প্ৰশস্তি
AI Genarate Question Answer
অতি চুটি প্ৰশ্নোত্তৰ
১) ৰঘুনাথ চৌধাৰীক কি কবি বুলি জনা যায়?
উত্তৰঃ ৰঘুনাথ চৌধাৰীক ‘বিহগী কবি’ বুলি জনা যায়।
২) ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ জন্ম ক’ত হৈছিল?
উত্তৰঃ তেওঁৰ জন্ম নলবাৰী জিলাৰ মুকালমুৱাৰ ওচৰৰ লাউপাৰা গাঁৱত হৈছিল।
৩) ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ জন্ম কেতিয়া হৈছিল?
উত্তৰঃ ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ জন্ম ১৮৭৯ চনত হৈছিল।
৪) ৰঘুনাথ চৌধাৰীয়ে কোনখন কাকতেৰে কবিতা লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল?
উত্তৰঃ তেওঁ ‘জোনাকী’ কাকতৰ জৰিয়তে কবিতা লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
৫) ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ গল্পপুথি দুখনৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ তেওঁৰ গল্পপুথি দুখন হ’ল ‘মনাই বৰাগী’ আৰু ‘পচতীয়া’।
৬) ৰঘুনাথ চৌধাৰীয়ে কেতিয়া ইহলীলা সম্বৰণ কৰে?
উত্তৰঃ তেওঁ ১৯৬৮ চনত ইহলীলা সম্বৰণ কৰে।
৭) ‘প্ৰশস্তি’ৰ অৰ্থ কি?
উত্তৰঃ ‘প্ৰশস্তি’ মানে স্তুতি, গুণগান বা মহিমা প্ৰকাশ।
৮) ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাটোত কাক ‘অমৃতৰ সন্তান’ বুলি কোৱা হৈছে?
উত্তৰঃ কবিয়ে সমগ্ৰ মানৱ জাতিক ‘অমৃতৰ সন্তান’ বুলি অভিহিত কৰিছে।
৯) আনন্দত কাৰ প্ৰাণ টলমল হৈছে?
উত্তৰঃ ফুলি থকা ফুলবোৰৰ প্ৰাণ আনন্দত টলমল হৈছে।
১০) প্ৰকৃতিক কোনে সাদৰি আনিলে বুলি কবিয়ে কৈছে?
উত্তৰঃ গছৰ নৱ কিশলয় বা কোমল নতুন কুঁহিপাতে প্ৰকৃতিক সাদৰি আনিছে বুলি কবিয়ে কৈছে।
১১) মন্দিৰৰ উপেক্ষিত কি ফুলে প্ৰেম-পৰিমল যচা বুলি কবিয়ে কৈছে?
উত্তৰঃ মন্দিৰৰ উপেক্ষিত ৰবাব ফুলে প্ৰেম-পৰিমল যচা বুলি কবিয়ে কৈছে।
১২) জল, স্থল আৰু ক’ত দেৱতাৰ মহা অভিযান চলিছে?
উত্তৰঃ জল, স্থল আৰু অন্তৰীক্ষত দেৱতাৰ মহা অভিযান চলিছে।
১৩) মহামহিমৰ গান কিহে গায় বুলি কবিয়ে কৈছে?
উত্তৰঃ মোহন কীচক বেণুৱে মহামহিমৰ গান গায় বুলি কবিয়ে কৈছে।
১৪) “ঊষাৰ কঙ্কুম ৰাগে ৰঞ্জিলে বসুধা”—ইয়াত ‘ঊষা’ বুলি কি বুজোৱা হৈছে?
উত্তৰঃ ইয়াত ‘ঊষা’ বুলিলে পুৱতি সময়ৰ ৰাঙলী আভা বা প্ৰভাতকাল বুজোৱা হৈছে।
১৫) ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ কবিতাপুথি দুখনৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ উল্লেখযোগ্য কবিতাপুথি দুখন হ’ল ‘সাদৰী’ আৰু ‘কেতেকী’।
(B) চুটি প্ৰশ্নোত্তৰ
১) ৰঘুনাথ চৌধাৰীক ‘বিহগী কবি’ বুলি কিয় কোৱা হয়?
উত্তৰঃ ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ বহু কবিতাত চৰাই-চিৰিকটি, বন-বিৰিখ আৰু প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য বিশেষভাৱে প্ৰকাশ পাইছে। বিশেষকৈ পক্ষীজগতক কেন্দ্ৰ কৰি তেওঁ বহু মনোমোহা কবিতা ৰচনা কৰাৰ বাবে অসমীয়া সাহিত্যত তেওঁক ‘বিহগী কবি’ বুলি জনা যায়।
২) ৰঘুনাথ চৌধাৰী কোনকেইখন কাকতৰ লগত জড়িত আছিল?
উত্তৰঃ ৰঘুনাথ চৌধাৰী ‘জোনাকী’, ‘মইনাহঁতৰ জোনাকী’ আৰু ‘জয়ন্তী’ আদি কাকতৰ সৈতে জড়িত আছিল।
৩) ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ কেইখনমান কবিতাপুথিৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য কবিতাপুথিসমূহ হ’ল ‘সাদৰী’, ‘কেতেকী’, ‘কাৰবালা’ আৰু ‘দহিকতৰা’।
৪) ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাটোত কবিয়ে কিয় আৰু কাৰ প্ৰশস্তি কৰিছে?
উত্তৰঃ কবিয়ে প্ৰকৃতিৰ অপৰূপ সৌন্দৰ্যৰ মাজেৰে পৰম স্ৰষ্টা বা মহামহিম ঈশ্বৰৰ প্ৰশস্তি কৰিছে। ঊষাৰ আভা, কুঁহিপাত, ফুলৰ সুগন্ধি, চৰাইৰ গান আৰু কীচক বেণুৰ সুৰ—এই সকলোবোৰৰ মাজতেই কবিয়ে সৃষ্টিকৰ্তাৰ উপস্থিতি অনুভৱ কৰিছে। সেয়ে প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্যৰ গুণগানৰ আঁৰত আচলতে ঈশ্বৰৰ মহিমাই বন্দিত হৈছে।
৫) কবিতাটোত কবিয়ে প্ৰকৃতিৰ কি কি বস্তু টানি আনিছে?
উত্তৰঃ কবিতাটোত কবিয়ে ঊষাৰ কুঙ্কুম আভা, সূৰ্যৰ পোহৰ, গছৰ নৱ কিশলয়, বিভিন্ন ফুল, ৰবাব ফুল, বন-বিহঙ্গ, কীচক বেণু, জল, স্থল আৰু অন্তৰীক্ষ আদি প্ৰকৃতিৰ উপাদানৰ উল্লেখ কৰিছে। এইবোৰৰ জৰিয়তে তেওঁ প্ৰকৃতিৰ নৱজাগৰণ আৰু সৌন্দৰ্য ফুটাই তুলিছে।
৬) কবিতাটোত প্ৰকৃতিৰ সুধাৰ মাজত কিদৰে সুন্দৰৰ সাধনা লুকাই আছে বিৱৰি লিখা।
উত্তৰঃ ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাত কবিয়ে প্ৰকৃতিৰ প্ৰতিটো ৰূপৰ মাজতে এক পৰম সুন্দৰৰ উপস্থিতি অনুভৱ কৰিছে। ঊষাৰ ৰাঙলী আভা, নতুন কুঁহিপাত, ফুলি থকা ফুল, চৰাইৰ সুমধুৰ কাকলি আৰু বতাহত বাজি উঠা কীচক বেণুৰ সুৰে সমগ্ৰ প্ৰকৃতিক এক পবিত্ৰ মন্দিৰৰ ৰূপ দিছে। কবিৰ দৃষ্টিত এই সৌন্দৰ্য কেৱল প্ৰকৃতিৰ বাহ্যিক ৰূপ নহয়; ইয়াৰ আঁৰত সৃষ্টিকৰ্তাৰ মহিমা লুকাই আছে। সেয়েহে প্ৰকৃতিৰ ৰূপ-আৰাধনাই কবিৰ বাবে ঈশ্বৰ-আৰাধনাত পৰিণত হৈছে। এইদৰে প্ৰকৃতিৰ সুধাৰ মাজত সুন্দৰ তথা পৰম স্ৰষ্টাৰ সাধনা নিহিত হৈ আছে।
(C) দীঘলীয়া প্ৰশ্নোত্তৰ
১) ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাটোৰ মূলভাৱ লিখা।
উত্তৰঃ ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাৰ মূল উপজীৱ্য হৈছে প্ৰকৃতিৰ অপৰূপ সৌন্দৰ্যৰ মাজেৰে সৃষ্টিকৰ্তাৰ মহিমা উপলব্ধি কৰা। ঊষাৰ কুঙ্কুম আভাই ধৰণী ৰাঙলী কৰি তোলে, নতুন কুঁহিপাতে গছ-বিৰিখক ন-ৰূপ দিয়ে, ফুলবোৰে সৌৰভ বিলায় আৰু বন-বিহঙ্গৰ সুমধুৰ গীতে চৌদিশ মুখৰিত কৰে। কীচক বেণুৰ সুৰতো কবিয়ে যেন মহামহিম ঈশ্বৰৰ গুণগান শুনিবলৈ পায়।
প্ৰকৃতিৰ এই নৱজাগৰণে কবিৰ মনত এক আধ্যাত্মিক অনুভূতিৰ সৃষ্টি কৰে। তেওঁ উপলব্ধি কৰে যে জল, স্থল আৰু অন্তৰীক্ষ—সকলোতে পৰম সত্তাৰ উপস্থিতি বিদ্যমান। সেইবাবে তেওঁ মানুহক মায়া-মোহ, তন্দ্ৰা, জড়তা আৰু অন্তৰৰ পুঞ্জীভূত কলুষতা ত্যাগ কৰি নতুন পোহৰৰ দিশে আগবাঢ়িবলৈ আহ্বান জনায়। মুক্তিৰ পথত যাত্ৰা কৰা সকলোকে তেওঁ সুন্দৰৰ ৰূপ ধ্যান কৰি সৃষ্টিৰ আঁৰত থকা স্ৰষ্টাক উপলব্ধি কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰে।
এইদৰে কবিতাটোত প্ৰকৃতিপ্ৰেম, ঈশ্বৰভক্তি, আত্মজাগৰণ আৰু মুক্তিৰ আকাংক্ষা এক সুন্দৰ সমন্বয়ত প্ৰকাশ পাইছে।
২) সুন্দৰৰ ৰূপ ধ্যান কৰিবলৈ কবিয়ে ভক্তবৃন্দক কিয় আহ্বান জনাইছে?
উত্তৰঃ কবিৰ মতে প্ৰকৃতিৰ প্ৰতিটো মনোমোহা ৰূপৰ আঁৰত পৰম স্ৰষ্টাৰ উপস্থিতি লুকাই আছে। গছৰ কুঁহিপাত, ফুলৰ সৌৰভ, চৰাইৰ গীত আৰু কীচক বেণুৰ সুৰৰ মাজেৰে যেন সৃষ্টিকৰ্তাই নিজ মহিমা প্ৰকাশ কৰিছে। কিন্তু মানুহ সংসাৰৰ মায়া-মোহ, এলাহ আৰু তন্দ্ৰাত মগ্ন হৈ থাকিলে এই সত্য উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰে। সেয়েহে কবিয়ে ভক্তবৃন্দক মোহ আৰু জড়তা ত্যাগ কৰি প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্যৰ মাজেৰে পৰম সুন্দৰ ঈশ্বৰৰ ৰূপ ধ্যান কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে। তেনে ধ্যানেই মানুহক আত্মিক শান্তি আৰু মুক্তিৰ পথলৈ আগবঢ়াই নিয়ে।
৩) “উঠা হে ঋত্বিক ধ্যানী অমৃতৰ পুত্ৰ, উঠা যত মুক্তি পথযাত্ৰী”—কবিয়ে কিয় এনেদৰে আহ্বান জনাইছে?
উত্তৰঃ কবিয়ে এই আহ্বানৰ জৰিয়তে মানুহক অজ্ঞানতা, জড়তা, দুখ-ক্লেশ আৰু মানসিক অন্ধকাৰৰ পৰা জাগি উঠিবলৈ উৎসাহিত কৰিছে। ‘অমৃতৰ পুত্ৰ’ বুলি তেওঁ মানৱ জাতিৰ অন্তৰ্নিহিত মহত্ত্ব আৰু আধ্যাত্মিক সম্ভাৱনাৰ কথা স্মৰণ কৰাইছে। মহা কালৰাত্ৰিৰ অৱসানৰ পাছত নতুন পোহৰৰ সূচনা হোৱাৰ দৰে মানুহেও নিজৰ অন্তৰৰ পুঞ্জীভূত কলুষতা আঁতৰাই সত্য, সুন্দৰ আৰু মুক্তিৰ পথত আগবাঢ়িব লাগে। সেয়েহে মুক্তিকামী সকলোকে কবিয়ে জাগি উঠি সৃষ্টিকৰ্তাৰ সন্ধান কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে।
প্ৰসংগ-সংগতিসহ ব্যাখ্যা
(ক) “উঠে তৰু শিৰে শিৰে বন বিহঙ্গৰ
ছন্দভৰা সুমধুৰ তান,
জল স্থল অন্তৰীক্ষ সকলোতে যেন
দেৱতাৰ মহা অভিযান।”
প্ৰসংগঃ উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি বিহগী কবি ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাৰ পৰা লোৱা হৈছে।
সংগতিঃ প্ৰকৃতিৰ নৱজাগৰণৰ মাজেৰে স্ৰষ্টাৰ ব্যাপক উপস্থিতি প্ৰকাশ কৰিবলৈ কবিয়ে এই কবিতাংশ ব্যৱহাৰ কৰিছে।
ব্যাখ্যাঃ পুৱাৰ আগমনৰ লগে লগে গছৰ ডালে ডালে বন-বিহঙ্গৰ সুমধুৰ গীত ধ্বনিত হয়। চৰাইবোৰৰ ছন্দময় কাকলি আৰু প্ৰকৃতিৰ সতেজ ৰূপে সমগ্ৰ পৰিৱেশ আনন্দময় কৰি তোলে। কবিৰ অনুভৱত এই সুৰ যেন কেৱল পক্ষীৰ গান নহয়, বৰং সৃষ্টিকৰ্তাৰ মহিমাৰ বন্দনা। জল, স্থল আৰু অন্তৰীক্ষৰ সকলোতে তেওঁ এক ঐশ্বৰিক শক্তিৰ সজীৱ উপস্থিতি অনুভৱ কৰে। সেইবাবে তেওঁৰ দৃষ্টিত সমগ্ৰ প্ৰকৃতিখন যেন দেৱতাৰ এক মহা অভিযানৰ ক্ষেত্ৰ হৈ উঠিছে। এই কবিতাংশত প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য আৰু ঈশ্বৰীয় অনুভূতিৰ অপূৰ্ব মিলন ঘটিছে।
(খ) “কৰি দীৰ্ণ জৰাজীৰ্ণ পুঞ্জীভূত ক্লেদ
শেষ হ’ল মহা কালৰাত্ৰি,
উঠা হে ঋত্বিক ধ্যানী অমৃতৰ পুত্ৰ
উঠা যত মুক্তি পথযাত্ৰী।”
প্ৰসংগঃ উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাৰ পৰা লোৱা হৈছে।
সংগতিঃ কবিয়ে মানুহক অন্তৰৰ জড়তা, কলুষতা আৰু অজ্ঞানতা দূৰ কৰি নতুন পোহৰ আৰু মুক্তিৰ পথত আগবাঢ়িবলৈ আহ্বান জনাইছে।
ব্যাখ্যাঃ ইয়াত ‘মহা কালৰাত্ৰি’ অন্ধকাৰ, জড়তা আৰু অজ্ঞানতাৰ প্ৰতীক। নতুন পুৱাৰ পোহৰে সেই অন্ধকাৰ বিদীৰ্ণ কৰাৰ দৰে মানুহেও মনত জমা হৈ থকা দুখ, কু-চিন্তা, পাপ আৰু ক্লেদ আঁতৰাব লাগে। কবিয়ে মানুহক ‘অমৃতৰ পুত্ৰ’ বুলি সম্বোধন কৰি তেওঁলোকৰ অন্তৰ্নিহিত আধ্যাত্মিক শক্তিক জাগ্ৰত কৰিবলৈ বিচাৰিছে। মুক্তিৰ সন্ধান কৰা সকলোৱে অন্তৰ শুদ্ধ কৰি সত্য আৰু সুন্দৰৰ পথত আগবাঢ়িব লাগে—এই হৈছে কবিতাংশটোৰ মূল বক্তব্য।
(গ) “মোহন কীচক বেণু অনাহত ছন্দে
গায় মহামহিমৰ গান,
মোহ তন্দ্ৰালস তেজি উঠা ভক্তবৃন্দ
সুন্দৰৰ কৰা ৰূপধ্যান।”
প্ৰসংগঃ উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাৰ পৰা লোৱা হৈছে।
সংগতিঃ প্ৰকৃতিৰ সুৰত সৃষ্টিকৰ্তাৰ মহিমা অনুভৱ কৰি কবিয়ে ভক্তবৃন্দক মায়া-মোহ আৰু তন্দ্ৰা ত্যাগ কৰি পৰম সুন্দৰৰ ধ্যান কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে।
ব্যাখ্যাঃ বতাহৰ স্পৰ্শত কীচক বাঁহৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা মনোমোহা সুৰ কবিৰ কাণত যেন মহামহিম ঈশ্বৰৰ গুণগান হৈ ধ্বনিত হৈছে। সমগ্ৰ প্ৰকৃতি নিজ নিজ ৰূপে সৃষ্টিকৰ্তাৰ বন্দনাত মগ্ন বুলি কবিয়ে অনুভৱ কৰিছে। সেইবাবে তেওঁ ভক্তবৃন্দক সংসাৰৰ মোহ, এলাহ আৰু তন্দ্ৰা এৰি জাগি উঠিবলৈ কৈছে। প্ৰকৃতিৰ অনুপম সৌন্দৰ্যৰ মাজেৰে পৰম সুন্দৰ স্ৰষ্টাক উপলব্ধি কৰি তেওঁৰ ৰূপ ধ্যান কৰাই মানুহৰ আধ্যাত্মিক উন্নতিৰ পথ। এই কবিতাংশত প্ৰকৃতি-আৰাধনাৰ মাজেৰে ঈশ্বৰ-সাধনাৰ ভাৱ স্পষ্টভাৱে প্ৰকাশ পাইছে।
১। অৰ্থ লিখা
- কিশলয় — কুঁহিপাত বা নতুনকৈ ওলোৱা কোমল পাত।
- চিত্তহাৰী — মন হৰি নিয়া বা মনোমোহা।
- অন্তৰীক্ষ — আকাশ।
- তন্দ্ৰালস — টোপনি আৰু এলাহে আৱৰা অৱস্থা।
২। বাক্য ৰচনা কৰা
- দশোদিশ: পুৱাৰ সূৰ্যৰ কিৰণে দশোদিশ পোহৰাই তুলিলে।
- উপেক্ষিত: সমাজৰ উপেক্ষিত লোকসকলৰ প্ৰতি সকলোৱে সহানুভূতিশীল হোৱা উচিত।
- জৰাজীৰ্ণ: বহু বছৰ ধৰি মেৰামতি নকৰাত ঘৰটো জৰাজীৰ্ণ হৈ পৰিছে।
- অমৃত: মহান ব্যক্তিৰ সৎ উপদেশ মানুহৰ বাবে অমৃত সদৃশ।
- মোহ: সংসাৰৰ মোহ ত্যাগ কৰাটো সহজ নহয়।
৩। সমাৰ্থক শব্দ লিখা
- তৰু — বৃক্ষ, গছ।
- মুক্তি — মোক্ষ, পৰিত্ৰাণ।
- সুমধুৰ — শুৱলা, মধুৰ।
- অভিযান — যাত্ৰা, অভিযানমূলক যাত্ৰা।
- ধ্যানী — তপস্বী, যোগী।
HSLC ধৰণৰ অতি চমু প্ৰশ্নোত্তৰ
১) ৰঘুনাথ চৌধাৰীক কি নামেৰে জনা যায়?
উত্তৰঃ ৰঘুনাথ চৌধাৰীক ‘বিহগী কবি’ নামেৰে জনা যায়।
২) ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাটোৰ কবি কোন?
উত্তৰঃ ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাটোৰ কবি ৰঘুনাথ চৌধাৰী।
৩) ‘কিশলয়’ শব্দৰ অৰ্থ কি?
উত্তৰঃ ‘কিশলয়’ মানে কুঁহিপাত বা নতুন কোমল পাত।
৪) কবিয়ে কাক ‘অমৃতৰ পুত্ৰ’ বুলি কৈছে?
উত্তৰঃ কবিয়ে মানৱ জাতিক ‘অমৃতৰ পুত্ৰ’ বুলি কৈছে।
৫) ‘কেতেকী’ কবিতাপুথিখনৰ ৰচক কোন?
উত্তৰঃ ‘কেতেকী’ কবিতাপুথিখনৰ ৰচক ৰঘুনাথ চৌধাৰী।
৬) ‘কীচক বেণু’ কি?
উত্তৰঃ ‘কীচক বেণু’ বুলিলে কীচক বাঁহ বা বাঁহৰ পৰা উৎপন্ন হোৱা সুৰময় ধ্বনি বুজায়।
Human Genarate Question Answer
অতি চুটি প্ৰশ্নোত্তৰ
১) ৰঘুনাথ চৌধাৰীক কি কবি বুলি জনা যায়?
উত্তৰঃ বিহগী কবি।
২) ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ জন্ম ক’ত হৈছিল?
উত্তৰঃ নলবাৰী জিলাৰ মুকালমুৱাৰ ওচৰৰ লাউপাৰা গাঁৱত।
৩) ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ জন্ম কেতিয়া হৈছিল?
উত্তৰঃ ১৮৭৯ চনত।
৪) ৰঘুনাথ চৌধাৰীয়ে কোনখন কাকতেৰে কবিতা লিখিবলৈ লৈছিল?
উত্তৰঃ ‘জোনাকী’ কাকতেৰে।
৫) ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ গল্পপুথি দুখনৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ ‘মনাই বৰাগী’ আৰু ‘পচতীয়া’।
৬) ৰঘুনাথ চৌধাৰীয়ে কেতিয়া ইহলীলা সম্বৰণ কৰে?
উত্তৰঃ ১৯৬৮ চনত।
৭) ‘প্ৰশস্তি’ৰ অৰ্থ কি?
উত্তৰঃ স্তুতি, আৰাধনা বা গুণানুকীৰ্তন কৰা।
৮) ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাটোত কাক ‘অমৃতৰ সন্তান’ বুলি কৈছে?
উত্তৰঃ সমগ্ৰ মানৱ জাতিক বা মানুহক কৈছে।
৯) আনন্দত কাৰ প্ৰাণ টলমল হৈছে?
উত্তৰঃ চৌদিশে ফুলি থকা ফুলবোৰৰ প্ৰাণ আনন্দত টলমল হৈছে।
১০) প্ৰকৃতিক কোনে সাদৰি আনিলে বুলি কবিয়ে কৈছে?
উত্তৰঃ গছৰ নতুন কোমল কুঁহিপাতে।
১১) মন্দিৰৰ উপেক্ষিত কি ফুলে প্ৰেম পৰিমল যচা বুলি কবিয়ে কৈছে?
উত্তৰঃ ৰবাব ফুলে।
১২) জল, স্থল আৰু ক’ত দেৱতাৰ মহা অভিযান চলিছে?
উত্তৰঃ জল, স্থল আৰু অন্তৰীক্ষত।
১৩) মহামহিমৰ গান কিহে গায় বুলি কবিয়ে কৈছে?
উত্তৰঃ কীচক বেণুৱে (বতাহত কপা বাঁহ গছ)।
১৪) ‘ঊষাৰ কঙ্কুম ৰাগে ৰঞ্জিলে বসুধা’ — ইয়াত ‘ঊষা’ বুলি কাৰ কথা কোৱা হৈছে?
উত্তৰঃ ইয়াত ঊষা বুলিলে সূৰ্য্যৰ উদয়ৰ আগৰ ৰাঙলী আভা বা পুৱাৰ সময়খিনিৰ কথা কোৱা হৈছে।
(B) চুটি প্ৰশ্নোত্তৰ (দুই/তিনি নম্বৰীয়া)
১) ৰঘুনাথ চৌধাৰীক “বিহগী কবি” বুলি কিয় কোৱা হয়?
উত্তৰঃ ৰঘুনাথ চৌধাৰীয়ে প্ৰকৃতিৰ অপূৰ্ব সৃষ্টি চৰাই-চিৰিকটিক বিষয়বস্তু হিচাপে লৈ বহুতো কালজয়ী কবিতা ৰচনা কৰিছিল, সেয়েহে তেওঁক অসমীয়া সাহিত্যত “বিহগী কবি” বুলি কোৱা হয়।
২) ৰঘুনাথ চৌধাৰী কোনকেইখন কাকতৰ লগত জড়িত আছিল?
উত্তৰঃ ৰঘুনাথ চৌধাৰী ‘জোনাকী’ কাকতৰ লগতে ‘মইনাহঁতৰ জোনাকী’ আৰু ‘জয়ন্তী’ আদি কাকতৰ লগত জড়িত আছিল।
৩) ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ কেইখনমান কবিতা পুথিৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ সাদৰী, কেতেকী, কাৰবালা আৰু দহিকতৰা।
৪) ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাটোত কবিয়ে কিয় আৰু কাৰ প্ৰশস্তি কৰিছে?
উত্তৰঃ কবিয়ে প্ৰকৃতিৰ অপূৰ্ব সৌন্দৰ্য্যৰ মাজেৰে সেই পৰম পিতা ঈশ্বৰ বা স্ৰষ্টাৰ প্ৰশস্তি কৰিছে। কবিৰ মতে, প্ৰকৃতিৰ প্ৰতিটো উপাদান— যেনে ফুলৰ সুগন্ধি, চৰাইৰ গান, গছৰ কুঁহিপাত— এই সকলোবোৰৰ মাজতে সেই নেদেখাজনৰ অস্তিত্ব সোমাই আছে। সুন্দৰ প্ৰকৃতিৰ আৰাধনা কৰা মানেই হ’ল সত্য-সুন্দৰ ভগৱানৰ আৰাধনা কৰা।
(C) দীঘলীয়া প্ৰশ্নোত্তৰ আৰু ব্যাখ্যা
১) ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাটোৰ মূলভাৱ লিখা।
উত্তৰঃ ‘প্ৰশস্তি’ এটি আধ্যাত্মিক আৰু প্ৰকৃতিপ্ৰেমী কবিতা। ইয়াত কবিয়ে প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য্যৰ মাজেৰে ভগৱানৰ মহিমা প্ৰকাশ কৰিছে। ৰাতিৰ আন্ধাৰৰ পাছত সূৰ্য্যৰ পোহৰে ধৰণী পোহৰাই তোলাৰ দৰেই মানুহৰ জীৱনৰ পৰাও মোহ-মায়া আৰু অজ্ঞানতাৰ আন্ধাৰ আঁতৰি যোৱাটো কবিয়ে বিচাৰিছে। গছৰ ডালত চৰাইৰ কলকাকলি, ফুলৰ জকমকনি আৰু কীচক বেণুৰ সুৰৰ মাজত দেৱতাৰ উপস্থিতি অনুভৱ কৰি কবিয়ে মানুহক তন্দ্ৰা ত্যাগ কৰি সুন্দৰৰ আৰাধনা কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে।
২) সুন্দৰৰ ৰূপ ধ্যান কৰিবলৈ কবিয়ে ভক্তবৃন্দক কিয় আহ্বান জনাইছে?
উত্তৰঃ ভগৱান হ’ল চিৰসুন্দৰ। মানুহে সংসাৰৰ মায়া আৰু এলাহত মগ্ন হৈ থকাৰ বাবে প্ৰকৃতিৰ মাজত থকা সেই সুন্দৰৰ ৰূপ নেদেখে। কবিয়ে অনুভৱ কৰিছে যে পুৱাৰ প্ৰকৃতিৰ মাজত ভগৱানৰ এক বিৰাট অভিযান চলিছে। যিসকল ভক্তই ভগৱানক বিচাৰি ফুৰে, তেওঁলোকে যাতে মায়া-মোহ ত্যাগ কৰি প্ৰকৃতিৰ এই সন্মোহিনী সুধাৰ মাজত ভগৱানৰ অস্তিত্ব বিচাৰি পায়, তাৰ বাবেই কবিয়ে তেওঁলোকক সুন্দৰৰ ৰূপ ধ্যান কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে।
৩) “উঠা হে ঋত্বিক ধ্যানী অমৃতৰ পুত্ৰ, উঠা যত মুক্তি পথযাত্ৰী” — কবিয়ে কিয় এনেদৰে আহ্বান জনাইছে?
উত্তৰঃ মানুহ হ’ল ‘অমৃতৰ পুত্ৰ’, অৰ্থাৎ অবিনাশী আত্মাৰ অংশ। কিন্তু সংসাৰৰ দুখ-ক্লেদ আৰু পাপৰ মাজত সোমাই মানুহে নিজৰ স্বৰূপ পাহৰি পেলায়। কবিয়ে কৈছে যে ‘কালৰাত্ৰি’ অৰ্থাৎ অজ্ঞানতাৰ আন্ধাৰ শেষ হৈছে। এতিয়া প্ৰকৃতিৰ নতুন পোহৰত নিজক বিচাৰি পোৱাৰ সময় আহিছে। মুক্তি বিচাৰি হাবাথুৰি খোৱা লোকসকলক কবিয়ে জনাইছে যে কঠোৰ তপস্যাতকৈ প্ৰকৃতিৰ মাজত স্ৰষ্টাক অনুভৱ কৰাটোহে মুক্তিৰ সহজ পথ।
প্ৰসংগ-সংগতিসহ ব্যাখ্যা
(ক) “উঠে তৰু শিৰে শিৰে বন বিহঙ্গৰ… দেৱতাৰ মহা অভিযান।”
প্ৰসংগ: উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত ৰঘুনাথ চৌধাৰীদেৱৰ ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাটোৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
সংগতি: ইয়াত কবিয়ে জল, স্থল আৰু আকাশৰ সকলোতে ভগৱানৰ উপস্থিতিৰ কথা কৈছে।
ব্যাখ্যা: কবিয়ে প্ৰকৃতিৰ মাজেৰে ঈশ্বৰৰ ভক্তিৰূপ দৰ্শন কৰিছে। গছৰ ডালত চৰাইবোৰে যি সুমধুৰ গান গাইছে, সেয়া কেৱল গান নহয়, সেয়া যেন স্ৰষ্টাৰ বন্দনাহে। কবিৰ দৃষ্টিত জল, স্থল আৰু অন্তৰীক্ষৰ প্ৰতিটো চুকতে দেৱতাৰ শক্তি আৰু অস্তিত্ব বিৰাজমান।
(খ) “কৰি দীৰ্ণ জৰাজীৰ্ণ পঞ্জীভূত ক্লেদ… উঠা যত মুক্তি পথযাত্ৰী।”
প্ৰসংগ: উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত ৰঘুনাথ চৌধাৰীদেৱৰ ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাটোৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
সংগতি: আন্ধাৰ আঁতৰি পোহৰ হোৱাৰ দৰে মানুহৰ মনৰ পৰাও কালিমাবোৰ আঁতৰি যোৱাৰ কথা ইয়াত কোৱা হৈছে।
ব্যাখ্যা: মানুহে সংসাৰৰ মায়া-মোহত আবদ্ধ হৈ মুক্তি বিচাৰি ফুৰে। কবিয়ে কৈছে যে পুৱাৰ সূৰ্য্যই যেনেকৈ ৰাতিৰ আন্ধাৰ আৰু পৃথিৱীৰ লেতেৰা (ক্লেদ) আঁতৰাই দিয়ে, তেনেকৈ মানুহেও নিজৰ মনৰ কু-চিন্তা আঁতৰাই দিব লাগে। ‘অমৃতৰ পুত্ৰ’ মানুহে প্ৰকৃতিৰ মাজত ভগৱানৰ অস্তিত্ব উপলব্ধি কৰিলেহে প্ৰকৃত মুক্তি লাভ কৰিব পাৰিব।
এই Post টো Update কৰাত সহায় কৰিব বিচাৰে নেকি?
ইয়াত কিবা ভুল, অসম্পূৰ্ণ তথ্য বা নতুন তথ্য থাকিলে আপুনি এটা উন্নত version প্ৰস্তুত কৰিব পাৰে। Live Post তৎক্ষণাৎ সলনি নহ'ব।
Update This Post