দৃশ্য়ান্তৰ
AI Generate Question Answer
১। চমু উত্তৰ দিয়া
(ক) কবিয়ে কিমান বছৰৰ আগতে মানুহজনক লগ পাইছিল?
উত্তৰঃ কবিয়ে মানুহজনক পঁচিশ বছৰৰ আগতে লগ পাইছিল।
(খ) মানুহজনে কিয় নিজৰ ঘৰ বিচাৰি পোৱা নাছিল?
উত্তৰঃ মানুহজন কুকুৰীকণা হোৱা বাবে গধূলিৰ ম্লান পোহৰত নিজৰ ঘৰৰ নঙলামুখ চিনিব পৰা নাছিল।
(গ) মানুহজনে নিজৰ ঘৰৰ পদূলি ক’ত বিচাৰিছিল?
উত্তৰঃ মানুহজনে নঙলামুখত নিজৰ ঘৰৰ পদূলি বিচাৰি আছিল।
(ঘ) মানুহজনৰ ঘৰৰ দাঁতিত কিহে নমস্কাৰৰ ভংগীত আছিল?
উত্তৰঃ মানুহজনৰ ঘৰৰ দাঁতিত থকা আগলি বাঁহে নমস্কাৰৰ ভংগীত হালি আছিল।
(ঙ) কবিয়ে কেনে সময়ত মানুহজনক লগ পাইছিল?
উত্তৰঃ কবিয়ে মানুহজনক গধূলি সময়ত লগ পাইছিল।
২। সাতমহলীয়া ঘৰৰ বাহিৰত ৰৈ থকা মানুহজনে কবিৰ স’তে কি কি কথা পাতিছিল?
উত্তৰঃ পঁচিশ বছৰৰ পাছত কবিয়ে আগৰ ঠাইখনলৈ আহি সাতমহলীয়া অট্টালিকাৰ বাহিৰত সেই মানুহজনক পুনৰ দেখা পায়। বয়সে বৃদ্ধ হোৱা মানুহজনে কিন্তু কবিক চিনিব নোৱাৰি অচিনাকি ব্যক্তি বুলি ভাবিছিল। সেয়ে তেওঁ কবিক তাত কি কামত আহিছে বুলি সুধিছিল আৰু ভাৰাঘৰ বিচাৰি আহিছে নেকি বুলিও প্ৰশ্ন কৰিছিল।
তাৰ পাছত মানুহজনে অট্টালিকাটোৰ জীৱন সম্বন্ধে তীব্ৰ অসন্তোষ প্ৰকাশ কৰে। তেওঁৰ মতে, তাত বাহ্যিক আড়ম্বৰ আছে যদিও শান্তি নাই। একেলগে বহু মানুহ থাকিলেও কোনোৱে কাৰো খবৰ নাৰাখে, বিপদত কাষত থিয় দিয়া মানুহো নাই। আনকি কোনোবা মৰিলেও শেষকৃত্য কৰিবলৈ মানুহ বিচাৰি পোৱা টান। তেওঁৰ এই কথাবোৰৰ মাজেৰে আধুনিক নগৰীয়া জীৱনৰ নিঃসংগতা, স্বাৰ্থপৰতা আৰু মানৱীয় সম্পৰ্কৰ অভাৱ স্পষ্ট হৈ উঠে।
৩। ‘দৃশ্যান্তৰ’ কবিতাটোৰ মূলভাৱ লিখা।
উত্তৰঃ ‘দৃশ্যান্তৰ’ কবিতাটোত সময়ৰ ব্যৱধানত সমাজ আৰু মানুহৰ জীৱনত হোৱা গভীৰ পৰিৱৰ্তনৰ ছবি অংকিত হৈছে। কবিয়ে পঁচিশ বছৰ আগৰ এটা সৰল গ্ৰাম্য পৰিৱেশ আৰু পঁচিশ বছৰ পাছৰ কংক্ৰীটৰ নগৰীয়া পৰিৱেশক মুখামুখি কৰি তুলনা কৰিছে।
আগৰ দিনত পঁজা ঘৰ, কেঁচা আলি আৰু প্ৰকৃতিৰ সান্নিধ্য আছিল। বাহ্যিক সমৃদ্ধি কম হ’লেও মানুহৰ মনত সন্তুষ্টি, শান্তি আৰু আন্তৰিকতা আছিল। সেই সময়ৰ কুকুৰীকণা মানুহজনো নিজৰ সৰু পঁজাটিত সুখেৰে বাস কৰিছিল।
কিন্তু সময় সলনি হোৱাৰ লগে লগে সেই স্থান বহুমহলীয়া অট্টালিকাৰে ভৰি উঠিল। বাহ্যিক উন্নতি ঘটিলেও মানুহৰ মাজৰ আন্তৰিকতা কমি গ’ল। একেটা অট্টালিকাত থাকিও মানুহে ইজনে সিজনক নাচিনে, সহানুভূতিৰ ঠাইত স্বাৰ্থপৰতা আৰু নিঃসংগতাই স্থান ল’লে। এইদৰে কবিয়ে দেখুৱাইছে যে বস্তুগত উন্নতি ঘটিলেও মানৱীয়তা আৰু মানসিক শান্তি হেৰাই গ’লে সেই উন্নতি অসম্পূৰ্ণ হৈ থাকে।
৪। “বৰ শান্তিত আছোঁ এই পঁজাটিত।” — কোনে, কিয় এইদৰে কৈছিল? কথাষাৰৰ অন্তৰ্নিহিত ভাৱ লিখা।
উত্তৰঃ পঁচিশ বছৰৰ আগতে কবিয়ে লগ পোৱা কুকুৰীকণা মানুহজনে এই কথাষাৰ কৈছিল। কবিয়ে তেওঁক নিজৰ ঘৰ বিচাৰি পোৱাত সহায় কৰাৰ পাছত মানুহজনে নিজৰ সৰু পঁজাটিৰ কথা উল্লেখ কৰি এই মন্তব্য কৰিছিল।
কথাষাৰৰ অন্তৰ্নিহিত ভাৱ হ’ল—সুখ আৰু শান্তি কেৱল ধন-সম্পদ বা ডাঙৰ ঘৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে। বাহ্যিকভাৱে সাধাৰণ জীৱন যাপন কৰিও মানুহ মানসিকভাৱে সন্তুষ্ট আৰু শান্ত হ’ব পাৰে। মানুহজনৰ পঁজাটো সৰু আছিল, কিন্তু তাত আছিল স্বস্তি, সহজতা আৰু নিজৰ বুলি অনুভৱ কৰিব পৰা এক আন্তৰিক পৰিৱেশ। কবিয়ে ইয়াৰ মাজেৰে প্ৰকৃত সুখৰ উৎস যে মনৰ সন্তুষ্টিত, সেই কথা সূচাইছে।
৫। “হেৰা অচিনাকি মানুহজন, তোমাক কি লাগেহে ইয়াত?” — কোনে, কিয় কবিক এনেদৰে সুধিছিল?
উত্তৰঃ পঁচিশ বছৰৰ পাছত সাতমহলীয়া অট্টালিকাৰ বাহিৰত দেখা পোৱা বৃদ্ধ মানুহজনে কবিক এইদৰে সুধিছিল। কবিয়ে মানুহজনক চিনি পালেও বয়সৰ পৰিৱৰ্তন আৰু সময়ৰ দূৰত্বৰ বাবে বৃদ্ধজনে কবিক চিনিব নোৱাৰিলে।
সেয়ে তেওঁ কবিক অচিনাকি ব্যক্তি বুলি ভাবি তাত কিয় আহিছে বুলি প্ৰশ্ন কৰিছিল। এই কথাষাৰে কেৱল ব্যক্তিগত চিনাকি হেৰাই যোৱাৰ কথাই নহয়, আধুনিক নগৰীয়া সমাজত মানুহৰ মাজত গঢ় লৈ উঠা দূৰত্ব, সন্দেহ আৰু সম্পর্কহীনতাকো প্ৰকাশ কৰিছে।
৬। ‘দৃশ্যান্তৰ’ কবিতাটোত কবিয়ে কিদৰে পৰিৱৰ্তিত সামাজিক জীৱনৰ ছবি আঁকিছে?
উত্তৰঃ ‘দৃশ্যান্তৰ’ কবিতাটোত কবিয়ে দুটা সময়ৰ দুটা সম্পূৰ্ণ ভিন্ন জীৱনচিত্রৰ মাজেৰে সমাজৰ পৰিৱৰ্তন দেখুৱাইছে। পঁচিশ বছৰ আগৰ দৃশ্যত আছিল কেঁচা আলি, পঁজা ঘৰ, বাঁহ-বন আৰু মানুহৰ মাজত সহজ-সৰল আন্তৰিকতা। বস্তুগত অভাৱ থাকিলেও জীৱনত শান্তি আছিল।
পঁচিশ বছৰ পাছত সেই ঠাই বহুমহলীয়া কংক্ৰীটৰ অট্টালিকাৰে আৱৰি গ’ল। ৰাস্তা পকা হ’ল, ঘৰ ওখ হ’ল, কিন্তু মানুহৰ মন যেন সংকুচিত হৈ পৰিল। একেটা অট্টালিকাত বাস কৰিও মানুহৰ মাজত চা-চিনাকি নাই, সহায়-সহানুভূতিও নাই। আধুনিক নগৰীয়া জীৱনে মানুহক আত্মকেন্দ্ৰিক, নিঃসংগ আৰু যান্ত্ৰিক কৰি তুলিছে।
এই বৈপৰীত্যৰ মাজেৰে কবিয়ে সমাজৰ বাহ্যিক উন্নতিৰ লগে লগে মানৱীয় সম্পৰ্কৰ অৱক্ষয়ৰ এক কৰুণ ছবি দাঙি ধৰিছে।
৭। ‘দৃশ্যান্তৰ’ কবিতাটোৰ কবিগৰাকীৰ চমু পৰিচয় দিয়া।
উত্তৰঃ ‘দৃশ্যান্তৰ’ কবিতাটোৰ কবি হৰেকৃষ্ণ ডেকা। ১৯৪৩ চনত তেওঁৰ জন্ম হয়। তেওঁ আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী উল্লেখযোগ্য কবি, গল্পকাৰ, সমালোচক আৰু সাহিত্যসেৱী।
সাহিত্যচর্চাৰ উপৰিও তেওঁ ভাৰতীয় আৰক্ষী সেৱাত কৰ্মৰত আছিল আৰু উচ্চ পদত দায়িত্ব পালন কৰি অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। সম্পাদনাৰ ক্ষেত্ৰতো তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য ভূমিকা আছে। তেওঁৰ কাব্যৰচনাৰ ভিতৰত ‘ৰাতিৰ শোভাযাত্ৰা’, ‘আন এজন’ আদি আৰু গল্পৰ ভিতৰত ‘গল্প আৰু কল্প’, ‘মধুসূদনৰ দলং’ আদি উল্লেখযোগ্য। ‘আগন্তুক’ তেওঁৰ উপন্যাস। সাহিত্যক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপ তেওঁ সাহিত্য অকাডেমী বঁটা, কথা বঁটা আৰু অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা লাভ কৰে।
৮। ব্যাখ্যা কৰা
(ক) “মৰিলে দাহ কৰিবলৈও এজন মানুহ নাই।”
উত্তৰঃ উদ্ধৃত কথাষাৰ হৰেকৃষ্ণ ডেকাৰ ‘দৃশ্যান্তৰ’ কবিতাৰ পৰা লোৱা হৈছে। এই কথাৰ মাজেৰে আধুনিক নগৰীয়া জীৱনত মানুহৰ মাজত সৃষ্টি হোৱা গভীৰ বিচ্ছিন্নতা আৰু মানৱীয়তাৰ অভাৱ প্ৰকাশ পাইছে।
বহুমহলীয়া অট্টালিকাত বহু মানুহ একেলগে বাস কৰিলেও তেওঁলোকৰ মাজত আত্মীয়তা বা সামাজিক বন্ধন নাথাকে। সকলোৱে নিজৰ জীৱন আৰু স্বাৰ্থক লৈ ইমান ব্যস্ত যে ওচৰৰ মানুহজনৰ সুখ-দুখৰ খবৰ লোৱাৰো সময় বা আগ্ৰহ নাই। ফলত মৃত্যুৰ দৰে সংকটজনক মুহূর্ততো সহায়ৰ হাত আগবঢ়োৱা মানুহ পোৱা টান হৈ পৰে।
এই কথাষাৰে নগৰীয়া জীৱনৰ বাহ্যিক আড়ম্বৰ আৰু অন্তৰৰ শূন্যতাৰ মাজৰ তীব্ৰ বৈপৰীত্য প্ৰকাশ কৰিছে।
(খ) “যখৰ পোৱালিহঁতে কাক কোনে চায়?”
উত্তৰঃ উদ্ধৃত কথাষাৰ হৰেকৃষ্ণ ডেকাৰ ‘দৃশ্যান্তৰ’ কবিতাৰ পৰা লোৱা হৈছে। ইয়াত ‘যখৰ পোৱালি’ বুলি আধুনিক নগৰীয়া সমাজৰ অত্যন্ত আত্মকেন্দ্ৰিক আৰু সম্পত্তিমুখী মানুহক ব্যঙ্গাত্মকভাৱে বুজোৱা হৈছে।
তেওঁলোকে নিজৰ ধন-সম্পত্তি, সুবিধা আৰু স্বাৰ্থৰ মাজতেই আবদ্ধ হৈ থাকে। আন মানুহৰ সুখ-দুখ, সমস্যা বা প্ৰয়োজনৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ বিশেষ চিন্তা নাই। সেয়ে একে ঠাইত বাস কৰিও মানুহে ইজনে সিজনক নাচিনে বা খবৰ নাৰাখে।
এই কথাষাৰে আধুনিক সমাজত হ্ৰাস পোৱা সহমর্মিতা, সামাজিক দায়িত্ববোধ আৰু মানৱীয় সম্পৰ্কৰ ওপৰত তীব্ৰ আঘাত হানিছে।
(গ) “এই কংক্ৰীটৰ হাবিখনত তেওঁক বিচাৰি নাপালোঁ আৰু।”
উত্তৰঃ উদ্ধৃত কথাষাৰ হৰেকৃষ্ণ ডেকাৰ ‘দৃশ্যান্তৰ’ কবিতাৰ অন্তিম অংশৰ পৰা লোৱা হৈছে। ইয়াত ‘কংক্ৰীটৰ হাবি’ বুলি ওখ-ওখ অট্টালিকাৰে ভৰা আধুনিক নগৰীয়া পৰিৱেশক বুজোৱা হৈছে।
পঁচিশ বছৰ আগতে কবিয়ে যিজন সৰল মানুহক প্ৰকৃতিৰ মাজত থকা এটা পঁজাত লগ পাইছিল, সময়ৰ পৰিৱৰ্তনত সেই পৰিৱেশ সম্পূৰ্ণ সলনি হৈ যায়। গছ-বন আৰু পঁজাৰ ঠাইত কংক্ৰীটৰ অট্টালিকা গঢ়ি উঠে। বৃদ্ধ মানুহজন কথাবাৰ্তা কৈ অট্টালিকাৰ মাজত সোমাই যোৱাৰ পাছত কবিয়ে তেওঁক পুনৰ দেখা নাপায়।
এই কথাৰ মাজেৰে কেৱল এজন ব্যক্তিৰ হেৰাই যোৱা নহয়; আধুনিক নগৰীয়া জীৱনৰ ভিৰ আৰু যান্ত্ৰিকতাৰ মাজত মানুহৰ নিজস্বতা, আন্তৰিকতা আৰু মানৱীয় সত্তা হেৰাই যোৱাৰ প্ৰতীকী অৰ্থ প্ৰকাশ পাইছে।
ভাষা-বিষয়ক
১। বিপৰীত শব্দ লিখা
- কেঁচা — পকা
- গধূলি — পুৱা
- পোহৰ — আন্ধাৰ
- শান্তি — অশান্তি
- ৰূপ — অৰূপ
২। এটাকৈ সমাৰ্থক শব্দ লিখা
- জোন — চন্দ্ৰ
- ঘৰ — গৃহ
- চৰা — অধিক
- দাহ — সৎকাৰ
- উভতি — ঘূৰি
৩। নঞৰ্থক শব্দ গঠন কৰা
- শান্তি — অশান্তি
- চিনাকি — অচিনাকি
- সহায় — অসহায়
৪। ‘নমস্কাৰ’ৰ দৰে আন চাৰিটা শব্দ সন্ধি ভাঙা
- পুৰস্কাৰ = পুৰঃ + কাৰ
- তিৰস্কাৰ = তিৰঃ + কাৰ
- বহিষ্কাৰ = বহিঃ + কাৰ
- দুস্তৰ = দুঃ + তৰ
Human Generate Question Answer
১/ চমু উত্তৰ দিয়া:
(ক) কবিয়ে কিমান বছৰৰ আগতে মানুহজনক লগ পাইছিল?
উত্তৰ: কবিয়ে পঁচিশ বছৰৰ আগতে মানুহজনক লগ পাইছিল।
(খ) মানুহজনে কিয় নিজৰ ঘৰ বিচাৰি পোৱা নাছিল?
উত্তৰ: মানুহজন কুকুৰীকণা আছিল, সেয়ে সন্ধিয়াৰ আন্ধাৰত তেওঁ নিজৰ ঘৰৰ নঙলামুখ চিনি পোৱা নাছিল।
(গ) মানুহজনে নিজৰ ঘৰৰ পদূলি ক’ত বিচাৰিছিল?
উত্তৰ: মানুহজনে নিজৰ ঘৰৰ পদূলি নিজৰেই নঙলামুখত বিচাৰি হাবাথুৰি খাইছিল।
(ঘ) মানুহজনৰ ঘৰৰ দাঁতিত কিহে নমস্কাৰৰ ভংগীত আছিল?
উত্তৰ: মানুহজনৰ ঘৰৰ দাঁতিত থকা ‘আগলি বাঁহে’ নমস্কাৰৰ ভংগীত হালি আছিল।
(ঙ) কবিয়ে কেনে সময়ত মানুহজনক লগ পাইছিল?
উত্তৰ: কবিয়ে গধূলি সময়ত মানুহজনক লগ পাইছিল।
২/ সাতমহলীয়া ঘৰৰ বাহিৰত ৰৈ থকা মানুহজনে কবিৰ স’তে কি কি কথা পাতিছিল তোমাৰ নিজৰ কথাৰে লিখা।
উত্তৰ: সাতমহলীয়া অট্টালিকাৰ পদূলিত ৰৈ থকা বৃদ্ধজনে কবিক এজন অচিনাকি আগন্তুক বা ভাড়াঘৰ বিচাৰি অহা মানুহ বুলি ভাবিছিল। তেওঁ কবিৰ সৈতে অতি তিক্ততাৰে কথা পাতিছিল। তেওঁ কৈছিল যে সেই বিশাল অট্টালিকাটোত বহুত মানুহ থাকে যদিও কাৰোৰে মাজত আন্তৰিকতা নাই। তেওঁ ঘৰটোক ‘যখৰ মহলা’ৰ সৈতে তুলনা কৰিছিল। তাত বাস কৰা মানুহবোৰ ইমানেই স্বাৰ্থপৰ যে কাৰোবাৰ মৃত্যু হ’লে দাহ কৰিবলৈও এজন মানুহ আগবাঢ়ি নাহে।
৩/ ‘দৃশ্যান্তৰ’ কবিতাটোৰ মূলভাৱ লিখা।
উত্তৰ: ‘দৃশ্যান্তৰ’ কবিতাটোৰ জৰিয়তে কবিয়ে পঁচিশ বছৰৰ ব্যৱধানত ঘটা সামাজিক আৰু মানসিক পৰিৱৰ্তনৰ এক কৰুণ ছবি অংকন কৰিছে।
পঁচিশ বছৰ আগতে পৰিৱেশটো আছিল প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্যৰে ভৰা। মানুহৰ পঁজা ঘৰ আছিল যদিও মনবোৰ আছিল আন্তৰিকতাৰে ভৰা। কুকুৰীকণা মানুহজনে শাৰীৰিকভাৱে চকুৰে নেদেখিলেও মানসিক শান্তিৰে সেই পঁজাত বাস কৰিছিল।
কিন্তু পঁচিশ বছৰৰ পাছত সেই দৃশ্য সলনি হ’ল। গছ-গছনি কাটি তাত কংক্ৰীটৰ সাতমহলীয়া অট্টালিকা গঢ়ি উঠিল। মানুহজনৰ চকুৰ বেমাৰ ভাল হ’ল, কিন্তু মনৰ চকু দুটা যেন অন্ধ হৈ গ’ল। এতিয়া তেওঁৰ ঐশ্বৰ্য আছে, কিন্তু শান্তি নাই। মানুহৰ মাজত আত্মীয়তা নোহোৱা হ’ল আৰু যান্ত্ৰিকতাই সমাজখনক গ্ৰাস কৰিলে। সেউজীয়া প্ৰকৃতিৰ ঠাইত ‘কংক্ৰীটৰ হাবি’ গঢ়ি উঠা আৰু মানৱীয়তা হেৰাই যোৱাটোৱেই কবিতাটোৰ মূল বিষয়।
৪/ “বৰ শান্তিত আছোঁ এই পঁজাটিত।” — কোনে, কিয় এইদৰে কৈছিল? কথাষাৰৰ অন্তৰ্নিহিত ভাৱ লিখা।
উত্তৰ: উক্ত কথাষাৰ পঁচিশ বছৰৰ আগৰ সেই কুকুৰীকণা মানুহজনে কবিক কৈছিল।
মানুহজনে এইদৰে কোৱাৰ কাৰণ হ’ল— তেওঁ বাস কৰা পঁজাটোৰ চাৰিওফালে কাকিনী তামোল আৰু আগলি বাঁহৰ দৰে প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ আছিল। তাত কোনো যান্ত্ৰিকতা বা কৃত্ৰিমতা নাছিল। মানুহৰ মাজত আন্তৰিকতা আছিল। তেওঁৰ ঘৰটো যদিও সৰু আছিল, কিন্তু তাত মানসিক তৃপ্তি আৰু নিৰাপত্তা আছিল। ইয়াৰ দ্বাৰা কবিয়ে বুজাব বিচাৰিছে যে সুখ অট্টালিকাত নাথাকে, সুখ থাকে মানুহৰ মনৰ সৰলতা আৰু প্ৰকৃতিৰ সান্নিধ্যত।
৫/ “হেৰা অচিনাকি মানুহজন, তোমাক কি লাগেহে ইয়াত?” — কোনে কিয় কবিক এনেদৰে সুধিছে বুজাই লিখা।
উত্তৰ: এই কথাষাৰ পঁচিশ বছৰৰ পাছত সেই একেজন বৃদ্ধই কবিক সুধিছিল।
কবিয়ে পঁচিশ বছৰৰ পাছত সেই পুৰণি ঠাইখনলৈ গৈ কংক্ৰীটৰ অট্টালিকা দেখি আচৰিত হৈ থিয় দিছিল। বৃদ্ধজনে কবিক চিনি পোৱা নাছিল আৰু তেওঁক এজন নতুন ভাড়াঘৰ বিচাৰি অহা মানুহ বুলি সন্দেহ কৰিছিল। বৰ্তমানৰ যান্ত্ৰিক যুগত মানুহে অচিনাকি মানুহক মৰমেৰে মাত দিয়াৰ সলনি সন্দেহৰ চকুৰে চায়। সেই যান্ত্ৰিক আৰু সন্দেহী মানসিকতাৰ বাবেই বৃদ্ধজনে কবিক এনেদৰে সুধিছিল।
৬/ ‘দৃশ্যান্তৰ’ কবিতাটোত কবিয়ে কিদৰে পৰিৱৰ্তিত সামাজিক জীৱনৰ ছবি আঁকিছে বুজাই লিখা।
উত্তৰ: কবিয়ে ‘দৃশ্যান্তৰ’ কবিতাটোত পৰিৱৰ্তনৰ দুটা দিশ দেখুৱাইছে— এটা প্ৰাকৃতিক আৰু আনটো মানসিক।
প্ৰাকৃতিক পৰিৱৰ্তন: আগৰ দিনৰ কেঁচা আলিবাট, কাকিনী তামোল আৰু বাঁহগছৰ ঠাইত এতিয়া কংক্ৰীটৰ অট্টালিকা আৰু পিটছ্ ঢলা ৰাস্তা হ’ল। সেউজীয়া প্ৰকৃতি ধ্বংস হৈ যান্ত্ৰিক নগৰলৈ পৰিৱৰ্তিত হ’ল।
মানসিক পৰিৱৰ্তন: আগৰ মানুহৰ মাজত যি সৰলতা আৰু আত্মীয়তা আছিল, সেয়া এতিয়া নোহোৱা হ’ল। পঁচিশ বছৰ আগৰ মৰমীয়াল মানুহজন এতিয়া এজন খঙাল আৰু সন্দেহী বৃদ্ধলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ল। মানুহবোৰ এতিয়া একেটা অট্টালিকাতে থাকে যদিও তেওঁলোকৰ মাজত কোনো যোগাযোগ নাই। আনকি কাৰোবাৰ মৃত্যু হ’লেও কাষৰ মানুহজনৰ খবৰ ল’বলৈ সময় নাই।
৭/ হৰেকৃষ্ণ ডেকাৰ চমু পৰিচয়:
উত্তৰ: আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী বিশিষ্ট কবি আৰু গল্পকাৰ হৰেকৃষ্ণ ডেকাৰ জন্ম হয় ১৯৪৩ চনত তিনিচুকীয়াত। তেওঁ ভাৰতীয় আৰক্ষী সেৱাৰ এজন উচ্চপদস্থ বিষয়া আছিল আৰু অসমৰ আৰক্ষী সঞ্চালক প্ৰধান হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
কবিতা পুথি: ‘ৰাতিৰ শোভাযাত্ৰা’, ‘আন এজন’, ‘সান মিহলি’ ইত্যাদি।
গল্প পুথি: ‘গল্প আৰু কল্প’, ‘মধুসূদনৰ দলং’ আদি।
উপন্যাস: ‘আগন্তুক’।
সন্মান: তেওঁ ‘ৰাতিৰ শোভাযাত্ৰা’ কাব্যগ্ৰন্থৰ বাবে ১৯৮৭ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা আৰু ২০১০ চনত অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা লাভ কৰে। তেওঁ ‘গৰীয়সী’ আৰু ‘The Sentinel’ কাকতৰ সম্পাদনাৰ সৈতেও জড়িত আছিল।
৮/ ব্যাখ্যা কৰা:
(ক) “মৰিলে দাহ কৰিবলৈও এজন মানুহ নাই।”
উত্তৰ: * প্ৰসংগ: উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত হৰেকৃষ্ণ ডেকাৰ ‘দৃশ্যান্তৰ’ নামৰ কবিতাটোৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
সংগতি: ইয়াত কবিয়ে আধুনিক নগৰীয়া জীৱনৰ চৰম নিসংগতা আৰু আন্তৰিকতাৰ অভাৱৰ কথা প্ৰকাশ কৰিছে।
ব্যাখ্যা: বৰ্তমানৰ সমাজত মানুহে অট্টালিকা সাজি আভিজাত্যৰ জীৱন যাপন কৰে যদিও তেওঁলোকৰ মনবোৰ সংকীৰ্ণ। মানুহবোৰ ইমানেই স্বাৰ্থপৰ আৰু ব্যস্ত যে কাষৰ কোঠাত থকা মানুহজনৰ সৈতেও তেওঁলোকৰ চিনাকি নাই। বিপদৰ সময়ত সহায় কৰাটো দূৰৰে কথা, কোনোবা মৰিলে শেষকৃত্য সম্পন্ন কৰিবলৈও এতিয়া মানুহৰ অভাৱ। যান্ত্ৰিকতাই মানুহৰ মানৱীয় গুণবোৰ মষিমূৰ কৰা কাৰ্যটোকে ইয়াত ফুটাই তোলা হৈছে।
ভাষা বিষয়ক (ব্যাকৰণ):
১/ বিপৰীত শব্দ:
কেঁচা — পকা
গধূলি — পুৱা / ৰাতিপুৱা
পোহৰ — আন্ধাৰ
শান্তি — অশান্তি
ৰূপ — অৰূপ / কুৰূপ
২/ সমাৰ্থক শব্দ:
জোন — চন্দ্ৰ / শশধৰ
ঘৰ — গৃহ / আবাস
চৰা — অতি / বেছি
দাহ — পোৰা / দহন
উভতি — ওলোটাই / উলটি
৩/ নঞাৰ্থক শব্দ:
শান্তি — অশান্তি
চিনাকি — অচিনাকি
সহায় — অসহায়
৪/ সন্ধি ভাঙা:
পুৰস্কাৰ = পুৰঃ + কাৰ
পৰিষ্কাৰ = পৰিঃ + কাৰ
নিৰুপায় = নিঃ + উপায়
বহিষ্কাৰ = বহিঃ + কাৰ
এই Post টো Update কৰাত সহায় কৰিব বিচাৰে নেকি?
ইয়াত কিবা ভুল, অসম্পূৰ্ণ তথ্য বা নতুন তথ্য থাকিলে আপুনি এটা উন্নত version প্ৰস্তুত কৰিব পাৰে। Live Post তৎক্ষণাৎ সলনি নহ'ব।
Update This Post