জিকিৰ
AI Generate Question Answer
১। মোমিনৰ অৰ্থ কি?
উত্তৰঃ ‘মোমিন’ মানে আল্লাহৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰখা ধৰ্মবিশ্বাসী মুছলমান।
২। জিকিৰৰ ৰচক কোন?
উত্তৰঃ জিকিৰসমূহৰ ৰচক হ’ল আজান ফকীৰ।
৩। জিকিৰবোৰক কিহৰ লগত তুলনা কৰিব পাৰি?
উত্তৰঃ জিকিৰবোৰক হিন্দু ধৰ্মৰ ভক্তিমূলক প্ৰাৰ্থনা আৰু স্তুতিগীতৰ লগত তুলনা কৰিব পাৰি।
৪। আজান ফকীৰৰ প্ৰকৃত নাম কি আছিল?
উত্তৰঃ আজান ফকীৰৰ প্ৰকৃত নাম আছিল হজৰত শ্বাহ মিলন।
৫। জিকিৰ গীত কোন ধৰ্মাৱলম্বীসকলৰ মাজত প্ৰচলিত?
উত্তৰঃ জিকিৰ গীত মুছলমান ধৰ্মাৱলম্বীসকলৰ মাজত বিশেষভাৱে প্ৰচলিত।
৬। জিকিৰত উল্লেখ থকা আদম কোন?
উত্তৰঃ আদম হ’ল আল্লাহে সৃষ্টি কৰা প্ৰথম মানৱ বা আদি মানৱ।
৭। জিকিৰত প্ৰধানকৈ কিহৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হয়?
উত্তৰঃ জিকিৰত মূলত ইছলাম ধৰ্মৰ তত্ত্ব, আল্লাহৰ প্ৰতি ভক্তি, আনুগত্য আৰু সৎ জীৱনযাপনৰ নীতিৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হয়।
৮। মক্কা কি?
উত্তৰঃ মক্কা মুছলমানসকলৰ অতি পবিত্ৰ ধৰ্মীয় তীৰ্থস্থান।
৯। জিকিৰ শব্দৰ অৰ্থ কি?
উত্তৰঃ ‘জিকিৰ’ শব্দৰ অৰ্থ হ’ল বাৰে বাৰে স্মৰণ কৰা বা নাম উচ্চাৰণ কৰা। আল্লাহৰ প্ৰতি ভক্তি, উপাসনা আৰু ইছলাম ধৰ্মৰ মৌলিক নীতি প্ৰকাশ কৰা গীতসমূহক জিকিৰ বোলে।
১০। আজান ফকীৰক কি বুলি আখ্যা দিয়া হৈছে?
উত্তৰঃ আজান ফকীৰক এজন পীৰ বা ধৰ্মগুৰু বুলি আখ্যা দিয়া হৈছে।
১১। ‘ৰহম’ আৰু ‘গিৰিহঁত’ শব্দ দুটাই কি বুজাইছে?
উত্তৰঃ ‘ৰহম’ মানে দয়া আৰু ‘গিৰিহঁত’ মানে গৰাকী বা মালিক। সেয়ে ‘ৰহমৰ গিৰিহঁত’ বুলিলে দয়াৰ গৰাকী অৰ্থাৎ আল্লাহক বুজোৱা হৈছে।
১২। মক্কাৰ দুৱাৰত কি ঘাটৰ কথা কোৱা হৈছে?
উত্তৰঃ মক্কাৰ দুৱাৰত ত্ৰিবেণী ঘাটৰ কথা কোৱা হৈছে।
১৩। ত্ৰিবেণী ঘাটত বেহাবলৈ যাওঁতে কিহে বাট ভেটা দিয়ে?
উত্তৰঃ ত্ৰিবেণী ঘাটত বেহাবলৈ যাওঁতে সংসাৰৰ মায়া-মোহে বাট ভেটা দিয়ে।
১৪। কোনবোৰ গীতৰ সৈতে জিকিৰ গীতৰ সুৰৰ সাদৃশ্য আছে?
উত্তৰঃ উজনি অসমত প্ৰচলিত টোকাৰী গীত আৰু দেহবিচাৰৰ গীত আদি লোকগীতৰ সৈতে জিকিৰ গীতৰ সুৰৰ সাদৃশ্য দেখা যায়।
১৫। ‘জিকিৰ’ শব্দটো কি শব্দৰ পৰা ওলাইছে?
উত্তৰঃ ‘জিকিৰ’ শব্দটো আৰবী ‘জিক্ৰ’ শব্দৰ পৰা উৎপত্তি হৈছে, যাৰ অৰ্থ বাৰে বাৰে স্মৰণ বা উচ্চাৰণ কৰা।
শব্দাৰ্থ
ৰছুল — আল্লাহৰ দূত বা ঈশ্বৰ-প্ৰেৰিত পুৰুষ।
মোমিন — বিশ্বাসী মুছলমান।
ৰহম — দয়া।
কুটুব — ধ্ৰুৱ নক্ষত্ৰ।
বান্দা — দাস বা ভৃত্য।
চমুটোকা
১। আজান ফকীৰ
উত্তৰঃ আজান ফকীৰ অসমত ইছলাম ধৰ্মৰ বাণী প্ৰচাৰ কৰা এজন বিশিষ্ট পীৰ আৰু ধৰ্মগুৰু আছিল। তেওঁৰ প্ৰকৃত নাম আছিল হজৰত শ্বাহ মিলন। তেওঁ বাগদাদৰ পৰা অসমলৈ আহি অসমীয়া ভাষা, সমাজ আৰু লোক-সংস্কৃতিৰ সৈতে গভীৰভাৱে জড়িত হৈ পৰে। অসমীয়া ভাষাত তেওঁ বহু জিকিৰ আৰু জাৰি গীত ৰচনা কৰে। এই গীতসমূহৰ জৰিয়তে আল্লাহৰ প্ৰতি ভক্তি, নৈতিকতা, মানৱতা আৰু আধ্যাত্মিক জীৱনৰ শিক্ষা প্ৰচাৰ কৰিছিল। পাছলৈ তেওঁ সৰাগুৰি চাপৰিত ধৰ্মচৰ্চাৰ কেন্দ্ৰ গঢ়ি তোলে। অসমীয়া লোকসংস্কৃতি আৰু ইছলামি ভাবধাৰাৰ মিলন ঘটোৱাত আজান ফকীৰৰ অৱদান বিশেষ উল্লেখযোগ্য।
২। জিকিৰ
উত্তৰঃ জিকিৰ হৈছে ইছলাম ধৰ্মীয় ভাব, আল্লাহৰ প্ৰতি ভক্তি আৰু নৈতিক শিক্ষাৰে সমৃদ্ধ এক বিশেষ গীতধাৰা। ‘জিকিৰ’ শব্দটো আৰবী ‘জিক্ৰ’ শব্দৰ পৰা অহা, যাৰ অৰ্থ সঘনে স্মৰণ কৰা বা নাম উচ্চাৰণ কৰা। জিকিৰ গীতত মানৱ জীৱনৰ অনিত্যতা, সংসাৰৰ মায়া-মোহ, আত্মশুদ্ধি, সৎ আচৰণ আৰু ঈশ্বৰভক্তিৰ কথা সহজ ভাষাত প্ৰকাশ পায়। অসমীয়া লোকগীতৰ সুৰ, স্থানীয় উপমা আৰু কথ্য প্ৰকাশভংগীৰ ব্যৱহাৰে জিকিৰসমূহক অসমীয়া সাহিত্য-সংস্কৃতিত এক স্বকীয় স্থান দিছে।
প্ৰসংগ-সংগতিসহ ব্যাখ্যা
(ক) “আচমানৰ কুটুব তৰা আদমৰ জাত।
সজাত মইনা আছে ঘনে লগায় মাত॥”
উত্তৰঃ উদ্ধৃত পদফাঁকি আজান ফকীৰ ৰচিত ‘জিকিৰ’ পাঠৰ পৰা লোৱা হৈছে। এই পদফাঁকিত মানুহৰ দেহ আৰু আত্মাৰ সম্পৰ্কক ৰূপকৰ সহায়ত প্ৰকাশ কৰা হৈছে। কবিয়ে মানৱদেহক এটা সজা আৰু আত্মাক সজাত থকা মইনা চৰাইৰ লগত তুলনা কৰিছে। চৰাইটো সজাত থকালৈকে সজাটো সজীৱ যেন লাগে; সেইদৰে আত্মা দেহত থকালৈকে মানুহৰ দেহত জীৱন থাকে। আত্মা দেহৰ পৰা ওলাই গ’লে দেহটো নিষ্প্ৰাণ আৰু মূল্যহীন হৈ পৰে। এই তুলনাৰ জৰিয়তে কবিয়ে মানৱ জীৱনৰ ক্ষণস্থায়িত্ব আৰু আত্মাৰ প্ৰকৃত গুৰুত্ব বুজাইছে।
(খ) “মক্কাৰ দুৱাৰত চাহাব তিৰবেণীৰ ঘাট।
বেহাব নোৱাৰে তাত মায়াই ভেটে বাট॥”
উত্তৰঃ উদ্ধৃত পদফাঁকি আজান ফকীৰ ৰচিত ‘জিকিৰ’ পাঠৰ পৰা লোৱা হৈছে। সংসাৰৰ মায়া-মোহে মানুহৰ আধ্যাত্মিক উন্নতি আৰু মুক্তিৰ পথ কেনেদৰে বাধাগ্ৰস্ত কৰে, সেই কথা ইয়াত প্ৰকাশ পাইছে। কবিয়ে মক্কাক মুক্তি আৰু পবিত্ৰতাৰ প্ৰতীক হিচাপে লৈ মানুহৰ আধ্যাত্মিক যাত্ৰাৰ কথা বুজাইছে। কিন্তু সংসাৰৰ লোভ, মোহ, কামনা-বাসনা আৰু পাৰ্থিৱ আসক্তিয়ে মানুহক প্ৰকৃত সত্যৰ ওচৰলৈ যাব নিদিয়ে। কেৱল বাহ্যিক তীৰ্থযাত্ৰাৰে মুক্তি লাভ নহয়; অন্তৰ মায়া-মোহৰ পৰা মুক্ত হোৱাটো অধিক প্ৰয়োজনীয়। সেইবাবে কবিয়ে ‘মায়াই বাট ভেটা দিয়ে’ বুলি মানুহৰ অন্তৰৰ আসক্তিক মুক্তিৰ প্ৰধান বাধা হিচাপে দেখুৱাইছে।
(গ) “সজাৰ মইনাটিৰ অনেক যুগুতি।
দেও মাৰি পাৰ হ’লে এৰিলে পীৰিতি॥”
উত্তৰঃ উদ্ধৃত পদফাঁকি আজান ফকীৰ ৰচিত ‘জিকিৰ’ পাঠৰ পৰা লোৱা হৈছে। ইয়াত মৃত্যুৰ লগে লগে দেহ আৰু আত্মাৰ সম্পৰ্ক বিচ্ছিন্ন হৈ পৰাৰ সত্য প্ৰকাশ কৰা হৈছে। মানুহৰ দেহটোক কবিয়ে সজা আৰু আত্মাটোক মইনা চৰাইৰ লগত তুলনা কৰিছে। আত্মা দেহত থকা সময়ত মানুহে সংসাৰ, দেহ আৰু নানা পাৰ্থিৱ সম্পৰ্কৰ সৈতে জড়িত হৈ থাকে। কিন্তু মৃত্যুৰ সময়ত আত্মাই দেহ ত্যাগ কৰাৰ লগে লগে সেই সকলো সম্পৰ্ক শেষ হৈ যায়। আত্মাবিহীন দেহৰ কোনো জীৱন্ত মূল্য নাথাকে। এই পদফাঁকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে দেহৰ নশ্বৰতা আৰু সংসাৰৰ মায়া-মোহৰ অস্থায়িত্ব বুজাইছে।
৩। “মক্কাৰ দুৱাৰত চাহাব জীৱই মাৰে তালি।
যেনে শালে শ’লৰ লগত দৰিকাৰ টপালি॥” — অন্তৰ্নিহিত ভাৱ বিশ্লেষণ কৰা।
উত্তৰঃ এই পদফাঁকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে কেৱল বাহ্যিক আচাৰ-অনুষ্ঠান বা তীৰ্থযাত্ৰাৰে ঈশ্বৰ লাভ কৰিব নোৱাৰি বুলি বুজাইছে। ঈশ্বৰক লাভ কৰিবলৈ মানুহৰ অন্তৰ শুদ্ধ, দয়ালু, বিশ্বাসী আৰু মায়া-মোহমুক্ত হ’ব লাগে। শাল বা শ’লৰ দৰে ডাঙৰ মাছৰ লগত সৰু দৰিকণা মাছৰ শক্তি বা ক্ষমতাৰ তুলনা নহোৱাৰ দৰে, অন্তৰ শুদ্ধ নকৰাকৈ কেৱল বাহ্যিক ধৰ্মাচৰণ কৰি আল্লাহৰ ওচৰ চাপিবলৈ চেষ্টা কৰাটোও ফলপ্ৰসূ নহয়। কবিৰ মতে প্ৰকৃত ভক্তি, সৎ আচৰণ আৰু আন্তৰিক উপলব্ধিৰ জৰিয়তেহে মানুহে ঈশ্বৰৰ সান্নিধ্য লাভ কৰিব পাৰে।
৪। ব্যাখ্যা কৰা
(ক) “পানী মৰে পিয়াহত, অগ্নি মৰে জাৰত।
খোদা ৰছুল লুকাই আছে, মোমিনৰ আঁৰত॥”
উত্তৰঃ উদ্ধৃত পদফাঁকি আজান ফকীৰ ৰচিত ‘জিকিৰ’ পাঠৰ পৰা লোৱা হৈছে। এই পদফাঁকিৰ মাজেৰে কবিয়ে ঈশ্বৰক বাহিৰত বিচাৰি ফুৰাৰ পৰিৱর্তে নিজৰ অন্তৰত উপলব্ধি কৰাৰ শিক্ষা দিছে।
পানীয়ে পিয়াহ দূৰ কৰে আৰু জুইয়ে জাৰ দূৰ কৰে। সেয়েহে পানী পিয়াহত মৰা বা জুই জাৰত মৰা কথাটো আপাতদৃষ্টিত অসম্ভৱ। এই বিপৰীত ভাবৰ উদাহৰণ দি কবিয়ে বুজাইছে যে মানুহেও বহু সময়ত নিজৰ ওচৰতে থকা আধ্যাত্মিক সত্য উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰে। আল্লাহ আৰু ৰছুলৰ বাণী বিশ্বাসী মানুহৰ হৃদয় আৰু সৎ আচৰণৰ মাজতে প্ৰতিফলিত হয়। কিন্তু সংসাৰৰ মায়া-মোহত আৱদ্ধ মানুহে সেই সত্য উপলব্ধি নকৰি বাহিৰত ঈশ্বৰক বিচাৰি ফুৰে। পদফাঁকিত মূলত আত্মউপলব্ধি আৰু অন্তৰৰ ভক্তিৰ মাহাত্ম্য প্ৰকাশ পাইছে।
(খ) “মক্কাৰ দুৱাৰত চাহাব তিৰবেণীৰ ঘাট।
বেহাব নোৱাৰে তাত মায়াই ভেটে বাট॥”
উত্তৰঃ উদ্ধৃত পদফাঁকিত কবিয়ে মানুহৰ মুক্তিৰ পথত সংসাৰৰ মায়া-মোহক প্ৰধান বাধা হিচাপে চিহ্নিত কৰিছে। মক্কা ইয়াত পবিত্ৰতা আৰু আধ্যাত্মিক মুক্তিৰ প্ৰতীক। কিন্তু মানুহ যদি লোভ, কামনা, আসক্তি আৰু অহংকাৰৰ বন্ধনত আৱদ্ধ হৈ থাকে, তেন্তে কেৱল পবিত্ৰ স্থানলৈ গ’লেই প্ৰকৃত মুক্তি লাভ কৰিব নোৱাৰে। অন্তৰৰ মায়া-মোহ দূৰ কৰি সৎ আৰু শুদ্ধ জীৱন যাপন কৰিলেহে ঈশ্বৰক উপলব্ধি কৰা সম্ভৱ। এই পদফাঁকিৰ মূল শিক্ষা হৈছে—মুক্তিৰ বাবে বাহ্যিক যাত্ৰাতকৈ অন্তৰৰ শুদ্ধি অধিক প্ৰয়োজনীয়।
(গ) “সজাৰ মইনাটিৰ অনেক যুগুতি।
দেও মাৰি পাৰ হ’লে এৰিলে পীৰিতি॥”
উত্তৰঃ উদ্ধৃত পদফাঁকিত কবিয়ে মানৱ জীৱনৰ অনিত্যতা আৰু দেহ-আত্মাৰ সম্পৰ্ক প্ৰকাশ কৰিছে। মানুহৰ দেহটো যেন এটা সজা আৰু তাৰ ভিতৰত থকা আত্মা যেন মইনা চৰাই। জীৱিত অৱস্থাত আত্মাই দেহৰ মাজেৰে সংসাৰৰ বিভিন্ন সম্পৰ্ক অনুভৱ কৰে। কিন্তু মৃত্যু আহিলে আত্মাই দেহ ত্যাগ কৰে আৰু লগে লগে দেহৰ সৈতে থকা সকলো সম্পৰ্ক শেষ হয়। তেতিয়া আত্মাবিহীন দেহটো কেৱল নিষ্প্ৰাণ বস্তুত পৰিণত হয়। এই ৰূপকৰ জৰিয়তে কবিয়ে সংসাৰৰ মায়া-মোহৰ অস্থায়িত্ব আৰু আত্মাৰ স্বাধীন সত্তা বুজাইছে।
ভাষা-বিষয়ক
১। সমাৰ্থক শব্দ লিখা
চিন্তো — ভাবোঁ
ঘাট — পাৰ
পীৰিতি — প্ৰেম / ভালপোৱা
আচমান — আকাশ
দৰিয়া — সাগৰ
পিয়াহ — তৃষ্ণা
বাট — পথ / ৰাস্তা
ভেল — মৃতদেহ
Human Generate Question Answer
চুটি প্ৰশ্নোত্তৰ
১) মোমিনৰ অৰ্থ কি?
উত্তৰঃ বিশ্বাসী মুছলমান।
২) জিকিৰৰ ৰচক কোন?
উত্তৰঃ আজান ফকীৰ।
৩) জিকিৰবোৰক কিহৰ লগত তুলনা কৰিব পাৰি?
উত্তৰঃ হিন্দুৰ ভক্তিমূলক প্ৰাৰ্থনা বা স্তুতিগীতৰ লগত তুলনা কৰিব পাৰি।
৪) আজান ফকীৰৰ প্ৰকৃত নাম কি আছিল?
উত্তৰঃ হজৰত শ্বাহ মিলন।
৫) জিকিৰ গীত কোন ধৰ্মাৱলীৰ মাজত প্ৰচলিত?
উত্তৰঃ মুছলমান।
৬) জিকিৰত উল্লেখ থকা আদম কোন?
উত্তৰঃ আদি মানৱ, আল্লাৰ সৃষ্ট প্ৰথম মানৱ।
৭) জিকিৰত প্ৰধানকৈ কিহৰ ওপৰত গুৰত্ব দিয়া হয়?
উত্তৰঃ জিকিৰত প্ৰধানকৈ ইছলাম ধৰ্মৰ মূল তত্ত্ববোৰক গীতৰ মাধ্যমেৰে প্ৰকাশ কৰাত গুৰুত্ব দিয়া হৈছে।
৮) মক্কা কি?
উত্তৰঃ মক্কা হৈছে মুছলমানসকলৰ পবিত্ৰ তীৰ্থস্থান।
৯) জিকিৰ শব্দৰ অৰ্থ কি?
উত্তৰঃ জিকিৰ মানে হ’ল ঘনে ঘনে উচ্চাৰণ কৰা বা স্মৰণ কৰা। যিবোৰ গীতত পৰম কৰুণাময় আল্লাহৰ প্ৰতি আনুগত্য প্ৰকাশ কৰি তেওঁক উপাসনা কৰাৰ বিধান আৰু ধৰ্মীয় নীতি প্ৰকাশ কৰা হয়, তাক জিকিৰ বোলে।
১০) আজান ফকীৰক কি বুলি আখ্যা দিয়া হৈছে?
উত্তৰঃ আজান ফকীৰক এজন পীৰ বা ধৰ্মগুৰু বুলি আখ্যা দিয়া হয়।
১১) ৰহমৰ গিৰিহঁত শব্দ দুটাই কি বুজাইছে?
উত্তৰঃ ‘ৰহম’ মানে দয়া আৰু ‘গিৰিহঁত’ মানে গৰাকী। অৰ্থাৎ আল্লাক দয়াৰ গৰাকী বা দয়াময় বুলি বুজাইছে।
১২) মক্কাৰ দুৱাৰত কি ঘাটৰ কথা কোৱা হৈছে?
উত্তৰঃ তিৰবেণীৰ (ত্ৰিবেণী) ঘাটৰ কথা কোৱা হৈছে।
১৩) তিৰবেণীৰ ঘাটত বেহাবলৈ যাওঁতে কিহে বাট ভেটা দিয়ে?
উত্তৰঃ তিৰবেণীৰ ঘাটত বেহাবলৈ যাওঁতে সংসাৰৰ মায়াই বাট ভেটা দিয়ে।
চমুটোকা
১. আজান ফকীৰঃ
ইছলাম ধৰ্মৰ প্ৰচাৰক আজান ফকীৰ সুদূৰ বাগদাদ চহৰৰ পৰা ভ্ৰাতৃ নবী পীৰৰ সৈতে অসমলৈ আহিছিল। আনুমানিক সপ্তদশ শতিকাৰ মাজভাগত গদাধৰ সিংহৰ ৰাজত্বকালত তেওঁ অসমত প্ৰৱেশ কৰিছিল। তেওঁৰ আচল নাম আছিল “হজৰত শ্বাহ মিলন”। তেওঁ অসমীয়া ভাষা আৰু লোক-সংস্কৃতিৰ সৈতে একাত্ম হৈ জিকিৰ আৰু জাৰি গীতসমূহ ৰচনা কৰিছিল। যদিও তেওঁৰ জীৱন সংঘাতপূৰ্ণ আছিল, পিছলৈ ৰজাই তেওঁক সৰাগুৰি চাপৰিত মাটি-বাৰী দি মছজিদ সজাই দিয়ে। তাতে তেওঁ ছকুৰি ভকতৰ সৈতে ধৰ্ম-চৰ্চা কৰিছিল।
২. জিকিৰঃ
জিকিৰসমূহ হ’ল সৰল অসমীয়া ভাষাত ৰচিত ইছলাম ধৰ্মৰ তত্ত্ব আৰু নীতি প্ৰকাশক ভক্তিমূলক গীত। আৰবী ‘জিকৰ’ শব্দৰ পৰা অহা এই শব্দৰ অৰ্থ হ’ল ‘সঘনে ঈশ্বৰৰ নাম লোৱা’। এই গীতবোৰত মানৱ জীৱনৰ ক্ষণস্থায়িত্ব, আধ্যাত্মিক চিন্তা আৰু ব্যৱহাৰিক জীৱনৰ বহুতো উপদেশ পোৱা যায়। অসমীয়া লোকগীতৰ সুৰ আৰু গ্ৰাম্য শব্দৰ প্ৰয়োগে জিকিৰবোৰক বিশেষ মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছে।
প্ৰসংগ-সংগতিসহ ব্যাখ্যা
(ক) “আচমানৰ কুটুব তৰা আদমৰ জাত। সজাত মইনা আছে ঘনে লগায় মাত॥”
প্ৰসংগঃ উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ আজান ফকীৰৰ ‘জিকিৰ’ পাঠটিৰ পৰা লোৱা হৈছে।
সংগতিঃ ইয়াৰ জৰিয়তে মানৱ দেহ আৰু আত্মাৰ ৰহস্যৰ কথা কোৱা হৈছে।
ব্যাখ্যাঃ আকাশৰ তৰাই যেনেকৈ আকাশখন পোহৰাই ৰাখে, তেনেকৈ আমাৰ দেহটো আত্মাৰ বাবেহে সজীৱ হৈ থাকে। কবিয়ে দেহটোক এটা ‘সজা’ আৰু আত্মাটোক এটি ‘মইনা’ চৰাইৰ লগত তুলনা কৰিছে। মইনাজনী সজাত থকালৈকেহে সজাটোৰ মূল্য থাকে, ঠিক তেনেকৈ আমাৰ দেহৰ পৰা আত্মা ওলাই যোৱাৰ পাছত এই নশ্বৰ দেহটোৰ কোনো অস্তিত্ব নাথাকে।
(খ) “মক্কাৰ দুৱাৰত চাহাব তিৰবেণীৰ ঘাট। বেহাব নোৱাৰে তাত মায়াই ভেটে বাট॥”
সংগতিঃ সংসাৰৰ মায়া-মোহে কেনেকৈ মানুহক মুক্তিৰ পথত বাধা দিয়ে, তাক বুজাবলৈ গৈ কবিয়ে এইদৰে কৈছে।
ব্যাখ্যাঃ হিন্দুসকলৰ পবিত্ৰ ত্ৰিবেণী সংগমৰ দৰেই মুছলমানসকলৰ বাবে মক্কা পবিত্ৰ তীৰ্থস্থান। কিন্তু মানুহে যদি সংসাৰৰ লোভ, মোহ আৰু মায়াত আবদ্ধ হৈ থাকে, তেন্তে তেওঁলোকে মক্কালৈ গৈও প্ৰকৃত শান্তি বা মুক্তি লাভ কৰিব নোৱাৰে। মায়াই মানুহৰ মুক্তিৰ পথত হেঙাৰ হৈ থিয় দিয়ে।
(গ) “সজাৰ মইনাটিৰ অনেক যুগুতি। দেও মাৰি পাৰ হ’লে এৰিলে পীৰিতি॥”
সংগতিঃ মৃত্যুৰ পাছত দেহ আৰু আত্মাৰ সম্পৰ্ক যে বিছিন্ন হৈ পৰে, তাকেই ইয়াত প্ৰকাশ কৰা হৈছে।
ব্যাখ্যাঃ মানুহৰ জীৱনটো অতি ক্ষন্তেকীয়া। জীয়াই থাকোঁতে মানুহে নিজৰ দেহটো লৈ বহু গৌৰৱ কৰে আৰু সংসাৰৰ মায়াত মত্ত হৈ থাকে। কিন্তু মৃত্যুৰ লগে লগে যেতিয়া আত্মাই দেহ ত্যাগ কৰে, তেতিয়া সেই দেহৰ সৈতে থকা সকলো সম্পৰ্ক বা ‘পীৰিতি’ নিমিষতে নোহোৱা হৈ পৰে। মৃতদেহটো পচি মাটিৰ লগত মিলি যায়, কাৰণ আত্মা অবিহনে দেহটো কেৱল এটি অসাৰ ‘ভেল’ মাত্ৰ।
এই Post টো Update কৰাত সহায় কৰিব বিচাৰে নেকি?
ইয়াত কিবা ভুল, অসম্পূৰ্ণ তথ্য বা নতুন তথ্য থাকিলে আপুনি এটা উন্নত version প্ৰস্তুত কৰিব পাৰে। Live Post তৎক্ষণাৎ সলনি নহ'ব।
Update This Post