আগতে নিজে নিকা হ’
১। উত্তৰ দিয়া:
(ক) পদ্যটিৰ ৰচক কোন?
উত্তৰ: “আগতে নিজে নিকা হ’” নামৰ অনুপ্ৰেৰণামূলক পদ্যটিৰ ৰচক হৈছে অসম কেশৰী হিচাপে খ্যাত বিশিষ্ট কবি, দেশপ্ৰেমিক অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰী।
(খ) কবিয়ে আনক ধোৱাৰ আগতে নিজকে কি হ’বলৈ কৈছে?
উত্তৰ: কবিয়ে আনক সমালোচনা কৰাৰ বা আনৰ চৰিত্ৰৰ দোষ-ত্ৰুটিবোৰ আঙুলিয়াই দি ধোৱাৰ আগতে নিজৰ চৰিত্ৰ আৰু মনটোক সম্পূৰ্ণৰূপে নিৰ্মল বা নিকা হ’বলৈ কৈছে।
(গ) কবিৰ মতে নিজক নিকা কৰিবলৈ হ’লে কি কি কৰিব লাগে?
উত্তৰ: কবিৰ মতে নিজক প্ৰকৃততে নিকা কৰিবলৈ হ’লে কেৱল বাহ্যিকভাৱে পৰিষ্কাৰ হ’লেই নহ’ব, বৰঞ্চ নিজৰ অন্তৰৰ বা হিয়াৰ মাজত লুকাই থকা যিবোৰ কু-চিন্তা, ঘৃণা বা বেয়া ভাৱৰূপী মলি আছে, সেইবোৰক ধুই-পখালি পৰিষ্কাৰ কৰি ল’ব লাগিব।
(ঘ) কবিৰ মতে আনক সঁচা কথা ক’বলৈ উপদেশ দিয়াৰ আগতে নিজে কি কৰিব লাগে?
উত্তৰ: কবিৰ মতে আমি আনক নীতিশিক্ষা দিয়াৰ আগতে নিজে সেই নীতি পালন কৰা উচিত। সেয়ে আনক সদায় সত্য কথা ক’বলৈ উপদেশ দিয়াৰ আগমুহূৰ্ততে নিজে নিজৰ জীৱনত সঁচা কথা কোৱাৰ অভ্যাস কৰিব লাগে।
২। তলৰ শব্দবোৰৰ অৰ্থ শব্দ সম্ভাৰ আৰু অভিধানত চাই শিকোঁ আহা:
উত্তৰ: * নিকা: নিৰ্মল, পৰিষ্কাৰ বা কোনো চেকা নথকা।
পখালি: পানীৰে ধুই পৰিষ্কাৰ কৰি বা পৰিচ্ছন্ন কৰি।
দৃঢ়তা: কোনো কামত বা মতত অটল থকা ভাব বা কঠিনতা।
আত্মিক: নিজৰ আত্মাৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকা বা অন্তৰৰ গভীৰৰ বিষয়।
৩। কবিৰ মতে জীৱনত কেনেকৈ ধন-সোণ জমা কৰিব পাৰি লিখা?
উত্তৰ: কবিৰ মতে পাৰ্থিৱ ধন-সোণতকৈ চৰিত্ৰৰ পবিত্ৰতাহে আচল সম্পদ। কবিয়ে কৈছে যে যেতিয়া এজন ব্যক্তিয়ে নিজৰ হিয়া আৰু মনৰ সকলো মলিনতা ধুই-পখালি নিকা কৰে, অন্তৰত দৃঢ়তাৰ সঞ্চাৰ কৰে আৰু জীৱনৰ প্ৰতিটো খোজত সত্যক সাৰথি কৰি লয়, তেতিয়াই তেওঁৰ জীৱনত প্ৰকৃত আত্মিক ধন-সোণ বা সজ গুণৰূপী সম্পদ জমা হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে।
৪। পদ্যকেইফাকি বুজাই লিখা:
(ক) নিজৰ হিয়া মনৰ মলি
ধুই পখালি ল’ —
উত্তৰ: উক্ত পদ্যফাকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে মানুহৰ মানসিক শুদ্ধিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে। আমাৰ মনত থকা আনৰ প্ৰতি হিংসা, অন্যায় বা সংকীৰ্ণ চিন্তা হৈছে একো একোটা মলি বা আৱৰ্জনা। কবিয়ে কৈছে যে সমাজ সংস্কাৰ কৰিবলৈ যোৱাৰ আগতে নিজৰ মনৰ এই বেয়া ভাৱবোৰ ধুই পৰিষ্কাৰ কৰি ল’ব লাগে, কাৰণ এজন নিকা মনৰ মানুহেহে আনক শুদ্ধ পথ দেখুৱাব পাৰে।
(খ) আনক কোৱাৰ আগখিনিতে
নিজে সঁচা ক’ —
উত্তৰ: এই পদ্যফাকিৰ দ্বাৰা কবিয়ে উপদেশতকৈ চৰিত্ৰৰ মহত্ত্ব ডাঙৰ বুলি বুজাব বিচাৰিছে। আমি প্ৰায়ে আনক সঁচা কথা ক’বলৈ বা সৎ হ’বলৈ উপদেশ দিওঁ, কিন্তু নিজে সেইটো পালন নকৰোঁ। কবিয়ে আমাক সঁকীয়াই দিছে যে আনক উপদেশ দিয়াৰ আগতে আমি নিজৰ জীৱনত সেইটো প্ৰয়োগ কৰিব লাগে। নিজে সত্যবাদী নহৈ আনক সত্যৰ পথত চলিবলৈ কোৱাটো অৰ্থহীন, সেয়ে প্ৰথমে নিজৰ আচৰণত সত্যতা থকাটো দৰকাৰ।