মই অসমীয়া
১। অতি চুটি প্ৰশ্নোত্তৰ (এক নম্বৰীয়া)
ক) চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ কবিতা-পুথি এখনৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ কবিতা-পুথিখনৰ নাম হ’ল “বেদুইন”।
খ) মোগলসকলে অসমৰ ক’ত ভৰি দিছিল?
উত্তৰঃ মোগলসকলে অসমৰ সেউজীয়া দূবৰি বনত ভৰি দিছিল।
গ) অসমৰ হেংদাং ক’ত জিলিকিছিল?
উত্তৰঃ অসমৰ হেংদাং দুপৰীয়াৰ পূৰ্ণ আলোকত (পোহৰত) জিলিকিছিল।
ঘ) অসমীয়াসকলে কিহেৰে তৈয়াৰী পেঁপা বজাইছিল?
উত্তৰঃ অসমীয়াসকলে ম’হৰ শিঙেৰে তৈয়াৰী পেঁপা বজাইছিল।
ঙ) অসমৰ স্বৰ্গদেৱে কিহেৰে দেউল সাজিছিল?
উত্তৰঃ অসমৰ স্বৰ্গদেৱে হাঁহ-কণী আৰু চাউলেৰে (কৰাল দি) দেউল সাজিছিল।
২। ব্যাখ্যা আৰু তাৎপৰ্য
প্ৰশ্নঃ “অসমৰ হেংদাং জিলিকিল। দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত” — কথাখিনিৰ তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ এই কথাখিনিৰ জৰিয়তে অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্ব আৰু সাহসৰ কথা কোৱা হৈছে। সপ্তদশ শতিকাত যেতিয়া বিশ্ববিজয়ী মোগল সৈন্যই অসম আক্ৰমণ কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁলোকে ভাবিছিল যে অসমখন জয় কৰা অতি সহজ হ’ব। কিন্তু যুদ্ধক্ষেত্ৰত আহোম সৈন্যই হাতত হেংদাং (আহোমৰ তৰোৱাল) লৈ ইমান তীব্ৰতাৰে মোগলক প্ৰতিহত কৰিছিল যে দুপৰীয়াৰ প্ৰখৰ ৰ’দত সেই হেংদাঙৰ চিকমিকনিয়ে মোগলক স্তম্ভিত কৰি দিছিল। ইয়াৰ দ্বাৰা বুজোৱা হৈছে যে অসমীয়াৰ সাহস আৰু দেশপ্ৰেম সূৰ্যৰ পোহৰৰ দৰেই স্পষ্ট আৰু উজ্জ্বল।
প্ৰশ্নঃ “ক’ত অত বল পালে অসমৰ সেনানীয়ে, শুকান সান্দহ আৰু পানী আঁজলিত।” — কথাষাৰৰ তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ মোগলসকলে ভাবিছিল যে যি জাতিয়ে কেৱল শুকান সান্দহ আৰু এআঁজলি পানী খাই জীয়াই থাকে, তেওঁলোকৰ গাত বিশেষ শক্তি নাথাকিব। কিন্তু যুদ্ধৰ সময়ত অসমীয়া সেনানীৰ অপৰিমেয় শক্তি দেখি মোগল সৈন্য আচৰিত হৈ পৰিল। দৰাচলতে, অসমীয়া সৈন্যৰ এই শক্তি কেৱল আহাৰৰ পৰা অহা নাছিল, বৰঞ্চ নিজৰ জন্মভূমিক ৰক্ষা কৰাৰ যি প্ৰবল মানসিক হেঁপাহ আৰু দেশপ্ৰেম, তাৰ পৰাহে আহিছিল।
৩। দীঘলীয়া প্ৰশ্নোত্তৰ
প্ৰশ্নঃ “মই অসমীয়া” কবিতাটোত অসমৰ প্ৰকৃতিৰ বিনন্দীয়া ৰূপ কিদৰে প্ৰতিফলিত হৈছে?
উত্তৰঃ কবিয়ে অসমক ‘সেউজীয়া দূবৰিৰ দেশ’ বুলি অভিহিত কৰিছে। অসমৰ প্ৰকৃতি ইমান চহকী যে ইয়াত গছৰ পাতে পাতে নিয়ৰৰ টোপালবোৰ মুকুতাৰ দৰে জিলিকি থাকে। পাহাৰ-পৰ্বত, জান-জুৰি আৰু বনজ সম্পদেৰে অসম ভৰপূৰ। কবিয়ে উল্লেখ কৰিছে যে অসমৰ নদীৰ বালিত সোণ পোৱা যায় আৰু আনকি পুঠি মাছৰ দৰে ক্ষুদ্ৰ মাছেও যেন কাণত সোণৰ থুৰীয়া পিন্ধে। হাতীদাঁতৰ শিল্প, ম’হৰ শিঙৰ পেঁপা আৰু বাঘৰ নখৰ অলংকাৰে অসমৰ প্ৰাকৃতিক চহকী ঐতিহ্যক দাঙি ধৰিছে।
প্ৰশ্নঃ কবি চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ চমু পৰিচয় দিয়া।
উত্তৰঃ ১৯১৯ চনত গোলাঘাটৰ নাহৰণিত জন্মগ্ৰহণ কৰা চৈয়দ আব্দুল মালিক অসমীয়া সাহিত্যৰ এজন বিশিষ্ট কথাশিল্পী। তেওঁক ‘গল্প সম্ৰাট’ বুলি কোৱা হয়। তেওঁৰ একমাত্ৰ কবিতা পুথিখন হ’ল “বেদুইন”। “অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী” উপন্যাসৰ বাবে তেওঁ সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল। তেওঁ ১৯৭৭ চনৰ অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি আছিল। ২০০০ চনত এইজনা মহান সাহিত্যিকৰ মৃত্যু হয়।
৪। প্ৰসংগ-সংগতিসহ ব্যাখ্যা (নিৰ্বাচিত)
(ক) “মোগলে এবাৰ পালে শকতিৰ নৱ পৰিচয়, দেশ-প্ৰাণ, মুক্ত-প্ৰাণ, অসমৰ স্বদেশ ভকতি।”
প্ৰসংগঃ উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোৰ পৰা লোৱা হৈছে।
সংগতিঃ অসমীয়াৰ দেশপ্ৰেম আৰু বীৰত্বৰ আগত মোগল কেনেকৈ নতি স্বীকাৰ কৰিছিল, তাকেই ইয়াত কোৱা হৈছে।
ব্যাখ্যাঃ মোগল সৈন্যই ভাৰতৰ বহু ৰাজ্য জয় কৰিলেও অসমত তেওঁলোকে এক ব্যতিক্ৰমী শক্তিৰ মুখামুখি হৈছিল। অসমীয়া পুৰুষ-মহিলা উভয়েই নিজৰ প্ৰাণ বিসৰ্জন দি হ’লেও দেশৰ স্বাধীনতা ৰক্ষা কৰিবলৈ ওলাই আহিছিল। এই নিস্বাৰ্থ স্বদেশ প্ৰেম আৰু বীৰত্বই মোগলক অসমীয়া জাতিৰ শক্তিৰ এক নতুন পৰিচয় দিছিল।
(খ) “জীৱনে মৰণে মই চিৰদিন অসমীয়া… মৰিলেও বৰি ল’ম অসমৰ অমিয়া মৰণ।”
সংগতিঃ কবিয়ে নিজৰ জন্মভূমিৰ প্ৰতি থকা অসীম আনুগত্য প্ৰকাশ কৰিছে।
ব্যাখ্যাঃ কবিৰ মতে তেওঁৰ দেহ, প্ৰাণ আৰু মন সকলোতে অসমীয়া সত্তা সোমাই আছে। তেওঁ জীয়াই থাকোঁতে যেনেকৈ অসমীয়া হৈ থাকি গৌৰৱ কৰে, মৃত্যুৰ পিছতো তেওঁ অসমৰ মাটিতে বিলীন হ’বলৈ বিচাৰে। ইয়াৰ দ্বাৰা কবিৰ গভীৰ দেশপ্ৰেম প্ৰকাশ পাইছে।
৫। ভাষা-বিষয়ক (ব্যাকৰণ)
১) ব্যাসবাক্যসহ সমাসৰ নাম লিখাঃ
স্বৰ্ণপুৰীঃ স্বৰ্ণৰ পুৰী (ষষ্ঠী তৎপুৰুষ সমাস)
মুক্তগীতঃ মুক্ত যি গীত (কৰ্মধাৰয় সমাস)
অনিৰুদ্ধঃ ৰুদ্ধ নহয় যাৰ গতি (বহুব্ৰীহি সমাস)
নিষ্কৰ্মাঃ কৰ্ম নাই যাৰ (বহুব্ৰীহি সমাস)
২) বিপৰীত শব্দ লিখাঃ
গৌৰৱ — কালিমা / অগৌৰৱ
আলোক — আন্ধাৰ
স্বাধীনতা — পৰাধীনতা
পৰাজিত — বিজয়ী
সপোন — দিঠক
মৰণ — জনম