মই অসমীয়া
AI Human Generate Question Answer
১। অতি চুটি প্ৰশ্নোত্তৰ
(ক) চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ কবিতা-পুথি এখনৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ এখন উল্লেখযোগ্য কবিতা-পুথিৰ নাম ‘বেদুইন’।
(খ) মোগলসকলে অসমৰ ক’ত ভৰি দিছিল?
উত্তৰঃ মোগলসকলে অসমৰ সেউজীয়া দুবৰি বনত ভৰি দিছিল।
(গ) অসমৰ হেংদাং ক’ত জিলিকিছিল?
উত্তৰঃ অসমৰ হেংদাং দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত জিলিকি উঠিছিল।
(ঘ) অসমীয়াসকলে কিহেৰে তৈয়াৰী পেঁপা বজাইছিল?
উত্তৰঃ অসমীয়াসকলে ম’হৰ শিঙেৰে তৈয়াৰী পেঁপা বজাইছিল।
(ঙ) অসমৰ স্বৰ্গদেৱে কিহেৰে দেউল সাজিছিল?
উত্তৰঃ অসমৰ স্বৰ্গদেৱে হাঁহ-কণী আৰু চাউলেৰে দেউল সাজিছিল।
২। “অসমৰ হেংদাং জিলিকিল দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত”— কথাখিনিৰ তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ এই কথাষাৰৰ মাজেৰে কবিয়ে অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্ব, সাহস আৰু স্বাধীনতাপ্ৰেমৰ উজ্জ্বল পৰিচয় দাঙি ধৰিছে। হেংদাং অসমীয়াৰ যুদ্ধশক্তি আৰু পৰাক্ৰমৰ প্ৰতীক। অসম জয়ৰ উদ্দেশ্যে অহা শক্তিশালী মোগল বাহিনীয়ে যুদ্ধক্ষেত্ৰত অসমীয়া পুৰুষ-নাৰীৰ হাতে হাতে হেংদাং জিলিকি থকা দেখিছিল। দুপৰৰ পূৰ্ণ পোহৰত তৰোৱালৰ সেই জিলিকনিয়ে যেন অসমীয়াৰ বীৰত্বক সকলোৰে আগত স্পষ্ট কৰি তুলিছিল। নিজৰ মাতৃভূমিৰ স্বাধীনতা ৰক্ষাৰ বাবে অসমীয়াসকলে প্ৰাণপণে যুঁজিবলৈ সদায় সাজু আছিল—এই গৌৰৱময় মনোভাৱেই উদ্ধৃত কথাষাৰত প্ৰকাশ পাইছে।
৩। অসমৰ পুৰুষ-নাৰীয়ে কেনেদৰে ৰণলৈ ওলাই আহিছিল নিজৰ ভাষাৰে লিখা।
উত্তৰঃ মোগলসকলে অসম দখল কৰিবলৈ অহাৰ খবৰ পোৱাৰ লগে লগে অসমৰ পুৰুষ-নাৰী সকলোৱে দেশ ৰক্ষাৰ বাবে একত্ৰিত হৈছিল। তেওঁলোকে হাতত অস্ত্ৰ আৰু হেংদাং লৈ ৰণচণ্ডীৰ দৰে সাহসী ৰূপ ধাৰণ কৰি যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ ওলাই আহিছিল। বিদেশী শক্তিৰ হাতত দেশৰ স্বাধীনতা হেৰুৱাবলৈ তেওঁলোক কোনোপধ্যেই সাজু নাছিল। স্বদেশপ্ৰেম, ঐক্য আৰু অদম্য সাহসেৰে তেওঁলোকে শক্তিশালী মোগল বাহিনীৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দি নিজৰ বীৰত্বৰ পৰিচয় দিছিল।
৪। “ক’ত অত বল পালে অসমৰ সেনানীয়ে, শুকান সান্দহ আৰু পানী আঁজলিত”— কথাষাৰৰ তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ এই কথাষাৰৰ জৰিয়তে কবিয়ে অসমীয়া সেনানীৰ অসাধাৰণ মনোবল, সাহস আৰু দেশপ্ৰেমৰ কথা প্ৰকাশ কৰিছে। শক্তিশালী আৰু অভিজ্ঞ মোগল বাহিনীৰ বিপৰীতে অসমীয়া সৈন্যই অতি সাধাৰণ আহাৰ—শুকান সান্দহ আৰু এআঁজলি পানী খায়েই যুদ্ধ কৰিছিল। তথাপিও তেওঁলোকৰ অন্তৰৰ দেশপ্ৰেম আৰু স্বাধীনতা ৰক্ষাৰ সংকল্প ইমানেই প্ৰবল আছিল যে মোগলৰ দৰে পৰাক্ৰমী বাহিনীকো প্ৰতিহত কৰিব পাৰিছিল। অসমীয়া সৈন্যৰ এনে শক্তি দেখি মোগলসকল বিস্মিত হৈছিল। ইয়াৰ পৰা বুজা যায় যে প্ৰকৃত শক্তি কেৱল খাদ্য বা বাহ্যিক সামৰ্থ্যত নহয়; গভীৰ স্বদেশপ্ৰেম আৰু মানসিক দৃঢ়তাতো নিহিত থাকে।
৫। ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত অসমৰ প্ৰকৃতিৰ বিনন্দীয়া ৰূপ কিদৰে প্ৰতিফলিত হৈছে বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত অসমৰ প্ৰকৃতিৰ এক মনোমোহা আৰু ঐশ্বৰ্যশালী ৰূপ অংকিত হৈছে। চৌদিশে পাহাৰে আগুৰি থকা সেউজীয়া অসম, গছ-বনৰ জাংফাই-মিনাকৰা পাত, দুবৰি ঘাঁহৰ ওপৰত মুকুতাৰ দৰে জিলিকি থকা নিয়ৰৰ টোপাল, অসংখ্য জান-জুৰি আৰু নদীয়ে অসমৰ সৌন্দৰ্যক অধিক মনোমোহা কৰি তুলিছে।
কবিয়ে কাব্যিক কল্পনাৰে অসমৰ সম্পদ আৰু সৌন্দৰ্যকো বিশেষ ৰূপ দিছে। হাতীৰ দাঁতেৰে খৰমৰ চুলা কৰা, পোৱাল ভৰা দলঙত ভৰি ধোৱা, পুঠি মাছেও যেন সোণৰ থুৰীয়া পিন্ধা—এনেবোৰ বৰ্ণনাই অসমৰ প্ৰাচুৰ্য আৰু বিনন্দীয়া ৰূপক অধিক উজ্জ্বল কৰি তোলে। এইদৰে কবিতাটিত অসমৰ প্ৰকৃতি, সম্পদ আৰু সৌন্দৰ্যৰ এক সমৃদ্ধ ছবি প্ৰতিফলিত হৈছে।
৬। কবি চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ চমু পৰিচয় দিয়া।
উত্তৰঃ চৈয়দ আব্দুল মালিক অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী বিশিষ্ট কথাশিল্পী আৰু বহুমুখী সাহিত্যিক। ১৯১৯ চনত দেৰগাঁৱৰ ওচৰৰ নাহৰণিত তেওঁৰ জন্ম হয়। তেওঁ উপন্যাস, চুটিগল্প, কবিতা, নাটক, ভ্ৰমণকাহিনী, গীত আৰু শিশু-সাহিত্য আদি বিভিন্ন শাখাত মূল্যৱান অৱদান আগবঢ়াইছিল।
তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য উপন্যাসসমূহৰ ভিতৰত ‘সূৰুযমুখীৰ স্বপ্ন’, ‘পহুমৰ হাবিৰ বাট’, ‘জেতুকা পাতৰ দৰে’, ‘অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী’ আদি বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য। ‘অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী’ৰ বাবে তেওঁ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল। ‘বেদুইন’ তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য কবিতা-পুথি। সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত অসামান্য অৱদানৰ বাবে তেওঁ বহু সন্মান লাভ কৰিছিল। ২০০০ চনৰ ১৯ ডিচেম্বৰত এই বিশিষ্ট সাহিত্যিকগৰাকীৰ মৃত্যু হয়।
৭। অসমলৈ যুদ্ধ কৰিবলৈ আহি মোগলসকলে অসমৰ ৰূপ কিদৰে বৰ্ণনা কৰিছে বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ অসম জয় কৰিবলৈ অহা মোগলসকলে ইয়াৰ অপৰূপ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য আৰু প্ৰাচুৰ্য দেখি বিস্মিত হৈছিল। তেওঁলোকৰ চকুত অসম যেন সেউজীয়া সৌন্দৰ্যৰে ভৰা এখন স্বৰ্গীয় দেশ। চাৰিওফালে পাহাৰ, সেউজীয়া বননি, দুবৰিৰ পাতত মুকুতাৰ দৰে নিয়ৰৰ টোপাল, অসংখ্য নদী-জান-জুৰি আৰু প্ৰাকৃতিক সম্পদে অসমৰ ৰূপক অনন্য কৰি তুলিছিল।
কেৱল প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্যই নহয়, অসমৰ ঐশ্বৰ্য আৰু সাংস্কৃতিক বৈশিষ্ট্যও মোগলসকলক মুগ্ধ কৰিছিল। হাতীৰ দাঁতৰ ব্যৱহাৰ, ম’হৰ শিঙৰ পেঁপা, বাঘ-নখৰ অলংকাৰ, নদীৰ বালিত সোণ আদি বৰ্ণনাই অসমক এক সমৃদ্ধ দেশ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে। সেয়েহে মোগলসকল অসমৰ ৰূপ-সম্পদত মোহিত হৈ এই দেশক সৰগীয় সৌন্দৰ্যৰে ভৰা বুলি অনুভৱ কৰিছিল।
৮। ব্যাখ্যা কৰা
(ক) “মোগলে এবাৰ পালে শকতিৰ নৱ পৰিচয়
দেশ-প্ৰাণ, মুক্ত-প্ৰাণ, অসমৰ স্বদেশ ভকতি।”
উত্তৰঃ উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি চৈয়দ আব্দুল মালিক ৰচিত ‘মই অসমীয়া’ কবিতাৰ পৰা লোৱা হৈছে। ইয়াৰ জৰিয়তে কবিয়ে অসমীয়া জাতিৰ পৰাক্ৰম আৰু গভীৰ স্বদেশপ্ৰেমৰ কথা প্ৰকাশ কৰিছে।
মোগলসকল বহু যুদ্ধত জয়লাভ কৰা শক্তিশালী বাহিনী আছিল। কিন্তু অসম দখল কৰিবলৈ আহি তেওঁলোকে অসমীয়া সেনাৰ অদম্য সাহস আৰু প্ৰতিৰোধৰ সন্মুখীন হয়। অসমৰ পুৰুষ-নাৰী সকলোৱে স্বাধীনতা ৰক্ষাৰ বাবে একত্ৰিত হৈ যুঁজ দিছিল। অতি সাধাৰণ আহাৰ গ্ৰহণ কৰিও দেশৰ প্ৰতি থকা প্ৰেম আৰু আত্মত্যাগৰ মানসিকতাই তেওঁলোকক অসাধাৰণ শক্তি দিছিল। অসমীয়া সেনাৰ হাতত মোগলে পৰাজয়ৰ সোৱাদ পাই উপলব্ধি কৰিছিল যে এই জাতিৰ প্ৰকৃত শক্তি হৈছে দেশপ্ৰেম, স্বাধীনচিতীয়া মন আৰু আত্মত্যাগৰ সাহস।
(খ) “দুবৰিৰ পাতে পাতে মুকুতাৰ থোপা গচকত ভাগে মৰকত,
হাতীৰ দাঁতেৰে কৰে খৰমৰ চুলা,
ভৰি ধোৱে পোৱালৰ ভৰা দলঙত।”
উত্তৰঃ উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ‘মই অসমীয়া’ কবিতাৰ পৰা লোৱা হৈছে। ইয়াত কবিয়ে অসমৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য আৰু সম্পদৰ প্ৰাচুৰ্য কাব্যিক ৰূপত প্ৰকাশ কৰিছে।
পুৱাৰ নিয়ৰৰ টোপাল দুবৰি ঘাঁহৰ পাতত পৰি মুকুতাৰ দৰে জিলিকি উঠে। খোজৰ গচকত সেই টোপাল সৰি পৰাত কবিৰ কল্পনাত মৰকত ভাঙি যোৱাৰ দৰে অনুভৱ হয়। আনহাতে হাতীৰ দাঁতেৰে খৰমৰ চুলা কৰা আৰু পোৱাল ভৰা দলঙত ভৰি ধোৱাৰ বৰ্ণনাই অসমৰ সম্পদশালী ৰূপক অতিৰঞ্জিত কাব্যিক ভংগীত দাঙি ধৰিছে। এই কবিতাংশৰ মাজেৰে কবিয়ে অসম যে সৌন্দৰ্য আৰু ঐশ্বৰ্য দুয়োটাৰে ভৰপূৰ, সেই কথা প্ৰকাশ কৰিছে।
(গ) “মোহ গ’ল দূৰণিৰ বিদেশী মোগল
অসমত যেতিয়া দেখিলে সৰগৰ ৰূপ বিনন্দীয়া,
অসমত বন্দী হ’ল, অসমৰ ৰূপ-মুগ্ধ
দূৰৰ মোগল আহি হ’ল অসমীয়া।”
উত্তৰঃ উদ্ধৃত কবিতাফাঁকিত অসমৰ সৌন্দৰ্য, সম্পদ আৰু মানুহক আপোন কৰি লোৱাৰ শক্তিৰ কথা প্ৰকাশ পাইছে।
অসম জয়ৰ উদ্দেশ্যে সুদূৰৰ পৰা অহা মোগলসকল যুদ্ধত অসমীয়া সেনাৰ হাতত পৰাস্ত হৈছিল। কিন্তু পৰাজয়ৰ পাছতো অসমৰ অপৰূপ প্ৰকৃতি, সমৃদ্ধি আৰু জীৱনধাৰাই তেওঁলোকক গভীৰভাৱে আকৃষ্ট কৰিছিল। এই দেশৰ ৰূপত মুগ্ধ হৈ তেওঁলোকৰ বহুতে অসমকেই নিজৰ দেশ হিচাপে গ্ৰহণ কৰি ইয়াত স্থায়ীভাৱে থাকিবলৈ লৈছিল। সময়ৰ লগে লগে অসমৰ ভাষা, সংস্কৃতি আৰু সমাজৰ সৈতে একাত্ম হৈ তেওঁলোক অসমীয়া সমাজৰ অংশ হৈ পৰিছিল। কবিয়ে এই ঘটনাৰ মাজেৰে অসমৰ সমন্বয়শীল আৰু আত্মীয়তাপূৰ্ণ সামাজিক শক্তি প্ৰকাশ কৰিছে।
(ঘ) “জীৱনে মৰণে মই চিৰদিন অসমীয়া
অসমীয়া দেহ-প্ৰাণ মন;
জীয়াই থাকোঁতে মই অসমৰে অসমীয়া,
মৰিলেও বৰি ল’ম অসমৰ অমিয়া মৰণ।”
উত্তৰঃ উদ্ধৃত কবিতাফাঁকিত কবিৰ গভীৰ অসমপ্ৰেম আৰু অসমীয়া পৰিচয়ৰ প্ৰতি অটল আনুগত্য প্ৰকাশ পাইছে।
কবিৰ বাবে অসমীয়া হোৱাটো কেৱল জাতিগত পৰিচয় নহয়; ই তেওঁৰ দেহ, মন আৰু প্ৰাণৰ সৈতে জড়িত এক গভীৰ অনুভূতি। তেওঁ জীয়াই থাকোঁতে নিজকে সম্পূৰ্ণৰূপে অসমৰ মানুহ বুলি অনুভৱ কৰে আৰু মৃত্যুৰ পাছতো অসমৰ মাটিৰ লগতেই একাত্ম হ’ব বিচাৰে। তেওঁৰ বাবে অসমৰ মাটিত মৃত্যু বৰণ কৰাটোও অমৃতসম মধুৰ। এই কবিতাংশত কবিৰ স্বদেশপ্ৰেম, আত্মপৰিচয় আৰু মাতৃভূমিৰ প্ৰতি চিৰন্তন ভালপোৱা অত্যন্ত শক্তিশালীভাৱে প্ৰকাশ পাইছে।
৯। ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত কবিয়ে অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্ব আৰু পৰাক্ৰমক কিয় প্ৰশংসা কৰিছে?
উত্তৰঃ কবিয়ে অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্ব আৰু পৰাক্ৰমক প্ৰশংসা কৰিছে, কাৰণ শক্তিশালী মোগল বাহিনীৰ বিৰুদ্ধেও অসমীয়াসকলে নিজৰ স্বাধীনতা ৰক্ষাৰ বাবে দৃঢ়তাৰে যুঁজ দিছিল। এই যুঁজত কেৱল পুৰুষেই নহয়, নাৰীসকলেও দেশৰ সুৰক্ষাৰ বাবে অস্ত্ৰ ধৰি আগবাঢ়ি আহিছিল।
অসমীয়া সেনাৰ বাহ্যিক সা-সুবিধা সীমিত আছিল যদিও তেওঁলোকৰ অন্তৰৰ দেশপ্ৰেম, মনোবল আৰু স্বাধীনতা ৰক্ষাৰ সংকল্প অত্যন্ত শক্তিশালী আছিল। এই অদম্য মানসিক শক্তিৰ বাবেই তেওঁলোকে শক্তিশালী মোগলক প্ৰতিহত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। স্বদেশৰ বাবে প্ৰাণ বিসৰ্জন দিবলৈও কুণ্ঠাবোধ নকৰা এই বীৰত্ব আৰু আত্মত্যাগৰ মনোভাৱেই কবিক অসমীয়া জাতিক গৌৰৱেৰে প্ৰশংসা কৰিবলৈ প্ৰেৰণা দিছে।
১০। কবিয়ে কিয় মৰাৰ পাছতো পুনৰ অসমতে জনম ল’ম বুলি ভাবিছে?
উত্তৰঃ কবিৰ হৃদয়ত অসমৰ প্ৰতি গভীৰ আৰু অকৃত্ৰিম ভালপোৱা আছে। অসমৰ মাটি-পানী, ভাষা, কৃষ্টি-সংস্কৃতি আৰু সমাজৰ মাজতেই তেওঁৰ জীৱন আৰু পৰিচয় গঢ় লৈ উঠিছে। সেয়েহে তেওঁ নিজকে অসমৰ পৰা পৃথক কৰি ভাবিব নোৱাৰে।
কবিৰ বাবে অসম কেৱল জন্মস্থান নহয়, ই তেওঁৰ মাতৃভূমি আৰু আত্মপৰিচয়ৰ মূল আধাৰ। সেই গভীৰ স্বদেশপ্ৰেমৰ বাবেই তেওঁ মৃত্যুৰ পাছতো যদি পুনৰ জন্ম লাভ কৰে, তেন্তে অসমতে পুনৰ জন্ম লৈ অসমীয়া হৈ জীৱন কটাবলৈ আকাংক্ষা কৰিছে। এই ইচ্ছাই তেওঁৰ মাতৃভূমিৰ প্ৰতি থকা চিৰস্থায়ী ভালপোৱাক প্ৰকাশ কৰে।
১১। ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোৰ সাৰাংশ লিখা।
উত্তৰঃ চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটো অসমীয়া জাতীয় চেতনা, স্বদেশপ্ৰেম, অতীত গৌৰৱ আৰু সমন্বয়ৰ ভাবধাৰাৰে সমৃদ্ধ।
কবিতাটোত অসম জয় কৰিবলৈ অহা মোগল বাহিনীৰ সৈতে অসমীয়া সেনাৰ সংঘৰ্ষৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে। শক্তিশালী মোগল বাহিনীৰ বিৰুদ্ধে অসমৰ পুৰুষ-নাৰীসকলে দেশৰ স্বাধীনতা ৰক্ষাৰ বাবে সাহসেৰে যুঁজ দিছিল। এই যুঁজৰ জৰিয়তে মোগলসকলে অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্ব, ঐক্য আৰু গভীৰ স্বদেশপ্ৰেমৰ পৰিচয় লাভ কৰিছিল।
অসমৰ অপৰূপ প্ৰকৃতি, সম্পদ, সংস্কৃতি আৰু মানুহৰ জীৱনধাৰাই পৰাজিত মোগলসকলকো মুগ্ধ কৰিছিল। সময়ৰ লগে লগে তেওঁলোক অসমীয়া সমাজৰ সৈতে একাত্ম হৈ অসমীয়া হৈ পৰিছিল। কবিয়ে এই সমন্বয়ৰ পৰম্পৰাক গভীৰ গৌৰৱৰ বিষয় হিচাপে দেখিছে।
শেষত কবিয়ে নিজকে জীৱনে-মৰণে অসমীয়া বুলি ঘোষণা কৰি অসমৰ মাটিৰ সৈতে তেওঁৰ চিৰন্তন সম্পৰ্ক প্ৰকাশ কৰিছে। সেয়ে কবিতাটোত বীৰত্ব, স্বদেশপ্ৰেম, প্ৰকৃতিপ্ৰেম, ঐতিহাসিক গৌৰৱ আৰু অসমীয়া আত্মপৰিচয় একেলগে সুন্দৰভাৱে প্ৰকাশ পাইছে।
১২। ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত অসমৰ অতীত গৌৰৱৰ চানেকি কিদৰে ফুটি উঠিছে?
উত্তৰঃ ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত অসমৰ গৌৰৱময় অতীতৰ বিভিন্ন দিশ সুন্দৰভাৱে প্ৰকাশ পাইছে। মোগল আক্ৰমণৰ সময়ত অসমৰ পুৰুষ-নাৰীয়ে একত্ৰিত হৈ স্বাধীনতা ৰক্ষাৰ বাবে অস্ত্ৰ ধৰি যুঁজ দিয়াৰ ঘটনাই অসমীয়াৰ বীৰত্ব আৰু দেশপ্ৰেমৰ পৰিচয় দিয়ে।
ইয়াৰ লগতে কবিয়ে অসমৰ সমৃদ্ধ প্ৰাকৃতিক সম্পদ আৰু সংস্কৃতিৰো উল্লেখ কৰিছে। ম’হৰ শিঙৰ পেঁপা, হাতীৰ দাঁতৰ সামগ্ৰী, বাঘ-নখৰ অলংকাৰ, নদীৰ বালিত সোণ, দেউল, পুখুৰী, ৰাজ-আলি, ৰংঘৰ আৰু কাৰেংঘৰৰ দৰে স্থাপত্যই অসমৰ ঐশ্বৰ্য আৰু উন্নত সভ্যতাৰ ছবি দাঙি ধৰে।
সেয়ে কবিতাটোৰ মাজেৰে অসমৰ অতীতৰ বীৰত্ব, স্বাধীনতা, সমৃদ্ধি, শিল্প-সংস্কৃতি, স্থাপত্য আৰু সামাজিক ঐক্যৰ এক গৌৰৱোজ্জ্বল ৰূপ ফুটি উঠিছে।
ভাষা-বিষয়ক
১। ব্যাসবাক্যসহ সমাসৰ নাম লিখা
স্বৰ্ণপুৰী — স্বৰ্ণৰে নিৰ্মিত পুৰী — ষষ্ঠী তৎপুৰুষ সমাস।
মুক্তগীত — মুক্ত যি গীত — কৰ্মধাৰয় সমাস।
অনিৰুদ্ধ — যাক ৰোধ কৰিব নোৱাৰি — বহুব্ৰীহি সমাস।
নিষ্কৰ্মা — কৰ্ম নাই যাৰ — বহুব্ৰীহি সমাস।
২। ‘বাঘ-নখ, হাঁহ-কণী, ম’হ-শিং’ৰ নিচিনা পাঁচোটা শব্দ সজা
উত্তৰঃ
হাতী-দাঁত
গৰু-গাখীৰ
মৌ-জোল
নেমু-ৰস
হীৰা-মণি
৩। বিপৰীত শব্দ লিখা
গৌৰৱ — লজ্জা / অগৌৰৱ
আলোক — আন্ধাৰ
স্বাধীনতা — পৰাধীনতা
পৰাজিত — বিজয়ী
সপোন — দিঠক
মৰণ — জীৱন
Human Generate Question Answer
১। অতি চুটি প্ৰশ্নোত্তৰ (এক নম্বৰীয়া)
ক) চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ কবিতা-পুথি এখনৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ কবিতা-পুথিখনৰ নাম হ’ল “বেদুইন”।
খ) মোগলসকলে অসমৰ ক’ত ভৰি দিছিল?
উত্তৰঃ মোগলসকলে অসমৰ সেউজীয়া দূবৰি বনত ভৰি দিছিল।
গ) অসমৰ হেংদাং ক’ত জিলিকিছিল?
উত্তৰঃ অসমৰ হেংদাং দুপৰীয়াৰ পূৰ্ণ আলোকত (পোহৰত) জিলিকিছিল।
ঘ) অসমীয়াসকলে কিহেৰে তৈয়াৰী পেঁপা বজাইছিল?
উত্তৰঃ অসমীয়াসকলে ম’হৰ শিঙেৰে তৈয়াৰী পেঁপা বজাইছিল।
ঙ) অসমৰ স্বৰ্গদেৱে কিহেৰে দেউল সাজিছিল?
উত্তৰঃ অসমৰ স্বৰ্গদেৱে হাঁহ-কণী আৰু চাউলেৰে (কৰাল দি) দেউল সাজিছিল।
২। ব্যাখ্যা আৰু তাৎপৰ্য
প্ৰশ্নঃ “অসমৰ হেংদাং জিলিকিল। দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত” — কথাখিনিৰ তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ এই কথাখিনিৰ জৰিয়তে অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্ব আৰু সাহসৰ কথা কোৱা হৈছে। সপ্তদশ শতিকাত যেতিয়া বিশ্ববিজয়ী মোগল সৈন্যই অসম আক্ৰমণ কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁলোকে ভাবিছিল যে অসমখন জয় কৰা অতি সহজ হ’ব। কিন্তু যুদ্ধক্ষেত্ৰত আহোম সৈন্যই হাতত হেংদাং (আহোমৰ তৰোৱাল) লৈ ইমান তীব্ৰতাৰে মোগলক প্ৰতিহত কৰিছিল যে দুপৰীয়াৰ প্ৰখৰ ৰ’দত সেই হেংদাঙৰ চিকমিকনিয়ে মোগলক স্তম্ভিত কৰি দিছিল। ইয়াৰ দ্বাৰা বুজোৱা হৈছে যে অসমীয়াৰ সাহস আৰু দেশপ্ৰেম সূৰ্যৰ পোহৰৰ দৰেই স্পষ্ট আৰু উজ্জ্বল।
প্ৰশ্নঃ “ক’ত অত বল পালে অসমৰ সেনানীয়ে, শুকান সান্দহ আৰু পানী আঁজলিত।” — কথাষাৰৰ তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ মোগলসকলে ভাবিছিল যে যি জাতিয়ে কেৱল শুকান সান্দহ আৰু এআঁজলি পানী খাই জীয়াই থাকে, তেওঁলোকৰ গাত বিশেষ শক্তি নাথাকিব। কিন্তু যুদ্ধৰ সময়ত অসমীয়া সেনানীৰ অপৰিমেয় শক্তি দেখি মোগল সৈন্য আচৰিত হৈ পৰিল। দৰাচলতে, অসমীয়া সৈন্যৰ এই শক্তি কেৱল আহাৰৰ পৰা অহা নাছিল, বৰঞ্চ নিজৰ জন্মভূমিক ৰক্ষা কৰাৰ যি প্ৰবল মানসিক হেঁপাহ আৰু দেশপ্ৰেম, তাৰ পৰাহে আহিছিল।
৩। দীঘলীয়া প্ৰশ্নোত্তৰ
প্ৰশ্নঃ “মই অসমীয়া” কবিতাটোত অসমৰ প্ৰকৃতিৰ বিনন্দীয়া ৰূপ কিদৰে প্ৰতিফলিত হৈছে?
উত্তৰঃ কবিয়ে অসমক ‘সেউজীয়া দূবৰিৰ দেশ’ বুলি অভিহিত কৰিছে। অসমৰ প্ৰকৃতি ইমান চহকী যে ইয়াত গছৰ পাতে পাতে নিয়ৰৰ টোপালবোৰ মুকুতাৰ দৰে জিলিকি থাকে। পাহাৰ-পৰ্বত, জান-জুৰি আৰু বনজ সম্পদেৰে অসম ভৰপূৰ। কবিয়ে উল্লেখ কৰিছে যে অসমৰ নদীৰ বালিত সোণ পোৱা যায় আৰু আনকি পুঠি মাছৰ দৰে ক্ষুদ্ৰ মাছেও যেন কাণত সোণৰ থুৰীয়া পিন্ধে। হাতীদাঁতৰ শিল্প, ম’হৰ শিঙৰ পেঁপা আৰু বাঘৰ নখৰ অলংকাৰে অসমৰ প্ৰাকৃতিক চহকী ঐতিহ্যক দাঙি ধৰিছে।
প্ৰশ্নঃ কবি চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ চমু পৰিচয় দিয়া।
উত্তৰঃ ১৯১৯ চনত গোলাঘাটৰ নাহৰণিত জন্মগ্ৰহণ কৰা চৈয়দ আব্দুল মালিক অসমীয়া সাহিত্যৰ এজন বিশিষ্ট কথাশিল্পী। তেওঁক ‘গল্প সম্ৰাট’ বুলি কোৱা হয়। তেওঁৰ একমাত্ৰ কবিতা পুথিখন হ’ল “বেদুইন”। “অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী” উপন্যাসৰ বাবে তেওঁ সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল। তেওঁ ১৯৭৭ চনৰ অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি আছিল। ২০০০ চনত এইজনা মহান সাহিত্যিকৰ মৃত্যু হয়।
৪। প্ৰসংগ-সংগতিসহ ব্যাখ্যা (নিৰ্বাচিত)
(ক) “মোগলে এবাৰ পালে শকতিৰ নৱ পৰিচয়, দেশ-প্ৰাণ, মুক্ত-প্ৰাণ, অসমৰ স্বদেশ ভকতি।”
প্ৰসংগঃ উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোৰ পৰা লোৱা হৈছে।
সংগতিঃ অসমীয়াৰ দেশপ্ৰেম আৰু বীৰত্বৰ আগত মোগল কেনেকৈ নতি স্বীকাৰ কৰিছিল, তাকেই ইয়াত কোৱা হৈছে।
ব্যাখ্যাঃ মোগল সৈন্যই ভাৰতৰ বহু ৰাজ্য জয় কৰিলেও অসমত তেওঁলোকে এক ব্যতিক্ৰমী শক্তিৰ মুখামুখি হৈছিল। অসমীয়া পুৰুষ-মহিলা উভয়েই নিজৰ প্ৰাণ বিসৰ্জন দি হ’লেও দেশৰ স্বাধীনতা ৰক্ষা কৰিবলৈ ওলাই আহিছিল। এই নিস্বাৰ্থ স্বদেশ প্ৰেম আৰু বীৰত্বই মোগলক অসমীয়া জাতিৰ শক্তিৰ এক নতুন পৰিচয় দিছিল।
(খ) “জীৱনে মৰণে মই চিৰদিন অসমীয়া… মৰিলেও বৰি ল’ম অসমৰ অমিয়া মৰণ।”
সংগতিঃ কবিয়ে নিজৰ জন্মভূমিৰ প্ৰতি থকা অসীম আনুগত্য প্ৰকাশ কৰিছে।
ব্যাখ্যাঃ কবিৰ মতে তেওঁৰ দেহ, প্ৰাণ আৰু মন সকলোতে অসমীয়া সত্তা সোমাই আছে। তেওঁ জীয়াই থাকোঁতে যেনেকৈ অসমীয়া হৈ থাকি গৌৰৱ কৰে, মৃত্যুৰ পিছতো তেওঁ অসমৰ মাটিতে বিলীন হ’বলৈ বিচাৰে। ইয়াৰ দ্বাৰা কবিৰ গভীৰ দেশপ্ৰেম প্ৰকাশ পাইছে।
৫। ভাষা-বিষয়ক (ব্যাকৰণ)
১) ব্যাসবাক্যসহ সমাসৰ নাম লিখাঃ
স্বৰ্ণপুৰীঃ স্বৰ্ণৰ পুৰী (ষষ্ঠী তৎপুৰুষ সমাস)
মুক্তগীতঃ মুক্ত যি গীত (কৰ্মধাৰয় সমাস)
অনিৰুদ্ধঃ ৰুদ্ধ নহয় যাৰ গতি (বহুব্ৰীহি সমাস)
নিষ্কৰ্মাঃ কৰ্ম নাই যাৰ (বহুব্ৰীহি সমাস)
২) বিপৰীত শব্দ লিখাঃ
গৌৰৱ — কালিমা / অগৌৰৱ
আলোক — আন্ধাৰ
স্বাধীনতা — পৰাধীনতা
পৰাজিত — বিজয়ী
সপোন — দিঠক
মৰণ — জনম
এই Post টো Update কৰাত সহায় কৰিব বিচাৰে নেকি?
ইয়াত কিবা ভুল, অসম্পূৰ্ণ তথ্য বা নতুন তথ্য থাকিলে আপুনি এটা উন্নত version প্ৰস্তুত কৰিব পাৰে। Live Post তৎক্ষণাৎ সলনি নহ'ব।
Update This Post