গভীৰ বিষাদ সৃষ্টি কৰিছে।

---

(গ) দীঘল প্ৰশ্নোত্তৰ

১। ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটিত প্ৰকাশ পোৱা কবিৰ অতীত ৰোমন্থনৰ এটি বিৱৰণ দিয়া।

উত্তৰঃ ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটি তেওঁৰ জন্মভূমি কমাৰফদিয়া গাঁৱৰ প্ৰতি থকা গভীৰ ভালপোৱা আৰু শৈশৱ স্মৃতিৰ এক আবেগঘন প্ৰকাশ।

কবিয়ে এই গাঁওখনতেই জন্মগ্ৰহণ কৰি শৈশৱ আৰু যৌৱনৰ আৰম্ভণিৰ দিনবোৰ অতিবাহিত কৰিছিল। জীৱনৰ পিছৰ বয়সত উপনীত হৈ তেওঁ সেই পুৰণি দিনবোৰ পুনৰ মনত পেলাই আবেগিক হৈ পৰিছে।

শৈশৱত তেওঁ আই, বাই, ভনী আৰু লগৰ-সঙ্গীৰ মৰম-চেনেহৰ মাজত ডাঙৰ হৈছিল। সমনীয়াৰ সৈতে খেল-ধেমালি কৰা, ডিঙিত ধৰি হিয়া-দিয়া-দিই কথা পতা, পুহৰ জাৰত মেজিৰ খৰি গোটোৱা, পথাৰে পথাৰে গৰু-যুঁজ চোৱা—এই সকলো স্মৃতি তেওঁৰ মনত আজিও সজীৱ।

গাঁওখনত ভাওনা-সবাহ, বিহু আৰু বিভিন্ন জাতীয় উৎসৱত ডেকা-গাভৰুসকলে মিলি আনন্দ কৰিছিল। ঢোলৰ মাতত গাঁওখন মুখৰ হৈ উঠিছিল। মানুহৰ মাজত আছিল মিলাপ্ৰীতি, আত্মীয়তা আৰু অকৃত্ৰিম সৰলতা।

কবিৰ বাবে কমাৰফদিয়া গাঁওখন কেৱল জন্মস্থান নহয়; ই আছিল তেওঁৰ জীৱনৰ প্ৰথম আনন্দ, সৌন্দৰ্য, মৰম আৰু সম্প্ৰীতিৰ বিদ্যালয়। সেইবাবেই তেওঁ গাঁওখনক ‘বিশ্বৰ সৌন্দৰ্যখনি’ আৰু ‘ব্ৰহ্মাণ্ডৰ ক্ষুদ্ৰ তাঙৰণ’ বুলি অভিহিত কৰিছে।

এইদৰে কবিতাটোত অতীতৰ শৈশৱ, গাঁৱৰ প্ৰকৃতি, মানুহৰ মৰম আৰু উৎসৱমুখৰ জীৱনৰ স্মৃতি একেলগে মিলি এক মধুৰ অথচ বিষাদময় অতীত ৰোমন্থনৰ সৃষ্টি কৰিছে।

২। কবিয়ে কবিতাটিত কমাৰফদিয়া গাঁৱৰ কেনেধৰণৰ পৰিৱৰ্তন হোৱাৰ কথা উল্লেখ কৰিছে?

উত্তৰঃ ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটিত কবি ডিম্বেশ্বৰ নেওগে কমাৰফদিয়া গাঁৱৰ অতীত আৰু বৰ্তমানৰ তুলনাৰ মাজেৰে এক গভীৰ সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ ছবি দাঙি ধৰিছে।

কবিৰ শৈশৱৰ গাঁওখন আছিল সৰল, শান্ত, সমৃদ্ধ আৰু মিলাপ্ৰীতিৰে ভৰা। মানুহে মানুহক আপোনজনৰ দৰে গণ্য কৰিছিল। উৎসৱ-পাৰ্বণ, ভাওনা-সবাহ, বিহু আদি অনুষ্ঠানত সকলো মিলি অংশ লৈছিল। ডেকা-গাভৰুৰ মনত আছিল উৎসাহ আৰু জীৱনৰ প্ৰতি প্ৰাণচঞ্চলতা।

কিন্তু বৰ্তমান কবিয়ে সেই দৃশ্যৰ বিপৰীত ৰূপ দেখিছে। মানুহৰ মাজত আগৰ দৰে আত্মীয়তা আৰু মৰম নাই। হিংসা, কপটতা আৰু ধনৰ মোহে সামাজিক সম্পৰ্ক দুৰ্বল কৰি তুলিছে। মানুহে মানুহকতকৈ ধনক অধিক গুৰুত্ব দিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।

সাংস্কৃতিক জীৱনতো পৰিৱৰ্তন ঘটিছে। আগৰ দৰে ভাওনা-সবাহ, বিহু বা জাতীয় উৎসৱত উল্লাস আৰু একতা দেখা নাযায়। গাঁওখন যেন নিমাত-নিতাল হৈ পৰিছে।

আৰ্থিক ক্ষেত্ৰতো অৱনতি দেখা গৈছে। অভাৱ-অনাটনৰ বাবে বহুতে গাঁও এৰি জীৱিকাৰ সন্ধানত বাহিৰলৈ যাবলগীয়া হৈছে।

আনহাতে দিখৌ নৈ আগৰ দৰে বৈ আছে, কিন্তু কবিৰ বহু শৈশৱৰ লগৰীয়া ইতিমধ্যে মৃত্যুবৰণ কৰিছে। সেয়েহে পৰিৱেশ একে থাকিলেও মানুহ আৰু সমাজৰ ৰূপ সলনি হৈছে।

এই পৰিৱৰ্তন দেখি কবি ব্যথিত হৈছে। তেওঁৰ দৃষ্টিত গাঁওখনৰ ভৌগোলিক ৰূপতকৈও ডাঙৰ ক্ষতি হৈছে সৰলতা, মৰম, সামাজিক একতা আৰু সাংস্কৃতিক প্ৰাণচাঞ্চল্যৰ হ্ৰাস।

৩। কবি ডিম্বেশ্বৰ নেওগে কমাৰফদিয়া গাঁৱক কিয় ‘ব্ৰহ্মাণ্ডৰ ক্ষুদ্ৰ তাঙৰণ’ বুলি কৈছে?

উত্তৰঃ কবিৰ জন্মগাঁও কমাৰফদিয়া ব্ৰহ্মাণ্ডৰ তুলনাত এখন অতি সৰু গাঁও। কিন্তু কবিৰ ব্যক্তিগত জীৱন, স্মৃতি আৰু অনুভূতিৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াৰ স্থান অসীম।

এই গাঁওখনতেই তেওঁ প্ৰথম পৃথিৱীৰ পোহৰ দেখিছিল, শৈশৱৰ আনন্দ লাভ কৰিছিল আৰু আপোনজনৰ মৰম-চেনেহ পাইছিল। ইয়াৰ পথাৰ, গছ-লতা, জোন-বেলি, নদী, উৎসৱ আৰু মানুহৰ সৰলতাই তেওঁৰ জীৱনক গভীৰভাৱে গঢ়ি তুলিছিল।

কবিৰ মতে বিশ্ব-ব্ৰহ্মাণ্ডৰ যি সৌন্দৰ্য, আন্তৰিকতা আৰু প্ৰাণস্পন্দন, তাৰ এক ক্ষুদ্ৰ অথচ পূৰ্ণ ৰূপ যেন এই কমাৰফদিয়া গাঁওখনত দেখা যায়। সেইবাবেই তেওঁ গাঁওখনক ‘ব্ৰহ্মাণ্ডৰ ক্ষুদ্ৰ তাঙৰণ’ বুলি অভিহিত কৰিছে।

৪। ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাত জন্মভূমিৰ প্ৰতি কবিৰ ভালপোৱা কেনেদৰে প্ৰকাশ পাইছে?

উত্তৰঃ ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটোৰ প্ৰতিটো স্তৰত কবিৰ জন্মভূমিৰ প্ৰতি গভীৰ ভালপোৱা প্ৰকাশ পাইছে।

কবিয়ে নিজৰ গাঁওখনক ‘বিশ্বৰ সৌন্দৰ্যখনি’, ‘ব্ৰহ্মাণ্ডৰ হিয়া’ আৰু ‘ব্ৰহ্মাণ্ডৰ ক্ষুদ্ৰ তাঙৰণ’ বুলি অভিহিত কৰিছে। এই উপমাবোৰে দেখুৱায় যে কবিৰ বাবে কমাৰফদিয়া কেৱল এখন গাঁও নহয়, ই তেওঁৰ আত্মিক আশ্ৰয়।

শৈশৱৰ প্ৰতিটো স্মৃতি—আই-বাই-ভনীৰ মৰম, লগৰীয়াৰ সৈতে খেল, পুহৰ মেজিৰ খৰি, গৰু-যুঁজ, ভাওনা-সবাহ, বিহু, দিখৌ নৈ—সকলো তেওঁৰ হৃদয়ত গভীৰভাৱে খোদিত।

বৰ্তমান গাঁওখনৰ সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক পৰিৱৰ্তনে কবিক কষ্ট দিয়ে। এই দুখো গাঁওখনৰ প্ৰতি তেওঁৰ গভীৰ ভালপোৱাৰ প্ৰমাণ।

সেয়েহে কবিতাটোত স্মৃতি, মৰম, গৌৰৱ আৰু বিষাদ—এই চাৰিওটা অনুভূতিৰ মাজেৰে জন্মভূমিৰ প্ৰতি কবিৰ অকৃত্ৰিম টান প্ৰকাশ পাইছে।

৫। ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটিত গাঁওজীৱনৰ সামাজিক চিত্ৰ আলোচনা কৰা।

উত্তৰঃ কবিতাটিত গাঁওজীৱনৰ অতীত আৰু বৰ্তমান দুয়োটা সামাজিক ৰূপ স্পষ্টভাৱে অংকিত হৈছে।

অতীতত গাঁৱৰ মানুহৰ মাজত গভীৰ মিলাপ্ৰীতি আছিল। সকলোৱে ইজনে সিজনক আপোনজনৰ দৰে মৰম কৰিছিল। উৎসৱ-পাৰ্বণ, ভাওনা-সবাহ আৰু বিহুত সকলো একেলগে অংশ লৈ গাঁওখনক আনন্দমুখৰ কৰি তুলিছিল।

ডেকা-গাভৰুৰ মাজত উৎসাহ, সহযোগিতা আৰু প্রাণচাঞ্চল্য আছিল। জীৱন আছিল সহজ, সৰল আৰু সামূহিক।

কিন্তু বৰ্তমানৰ গাঁওখনত কবিয়ে বিপৰীত দৃশ্য দেখে। ধনৰ মোহ বাঢ়িছে, মৰম-স্নেহ কমিছে আৰু মানুহৰ মাজত কপটতা, হিংসা আৰু স্বাৰ্থপৰতা বৃদ্ধি পাইছে। উৎসৱত আগৰ দৰে প্ৰাণ নাই। আৰ্থিক অভাৱেও বহু মানুহক গাঁও এৰিবলৈ বাধ্য কৰিছে।

এইদৰে কবিয়ে গাঁওজীৱনৰ সৰল সামূহিক অতীত আৰু স্বাৰ্থকেন্দ্ৰিক বৰ্তমানৰ মাজৰ তীব্ৰ বৈপৰীত্য কবিতাটোত দাঙি ধৰিছে।

---

(ঘ) প্ৰসংগ-সংগতি দৰ্শাই ব্যাখ্যা কৰা

১।

“বিশ্বৰ সৌন্দৰ্যখনি!
জন্মভূমি তই মাথোঁ
এচমকা ব্ৰহ্মাণ্ডৰ হিয়া।”

উত্তৰঃ উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাৰ পৰা তুলি অনা হৈছে।

নিজ জন্মভূমি কমাৰফদিয়া গাঁওখনৰ প্ৰতি কবিৰ গভীৰ ভালপোৱা আৰু সৌন্দৰ্যবোধ প্ৰকাশ কৰাৰ প্ৰসংগত এই পংক্তিকেইটা ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।

কবিৰ বাবে জন্মগাঁওখন বিশ্বৰ সকলো সৌন্দৰ্যৰ এক ক্ষুদ্ৰ অথচ পূৰ্ণ প্ৰতিচ্ছবি। এই গাঁওখনতেই তেওঁ শৈশৱ অতিবাহিত কৰিছিল, আপোনজনৰ মৰম পাইছিল আৰু প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য উপভোগ কৰিছিল।

সেইবাবেই কবিয়ে গাঁওখনক কেৱল ভৌগোলিক স্থান বুলি নেদেখি ব্ৰহ্মাণ্ডৰ ‘হিয়া’ৰ এক অংশ বুলি অনুভৱ কৰিছে।

এই পংক্তিকেইটাত জন্মভূমিৰ প্ৰতি গভীৰ অনুৰাগ, গৌৰৱ আৰু সৌন্দৰ্যবোধ প্ৰকাশ পাইছে।

২।

“ব্ৰহ্মাণ্ডত চালি-জাৰি
ক’তো হ’লে পোৱা নাই
এদিনৰ কাৰণেও
সৰলতা আজি তেনেকুৱা।”

উত্তৰঃ উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাৰ পৰা লোৱা হৈছে।

নিজ জন্মগাঁওখনৰ মানুহৰ সৰলতা আৰু আন্তৰিকতাৰ তুলনা আন ঠাইৰ সৈতে কৰি কবিয়ে এই কথাষাৰ কৈছে।

শৈশৱৰ কমাৰফদিয়া গাঁৱত মানুহৰ মাজত আছিল মৰম, বিশ্বাস, মিলাপ্ৰীতি আৰু সহজ-সৰল জীৱনধারা। সেই অকৃত্ৰিম মানবিকতাৰ স্মৃতি কবিৰ মনত গভীৰভাৱে ৰৈ গৈছে।

জীৱনত বহু ঠাই দেখা আৰু বহু মানুহৰ সংস্পৰ্শলৈ অহাৰ পিছতো কবিয়ে নিজৰ গাঁৱৰ দৰে সৰল আৰু আন্তৰিক পৰিৱেশ ক’তো নাপালে।

এই পংক্তিকেইটাত গাঁৱলীয়া জীৱনৰ অকৃত্ৰিমতা আৰু কবিৰ নষ্টালজিক অনুভূতি প্ৰকাশ পাইছে।

৩।

“সেই গাঁও, সেই দিন
গ’ল আজি সকলোটি
একেলগে সকলো হেৰাল,
আগৰ সকলো আছে
তথাপিও কিবা যেন
কাঁহ পৰি জীণ যোৱা
সকলোটি নিমাত নিতাল!”

উত্তৰঃ উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাৰ পৰা তুলি অনা হৈছে।

কবিয়ে শৈশৱৰ প্রাণচঞ্চল গাঁওখনৰ বৰ্তমান পৰিৱৰ্তিত ৰূপ দেখি যি বিষাদ অনুভৱ কৰিছে, সেই প্ৰসংগত এই পংক্তিকেইটা ব্যৱহাৰ কৰিছে।

গাঁওখনৰ ভৌগোলিক চেহেৰা বহু পৰিমাণে আগৰ দৰে আছে—দিখৌ নৈ বৈ আছে, গছ-লতা আছে, পথাৰ আছে। কিন্তু মানুহৰ মন, সামাজিক সম্পৰ্ক আৰু সাংস্কৃতিক জীৱন আগৰ দৰে নাই।

আগৰ মৰম, একতা, উৎসাহ, ভাওনা-সবাহ আৰু উৎসৱমুখৰতা যেন হেৰাই গৈছে। সেইবাবেই সকলো বস্তু উপস্থিত থাকিও কবিৰ চকুত গাঁওখন যেন প্ৰাণহীন আৰু নিৰ্জীৱ।

এই অংশত অতীত আৰু বৰ্তমানৰ বৈপৰীত্যৰ পৰা জন্ম লোৱা গভীৰ বিষাদ প্ৰকাশ পাইছে।

৪।

“ধনকে মাথোন চিনি
মৰম নিচিনা হ’ল,
ধনেই কেৱল হ’ল
দয়া-স্নেহ মূলতে সবাৰ।”

উত্তৰঃ উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাৰ পৰা লোৱা হৈছে।

গাঁওখনৰ মানুহৰ মানসিকতাৰ পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰসংগত কবিয়ে এই কথাষাৰ কৈছে।

আগতে গাঁৱৰ মানুহৰ মাজত মৰম, সহানুভূতি, স্নেহ আৰু সামাজিক বন্ধন আছিল। কিন্তু আধুনিক জীৱনত ধনৰ প্ৰতি আসক্তি বৃদ্ধি পোৱাত মানুহে মানৱীয় সম্পৰ্কক কম গুৰুত্ব দিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।

ধন-সম্পত্তিক জীৱনৰ মূল লক্ষ্য বুলি ধৰি মানুহে মানুহৰ মৰম আৰু দয়া পাহৰি পেলোৱাত কবি গভীৰভাৱে ব্যথিত হৈছে।

এই পংক্তিকেইটাত বস্তুবাদী মানসিকতাৰ সমালোচনা আৰু মানৱীয় মূল্যবোধৰ অৱক্ষয়ৰ ছবি প্ৰকাশ পাইছে।

৫।

“তেতিয়া, তেতিয়া মোৰ এই গাঁও, এই স্বপ্ন
হ’ব নেকি সঁচাকৈয়ে
সকলোটি এথানি-এবানি!”

উত্তৰঃ উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাৰ পৰা লোৱা হৈছে।

গাঁওখনৰ সামাজিক, সাংস্কৃতিক আৰু আৰ্থিক অৱক্ষয় দেখি ভৱিষ্যতৰ বিষয়ে কবিৰ মনত জন্ম লোৱা আশংকাৰ প্ৰসংগত এই কথাষাৰ কোৱা হৈছে।

মানুহৰ মাজত মিলাপ্ৰীতি কমিছে, ধনৰ মোহ বৃদ্ধি পাইছে, বহুতে জীৱিকাৰ সন্ধানত গাঁও এৰিছে আৰু উৎসৱৰ প্ৰাণচাঞ্চল্য হ্ৰাস পাইছে।

এই অৱস্থা অব্যাহত থাকিলে কবিৰ মৰমৰ গাঁওখন এদিন সম্পূৰ্ণ বিচ্ছিন্ন আৰু ছিন্নভিন্ন হৈ যাব নেকি—এই ভয়েই কবিৰ অন্তৰক ব্যাকুল কৰিছে।

---

(ঙ) শব্দাৰ্থ

বিনন্দীয়া — অতি সুন্দৰ, আনন্দদায়ক
বঙহ — বংশ, আত্মীয়-স্বজন
ছকঠীয়া — জাৰত গাত লোৱা মোটা কাপোৰ বা আলোৱান
জন্মান্তৰ — পুনৰ্জন্ম; আন জন্ম
কুচ্চুট — হিংসা, কুটিলতা
কপট — ভণ্ডামি, প্ৰতাৰণা
তাঙৰণ — ক্ষুদ্ৰ ৰূপ বা ক্ষুদ্ৰ প্ৰতিচ্ছবি
নিজাপী — নিজৰ, আপোন
নিতাল — সম্পূৰ্ণ নীৰৱ
এথানি-এবানি — ছিন্নভিন্ন, সিঁচৰতি

---

(চ) অতিৰিক্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্নোত্তৰ

১। কবিৰ মতে তেওঁৰ জন্মগাঁওখন কিয় বিশেষ?

উত্তৰঃ কাৰণ সেই গাঁওখনতেই কবিৰ শৈশৱ, আপোনজনৰ মৰম, প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য আৰু জীৱনৰ সৰ্বাধিক মধুৰ স্মৃতি জড়িত হৈ আছে।

২। কবিতাটোত দিখৌ নৈ কিহৰ প্ৰতীক হিচাপে দেখা যায়?

উত্তৰঃ সময়ৰ সোঁত আৰু স্মৃতিৰ স্থায়িত্বৰ প্ৰতীক হিচাপে।

৩। গাঁওখনৰ আগৰ সামাজিক জীৱনৰ মূল বৈশিষ্ট্য কি আছিল?

উত্তৰঃ সৰলতা, মৰম, মিলাপ্ৰীতি আৰু সামূহিকতা।

৪। বৰ্তমান গাঁওখনৰ মূল সমস্যা কি বুলি কবিয়ে অনুভৱ কৰিছে?

উত্তৰঃ ধনৰ মোহ, সামাজিক বন্ধনৰ হ্ৰাস আৰু সাংস্কৃতিক প্রাণচাঞ্চল্যৰ অৱক্ষয়।

৫। কবিয়ে শৈশৱৰ কোন দুটা বিশেষ খেল-উৎসৱৰ কথা সোঁৱৰিছে?

উত্তৰঃ মেজিৰ খৰি গোটোৱা আৰু গৰু-যুঁজ চোৱা।

৬। গাঁওখনৰ সাংস্কৃতিক জীৱনৰ দুটা উপাদান লিখা।

উত্তৰঃ ভাওনা-সবাহ আৰু বিহু।

৭। কবিৰ মনত কিয় বিষাদৰ সৃষ্টি হৈছে?

উত্তৰঃ কাৰণ তেওঁৰ শৈশৱৰ সৰল, মৰমভৰা আৰু প্রাণচঞ্চল গাঁওখন বৰ্তমান বহুখিনি সলনি হৈ গৈছে।

৮। কবিয়ে গাঁওখনত কি হেৰাই যোৱা বুলি অনুভৱ কৰিছে?

উত্তৰঃ সৰলতা, মৰম, একতা আৰু সামাজিক প্ৰাণ।

৯। কবিতাটোৰ মূল ভাব কি?

উত্তৰঃ জন্মভূমিৰ প্ৰতি গভীৰ ভালপোৱা, অতীতৰ স্মৃতি আৰু গাঁওজীৱনৰ পৰিৱৰ্তনৰ বিষাদ।

১০। ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটোক নষ্টালজিক কবিতা বুলি কিয় ক’ব পাৰি?

উত্তৰঃ কাৰণ কবিয়ে বৰ্তমানৰ পৰা অতীতলৈ ঘূৰি গৈ শৈশৱৰ স্মৃতি, মানুহৰ মৰম আৰু গাঁৱৰ সৌন্দৰ্য পুনৰ অনুভৱ কৰিছে।

---

(ছ) MCQ

১। ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটিৰ কবি কোন?

A) নৱকান্ত বৰুৱা
B) ডিম্বেশ্বৰ নেওগ
C) কেশৱ মহন্ত
D) অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰী

উত্তৰঃ B) ডিম্বেশ্বৰ নেওগ

২। ডিম্বেশ্বৰ নেওগক কি কবি বুলি জনা যায়?

A) ইন্দ্ৰধনুৰ কবি
B) বনফুলৰ কবি
C) ৰূপকোঁৱৰ
D) অসম কেশৰী

উত্তৰঃ A) ইন্দ্ৰধনুৰ কবি

৩। কমাৰফদিয়া গাঁও কোনখন নদীৰ পাৰত?

A) ব্ৰহ্মপুত্ৰ
B) সোৱণশিৰি
C) দিখৌ
D) ধনশিৰি

উত্তৰঃ C) দিখৌ

৪। কবিয়ে নিজৰ গাঁওখনক কি বুলি অভিহিত কৰিছে?

A) ফুলনিৰ বাগিচা
B) শান্তিৰ দেশ
C) স্বৰ্গৰ দুৱাৰ
D) ব্ৰহ্মাণ্ডৰ ক্ষুদ্ৰ তাঙৰণ

উত্তৰঃ D) ব্ৰহ্মাণ্ডৰ ক্ষুদ্ৰ তাঙৰণ

৫। কবিৰ পিতৃৰ নাম কি?

A) মাণিক চন্দ্ৰ নেওগ
B) হৰিবিলাস নেওগ
C) পৰমানন্দ নেওগ
D) গোপীনাথ নেওগ

উত্তৰঃ A) মাণিক চন্দ্ৰ নেওগ

৬। পুহৰ জাৰত কবিয়ে কি গোটাইছিল?

A) ফুল
B) মেজিৰ খৰি
C) ধান
D) বাঁহ

উত্তৰঃ B) মেজিৰ খৰি

৭। পথাৰে পথাৰে কবিয়ে কি চাই ফুৰিছিল?

A) ম’হযুঁজ
B) ঘোঁৰা দৌৰ
C) গৰু-যুঁজ
D) নাওখেল

উত্তৰঃ C) গৰু-যুঁজ

৮। কবিয়ে ‘বিশ্বৰ সৌন্দৰ্যখনি’ বুলি কাক কৈছে?

A) দিখৌ নৈক
B) অসমক
C) প্ৰকৃতিক
D) নিজৰ জন্মগাঁওখনক

উত্তৰঃ D) নিজৰ জন্মগাঁওখনক

৯। গাঁওখনৰ অতীতৰ মুখ্য বৈশিষ্ট্য কি আছিল?

A) সৰলতা আৰু মিলাপ্ৰীতি
B) ধনৰ প্ৰাচুৰ্য
C) নগৰীয়া জীৱন
D) ৰাজনৈতিক প্ৰতিযোগিতা

উত্তৰঃ A) সৰলতা আৰু মিলাপ্ৰীতি

১০। কবিৰ মতে বৰ্তমান মানুহে কিহক বেছি চিনে?

A) ধৰ্ম
B) ধন
C) প্ৰকৃতি
D) সাহিত্য

উত্তৰঃ B) ধন

১১। ‘নিতাল’ শব্দৰ অৰ্থ কি?

A) উজ্জ্বল
B) কোলাহলপূৰ্ণ
C) নীৰৱ
D) সেউজীয়া

উত্তৰঃ C) নীৰৱ

১২। কবিতাটোৰ মূল অনুভূতি কি?

A) হাস্য
B) বীৰত্ব
C) ৰহস্য
D) অতীতস্মৃতি আৰু জন্মভূমিৰ প্ৰতি ভালপোৱা

উত্তৰঃ D) অতীতস্মৃতি আৰু জন্মভূমিৰ প্ৰতি ভালপোৱা

১৩। ‘থুপিতৰা’ কাৰ ৰচনা?

A) ডিম্বেশ্বৰ নেওগ
B) নলিনীবালা দেৱী
C) জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা
D) চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা

উত্তৰঃ A) ডিম্বেশ্বৰ নেওগ

১৪। কবিৰ মতে গাঁৱৰ মানুহৰ মাজত কি কমি গৈছে?

A) শিক্ষা
B) মৰম-স্নেহ
C) কৃষিকাম
D) জনসংখ্যা

উত্তৰঃ B) মৰম-স্নেহ

১৫। ‘কপট’ শব্দৰ অৰ্থ কি?

A) আনন্দ
B) সৰলতা
C) প্ৰতাৰণা বা ভণ্ডামি
D) সৌন্দৰ্য

উত্তৰঃ C) প্ৰতাৰণা বা ভণ্ডামি

১৬। গাঁৱৰ সাংস্কৃতিক জীৱনৰ এটা অংশ কোনটো?

A) ৰেলযাত্ৰা
B) উদ্যোগ
C) আদালত
D) ভাওনা-সবাহ

উত্তৰঃ D) ভাওনা-সবাহ

১৭। কবিয়ে নিজৰ গাঁওখনত কি বস্তু আন ক’তো নোপোৱা বুলি কৈছে?

A) সৰলতা
B) ধন
C) অট্টালিকা
D) বজাৰ

উত্তৰঃ A) সৰলতা

১৮। দিখৌ নৈ আগৰ দৰে বৈ থাকিলেও কি সলনি হৈছে?

A) নদীৰ নাম
B) মানুহ আৰু সামাজিক জীৱন
C) নদীৰ পানী
D) আকাশৰ ৰং

উত্তৰঃ B) মানুহ আৰু সামাজিক জীৱন

১৯। কবিতাটিত গাঁওখনৰ বৰ্তমান ৰূপে কবিৰ মনত কি সৃষ্টি কৰিছে?

A) গৰ্ব
B) উৎসাহ
C) বিষাদ
D) কৌতুক

উত্তৰঃ C) বিষাদ

২০। ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাৰ মূল বিষয় কোনটো?

A) নগৰীয়া জীৱন
B) যুদ্ধ
C) ৰাজনীতি
D) জন্মভূমিৰ স্মৃতি আৰু পৰিৱৰ্তন

উত্তৰঃ D) জন্মভূমিৰ স্মৃতি আৰু পৰিৱৰ্তন

Teacher Generate Question Answer

মোৰ গাওঁ

১। ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটিত প্ৰকাশ পোৱা কবিৰ অতীত ৰোমন্থনৰ এটি বিৱৰণ দিয়া।
উত্তৰ: কবি ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটি নিজৰ জন্মভূমি কমাৰফদীয়া গাঁৱৰ প্ৰতি থকা অপাৰ মোহ আৰু অতীত স্মৃতিৰ এক কৰুণ অথচ মধুৰ দাপোণ। কবিতাটিত কবিৰ অতীত ৰোমন্থনৰ যি চিত্ৰ ফুটি উঠিছে, তাক তলত দিয়া ধৰণে বিৱৰণ দিব পাৰি:

শৈশৱৰ সোঁৱৰণী: কবিয়ে তেওঁৰ শৈশৱ আৰু যৌৱনৰ প্ৰথমছোৱা কাল যিখন গাঁৱত অতিবাহিত কৰিছিল, সেই কমাৰফদীয়া গাঁওখন তেওঁৰ বাবে বিশ্বৰ সকলোতকৈ সুন্দৰ স্থান। জীৱনৰ বিয়লি বেলাত উপনীত হৈ কবিয়ে সেই অতীতৰ দিনবোৰলৈ মনত পেলাই আৱেগিক হৈ পৰিছে।

প্ৰকৃতি আৰু উৎসৱৰ ছবি: কবিয়ে অতীতৰ সেই দিনবোৰৰ কথা ৰোমন্থন কৰিছে য’ত তেওঁ লগৰীয়াসকলৰ সৈতে মিলি পুহমহীয়া জাৰত মেজিৰ বাবে খৰি গোটাইছিল। পথাৰত গৰু যুঁজ, ম’হ যুঁজ চাই পোৱা আনন্দ আৰু গাঁৱৰ বিমলা আকাশৰ পোহৰত প্ৰথমবাৰৰ বাবে পৃথিৱীক দেখাৰ স্মৃতি তেওঁৰ মানসপটত আজিও সজীৱ হৈ আছে।

সামাজিক সম্প্ৰীতি: কবিৰ সোঁৱৰণত গাঁৱৰ মানুহবোৰৰ মাজত থকা নিভাজ মৰম আৰু মিলাপ্ৰীতিৰ ছবিখন উজ্জ্বল। গাঁৱৰ প্ৰতিজন লোককে তেওঁ নিজৰ আপোন ভাই-ভনীৰ দৰে জ্ঞান কৰিছিল। সেই আন্তৰিকতা আৰু আত্মীয়তাৰ মাজত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা দিনবোৰ কবিয়ে আজিও পাহৰিব পৰা নাই।

সৌন্দৰ্যৰ প্ৰতি টান: কবিৰ বাবে তেওঁৰ গাঁওখন কেৱল এটা ভৌগোলিক স্থান নহয়, বৰঞ্চ ই হ’ল সকলো সৌন্দৰ্যৰ আধাৰ। নগৰীয়া যান্ত্ৰিকতাৰ মাজত থাকিও কবিয়ে গাঁৱৰ সেই মুকলি পথাৰ, ধূলি-বালি আৰু চেনেহৰ আৱহটোক অহৰহ মিছ্ (Miss) কৰিছে।

চমুকৈ ক’বলৈ গ’লে, ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটিত কবিয়ে তেওঁৰ হেৰাই যোৱা শৈশৱক গাঁৱৰ প্ৰাকৃতিক আৰু সামাজিক পৰিৱেশৰ মাজেৰে অতি মৰ্মস্পৰ্শীভাৱে ৰোমন্থন কৰিছে।

২। কবিয়ে কবিতাটিত কমাৰফদিয়া গাঁৱৰ কেনেধৰণৰ পৰিৱৰ্তন হোৱাৰ কথা উল্লেখ কৰিছে লিখা।
উত্তৰ: ‘ইন্দ্ৰধনুৰ কবি’ ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটি তেওঁৰ নিজ জন্মভূমি কমাৰফদীয়া গাঁৱৰ স্মৃতি আৰু গাঁওখনলৈ অহা অবাঞ্চিত পৰিৱৰ্তনৰ এক কৰুণ দলিল। কবিয়ে শৈশৱৰ সেই বিনন্দীয়া গাঁওখনৰ বৰ্তমানৰ যি পৰিৱৰ্তিত ৰূপ দেখিছে, তাক তলত দিয়া ধৰণে আলোচনা কৰিব পাৰি:

সামাজিক আৰু মানসিক পৰিৱৰ্তন: কবিৰ অতীতৰ সোঁৱৰণত গাঁৱৰ মানুহবোৰ আছিল সৰল আৰু মৰমিয়াল। কিন্তু বৰ্তমানৰ কমাৰফদীয়াত কবিয়ে লক্ষ্য কৰিছে যে মানুহৰ মনবোৰ জটিল আৰু কপটতাৰে ভৰি পৰিছে। আগৰ সেই আত্মীয়তা আৰু মিলাপ্ৰীতিৰ ঠাই এতিয়া স্বাৰ্থপৰতাই দখল কৰিছে।

সাংস্কৃতিক শূন্যতা: এসময়ত যিখন গাঁৱত ভাওনা-সবাহৰ বাবে ডেকা ল’ৰাবোৰ দল বান্ধি ওলাই আহিছিল আৰু ঢোলৰ মাতত গাভৰুবোৰ মতলীয়া হৈছিল, সেই গাঁওখন এতিয়া নিস্তব্ধ হৈ পৰিছে। গাঁৱৰ সাংস্কৃতিক প্ৰাণচঞ্চলতা হেৰাই গৈ এতিয়া এক ‘নিতাল’ পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হৈছে।

আৰ্থিক দুৰৱস্থা: এসময়ৰ প্ৰাচুৰ্যৰে ভৰা গাঁওখনক এতিয়া দৰিদ্ৰতাই কোঙা কৰি পেলাইছে। ধনৰ মোহত মানুহে দয়া-মৰম বিসৰ্জন দিছে। খোৱামুঠিৰ তাড়নাত গাঁৱৰ বহু মানুহে নিজৰ ভিঠা এৰি অনাই-বনাই ঘূৰি ফুৰিবলগীয়া হোৱা দৃশ্যই কবিক ব্যথিত কৰিছে।

প্ৰকৃতি আৰু মৃত্যুৰ কৰুণ ছবি: দিখৌ নৈ আগৰ দৰেই গহীন হৈ বৈ আছে যদিও নদীৰ পাৰৰ পৰিৱেশ সলনি হৈছে। কবিৰ বহুতো শৈশৱৰ লগৰীয়াৰ ‘চিতাৰ জুইৰ ধোঁৱাই’ আকাশ ধুঁৱলী-কুঁৱলী কৰি তুলিছে। অৰ্থাৎ পুৰণি চিনাকি মানুহবোৰ এজন এজনকৈ হেৰাই গৈছে।

সামৰণি: এনেদৰে কবিয়ে গাঁওখনৰ ভৌগোলিক অৱস্থিতি একে থাকিলেও ইয়াৰ সামাজিক, সাংস্কৃতিক আৰু নৈতিক মূল্যবোধৰ যি চৰম অৱনতি ঘটিছে, সেই মৰ্মান্তিক পৰিৱৰ্তনৰ কথাই কবিতাটোত প্ৰকাশ কৰিছে।

৩। প্ৰসংগ সংগতি দৰ্শাই ব্যাখ্যা কৰাঃ
(ক) “বিশ্বৰ সৌন্দৰ্য্য খনি! জন্মভূমি তই মাথোঁ
এচমকা ব্ৰহ্মাণ্ডৰ হিয়া;” [HS ’11]

প্ৰসংগ: উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত ‘ইন্দ্ৰধনুৰ কবি’ ডিম্বেশ্বৰ নেওগদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত ‘মোৰ গাঁও’ নামৰ কবিতাটোৰ পৰা তুলি অনা হৈছে।

সংগতি: কবিতাফাকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে নিজৰ জন্মভূমি কমাৰফদিয়া গাঁওখনৰ প্ৰতি থকা অপাৰ ভক্তি আৰু ইয়াৰ অতুলনীয় সৌন্দৰ্য প্ৰকাশ কৰিছে।

ব্যাখ্যা: কবিৰ দৃষ্টিত তেওঁৰ ওপজা গাঁওখন কেৱল এখন সাধাৰণ গাঁও নহয়, ই হ’ল সমগ্ৰ বিশ্বৰ সৌন্দৰ্যৰ আধাৰ। কবিয়ে অনুভৱ কৰে যে ব্ৰহ্মাণ্ডৰ যি প্ৰাণস্পন্দন বা ‘হিয়া’, তাৰে এক পবিত্ৰ অংশ তেওঁৰ এই জন্মভূমি। শৈশৱৰ সোণালী দিনবোৰ যিখন গাঁৱৰ বুকুত অতিবাহিত কৰিছিল, সেই গাঁওখনৰ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ আৰু মানুহৰ মাজৰ নিভাজ চেনেহক কবিয়ে বিশ্বৰ সৰ্বোত্তম সম্পদ বুলি গণ্য কৰিছে। তেওঁৰ বাবে নিজৰ গাঁওখনতকৈ শ্ৰেষ্ঠ আৰু সুন্দৰ স্থান এই বিশাল ব্ৰহ্মাণ্ডত আন ক’তো নাই।

চমু প্ৰশ্নৰ উত্তৰ:
১/ ‘কমাৰফদিয়া’ গাঁও অসমৰ কোনখন নদীৰ পাৰত অৱস্থিত? [HS ’09]
উত্তৰঃ দিখৌ নদীৰ পাৰত অৱস্থিত।

২/ ‘থুপিতৰা’ কাৰ ৰচনা? [HS ’11, ’13, ’14]
উত্তৰঃ ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ ৰচনা।

৩/ ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ জন্ম কোন গাঁৱত হৈছিল? [HS ’12]
উত্তৰঃ শিৱসাগৰ জিলাৰ কমাৰফদিয়া গাঁৱত হৈছিল।

৪/ ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ পিতৃৰ নাম কি আছিল? [HS ’13, ’16]
উত্তৰঃ মাণিক চন্দ্ৰ নেওগ।

৫/ ‘ইন্দ্ৰধনু’ৰ কবি বুলি কাক কোৱা হয়? [HS ’14]
উত্তৰঃ ডিম্বেশ্বৰ নেওগক কোৱা হয়।

৬/ ডিম্বেশ্বৰ নেওগে ৰচনা কৰা দুখন কবিতাপুথিৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ (ক) ইন্দ্ৰধনু আৰু (খ) দীপাৱলী (অন্যান্য: থুপিতৰা, মুকুতা)।

৭/ ডিম্বেশ্বৰ নেওগ কেতিয়া আৰু কোনখন অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি হৈছিল?
উত্তৰঃ ডিম্বেশ্বৰ নেওগ ১৯৬৫ চনৰ নলবাৰী অধিৱেশনৰ সভাপতি হৈছিল।

৮/ কবিয়ে নিজৰ গাঁওখনক কিয় ‘ব্ৰহ্মাণ্ডৰ ক্ষুদ্ৰ আভৰণ’ বুলিছে?
উত্তৰঃ কবিৰ দৃষ্টিত বিশ্ব-ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সকলো সৌন্দৰ্য আৰু পবিত্ৰতা তেওঁৰ গাঁওখনত থুপ খাই আছিল, সেইবাবেই তেওঁ গাঁওখনক ‘ব্ৰহ্মাণ্ডৰ ক্ষুদ্ৰ আভৰণ’ (অলংকাৰ) বুলি অভিহিত কৰিছে।

৯/ কবিয়ে কাক ‘বিশ্বৰ সৌন্দৰ্যখনি’ বুলিছে? [HS ’10]
উত্তৰঃ কবিয়ে তেওঁৰ ওপজা গাঁও ‘কমাৰফদিয়া’ক ‘বিশ্বৰ সৌন্দৰ্যখনি’ বুলিছে। কবিৰ মতে যিখন গাঁৱৰ বুকুত তেওঁ পোনপ্ৰথমে পৃথিৱীৰ পোহৰ দেখিছিল আৰু য’ত মানুহৰ মাজত নিভাজ মৰম-চেনেহ বিৰাজমান আছিল, সেই ঠাইখনেই বিশ্বৰ সকলোতকৈ ধুনীয়া ঠাই।

কঠিন শব্দৰ অৰ্থ:
বিনন্দীয়া — অতি সুন্দৰ বা আনন্দদায়ক।

বঙহ — বংশ বা আত্মীয়-স্বজন।

ছকঠীয়া — খৰখৰীয়া বা খহটা (কবিতাত জাৰকালি গাত লোৱা কাপোৰ অৰ্থত)।

জন্মান্তৰ — পুনৰ্জন্ম বা জন্মৰ পৰম্পৰা।

কুৰ্চ্চুত — কুটিলতা বা কাৰোবাৰ প্ৰতি থকা বেয়া ভাব।

কপট — প্ৰতাৰণা বা কৃত্ৰিমতা।

আভৰণ — অলংকাৰ বা ভূষণ।