অসমৰ ভূগোল
১। অসমৰ মাটিকালি, জনসংখ্যা আৰু জনসংখ্যাৰ ঘনত্বৰ বিষয়ে তথ্যসহকাৰে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ অসম ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰাজ্য। অসমৰ মুঠ মাটিকালি প্ৰায় ৭৮,৪৩৮ বৰ্গ কিলোমিটাৰ, যি ভাৰতৰ মুঠ মাটিকালিৰ প্ৰায় ২.৪ শতাংশ।
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি অসমৰ মুঠ জনসংখ্যা আছিল ৩,১২,০৫,৫৭৬ জন বা প্ৰায় ৩১২.০৫ লাখ। ইয়াৰ ভিতৰত প্ৰায় ১৫৯.৩৯ লাখ পুৰুষ আৰু ১৫২.৬৬ লাখ মহিলা আছিল। ভাৰতৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ২.৬ শতাংশ লোক অসমত বাস কৰিছিল।
১৯০১ চনত অসমৰ জনসংখ্যাৰ ঘনত্ব প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত মাত্ৰ ৪২ জন আছিল। জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ লগে লগে ২০১১ চনত এই ঘনত্ব বৃদ্ধি পাই প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত ৩৯৮ জন হয়। অসমৰ জনসংখ্যাৰ অধিকাংশই ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক উপত্যকাৰ সমভূমি অঞ্চলত কেন্দ্ৰীভূত হৈ আছে।
২। অসমৰ শিক্ষিতৰ হাৰ কিদৰে বৃদ্ধি হৈছে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ অসমত সময়ৰ লগে লগে সাক্ষৰতাৰ হাৰ উল্লেখযোগ্যভাৱে বৃদ্ধি পাইছে। ১৯৯১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ৰাজ্যখনৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ আছিল ৫২.৮৯ শতাংশ। ২০০১ চনত এই হাৰ বৃদ্ধি পাই ৬৩.২৫ শতাংশ আৰু ২০১১ চনত ৭২.১৯ শতাংশ হয়।
পুৰুষ আৰু মহিলা দুয়ো শ্ৰেণীৰ মাজতে শিক্ষাৰ প্ৰসাৰ বৃদ্ধি পাইছে। ১৯৯১ চনত পুৰুষৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৬১.৯০ শতাংশ আৰু মহিলাৰ ৪৩ শতাংশ আছিল। ২০০১ চনত এই হাৰ ক্ৰমে ৭১.২৮ শতাংশ আৰু ৫৪.৬১ শতাংশলৈ বৃদ্ধি পায়। ২০১১ চনত পুৰুষৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭৭.৮৫ শতাংশ আৰু মহিলাৰ ৬৬.২৭ শতাংশ হয়।
ইয়াৰ পৰা বুজা যায় যে অসমত শিক্ষাৰ প্ৰসাৰৰ লগতে পুৰুষ-মহিলাৰ সাক্ষৰতাৰ ব্যৱধানো ক্ৰমে কমি আহিছে।
৩। ২০১১ চনৰ তথ্য মতে অসমত কেইখন প্ৰথম শ্ৰেণীৰ আৰু কেইখন দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ চহৰ আছে?
উত্তৰঃ ২০১১ চনৰ তথ্য অনুসৰি অসমত ৭খন প্ৰথম শ্ৰেণীৰ চহৰ আৰু ৬খন দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ চহৰ আছিল।
প্ৰথম শ্ৰেণীৰ চহৰসমূহ: গুৱাহাটী, শিলচৰ, ডিব্ৰুগড়, যোৰহাট, নগাঁও, তিনিচুকীয়া আৰু তেজপুৰ।
দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ চহৰসমূহ: ধুবুৰী, ডিফু, উত্তৰ লখিমপুৰ, কৰিমগঞ্জ, শিৱসাগৰ আৰু গোৱালপাৰা।
৪। ১৯০১ চনৰ পৰা ২০১১ চনলৈ অসমৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ অসমৰ জনসংখ্যা বিগত এশ বছৰত যথেষ্ট বৃদ্ধি পাইছে। ১৯০১ চনত অসমৰ জনসংখ্যা আছিল ৩২,৮৯,৬৮০ জন, যি তৎকালীন ভাৰতৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ১.৩৮ শতাংশ আছিল। ১৯৪১ চনত অসমৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধি পাই ৬৬,৯৪,৭৯০ জন হয়। অৰ্থাৎ ১৯০১ৰ পৰা ১৯৪১লৈ জনসংখ্যা দুগুণৰো অধিক বৃদ্ধি পাইছিল।
স্বাধীনতাৰ পিছত অসমৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ গতি অধিক তীব্ৰ হয়। ১৯৫১-৬১ দশকত জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ আছিল ৩৪.৯৮ শতাংশ আৰু ১৯৬১-৭১ দশকত ৩৪.৯৫ শতাংশ।
পৰৱৰ্তী দশকসমূহত এই বৃদ্ধিৰ হাৰ ধীৰে ধীৰে হ্ৰাস পায়। ১৯৯১-২০০১ দশকত বৃদ্ধিৰ হাৰ প্ৰায় ১৮.৯২ শতাংশ আৰু ২০০১-২০১১ দশকত প্ৰায় ১৭ শতাংশলৈ নামি আহে। জন্ম-মৃত্যুৰ হাৰৰ পৰিৱৰ্তন, জনসচেতনতা আৰু প্ৰব্ৰজন আদি অসমৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ ধাৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে।
৫। ভৌগোলিক অঞ্চলভেদে অসমৰ জনসংখ্যাৰ বিতৰণ পৰ্যালোচনা কৰা।
উত্তৰঃ অসমৰ জনসংখ্যা সকলো অঞ্চলতে সমানে বিতৰণ হোৱা নাই। ভূ-প্ৰকৃতি, জলবায়ু, মাটিৰ উৰ্বৰতা, কৃষিৰ সুবিধা, পৰিবহণ, যোগাযোগ আৰু অৰ্থনৈতিক সুযোগৰ ভিন্নতাৰ বাবে অঞ্চলভেদে জনবসতিৰ ঘনত্ব পৃথক।
(ক) ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা: অসমৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ৮৫ শতাংশ লোক এই অঞ্চলত বাস কৰে। সমতল ভূমি, সাৰুৱা পলসুৱা মাটি, নদ-নদী, কৃষিৰ সুবিধা আৰু উন্নত যাতায়ত ব্যৱস্থাৰ বাবে ইয়াত জনবসতি ঘন।
ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাক পুনৰ তিনিটা ভাগত বিভক্ত কৰা হয়—
- উজনি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা—প্ৰায় ২১ শতাংশ লোক।
- মধ্য ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা—প্ৰায় ২৭ শতাংশ লোক।
- নামনি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা—প্ৰায় ৩৬ শতাংশ লোক।
(খ) বৰাক উপত্যকা: অসমৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ১১ শতাংশ লোক ইয়াত বাস কৰে। সাৰুৱা মাটি, সমতল ভূমি আৰু কৃষি-যাতায়তৰ সুবিধাৰ বাবে জনবসতি ঘন।
(গ) পাৰ্বত্য অঞ্চল: কাৰ্বি আংলং আৰু ডিমা হাছাও জিলাক লৈ গঠিত এই অঞ্চলত অসমৰ প্ৰায় ৩.৭৫ শতাংশ লোক বাস কৰে। দুৰ্গম পাহাৰীয়া ভূ-প্ৰকৃতি আৰু সীমিত যাতায়তৰ সুবিধাৰ বাবে ইয়াত জনবসতি পাতল।
৬। অসমৰ জনসংখ্যা বিতৰণৰ ভিন্নতাৰ কাৰণবোৰ উদাহৰণসহ আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ অসমৰ অঞ্চলভেদে জনসংখ্যা বিতৰণৰ যথেষ্ট পাৰ্থক্য দেখা যায়। এই ভিন্নতাৰ প্ৰধান কাৰণসমূহ হ’ল—
১. ভূ-প্ৰাকৃতিক তাৰতম্য: ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক উপত্যকাৰ সমতল ভূমিত মানুহে সহজে বসতি স্থাপন আৰু কৃষিকাৰ্য কৰিব পাৰে। ইয়াৰ বিপৰীতে কাৰ্বি আংলং আৰু ডিমা হাছাওৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলত বসতি স্থাপন কঠিন।
২. মাটিৰ উৰ্বৰতা: নদী উপত্যকাৰ পলসুৱা মাটি কৃষিৰ বাবে উপযোগী। সেয়ে এনে অঞ্চলত জনসংখ্যা অধিক।
৩. পৰিবহণ আৰু যোগাযোগ: উন্নত পথ, ৰেল আৰু অন্যান্য যোগাযোগ ব্যৱস্থা থকা অঞ্চলত ব্যৱসায়, চাকৰি আৰু বসতিৰ সুযোগ অধিক।
৪. জলবায়ু: অনুকূল জলবায়ু মানুহৰ বসতিৰ বাবে অধিক উপযোগী।
৫. অৰ্থনৈতিক উন্নয়ন: চহৰ, উদ্যোগ, বাণিজ্য আৰু শিক্ষা-প্ৰশাসনৰ সুবিধা থকা অঞ্চলত মানুহৰ সমাগম বেছি হয়।
৬. সম্পদৰ উপলব্ধতা: কৃষিভূমি, পানী, বনজ আৰু খনিজ সম্পদ থকা অঞ্চলত জীৱিকা উপাৰ্জনৰ সুযোগ বেছি থাকে।
এই কাৰণবোৰৰ বাবে ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক উপত্যকাত জনসংখ্যা ঘন, কিন্তু পাহাৰীয়া অঞ্চলত তুলনামূলকভাৱে কম।
৭। ২০১১ চনৰ তথ্য মতে অসমৰ আটাইতকৈ বেছি আৰু কম জনসংখ্যা তথা জনসংখ্যাৰ ঘনত্ব থকা জিলাৰ নাম উল্লেখ কৰা।
উত্তৰঃ
- আটাইতকৈ বেছি জনসংখ্যা থকা জিলা — নগাঁও।
- আটাইতকৈ বেছি জনসংখ্যাৰ ঘনত্ব থকা জিলা — কামৰূপ মহানগৰ।
- আটাইতকৈ কম জনসংখ্যা থকা জিলা — ডিমা হাছাও।
- আটাইতকৈ কম জনসংখ্যাৰ ঘনত্ব থকা জিলা — ডিমা হাছাও।
৮। অসমৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ কাৰণবোৰ চমুকৈ আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ অসমৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ মূল কাৰণ দুটা—
(ক) প্ৰাকৃতিক বৃদ্ধি: জন্মহাৰ মৃত্যুহাৰতকৈ বেছি হ’লে জনসংখ্যা স্বাভাৱিকভাৱে বৃদ্ধি পায়। চিকিৎসা আৰু স্বাস্থ্য ব্যৱস্থাৰ উন্নতিৰ ফলত মৃত্যুহাৰ কমি অহাটোৱেও জনসংখ্যা বৃদ্ধিত সহায় কৰিছে।
(খ) জনপ্ৰব্ৰজন: বিভিন্ন সময়ত অসমৰ বাহিৰৰ পৰা বহু লোক আহি ইয়াত বসতি স্থাপন কৰিছে। ব্ৰিটিছ শাসনৰ সময়ত প্ৰশাসনিক কাম, চাহ উদ্যোগ আৰু অন্যান্য কামৰ বাবে ভাৰতৰ বিভিন্ন অঞ্চলৰ পৰা মানুহ অনা হৈছিল। দেশ বিভাজনৰ সময়তো পূৰ্ব পাকিস্তানৰ পৰা বহু শৰণাৰ্থী অসমলৈ আহিছিল। সেয়ে প্ৰব্ৰজন অসমৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰক।
৯। অসমলৈ প্ৰাচীন কালৰ পৰা বৰ্তমান সময়লৈকে হোৱা জনপ্ৰব্ৰজনৰ সোঁতবোৰ একাদিক্ৰমে উল্লেখ কৰা।
উত্তৰঃ অসমৰ ভৌগোলিক অৱস্থান আৰু প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ বাবে প্ৰাচীন কালৰে পৰা বিভিন্ন জাতি-জনগোষ্ঠীৰ আগমন ঘটিছে।
(১) অষ্ট্ৰিক জনগোষ্ঠী: অসমলৈ অহা প্ৰাচীনতম জনস্ৰোতসমূহৰ ভিতৰত অষ্ট্ৰিক জনগোষ্ঠী অন্যতম। এওঁলোক দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ দিশৰ পৰা আহিছিল।
(২) তিব্বত-বৰ্মী বা মংগোলীয় জনগোষ্ঠী: ইয়াৰ পিছত মধ্য আৰু পূব এছিয়াৰ দিশৰ পৰা তিব্বত-বৰ্মী ভাষাভাষী জনগোষ্ঠীৰ আগমন ঘটে। বড়ো, মিছিং, তিৱা, দেউৰী, ডিমাছা, কাৰ্বি আদি বহু জনগোষ্ঠী এই বৃহৎ জনধাৰাৰ অন্তৰ্গত বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়।
(৩) আৰ্য ভাষাভাষী লোক: গংগা সমভূমিৰ পৰা বিভিন্ন সময়ত আৰ্য ভাষাভাষী লোক অসমলৈ আহি ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক উপত্যকাত বসতি স্থাপন কৰে।
(৪) আহোমসকল: ১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দত চ্যু-কা-ফাৰ নেতৃত্বত আহোমসকল পাটকাই পৰ্বত অতিক্ৰম কৰি অসমত প্ৰৱেশ কৰে।
(৫) ব্ৰিটিছ যুগৰ প্ৰব্ৰজন: ১৮২৬ চনৰ পিছত প্ৰশাসন, বাণিজ্য আৰু অন্যান্য কামৰ বাবে বংগ, বিহাৰ, উত্তৰ প্ৰদেশ, ৰাজস্থান, নেপাল আদি অঞ্চলৰ পৰা মানুহ অসমলৈ আহে।
(৬) চাহ বনুৱাৰ আগমন: চাহ বাগিচাত কামৰ বাবে চোটনাগপুৰ আৰু ভাৰতৰ আন অঞ্চলৰ পৰা বৃহৎ সংখ্যক শ্ৰমিক অনা হয়।
(৭) পূৰ্ববংগৰ পৰা প্ৰব্ৰজন: উনবিংশ শতিকাৰ শেষ ভাগৰ পৰা পূৰ্ববংগৰ বহু কৃষক অসমলৈ আহি বিশেষকৈ চৰ আৰু প্লাৱনভূমিত বসতি স্থাপন কৰে।
(৮) আন্তঃৰাজ্যিক প্ৰব্ৰজন: শিক্ষা, চাকৰি, বাণিজ্য আৰু অন্যান্য কাৰণত ভাৰতৰ বিভিন্ন ৰাজ্যৰ লোক অসমলৈ আহি বসবাস কৰিছে।
এই সকলো জনস্ৰোতৰ মিলনে অসমৰ সমাজ-সংস্কৃতিক বৈচিত্ৰ্যময় কৰি তুলিছে।
১০। অসমৰ আহোমসকলৰ জনগোষ্ঠীয় পৰিচয় দাঙি ধৰা।
উত্তৰঃ আহোমসকল অসমলৈ ত্ৰয়োদশ শতিকাত অহা এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ জনগোষ্ঠী। ১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দত চ্যু-কা-ফাৰ নেতৃত্বত তেওঁলোকে উত্তৰ ম্যানমাৰৰ চান অঞ্চলৰ পৰা পাটকাই পৰ্বত অতিক্ৰম কৰি উজনি অসমত প্ৰৱেশ কৰে।
প্ৰথমে তেওঁলোকে উজনি অসমত বসতি স্থাপন কৰি ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ বিস্তৃত অঞ্চল নিজৰ শাসনৰ অধীনলৈ আনে। আহোমসকলে অসমত প্ৰায় ছশ বছৰ ৰাজত্ব কৰে।
অসমৰ প্ৰশাসন, কৃষি, সমাজ, ৰাজনীতি আৰু সংস্কৃতিৰ বিকাশত আহোমসকলৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আছে। বৰ্তমান উজনি অসমৰ তিনিচুকীয়া, ডিব্ৰুগড়, শিৱসাগৰ, যোৰহাট, গোলাঘাট, লখিমপুৰ, ধেমাজি আদি অঞ্চলত তেওঁলোকৰ বসতি অধিক দেখা যায়।
১১। পৰিবহণ ব্যৱস্থাই অসমৰ অৰ্থনৈতিক উন্নতিত কিদৰে সহায় কৰিছে?
উত্তৰঃ উন্নত পৰিবহণ ব্যৱস্থা এখন অঞ্চলৰ অৰ্থনৈতিক উন্নয়নৰ মূল ভিত্তিসমূহৰ এটা। পথ, ৰেল, জল আৰু বিমান পৰিবহণে অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চলৰ মাজত সংযোগ স্থাপন কৰাৰ লগতে ৰাজ্যখনক ভাৰতৰ আন অংশৰ সৈতে যুক্ত কৰিছে।
অসম উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ হোৱা বাবে ইয়াৰ পৰিবহণ ব্যৱস্থাৰ গুৰুত্ব অধিক। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ বহু সামগ্ৰী অসমৰ মাজেৰে অনা-নিয়া কৰা হয়।
অসমত উৎপাদিত চাহপাত, খাৰুৱা তেল, প্ৰাকৃতিক গেছ, চূণশিল, কৃষিজাত সামগ্ৰী আদি বাহিৰলৈ পঠোৱাৰ বাবে পৰিবহণ ব্যৱস্থা অত্যন্ত প্ৰয়োজনীয়। আনহাতে ৰাজ্যখনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় বহু সামগ্ৰী বাহিৰৰ পৰা আমদানি কৰা হয়।
পৰিবহণ ব্যৱস্থাৰ উন্নতিয়ে কৃষি, উদ্যোগ, বাণিজ্য, পৰ্যটন আৰু চাকৰিৰ সুযোগ বৃদ্ধি কৰি অসমৰ অৰ্থনৈতিক উন্নয়ন ত্বৰান্বিত কৰে।
১২। অসমৰ জল পৰিবহণৰ বিষয়ে এটি চমুটোকা লিখা।
উত্তৰঃ অসমৰ জল পৰিবহণ মূলতঃ ব্ৰহ্মপুত্ৰ, বৰাক আৰু ইহঁতৰ উপনৈসমূহক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ় লৈ উঠিছে। নদীমাতৃক ৰাজ্য হোৱা বাবে অসমত আভ্যন্তৰীণ জল পৰিবহণৰ যথেষ্ট সম্ভাৱনা আছে।
শদিয়াৰ পৰা ধুবুৰীলৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ প্ৰায় ৮৯১ কিলোমিটাৰ নাব্য জলপথ আছে। বৰাক নদীতো প্ৰায় ১২১ কিলোমিটাৰ নাব্য জলপথ আছে। এই জলপথসমূহে যাত্ৰী আৰু মালবস্তু কম খৰচত পৰিবহণত সহায় কৰে।
পাণ্ডু, ধুবুৰী আদি স্থান নদীবন্দৰ হিচাপে গুৰুত্বপূৰ্ণ। পথ যোগাযোগৰ সুবিধা কম থকা বহু ভিতৰুৱা অঞ্চলত ফেৰী আৰু জাহাজৰ মাধ্যমেৰে মানুহ আৰু সামগ্ৰী অনা-নিয়া কৰা হয়।
জল পৰিবহণৰ সুবিধা: কম ইন্ধন খৰচ, অধিক মাল বহনৰ সুবিধা, দুৰ্গম অঞ্চলত যোগাযোগ, বানপানীৰ সময়ত সহায়ক ভূমিকা আৰু পথ নিৰ্মাণৰ প্ৰয়োজন নোহোৱা আদি।
১৩। অসমৰ পৰিবহণ ব্যৱস্থাৰ উন্নয়নৰ অন্তৰায় হিচাপে দেখা দিয়া পাঁচটা প্ৰধান কাৰণ উল্লেখ কৰা।
উত্তৰঃ
১. পাহাৰ, মালভূমি, প্লাৱনভূমি, নদী-জলাশয় আদিৰে গঠিত জটিল ভূ-প্ৰকৃতি।
২. প্ৰচুৰ বৰষুণ আৰু বানপানীৰ বাবে বাট-পথ সঘনাই ক্ষতিগ্ৰস্ত হোৱা।
৩. কিছুমান অঞ্চলৰ মাটিৰ গুণাগুণ পথ নিৰ্মাণৰ বাবে অনুকূল নোহোৱা।
৪. ঔদ্যোগিক আৰু অৰ্থনৈতিক বিকাশৰ ধীৰ গতিৰ বাবে পৰিবহণৰ চাহিদা আৰু বিনিয়োগ সীমিত হোৱা।
৫. চৰকাৰী আঁচনি সময়মতে আৰু সঠিকভাৱে ৰূপায়ণ নোহোৱা।
ইয়াৰ উপৰি দুৰ্গম পাহাৰীয়া এলেকা, নদীৰ নাব্যতাৰ পৰিৱৰ্তন আৰু পৰ্যাপ্ত আধুনিক প্ৰযুক্তিৰ অভাৱেও সমস্যা সৃষ্টি কৰে।
১৪। সম্পদ বুলিলে কি বুজায়? অসমৰ প্ৰধান প্ৰাকৃতিক সম্পদবোৰ কি কি?
উত্তৰঃ মানুহৰ অভাৱ আৰু প্ৰয়োজন পূৰণ কৰিব পৰা উপযোগী বস্তু বা উপাদানক সম্পদ বোলে। প্ৰকৃতিৰ পৰা পোৱা সম্পদক প্ৰাকৃতিক সম্পদ বোলা হয়।
অসমৰ প্ৰধান প্ৰাকৃতিক সম্পদসমূহ হ’ল—
(ক) ভূমি সম্পদ: ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক উপত্যকাৰ পলসুৱা মাটি কৃষিৰ বাবে অতি উপযোগী।
(খ) বনজ সম্পদ: নাহৰ, চোম, শিৰীষ, শিমলু, বাঁহ, বেত আদিৰ লগতে বহু প্ৰজাতিৰ জীৱ-জন্তু পোৱা যায়।
(গ) খনিজ সম্পদ: খাৰুৱা তেল, প্ৰাকৃতিক গেছ, কয়লা, চূণশিল আদি।
(ঘ) জলসম্পদ: ব্ৰহ্মপুত্ৰ, বৰাক, উপনৈ, বিল, পুখুৰী, জলাশয়, আৰ্দ্ৰভূমি আৰু ভূ-গৰ্ভস্থ পানী।
এই সম্পদসমূহ অসমৰ কৃষি, উদ্যোগ, পৰিবহণ আৰু সামগ্ৰিক অৰ্থনীতিত গুৰুত্বপূৰ্ণ।
১৫। অসমৰ প্ৰধান তৈলক্ষেত্ৰসমূহ উল্লেখ কৰা।
উত্তৰঃ অসমৰ উল্লেখযোগ্য তৈলক্ষেত্ৰসমূহ হ’ল—ডিগবৈ, নাহৰকটীয়া, মৰাণ, হুগ্ৰীজান, ৰুদ্ৰসাগৰ, লাকোৱা, গেলেকী, বৰহোলা আৰু আমগুৰি আদি।
১৬। অসমৰ জলসম্পদৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ অসম পৃষ্ঠজল আৰু ভূ-গৰ্ভস্থ জল দুয়ো ক্ষেত্ৰতে সমৃদ্ধ। প্ৰচুৰ বৰষুণ, ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক নদী, ইহঁতৰ অসংখ্য উপনৈ, বিল, পুখুৰী, আৰ্দ্ৰভূমি আৰু জলাশয়ে অসমৰ জলসম্পদ গঠন কৰিছে।
এই পানী কৃষি, জলসিঞ্চন, ঘৰুৱা ব্যৱহাৰ, উদ্যোগ, মাছ উৎপাদন আৰু জল পৰিবহণত ব্যৱহৃত হয়। ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক উপত্যকাত ভূ-গৰ্ভস্থ পানীও যথেষ্ট পৰিমাণে পোৱা যায়।
অসমত প্ৰচুৰ জলসম্পদ থাকিলেও ইয়াৰ সম্পূৰ্ণ আৰু বিজ্ঞানসম্মত ব্যৱহাৰৰ যথেষ্ট সুযোগ এতিয়াও আছে।
১৭। অসমৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদসমূহৰ অৱক্ষয়ৰ কাৰণবোৰ কি কি?
উত্তৰঃ অসমৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ অৱক্ষয়ৰ প্ৰধান কাৰণসমূহ হ’ল—
১. জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ বাবে বনাঞ্চল কাটি বসতি আৰু কৃষিভূমি সৃষ্টি কৰা।
২. বনাঞ্চল আৰু আৰ্দ্ৰভূমিত বেদখল।
৩. খনিজ সম্পদৰ অবৈজ্ঞানিক আৰু অত্যধিক আহৰণ।
৪. অপৰিকল্পিত নগৰীকৰণ আৰু ঔদ্যোগীকৰণ।
৫. উদ্যোগ, ইটাভাটা, খনি আদি কাৰ্যৰ ফলত বায়ু, পানী আৰু মাটি প্ৰদূষণ।
৬. বৃহৎ উন্নয়নমূলক প্ৰকল্পৰ ফলত প্ৰাকৃতিক বাসস্থানৰ পৰিৱৰ্তন।
৭. সম্পদ সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত বিজ্ঞানসম্মত পৰিকল্পনাৰ অভাৱ।
১৮। বৰ্ধিত জনসংখ্যাই প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ ওপৰত কেনেদৰে প্ৰভাৱ পেলাইছে?
উত্তৰঃ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ লগে লগে খাদ্য, বাসস্থান, পানী, শক্তি আৰু অন্যান্য সামগ্ৰীৰ চাহিদা বৃদ্ধি পায়। ইয়াৰ ফলত প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ ওপৰত অধিক চাপ সৃষ্টি হয়।
১. নতুন বসতি স্থাপনৰ বাবে বনাঞ্চল ধ্বংস হয়।
২. কৃষিভূমি আৰু আৰ্দ্ৰভূমিৰ ব্যৱহাৰ বৃদ্ধি পায়।
৩. খাদ্য উৎপাদন বঢ়াবলৈ ৰাসায়নিক সাৰ আৰু কীটনাশকৰ ব্যৱহাৰ বৃদ্ধি হৈ মাটি আৰু পানী প্ৰদূষিত হয়।
৪. উদ্যোগ, যান-বাহন আৰু শক্তিৰ চাহিদা বৃদ্ধিৰ ফলত কয়লা, তেল, গেছ আদি অনৱীকৰণযোগ্য সম্পদ অধিক ব্যৱহৃত হয়।
৫. জলাশয়, বিল আৰু অন্যান্য প্ৰাকৃতিক বাসস্থান সংকুচিত হয়।
৬. বায়ু, পানী আৰু ভূমি প্ৰদূষণ বৃদ্ধি পায়।
সেয়ে অনিয়ন্ত্রিত জনসংখ্যা বৃদ্ধি প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ স্থায়িত্বৰ বাবে এটা ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বান।
১৯। অসমৰ বৃহৎ জনসংখ্যা ৰাজ্যখনৰ বোজা নে সম্পদ? আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ বৃহৎ জনসংখ্যা উপযুক্ত শিক্ষা, দক্ষতা আৰু নিয়োগৰ সুবিধা নাথাকিলে এখন ৰাজ্যৰ বাবে বোজা হৈ পৰিব পাৰে। খাদ্য, বাসস্থান, শিক্ষা, স্বাস্থ্য আৰু চাকৰিৰ ওপৰত অধিক চাপ সৃষ্টি হয়।
কিন্তু অসমৰ জনসংখ্যাৰ এটা বৃহৎ অংশ যুৱপ্ৰজন্ম। এই যুৱসমাজক উপযুক্ত শিক্ষা, কাৰিকৰী জ্ঞান, বৃত্তিমূলক প্ৰশিক্ষণ আৰু কৰ্মসংস্থাপনৰ সুযোগ দিলে তেওঁলোক উৎপাদনশীল মানৱ সম্পদত পৰিণত হ’ব পাৰে।
সেয়ে জনসংখ্যা নিজে সমস্যা নহয়; জনসংখ্যাৰ গুণগত বিকাশ নোহোৱাটোৱেই সমস্যা। সঠিক পৰিকল্পনাৰে অসমৰ বৃহৎ জনসংখ্যাক ৰাজ্যখনৰ উন্নয়নৰ শক্তিশালী সম্পদত পৰিণত কৰিব পাৰি।
২০। অসমত মানৱ সম্পদ গঢ়িবলৈ কেনে পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিব লাগে?
উত্তৰঃ
১. গ্ৰামাঞ্চল আৰু মহিলাৰ মাজত শিক্ষাৰ প্ৰসাৰ ঘটোৱা।
২. বিদ্যালয় আৰু উচ্চশিক্ষাত মানসম্পন্ন শিক্ষা নিশ্চিত কৰা।
৩. বৃত্তিমূলক আৰু কাৰিকৰী শিক্ষা অধিক প্ৰচলিত কৰা।
৪. ঔদ্যোগিক প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান আৰু দক্ষতা বিকাশ কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰা।
৫. যুৱক-যুৱতীক চাকৰিযোগ্য দক্ষতা প্ৰদান কৰা।
৬. মেধাবী শিক্ষাৰ্থীক উচ্চশিক্ষাৰ বাবে আৰ্থিক সহায় আগবঢ়োৱা।
৭. মহিলা আৰু সমাজৰ পিছপৰা শ্ৰেণীৰ সৱলীকৰণ কৰা।
৮. উদ্যোগী মনোভাৱ আৰু স্বনিয়োজনৰ সুযোগ বৃদ্ধি কৰা।
৯. দুৰ্নীতি আৰু অনিয়ম নিয়ন্ত্ৰণ কৰি উন্নয়নৰ অনুকূল পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰা।
২১। অসমৰ অৰ্থনীতিত কৃষিখণ্ডৰ ভূমিকা সম্পৰ্কে আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ অসম এখন কৃষিপ্ৰধান ৰাজ্য। ৰাজ্যখনৰ বৃহৎ সংখ্যক লোক প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাৱে কৃষি আৰু কৃষিসংলগ্ন কাৰ্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। সেইবাবে কৃষিক অসমৰ অৰ্থনীতিৰ এটা মূল স্তম্ভ বুলি কোৱা হয়।
ধান, চাহ, মৰাপাট, মাহজাতীয় শস্য, শাক-পাচলি, তৈলবীজ আদি অসমৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ কৃষিজাত সামগ্ৰী। কৃষিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি চাহ উদ্যোগ, খাদ্য প্ৰস্তুতকৰণ, ৰেচম, কাগজ, বনজ উদ্যোগ, পশুপালন আৰু মীন উদ্যোগ গঢ় লৈ উঠিছে।
বিশেষকৈ অসমৰ চাহ উদ্যোগে ৰাজ্যখনক দেশ-বিদেশত পৰিচিত কৰি তুলিছে আৰু বহু লোকক কৰ্মসংস্থান দিছে। ৰেচম আৰু হস্ততাঁত উদ্যোগৰ লগতো বহু পৰিয়াল জড়িত। মীন পালন আৰু পশুপালনেও গ্ৰাম্য অৰ্থনীতিত সহায় কৰে।
সেয়ে কৃষি কেৱল খাদ্য যোগানৰ উৎস নহয়; ই কৰ্মসংস্থান, উদ্যোগৰ কেঁচামাল, বাণিজ্য আৰু আয়ৰো এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভিত্তি।
২২। অসমৰ কৃষি-জলবায়ু অঞ্চলকেইটা কি কি? এইকেইটাৰ বৈশিষ্ট্য চমুকৈ উল্লেখ কৰা।
উত্তৰঃ অসমক কৃষি আৰু জলবায়ুৰ বৈশিষ্ট্য অনুসৰি ছটা কৃষি-জলবায়ু অঞ্চলত ভাগ কৰা হয়—
১. নামনি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা অঞ্চল
২. উত্তৰ পাৰৰ সমভূমি অঞ্চল
৩. মধ্য ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা অঞ্চল
৪. উজনি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা অঞ্চল
৫. বৰাক উপত্যকা অঞ্চল
৬. পাৰ্বত্য অঞ্চল।
নামনি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা: সমতল আৰু সাৰুৱা অঞ্চল; ধান আৰু বহুশস্য চাষৰ সুবিধা আছে।
উত্তৰ পাৰৰ সমভূমি: ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰপাৰৰ পলসুৱা ভূমি; ধান, শাক-পাচলি আৰু অন্যান্য শস্যৰ বাবে উপযোগী।
মধ্য ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা: নগাঁও-মৰিগাঁও অঞ্চল কেন্দ্ৰিক; ধান আৰু অন্যান্য কৃষিৰ বাবে উপযোগী।
উজনি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা: চাহ, ধান আৰু বিভিন্ন কৃষিজাত উৎপাদনৰ বাবে বিখ্যাত।
বৰাক উপত্যকা: সাৰুৱা সমভূমি আৰু অধিক বৰষুণৰ বাবে ধান তথা অন্যান্য শস্যৰ উপযোগী।
পাৰ্বত্য অঞ্চল: কাৰ্বি আংলং আৰু ডিমা হাছাও অঞ্চল; ইয়াত ঝুম খেতিৰ প্ৰচলন অধিক।
২৩। অসমত কি কি ধানৰ খেতি কৰা হয়? এইকেইটাৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ অসমত প্ৰধানকৈ তিনিবিধ ধানৰ খেতি কৰা হয়—শালি, আহু আৰু বোৰো ধান।
শালি ধান: অসমৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ ধান। সাধাৰণতে জুলাই-আগষ্টত ৰোপণ কৰি নৱেম্বৰ-ডিচেম্বৰত চপোৱা হয়। সাৰুৱা সমভূমি অঞ্চলত ই অধিক উৎপাদিত হয়।
আহু ধান: ফেব্ৰুৱাৰী-মাৰ্চৰ সময়ত বোৱা বা ৰোপণ কৰা হয় আৰু জুন-জুলাইত চপোৱা হয়। নামনি অসমত ইয়াৰ খেতি বিশেষভাৱে দেখা যায়।
বোৰো ধান: শীতকালত দ মাটি বা পানী ধৰি ৰাখিব পৰা অঞ্চলত ইয়াৰ খেতি কৰা হয়। জলসিঞ্চনৰ সহায়ত কৰা এই ধান সাধাৰণতে বাৰিষাৰ আগতেই চপোৱা হয়।
২৪। ধান কিয় অসমৰ প্ৰধান শস্য হিচাপে পৰিগণিত হৈছে?
উত্তৰঃ ধান অসমৰ প্ৰধান শস্য হোৱাৰ প্ৰধান কাৰণসমূহ হ’ল—
১. অসমৰ সেমেকা আৰু বৰষুণপ্ৰধান জলবায়ু ধান খেতিৰ বাবে উপযোগী।
২. ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক উপত্যকাত বিস্তৃত সাৰুৱা পলসুৱা মাটি আছে।
৩. ৰাজ্যখনৰ প্ৰায় সকলো কৃষি-জলবায়ু অঞ্চলতে ধানৰ খেতি কৰিব পাৰি।
৪. অসমৰ মানুহৰ মুখ্য খাদ্য ভাত হোৱা বাবে ধানৰ চাহিদা অধিক।
৫. ৰাজ্যখনৰ কৃষিভূমিৰ বৃহৎ অংশ ধান খেতিৰ বাবে ব্যৱহৃত হয়।
৬. আহু, শালি আৰু বোৰো—বছৰৰ বিভিন্ন সময়ত ভিন্ন প্ৰকাৰৰ ধান খেতি কৰিব পৰা যায়।
এইবোৰ কাৰণতে ধান অসমৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ খাদ্যশস্য।
২৫। অসমত কি কি মাহজাতীয় শস্যৰ খেতি কৰা হয়?
উত্তৰঃ অসমত বিভিন্ন ধৰণৰ মাহজাতীয় শস্য উৎপাদন কৰা হয়। প্ৰধান মাহজাতীয় শস্যসমূহ হ’ল—মাটি মাহ, মগু মাহ, মচুৰ মাহ, মটৰ মাহ, ৰহৰ মাহ আৰু বুট মাহ।
মাহজাতীয় শস্য খাদ্য হিচাপে পুষ্টিকৰ হোৱাৰ লগতে মাটিৰ উৰ্বৰতা বজাই ৰখাতো সহায়ক।
২৬। অসমৰ ঝুম খেতিৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ ঝুম খেতি অসমৰ পাহাৰীয়া জনজাতীয় লোকসকলৰ মাজত প্ৰচলিত এক পৰম্পৰাগত স্থানান্তৰিত কৃষি পদ্ধতি। বিশেষকৈ কাৰ্বি আংলং আৰু ডিমা হাছাও অঞ্চলত এই খেতি দেখা যায়।
ঝুম খেতিত প্ৰথমে পাহাৰৰ এঢলীয়া অংশৰ গছ-গছনি কাটি আৰু শুকুৱাই মাটি পৰিষ্কাৰ কৰা হয়। সেই মাটিত কেইবিধমান শস্য একেলগে খেতি কৰা হয়। দুই-তিনি বছৰ খেতি কৰাৰ পিছত মাটিৰ উৰ্বৰতা কমি গ’লে সেই ঠাই এৰি অন্য অঞ্চলত নতুনকৈ ঝুম খেতি আৰম্ভ কৰা হয়।
এই পদ্ধতি পাহাৰীয়া জনগোষ্ঠীৰ জীৱন আৰু সংস্কৃতিৰ সৈতে জড়িত যদিও ইয়াৰ ফলত বনাঞ্চল ধ্বংস, ভূমিক্ষয়, মাটিৰ উৰ্বৰতা হ্ৰাস আৰু পৰিৱেশৰ ভাৰসাম্য নষ্ট হোৱাৰ আশংকা থাকে।
২৭। ২০১৪ চনৰ অসমৰ ঔদ্যোগিক আৰু বিনিয়োগ নীতিৰ প্ৰধান লক্ষ্যবোৰ কি কি?
উত্তৰঃ ২০১৪ চনৰ অসমৰ ঔদ্যোগিক আৰু বিনিয়োগ নীতিৰ প্ৰধান লক্ষ্যসমূহ আছিল—
১. উৎপাদন আৰু সেৱা খণ্ডৰ বিকাশ ঘটাই ৰাজ্যৰ মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদন বৃদ্ধি কৰা।
২. গ্ৰামাঞ্চলত জনমূৰি আয় আৰু কৰ্মসংস্থাপনৰ সুযোগ বৃদ্ধি কৰা।
৩. অতি ক্ষুদ্ৰ, ক্ষুদ্ৰ আৰু মধ্যমীয়া উদ্যোগৰ বিকাশত বিনিয়োগ বৃদ্ধি কৰা।
৪. দক্ষ আৰু প্ৰশিক্ষিত মানৱ সম্পদ সৃষ্টি কৰা।
৫. উদ্যোগ স্থাপন আৰু নতুন অৰ্থনৈতিক কাৰ্যকলাপৰ বাবে অনুকূল পৰিৱেশ গঢ়ি তোলা।
২৮। সেৱা খণ্ডৰ উদ্যোগ বুলিলে কি বুজায়? উদাহৰণ দি বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ যিবোৰ অৰ্থনৈতিক কাৰ্যত কোনো বস্তুৰ সলনি গ্ৰাহকক বিভিন্ন ধৰণৰ সেৱা প্ৰদান কৰা হয়, সেইবোৰক সেৱা খণ্ডৰ উদ্যোগ বোলে।
অসমৰ উল্লেখযোগ্য সেৱা খণ্ডসমূহ হ’ল—
- বাণিজ্য
- পৰিবহণ আৰু যোগাযোগ
- পৰ্যটন
- হোটেল আৰু ৰেস্তোৰাঁ
- বেংক আৰু বীমা
- শিক্ষা
- চিকিৎসা সেৱা
- প্ৰশাসন
- টেলিকম আৰু অন্যান্য ব্যৱসায়িক সেৱা।
অসম উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ হোৱা বাবে পৰিবহণ, যোগাযোগ, বাণিজ্য আৰু পৰ্যটন সেৱা খণ্ডৰ বিকাশৰ যথেষ্ট সম্ভাৱনা আছে।
২৯। অসমৰ প্ৰধান কৃষিভিত্তিক উদ্যোগবোৰ কি কি?
উত্তৰঃ অসমৰ প্ৰধান কৃষিভিত্তিক উদ্যোগসমূহ হ’ল—
১. চাহ উদ্যোগ
২. ৰেচম উদ্যোগ
৩. বনজ উদ্যোগ
৪. ৰবৰ উদ্যোগ
৫. খাদ্য প্ৰস্তুতকৰণ উদ্যোগ
৬. কাগজ উদ্যোগ
৭. মৰাপাটভিত্তিক উদ্যোগ
৮. পশুপালন
৯. মীন উদ্যোগ।
৩০। অসমৰ চাহ উদ্যোগৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ চাহ উদ্যোগ অসমৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কৃষিভিত্তিক উদ্যোগসমূহৰ এটা। অসমৰ অনুকূল জলবায়ু, অধিক বৰষুণ, সেমেকা পৰিৱেশ আৰু উপযোগী মাটিৰ বাবে চাহ খেতিৰ বিকাশ ঘটিছে।
অসমত বৃহৎ চাহ বাগিচাৰ লগতে বহু ক্ষুদ্ৰ চাহ খেতিয়কো আছে। চাহ উদ্যোগত লক্ষাধিক লোক প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাৱে নিয়োজিত। চাহপাত উৎপাদন, প্ৰস্তুতকৰণ, পৰিবহণ, নিলাম আৰু ৰপ্তানিৰ লগত বহু অৰ্থনৈতিক কাৰ্য জড়িত।
অসমে ভাৰতৰ মুঠ চাহ উৎপাদনৰ এক বৃহৎ অংশ যোগান ধৰে। অসমৰ চাহৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বজাৰতো বিশেষ সুনাম আছে। সেয়ে চাহ উদ্যোগ ৰাজ্যখনৰ আয়, কৰ্মসংস্থান আৰু ৰপ্তানিত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।
৩১। অসমৰ মীন উদ্যোগৰ বৰ্তমান অৱস্থা কেনেকুৱা?
উত্তৰঃ অসমত মীন উদ্যোগ বিকাশৰ যথেষ্ট সম্ভাৱনা আছে। ব্ৰহ্মপুত্ৰ, বৰাক, অসংখ্য নদ-নদী, বিল, জলাশয়, পুখুৰী, পিটনি আৰু প্লাৱনভূমি মাছ উৎপাদনৰ বাবে অনুকূল।
ৰাজ্যখনত বহু চৰকাৰী পঞ্জীয়নভুক্ত আৰু অপঞ্জীয়নভুক্ত বিল আছে। পুখুৰী আৰু অন্যান্য জলাশয়তো মীন পালন কৰা হয়। বিগত সময়ত মাছৰ পোনা উৎপাদন উল্লেখযোগ্যভাৱে বৃদ্ধি পাইছে আৰু বিভিন্ন জিলাত বাণিজ্যিক মীন পালন বৃদ্ধি পাইছে।
তথাপি অসমৰ নিজস্ব মাছ উৎপাদনে এতিয়াও ৰাজ্যখনৰ সম্পূৰ্ণ চাহিদা পূৰণ কৰিব পৰা নাই। ফলত বাহিৰৰ ৰাজ্যৰ পৰা মাছ আমদানি কৰিবলগীয়া হয়। উপযুক্ত বৈজ্ঞানিক মীন পালন, উন্নত পোনা, বজাৰ ব্যৱস্থা আৰু জলাশয়ৰ উন্নয়ন ঘটালে এই খণ্ডত অধিক অগ্ৰগতিৰ সম্ভাৱনা আছে।
৩২। অসমৰ কৃষি উন্নয়নৰ সমস্যাবোৰ উল্লেখ কৰা।
উত্তৰঃ অসমৰ কৃষি উন্নয়নৰ প্ৰধান সমস্যাসমূহ হ’ল—
১. বহু ঠাইত এতিয়াও পৰম্পৰাগত কৃষি পদ্ধতিৰ ব্যৱহাৰ।
২. পাহাৰীয়া অঞ্চলত ঝুম খেতিৰ ফলত ভূমিক্ষয় আৰু মাটিৰ উৰ্বৰতা হ্ৰাস।
৩. কৃষিভূমি সৰু সৰু খণ্ডত বিভক্ত হৈ থকা।
৪. আধুনিক কৃষি সঁজুলি আৰু প্ৰযুক্তিৰ সীমিত ব্যৱহাৰ।
৫. পর্যাপ্ত জলসিঞ্চন ব্যৱস্থাৰ অভাৱ।
৬. প্ৰতিবছৰৰ বানপানী আৰু নদী খহনীয়াৰ ফলত কৃষিভূমি আৰু শস্যৰ ক্ষতি।
৭. উন্নত বীজ, সাৰ আৰু কৃষি ঋণৰ সহজলভ্যতাৰ অভাৱ।
৮. কৃষিজাত সামগ্ৰী সংৰক্ষণৰ উপযুক্ত গুদাম আৰু শীতল ভঁৰালৰ অভাৱ।
৯. কৃষকে উৎপাদিত সামগ্ৰীৰ উপযুক্ত মূল্য নোপোৱা।
১০. বজাৰ আৰু পৰিবহণ ব্যৱস্থাৰ সীমাবদ্ধতা।
৩৩। অসমৰ ঔদ্যোগিক বিকাশ এতিয়াও কিয় মন্থৰ হৈ আছে? কাৰণসমূহ লিখা।
উত্তৰঃ অসমৰ ঔদ্যোগিক বিকাশ তুলনামূলকভাৱে মন্থৰ হৈ থকাৰ প্ৰধান কাৰণসমূহ হ’ল—
১. প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ পূৰ্ণ আৰু পৰিকল্পিত ব্যৱহাৰৰ অভাৱ।
২. কৃষিভিত্তিক উদ্যোগৰ সম্ভাৱনা সম্পূৰ্ণৰূপে ব্যৱহাৰ নোহোৱা।
৩. পৰ্যাপ্ত মূলধন আৰু বিনিয়োগৰ অভাৱ।
৪. স্থানীয় উদ্যোগী আৰু দক্ষ কৰ্মীৰ অভাৱ।
৫. উপযুক্ত কাৰিকৰী আৰু উদ্যোগী প্ৰশিক্ষণৰ সীমাবদ্ধতা।
৬. জটিল প্ৰশাসনিক প্ৰক্ৰিয়া আৰু নীতিগত অসুবিধা।
৭. উন্নত আন্তঃগাঁথনি, পথ, বিদ্যুৎ আৰু যোগাযোগৰ অভাৱ।
৮. কিছুমান সময়ত সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক অস্থিৰতাৰ বাবে বাহিৰৰ বিনিয়োগ কম হোৱা।
৯. কৃষিজাত পচনশীল সামগ্ৰী সংৰক্ষণৰ বাবে উপযুক্ত ব্যৱস্থাৰ অভাৱ।
১০. শক্তিৰ যোগান আৰু বিতৰণ নিয়মীয়া নোহোৱা।
৩৪। অসমৰ পৰ্যটন উদ্যোগৰ সমস্যাবোৰ উল্লেখ কৰা।
উত্তৰঃ অসমৰ পৰ্যটন উদ্যোগৰ বিকাশত বাধা দিয়া প্ৰধান সমস্যাসমূহ হ’ল—
১. চৰকাৰী আৰু ব্যক্তিগত বিনিয়োগৰ অভাৱ।
২. বহু পৰ্যটনস্থলীলৈ উন্নত পথ আৰু পৰিবহণ ব্যৱস্থা নথকা।
৩. পৰ্যটনস্থলীৰ ওচৰত মানসম্পন্ন হোটেল, ৰেস্তোৰাঁ আৰু অন্যান্য সুবিধাৰ অভাৱ।
৪. অসমৰ পৰ্যটন সম্পদৰ প্ৰচাৰ আৰু বিজ্ঞাপন সীমিত।
৫. বিদেশী আৰু দেশীয় পৰ্যটকক আকৃষ্ট কৰাৰ বাবে উপযুক্ত আন্তঃগাঁথনি সকলো ঠাইত গঢ়ি নুঠা।
৬. ৰাজ্যখনৰ সকলো অংশৰ সৈতে উন্নত বিমান আৰু অন্যান্য যোগাযোগ ব্যৱস্থা নথকা।
৭. কিছুমান সময়ত সামাজিক-ৰাজনৈতিক অস্থিৰতাই পৰ্যটনৰ ওপৰত নেতিবাচক প্ৰভাৱ পেলোৱা।
৩৫। অসমৰ অৰ্থনৈতিক উন্নয়নৰ সম্ভাৱনাবোৰ কি কি?
উত্তৰঃ অসম প্ৰাকৃতিক আৰু মানৱ সম্পদত চহকী এখন ৰাজ্য। সঠিক পৰিকল্পনা আৰু বিজ্ঞানসম্মত ব্যৱহাৰে ৰাজ্যখনৰ অৰ্থনৈতিক উন্নয়নৰ যথেষ্ট সম্ভাৱনা আছে।
প্ৰধান সম্ভাৱনাসমূহ হ’ল—
১. কৃষি: সাৰুৱা ভূমি, প্ৰচুৰ বৰষুণ আৰু অনুকূল জলবায়ুৰ বাবে ধান, চাহ, মৰাপাট, ফল-মূল, শাক-পাচলি আৰু অন্যান্য শস্যৰ উৎপাদন বৃদ্ধি কৰিব পাৰি।
২. কৃষিভিত্তিক উদ্যোগ: চাহ, ৰেচম, ৰবৰ, কাগজ, খাদ্য প্ৰস্তুতকৰণ, মৰাপাট আৰু বনজ সামগ্ৰীৰ উদ্যোগ অধিক বিকশিত কৰিব পাৰি।
৩. খনিজ সম্পদ: খাৰুৱা তেল, প্ৰাকৃতিক গেছ, কয়লা আৰু চূণশিলৰ বিজ্ঞানসম্মত ব্যৱহাৰে উদ্যোগ আৰু আয় বৃদ্ধি কৰিব পাৰে।
৪. জলসম্পদ: নদী আৰু অন্যান্য জলসম্পদক জলসিঞ্চন, বিদ্যুৎ উৎপাদন, মীন পালন আৰু জল পৰিবহণত অধিক ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।
৫. পৰ্যটন: কাজিৰঙা, মানস, পাহাৰ, নদী, ঐতিহাসিক স্থান, ধৰ্মীয় স্থান আৰু অসমৰ বৈচিত্ৰ্যময় সংস্কৃতিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি পৰ্যটন উদ্যোগৰ ব্যাপক বিকাশ সম্ভৱ।
৬. মীন আৰু পশুপালন: ৰাজ্যখনৰ অসংখ্য বিল, পুখুৰী আৰু নদীক বৈজ্ঞানিকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিলে মীন উৎপাদন বৃদ্ধি কৰিব পাৰি।
৭. পৰিবহণ আৰু বাণিজ্য: অসম উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ হোৱা বাবে পৰিবহণ, গুদাম, বাণিজ্য আৰু লজিষ্টিক খণ্ডৰ যথেষ্ট সম্ভাৱনা আছে।
৮. মানৱ সম্পদ: অসমৰ বৃহৎ যুৱ জনসংখ্যাক কাৰিকৰী, বৃত্তিমূলক আৰু উদ্যোগী প্ৰশিক্ষণ দিলে উৎপাদনশীল কৰ্মশক্তিত পৰিণত কৰিব পাৰি।
সেয়ে প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ সংৰক্ষণ, উন্নত আন্তঃগাঁথনি, শান্তিপূৰ্ণ পৰিৱেশ, দক্ষ মানৱ সম্পদ আৰু সঠিক উন্নয়ন পৰিকল্পনাৰ জৰিয়তে অসমৰ অৰ্থনীতি যথেষ্ট আগুৱাই নিব পৰা যায়।
Human Generate Question Answer
১) অসমৰ মাটিকালি, জনসংখ্যা আৰু জনসংখ্যাৰ ঘনত্বৰ বিষয়ে তথ্যসহকাৰে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ- অসমৰ বৰ্তমান মাটিকালি ৭৮,৪৩৮ বৰ্গ কিলোমিটাৰ। এই ৰাজ্যখনে ভাৰতবৰ্ষৰ মুঠ মাটিকালিৰ প্ৰায় ২.৪ শতাংশ আগুৰি আছে। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰাজ্য হিচাপে অসমৰ ভৌগোলিক অৱস্থান বিশেষ লক্ষণীয়।
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসাৰে অসমৰ মুঠ জনসংখ্যা ৩,১২,০৫,৫৭৬ জন। ইয়াৰ ভিতৰত প্ৰায় ১৫৯.৩৯ লাখ পুৰুষ আৰু ১৫২.৬৬ লাখ মহিলা অন্তৰ্ভুক্ত। এই তথ্যৰ পৰা পুৰুষ-মহিলাৰ সংখ্যা প্ৰায় সমানেই থকা দেখা যায়, যদিও পুৰুষৰ সংখ্যা অলপ বেছি।
একেই লোকপিয়ল অনুসাৰে অসমৰ জনসংখ্যাৰ ঘনত্ব আছিল প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত ৩৯৮ জন। অৰ্থাৎ, ৰাজ্যখনত প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত গড় হিচাপে ইমানসংখ্যক লোক বাস কৰে।
২) অসমৰ শিক্ষিতৰ হাৰ কিদৰে বৃদ্ধি হৈছে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ- অসমত শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত সময়ৰ লগে লগে যথেষ্ট উন্নতি হোৱা দেখা যায়। ১৯৯১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসাৰে শিক্ষিতৰ হাৰ আছিল ৫২.৮৯ শতাংশ। ২০০১ চনত এই হাৰ বৃদ্ধি পাই ৬৩.২৫ শতাংশ হয় আৰু ২০১১ চনৰ লোকপিয়লত ই ৭২.১৯ শতাংশলৈ বৃদ্ধি পায়। ইয়াৰ পৰা স্পষ্ট হয় যে প্ৰতিটো দশকতে শিক্ষিতৰ হাৰ ধীৰে ধীৰে বৃদ্ধি পাই আহিছে।
পুৰুষ আৰু মহিলাৰ ক্ষেত্ৰতো শিক্ষাৰ বিস্তাৰ লক্ষ্য কৰা যায়। ১৯৯১ চনত পুৰুষৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ আছিল ৬১.৯০ শতাংশ আৰু মহিলাৰ আছিল ৪৩.০০ শতাংশ। ২০০১ চনত পুৰুষৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ বৃদ্ধি পাই ৭১.২৮ শতাংশ হয় আৰু মহিলাৰ ৫৪.৬১ শতাংশ হয়। ২০১১ চনত পুৰুষৰ হাৰ ৭৭.৮৫ শতাংশ আৰু মহিলাৰ হাৰ ৬৬.২৭ শতাংশলৈ বৃদ্ধি পায়।
এই তথ্যসমূহৰ পৰা বুজা যায় যে ৰাজ্যখনত শিক্ষাৰ বিস্তাৰ আৰু সচেতনতা ক্ৰমাৎ বৃদ্ধি পাইছে আৰু লিঙ্গভিত্তিক বৈষম্যও ধীৰে ধীৰে কমি আহিছে।
৩) ২০১১ চনৰ তথ্য মতে অসমত কেইখন প্ৰথম শ্ৰেণীৰ আৰু কেইখন দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ চহৰ আছে?
উত্তৰঃ- ২০১১ চনৰ তথ্য অনুসাৰে অসমত মুঠ ৭খন প্ৰথম শ্ৰেণীৰ চহৰ আছে। এই চহৰসমূহ হৈছে গুৱাহাটী, শিলচৰ, ডিব্ৰুগড়, যোৰহাট, নগাঁও, তিনিচুকীয়া আৰু তেজপুৰ। এইবোৰ চহৰ উন্নত নগৰীয়া সুবিধা, বাণিজ্য আৰু যাতায়ত ব্যৱস্থাৰ বাবে বিশেষ গুৰুত্বপূৰ্ণ।
দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ চহৰ ৬খন। সেইবোৰ হৈছে ধুবুৰী, ডিফু, উত্তৰ লখিমপুৰ, কৰিমগঞ্জ, শিৱসাগৰ আৰু গোৱালপাৰা। এই চহৰসমূহো নিজ নিজ অঞ্চলত বাণিজ্যিক আৰু প্ৰশাসনিক দিশত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।
৪) ১৯০১ চনৰ পৰা ২০১১ চনলৈ অসমৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধি ৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ- জনসংখ্যা সদায় একে নাথাকে; জন্মহাৰ, মৃত্যুহাৰ আৰু প্ৰব্ৰজনৰ ফলত ই সময়ৰ লগে লগে বৃদ্ধি বা হ্ৰাস পায়। ১৯০১ চনত অসমৰ জনসংখ্যা আছিল ৩২,৮৯,৬৮০ জন, যি ভাৰতৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ১.৩৮ শতাংশ আছিল।
১৯৪১ চনত অসমৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধি পাই ৬৬,৯৪,৭৯০ জন হয়। অৰ্থাৎ এই চাৰিটা দশকত জনসংখ্যা দুগুণতকৈও অধিক বৃদ্ধি পায়। এই সময়ছোৱাত ভাৰতৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ২.১০ শতাংশ লোক অসমত বাস কৰিছিল।
দশকভিত্তিক বৃদ্ধি লক্ষ্য কৰিলে ১৯০১-১১ দশকত বৃদ্ধিৰ হাৰ আছিল ১৬.৯৯ শতাংশ। ইয়াৰ পিছৰ দশকত এই হাৰ ২০.৪৮ শতাংশলৈ বৃদ্ধি পায়। ১৯২১-৩১ আৰু ১৯৩১-৪১ দশকত এই হাৰ প্ৰায় ২০ শতাংশৰ আশে-পাশে আছিল।
স্বাধীনতাৰ পিছত জনসংখ্যা বৃদ্ধি অধিক তীব্ৰ হয়। ১৯৫১-৬১ আৰু ১৯৬১-৭১ দশকত বৃদ্ধিৰ হাৰ ক্ৰমে ৩৪.৯৮ শতাংশ আৰু ৩৪.৯৫ শতাংশ হয়। কিন্তু তাৰ পিছৰ দশকসমূহত জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ ধীৰে ধীৰে কমি আহিছে।
এই হ্ৰাসৰ কাৰণ হিচাপে জন্মহাৰৰ হ্ৰাস, উন্নত চিকিৎসা ব্যৱস্থা আৰু জনসচেতনতা বৃদ্ধি উল্লেখ কৰিব পাৰি।
৫) ভৌগোলিক অঞ্চলভেদে উপযুক্ত মানচিত্ৰৰ সহায়ত অসমৰ জনসংখ্যাৰ বিতৰণ পৰ্যালোচনা কৰা।
উত্তৰঃ- অসমত জনসংখ্যাৰ বিতৰণ সকলো ঠাইতে সমান নহয়। প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ, অৰ্থনৈতিক অৱস্থা আৰু যাতায়ত ব্যৱস্থাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি বিভিন্ন অঞ্চলত জনসংখ্যাৰ ঘনত্ব বেলেগ বেলেগ দেখা যায়।
ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত অসমৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ৮৫ শতাংশ লোকে বাস কৰে। এই উপত্যকাটো সমতল, সাৰুৱা মাটি আৰু উন্নত যাতায়ত ব্যৱস্থাৰ বাবে জনবসতি ঘন। কৃষিকাৰ্যৰ বাবে উপযোগী হোৱাত মানুহে ইয়াত বসবাস কৰিবলৈ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰে।
বৰাক উপত্যকাতো সাৰুৱা সমভূমি আৰু উন্নত যাতায়ত ব্যৱস্থাৰ বাবে জনবসতি যথেষ্ট বেছি। ২০১১ চনৰ তথ্য মতে ইয়াত জনসংখ্যাৰ ঘনত্ব হৈছে প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত ৫৪৫ জন আৰু অসমৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ১১ শতাংশ লোক এই অঞ্চলত বাস কৰে।
ইয়াৰ বিপৰীতে কাৰ্বি আংলং আৰু ডিমাহাছাওৰ দৰে পাহাৰীয়া অঞ্চলত প্ৰতিকূল ভৌগোলিক অৱস্থাৰ বাবে জনবসতি পাতল। এই অঞ্চলত মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ৩.৭৫ শতাংশ লোকহে বাস কৰে।
৬) অসমৰ জনসংখ্যা বিতৰণৰ ভিন্নতাৰ কাৰণবোৰ উদাহৰণসহ চমুকৈ আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ- অসমৰ জনসংখ্যা বিতৰণত ভিন্নতা দেখা পোৱাৰ মুখ্য কাৰণ হৈছে প্ৰাকৃতিক আৰু অৰ্থনৈতিক অৱস্থা। ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত সমতল ভূমি, সাৰুৱা মাটি, উন্নত কৃষিকাৰ্য আৰু যাতায়ত ব্যৱস্থাৰ বাবে জনবসতি ঘন। ২০০১ চনত ইয়াত জনসংখ্যাৰ ঘনত্ব আছিল প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত ১২২০ জন আৰু ২০১১ চনত ই বৃদ্ধি পাই ১৫০২ জন হয়।
উজনি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত প্ৰায় ২১ শতাংশ লোক বাস কৰে আৰু ইয়াত জনসংখ্যাৰ ঘনত্ব প্ৰায় ৩৭১ জন। মধ্য অংশত ২৭ শতাংশ লোক বাস কৰে আৰু ঘনত্ব প্ৰায় ৫০০ জন। নামনি অংশত প্ৰায় ৩৬ শতাংশ লোক বাস কৰে আৰু ইয়াত জনসংখ্যা ঘনত্ব বেছি, প্ৰায় ৬৩১ জন।
বৰাক উপত্যকাতো সাৰুৱা ভূমি আৰু কৃষিৰ সুবিধাৰ বাবে জনবসতি যথেষ্ট ঘন। ২০১১ চনত ইয়াত জনসংখ্যাৰ ঘনত্ব আছিল প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত ৫৪৫ জন।
ইয়াৰ বিপৰীতে কাৰ্বি আংলং আৰু ডিমাহাছাওৰ দৰে পাহাৰীয়া অঞ্চলত প্ৰতিকূল ভৌগোলিক অৱস্থাৰ বাবে জনসংখ্যা কম। ইয়াত জনসংখ্যাৰ ঘনত্ব প্ৰায় ৬৮ জন। তদুপৰি নগাঁও জিলাত আটাইতকৈ বেছি জনসংখ্যা আৰু ডিমাহাছাও জিলাত আটাইতকৈ কম জনসংখ্যা পোৱা যায়।
৭) ২০১১ চনৰ তথ্য মতে অসমৰ জিলাসমূহৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বেছি জনসংখ্যা আৰু জনসংখ্যাৰ ঘনত্ব থকা আৰু আটাইতকৈ কম জনসংখ্যা আৰু জনসংখ্যাৰ ঘনত্ব থকা জিলাৰ নাম উল্লেখ কৰা।
উত্তৰঃ- ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসাৰে অসমৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বেছি জনসংখ্যা থকা জিলা হৈছে নগাঁও (প্ৰায় ২৫,২২,৩২৪ জন)। আটাইতকৈ বেছি জনসংখ্যাৰ ঘনত্ব থকা জিলা হৈছে কামৰূপ মহানগৰ, য’ত প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত প্ৰায় ২০১০ জন লোক বাস কৰে।
আনহাতে আটাইতকৈ কম জনসংখ্যা থকা জিলা হৈছে ডিমাহাছাও (প্ৰায় ১,৮৮,০৭৯ জন) আৰু একেই জিলাত জনসংখ্যাৰ ঘনত্বো আটাইতকৈ কম।
৮) অসমৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ কাৰণবোৰ চমুকৈ আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ- অসমৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ মূলতে দুটা কাৰণ আছে। প্ৰথমটো হৈছে প্ৰাকৃতিক বৃদ্ধি আৰু দ্বিতীয়টো হৈছে প্ৰব্ৰজন।
প্ৰাকৃতিক বৃদ্ধিৰ ক্ষেত্ৰত জন্মহাৰ আৰু মৃত্যুহাৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ। জন্মহাৰ বেছি আৰু মৃত্যুহাৰ কম হ’লে জনসংখ্যা বৃদ্ধি পায়। আধুনিক চিকিৎসা ব্যৱস্থাৰ উন্নতিৰ ফলত মৃত্যুহাৰ কমি গৈছে, যাৰ ফলত জনসংখ্যা বৃদ্ধি পাইছে।
দ্বিতীয়তে প্ৰব্ৰজন। ব্ৰিটিছ শাসনৰ সময়ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বৰ্তমানলৈকে বিভিন্ন সময়ত বাহিৰৰ পৰা বহু লোক অসমলৈ আহি বসবাস কৰিছে। বিশেষকৈ ১৯৪৭ চনৰ দেশ বিভাজনৰ পিছত পূৰ্ব পাকিস্তানৰ পৰা বহু শৰণাৰ্থী অসমলৈ আহিছিল। এই প্ৰব্ৰজন জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰণ।
৯) অসমলৈ প্ৰাচীন কালৰ পৰা বৰ্তমান সময়লৈকে হোৱা জনপ্ৰব্ৰজনৰ সোঁতবোৰ একাদিক্ৰমে উল্লেখ কৰা।
উত্তৰঃ- অসমৰ বিশেষ ভৌগোলিক অৱস্থানৰ বাবে প্ৰাচীন কালৰ পৰা বিভিন্ন দিশৰ পৰা বহু জনগোষ্ঠীৰ আগমন ঘটিছে। প্ৰথমতে অষ্ট্ৰিক জনগোষ্ঠীৰ লোক দক্ষিণ-পূৱ এছিয়াৰ পৰা অসমলৈ আহিছিল। মেঘালয়ৰ খাচীয়া আৰু জয়ন্তীয়াসকল এই জনগোষ্ঠীৰ অন্তৰ্গত।
তাৰ পিছত তিব্বতীয়-বাৰ্মণ ভাষা কোৱা মংগোলীয় জনগোষ্ঠীৰ লোক মধ্য এছিয়াৰ পৰা আহি অসমৰ পাহাৰ আৰু ভৈয়ামত বসতি স্থাপন কৰে। বড়ো, মিছিং, তিৱা, দেউৰী, কছাৰী, কাৰ্বি, ডিমাছা আদি জনগোষ্ঠী এই গোটৰ অন্তৰ্গত।
পিছলৈ আৰ্য ভাষা কোৱা লোক গংগা সমভূমিৰ পৰা অসমলৈ আহে। ব্ৰাহ্মণ, কায়স্থ, কলিতা আদি এই গোটৰ অন্তৰ্গত। মধ্যযুগত ইছলাম ধৰ্মালম্বী লোক আহি ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক উপত্যকাত বসতি স্থাপন কৰে।
১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দত আহোমসকল অসমলৈ আহি উজনি অসমত ৰাজ্য স্থাপন কৰে। কোঁচসকলে পশ্চিম অসমৰ অঞ্চলত ৰাজত্ব কৰে। ব্ৰিটিছ শাসনৰ সময়ত ভাৰতৰ বিভিন্ন অঞ্চল, নেপাল আৰু ছোটনাগপুৰ অঞ্চলৰ পৰা বহু লোকক কামৰ বাবে অসমলৈ অনা হৈছিল।
এইদৰে অসম বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মিলনস্থলী হিচাপে গঢ় লৈ উঠিছে।
১০) অসমৰ আহোমসকলৰ জনগোষ্ঠীয় পৰিচয় দাঙি ধৰা।
উত্তৰঃ- আহোমসকল মূলতঃ মংগোলীয় জনগোষ্ঠীৰ অন্তৰ্গত। তেওঁলোকৰ উৎপত্তি চীন দেশৰ অঞ্চলত হোৱা বুলি ধৰা হয়। তাৰ পিছত তেওঁলোক ম্যানমাৰ অঞ্চললৈ আহি কিছু সময় বসবাস কৰে। ১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দত চ্যু-কা-ফাৰ নেতৃত্বত উত্তৰ ম্যানমাৰৰ চান মালভূমিৰ পৰা পাটকাই পৰ্বত পাৰ হৈ আহোমসকল অসমলৈ আহে আৰু উজনি অসমত তেওঁলোকৰ ৰাজত্ব স্থাপন কৰে।
পৰৱৰ্তী সময়ত আহোমসকলে নিজৰ শক্তি বৃদ্ধি কৰি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ বেছিভাগ অংশ নিজৰ অধীনলৈ আনে। তেওঁলোকে প্ৰায় ছশ বছৰকাল অসমত ৰাজত্ব কৰে আৰু এই সময়ছোৱাত অসমৰ সমাজ, সংস্কৃতি, প্ৰশাসন আৰু কৃষি ব্যৱস্থাত উল্লেখযোগ্য অৱদান আগবঢ়ায়। বৰ্তমান সময়ত আহোমসকল মূলতঃ তিনিচুকীয়া, ডিব্ৰুগড়, শিৱসাগৰ, যোৰহাট, গোলাঘাট, লখিমপুৰ, ধেমাজী, মৰিগাঁও, নগাঁও আৰু শোণিতপুৰ জিলাত বসবাস কৰে।
১১) পৰিবহণ ব্যৱস্থাই অসমৰ অৰ্থনৈতিক উন্নতিত কি দৰে সহায় কৰিছে চমুকৈ আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ- অসমৰ অৰ্থনৈতিক উন্নতিত পৰিবহণ ব্যৱস্থাই গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে। পথ, ৰেল, জল আৰু বিমান পৰিবহণ ব্যৱস্থাই ৰাজ্যখনৰ বিভিন্ন অংশৰ মাজত সহজ সংযোগ স্থাপন কৰিছে। ইয়াৰ ফলত গাঁও আৰু চহৰৰ মাজত যোগাযোগ উন্নত হৈছে আৰু ভিতৰুৱা অঞ্চলসমূহো উন্নত অঞ্চলৰ সৈতে যুক্ত হৈছে।
পৰিবহণ ব্যৱস্থাৰ উন্নতিৰ ফলত উৎপাদিত সামগ্ৰী সহজে বজাৰলৈ পঠিয়াব পৰা হৈছে, যাৰ ফলত বাণিজ্য-বেপাৰ বৃদ্ধি পাইছে। লগতে উদ্যোগ আৰু কৃষিক্ষেত্ৰতো উন্নতি ঘটিছে। এইদৰে পৰিবহণ ব্যৱস্থাই ৰাজ্যখনৰ সামগ্ৰিক অৰ্থনৈতিক উন্নয়ন ত্বৰান্বিত কৰিছে।
১২) অসমৰ জল পৰিবহনৰ বিষয়ে এটি চমু টোকা লিখা।
উত্তৰঃ- অসমত জল পৰিবহণ ব্যৱস্থা অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ, কাৰণ ৰাজ্যখনত বিস্তৃত নদ-নদী আৰু জলসম্পদ আছে। ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক নদী আৰু ইহঁতৰ উপনৈসমূহে মিলি ৰাজ্যখনত এক বিস্তৃত জলপথৰ সৃষ্টি কৰিছে। শদিয়াৰ পৰা ধুবুৰীলৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীত প্ৰায় ৮৯১ কিলোমিটাৰ আৰু বৰাক নদীত প্ৰায় ১২১ কিলোমিটাৰ নাব্য জলপথ আছে। ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীক ১৯৮৮ চনত দ্বিতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় জলপথ আৰু বৰাক নদীক ২০১৩ চনত ষষ্ঠ ৰাষ্ট্ৰীয় জলপথ হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়। এই জলপথসমূহে কম খৰচত মালবস্তু পৰিবহণৰ সুবিধা প্ৰদান কৰে।
অসমত জল পৰিবহণৰ উন্নয়নৰ বাবে কেন্দ্ৰীয় আভ্যন্তৰীণ জল পৰিবহণ নিগম আৰু ৰাজ্যিক আভ্যন্তৰীণ জল পৰিবহণ সঞ্চালকালয়ে কাম কৰি আছে। পাণ্ডু, ধুবুৰী আদি ঠাইত বহু নদীবন্দৰ আছে। বৰ্তমান সময়ত বিভিন্ন নদীত ৯৬খন ফেৰী চলাচল কৰে আৰু ৩০ যোৰতকৈ অধিক ফেৰীঘাটৰ জৰিয়তে যাত্ৰী আৰু সামগ্ৰী পৰিবহণ কৰা হয়। তাৰোপৰি ভিতৰুৱা অঞ্চলত ৬১খন জাহাজ চলি আছে আৰু ব্যক্তিগত খণ্ডতো বহু ফেৰী সেৱা চলি আছে।
১৩) অসমৰ পৰিবহন ব্যৱস্থাৰ উন্নয়নৰ অন্তৰায় হিচাপে দেখা দিয়া পাঁচটা প্ৰধান কাৰণ উল্লেখ কৰা।
উত্তৰঃ- অসমৰ পৰিবহন ব্যৱস্থাৰ উন্নয়নত বহুতো বাধা দেখা যায়। প্ৰথমতে ৰাজ্যখনৰ ভৌগোলিক বৈচিত্ৰ্য, যেনে পাহাৰ, সমভূমি, জলাশয় আদি, যাতায়ত ব্যৱস্থা গঢ়ি তোলাত অসুবিধা সৃষ্টি কৰে। দ্বিতীয়তে মাটিৰ গুণাগুণ আৰু অতিবৃষ্টিৰ বাবে পথসমূহ সহজে নষ্ট হয় আৰু মেৰামতি কঠিন হয়।
তৃতীয়তে পৰ্যটন উদ্যোগৰ সম্ভাৱনা থাকিলেও যথেষ্ট উন্নয়ন নোহোৱাৰ বাবে পৰিবহণ ব্যৱস্থাৰো উন্নতি বাধাপ্ৰাপ্ত হৈছে। চতুৰ্থতে গোষ্ঠীগত সমস্যা, সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক অস্থিৰতাৰ বাবে বিনিয়োগ কম হয় আৰু উন্নয়ন বাধাপ্ৰাপ্ত হয়। পঞ্চমতে চৰকাৰী আঁচনিসমূহ সময়মতে সঠিকভাৱে কাৰ্যকৰী নোহোৱাৰ ফলত পৰিবহণ ব্যৱস্থাৰ দ্ৰুত উন্নয়ন সম্ভৱ হোৱা নাই।
১৪) সম্পদ বুলিলে কি বুজায়? অসমৰ প্ৰধান প্ৰাকৃতিক সম্পদবোৰ কি কি?
উত্তৰঃ- মানুহৰ জীৱন ধাৰণৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সকলো বস্তু বা উপাদানক সম্পদ বোলা হয়। বায়ু, পানী, সূৰ্যৰ পোহৰ, মাটি, উদ্ভিদ, খনিজ পদাৰ্থ আদি সকলো মানুহৰ বাবে উপযোগী হোৱাৰ বাবে এইবোৰ সম্পদ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। কিছুমান সম্পদ প্ৰকৃতিৰ পৰা পোৱা যায় আৰু কিছুমান মানুহে নিজে সৃষ্টি কৰে।
অসমৰ প্ৰধান প্ৰাকৃতিক সম্পদসমূহ হৈছে ভূমি সম্পদ, বনজ সম্পদ, খনিজ সম্পদ আৰু জল সম্পদ। এই সম্পদসমূহে ৰাজ্যখনৰ অৰ্থনীতি আৰু জীৱন-যাত্ৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।
১৫) অসমৰ প্ৰধান তৈলক্ষেত্ৰসমূহ উল্লেখ কৰা।
উত্তৰঃ- অসমখন তেল সম্পদত সমৃদ্ধ এখন ৰাজ্য। ইয়াত বহুতো গুৰুত্বপূৰ্ণ তৈলক্ষেত্ৰ অৱস্থিত। এই ক্ষেত্ৰসমূহৰ পৰা ক্ৰুড অয়েল উত্তোলন কৰি দেশৰ বিভিন্ন অংশলৈ যোগান ধৰা হয়।
অসমৰ প্ৰধান তৈলক্ষেত্ৰসমূহ হৈছে ডিগবৈ, নাহৰকটীয়া, মৰাণ, হুগ্ৰীজান, ৰুদ্ৰসাগৰ, লাকোৱা, গেলেকী, বৰহোলা আৰু আমগুৰি। এইবোৰ তৈলক্ষেত্ৰই ৰাজ্যখনৰ অৰ্থনৈতিক উন্নয়নত গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আগবঢ়ায়।
১৬) অসমৰ জলসম্পদৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ- অসমখন জলসম্পদত অতি সমৃদ্ধ ৰাজ্য। ইয়াত প্ৰচুৰ পৰিমাণে পৃষ্ঠ জল আৰু ভূ-তল জল পোৱা যায়। প্ৰচুৰ বৰষুণ, ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক নদী আৰু ইহঁতৰ উপনৈসমূহে ৰাজ্যখনত বিস্তৃত জলসম্পদৰ সৃষ্টি কৰিছে। এই নদীসমূহে দেশৰ এক বৃহৎ অংশৰ জল বহন কৰে।
ৰাজ্যখনত বহুতো পুখুৰী, বিল, আৰ্দ্ৰভূমি আৰু জলাশয় আছে য’ত বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ মাছ আৰু উদ্ভিদ পোৱা যায়। পৃষ্ঠ জল কৃষি, ঘৰুৱা ব্যৱহাৰ, উদ্যোগ আৰু পৰিবহণত ব্যৱহাৰ হয়। আনহাতে ভূ-তল জলো কৃষি আৰু পানীয় জল হিচাপে ব্যৱহৃত হয়। এইদৰে জলসম্পদে অসমৰ জীৱন-যাত্ৰা আৰু অৰ্থনীতিত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।
১৭) অসমৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদসমূহৰ অৱক্ষয়ৰ কাৰণবোৰ কি কি?
উত্তৰঃ- অসমৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদসমূহ বিভিন্ন কাৰণত ক্ষয় হৈ আছে। প্ৰথমতে জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ বাবে নতুন বসতি স্থাপন কৰাত অৰণ্য আৰু কৃষিভূমি সংকুচিত হৈছে। দ্বিতীয়তে সম্পদৰ অপব্যৱহাৰৰ বাবে বহু সম্পদ নষ্ট হৈছে।
তৃতীয়তে বিজ্ঞানসম্মত পৰিকল্পনাৰ অভাৱত সম্পদ সংৰক্ষণ সঠিকভাৱে হোৱা নাই। চতুৰ্থতে পৰিৱেশ প্ৰদূষণ, যেনে বায়ু, পানী আৰু মাটিৰ প্ৰদূষণে প্ৰাকৃতিক সম্পদত বিৰূপ প্ৰভাৱ পেলাইছে। এই সকলো কাৰণে ৰাজ্যখনৰ সম্পদসমূহ ধীৰে ধীৰে অৱক্ষয়ৰ দিশে আগবাঢ়িছে।
১৮) বৰ্ধিত জনসংখ্যাই প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ ওপৰত কেনেদৰে প্ৰভাৱ পেলাইছে?
উত্তৰঃ- বৰ্ধিত জনসংখ্যাই অসমৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ ওপৰত যথেষ্ট চাপ সৃষ্টি কৰিছে। জনসংখ্যা বৃদ্ধি পোৱাৰ লগে লগে বাসস্থান আৰু খাদ্যৰ চাহিদা বৃদ্ধি পাইছে। ফলত হাবি-জংঘল কাটি নতুন বসতি স্থাপন কৰা হৈছে আৰু জলাশয় পুতি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। ইয়াৰ ফলত বনাঞ্চল, কৃষিভূমি আৰু আৰ্দ্ৰভূমি হ্ৰাস পাইছে।
ইয়াৰ উপৰিও অধিক খাদ্য উৎপাদনৰ বাবে কৃষিভূমিত ৰাসায়নিক সাৰ ব্যৱহাৰ বৃদ্ধি পাইছে, যাৰ ফলত মাটিৰ গুণাগুণ নষ্ট হৈছে। উদ্যোগ, পৰিবহণ আৰু নগৰীকৰণৰ বিস্তাৰৰ ফলত প্ৰদূষণ বৃদ্ধি পাইছে। এইদৰে জনসংখ্যা বৃদ্ধিয়ে প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ ওপৰত নেতিবাচক প্ৰভাৱ পেলাইছে।
১৯) অসমৰ বৃহৎ জনসংখ্যা ৰাজ্যখনৰ বোজা (সমস্যা) নে সম্পদ? আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ- অসমৰ বৃহৎ জনসংখ্যাই একে সময়তে সমস্যা আৰু সম্পদ দুয়ো হিচাপে গণ্য কৰিব পাৰি। অধিক জনসংখ্যাৰ বাবে খাদ্য, বাসস্থান, শিক্ষা আৰু স্বাস্থ্য সেৱাৰ ওপৰত চাপ বৃদ্ধি পায়, যাৰ ফলত বিভিন্ন সমস্যা সৃষ্টি হয়।
কিন্তু আনফালে এই বৃহৎ জনসংখ্যাৰ ভিতৰত বহুলাংশ যুৱপ্ৰজন্ম, যিসকলৰ মাজত কৰ্মদক্ষতা আৰু সম্ভাৱনা আছে। এই শক্তিক সঠিকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিলে ই ৰাজ্যখনৰ উন্নয়নৰ বাবে এক মূল্যৱান সম্পদ হিচাপে পৰিণত হ’ব পাৰে। সেয়েহে সঠিক পৰিকল্পনা আৰু শিক্ষাৰ জৰিয়তে এই জনসংখ্যাক মানৱ সম্পদ হিচাপে গঢ়ি তোলাটো অতি প্ৰয়োজন।
২০) অসমত মানৱ সম্পদ গঢ়িবলৈ কেনে পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিব লাগে?
উত্তৰঃ- অসমত মানৱ সম্পদ গঢ়িবলৈ প্ৰধানকৈ শিক্ষাৰ উন্নয়ন, দক্ষতা বিকাশ আৰু জনসংখ্যা নিয়ন্ত্ৰণৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিব লাগিব। ৰাজ্যখনত যথেষ্ট সংখ্যক যুৱপ্ৰজন্ম আছে, যিসকলক উপযুক্ত শিক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষণৰ জৰিয়তে দক্ষ কৰি তুলিব লাগিব।
তদুপৰি সমাজৰ দুৰ্বল শ্ৰেণীৰ লোকসকল, বিশেষকৈ মহিলা, দৰিদ্ৰ আৰু শাৰীৰিকভাৱে অক্ষম লোকসকলৰ সৱলীকৰণৰ বাবে বিশেষ ব্যৱস্থা ল’ব লাগিব। লগতে জনসংখ্যা বৃদ্ধি নিয়ন্ত্ৰণ কৰি উন্নয়নমূলক আঁচনিসমূহ সঠিকভাৱে কাৰ্যকৰী কৰিব লাগিব। এইদৰে পৰিকল্পিত পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিলেহে অসমত উন্নত মানৱ সম্পদ গঢ়ি তোলা সম্ভৱ হ’ব।
২১) অসমৰ অৰ্থনীতিত কৃষিখণ্ডৰ ভূমিকা সম্পৰ্কে চমুকৈ আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ- অসম এখন কৃষিনিৰ্ভৰ ৰাজ্য আৰু ৰাজ্যখনৰ সৰহসংখ্যক লোক কৃষিৰ লগত জড়িত। কৃষিখণ্ডক অসমৰ অৰ্থনীতিৰ মূল ভেটি বুলি কোৱা হয়। ৰাজ্যখনৰ মুঠ কৰ্মৰত লোকৰ ভিতৰত ৫০ শতাংশতকৈও অধিক লোক প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাৱে কৃষিখণ্ডৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। সেয়েহে কৃষিখণ্ডই ৰাজ্যখনৰ জীৱিকা, আয় আৰু সামগ্ৰিক অৰ্থনৈতিক ব্যৱস্থাত গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান অধিকাৰ কৰি আছে।
কৃষিভিত্তিক উদ্যোগসমূহো অসমৰ অৰ্থনীতিত উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰে। ইয়াত বনজ উদ্যোগ, চাহ উদ্যোগ, ৰেচম উদ্যোগ, ৰবৰ উদ্যোগ, খাদ্য প্ৰস্তুতকৰণ উদ্যোগ, কাগজ উদ্যোগ, মীন পালন আৰু পশুপালন উল্লেখযোগ্য। বিশেষকৈ খাদ্য প্ৰস্তুতকৰণ উদ্যোগ নতুনকৈ বিকাশ লাভ কৰি আছে আৰু ইয়াৰ গুৰুত্ব ক্ৰমাৎ বৃদ্ধি পাইছে। তথাপি, অসমৰ হাবি-বনত পোৱা বহু ফল-মূল, শাক-পাচলি আৰু বনৌষধি সম্পদ এতিয়াও সম্পূৰ্ণভাৱে ব্যৱসায়িকভাৱে ব্যৱহাৰ হোৱা নাই।
ৰেচম উদ্যোগ অসমৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ কৃষিভিত্তিক উদ্যোগ। ইয়াত পৰম্পৰাগতভাৱে এৰি, মুগা আৰু পাট ৰেচম উৎপাদন কৰা হয়। ভাৰতত উৎপাদিত এৰি সূতাৰ অধিকাংশ অসমতেই উৎপাদিত হয় আৰু মুগা সূতা বিশ্ববিখ্যাত। ইয়াৰ লগত জড়িত হস্ততাঁত উদ্যোগতো লক্ষাধিক লোক জড়িত আছে। বৰ্তমান অসমত লাখ লাখ তাঁতশাল আছে আৰু বহু লোক বয়ন শিল্পৰ সৈতে জড়িত হৈ জীৱিকা অৰ্জন কৰে।
চাহ উদ্যোগ অসমৰ আটাইতকৈ বৃহৎ কৃষিভিত্তিক উদ্যোগ। অসমৰ চাহ বিশ্বজুৰি পৰিচিত আৰু ইয়াৰ অৰ্থনৈতিক অৱদান উল্লেখযোগ্য। ৰাজ্যখনত বহু চাহ বাগিচা আৰু ক্ষুদ্ৰ চাহ খেতিয়ক আছে। ইয়াত লাখ লাখ লোক নিয়োজিত হৈ আছে আৰু দেশৰ মুঠ চাহ উৎপাদনৰ এটা বৃহৎ অংশ অসমত উৎপাদিত হয়।
মীন পালনো অসমৰ কৃষিখণ্ডৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ। ৰাজ্যখনত বহু নদী, বিল, পুখুৰী আৰু জলাশয় থকাৰ বাবে মাছ উৎপাদনৰ যথেষ্ট সম্ভাৱনা আছে। তথাপি এই সম্ভাৱনা সম্পূৰ্ণভাৱে ব্যৱহাৰ হোৱা নাই আৰু ৰাজ্যখনত এতিয়াও মাছৰ নাটনি দেখা যায়।
২২) অসমৰ কৃষি জলবায়ু অঞ্চল কেইটা কি কি? এইকেইটাৰ বৈশিষ্ট্য চমুকৈ উল্লেখ কৰা।
উত্তৰঃ- অসমৰ কৃষি জলবায়ু অঞ্চল ৬টা ভাগত বিভক্ত কৰা হৈছে। সেইবোৰ হৈছে—নামনি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা অঞ্চল, উত্তৰ পাৰৰ সমভূমি অঞ্চল, মধ্য ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা অঞ্চল, উজনি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা অঞ্চল, বৰাক উপত্যকা অঞ্চল আৰু পাৰ্বত্য অঞ্চল। এই বিভাজন জলবায়ু, মাটি আৰু কৃষি পদ্ধতিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কৰা হৈছে।
এই অঞ্চলসমূহৰ বৈশিষ্ট্য বিভিন্ন। নামনি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত প্ৰায় ৯.৩০ লাখ হেক্টৰ মাটিত খেতি কৰা হয় আৰু ইয়াৰ ভিতৰত অধিকাংশ মাটিত একাধিক শস্য উৎপাদন কৰা হয়। উত্তৰ পাৰৰ সমভূমি অঞ্চলত প্ৰায় ৫.৩৭ লাখ হেক্টৰ মাটিত খেতি হয় আৰু ইয়াত বহু অংশত বহুশস্য পদ্ধতি দেখা যায়। মধ্য ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত ৩.২৮ লাখ হেক্টৰ আৰু উজনি অংশত ৬.২০ লাখ হেক্টৰ মাটিত খেতি কৰা হয়। বৰাক উপত্যকাত ২.৪২ লাখ হেক্টৰ আৰু পাৰ্বত্য অঞ্চলত ১.৫৪ লাখ হেক্টৰ মাটিত খেতি কৰা হয়। এইবোৰ অঞ্চলত বহুশস্য চাষৰ পৰিমাণো যথেষ্ট ভিন্ন।
২৩) অসমত কি কি ধানৰ খেতি কৰা হয়? এই কেইটাৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ- ধান অসমৰ প্ৰধান খাদ্যশস্য আৰু ৰাজ্যখনৰ প্ৰায় সকলো অঞ্চলতে ইয়াৰ খেতি কৰা হয়। অসমত সাধাৰণতে তিনিবিধ ধানৰ খেতি কৰা হয়—আহু ধান, শালি ধান আৰু বোৰো ধান। ইয়াৰ ভিতৰত শালি ধান আটাইতকৈ অধিক পৰিমাণে খেতি কৰা হয় আৰু মুঠ ধানৰ খেতিৰ অধিকাংশ অংশ দখল কৰে।
শালি ধান সাধাৰণতে জুলাই-আগষ্ট মাহত ৰোপণ কৰি নৱেম্বৰ-ডিচেম্বৰ মাহত চপোৱা হয়। ই ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক উপত্যকাৰ সাৰুৱা মাটিত ভালকৈ বৃদ্ধি পায়। আহু ধান ফেব্ৰুৱাৰী-মাৰ্চত ৰোপণ কৰি জুন-জুলাইত চপোৱা হয় আৰু ই বিশেষকৈ নামনি অসমত খেতি কৰা হয়। বোৰো ধান দ’ মাটিত খেতি কৰা হয় আৰু বাৰিষা অহাৰ আগতে চপোৱা হয়। এই ধান বানপীড়িত অঞ্চলত বিশেষভাৱে উপযোগী।
২৪) ধান কিয় অসমৰ প্ৰধান শস্য হিচাপে পৰিগণিত হৈছে?
উত্তৰঃ- ধান অসমৰ প্ৰধান শস্য হিচাপে পৰিগণিত হোৱাৰ কাৰণ হৈছে ইয়াৰ উপযোগী জলবায়ু আৰু মাটিৰ অৱস্থা। অসমৰ সেমেকা জলবায়ু, প্ৰচুৰ বৰষুণ আৰু সাৰুৱা মাটি ধান খেতিৰ বাবে অতি উপযোগী। ৰাজ্যখনৰ সকলো অঞ্চলতে, সমভূমি আৰু পাহাৰীয়া এলেকাতো ধান খেতি কৰা যায়।
ইয়াৰ উপৰিও ধান অসমৰ মানুহৰ মুখ্য খাদ্য। সেয়েহে ইয়াৰ চাহিদা সদায় বেছি। বৃহৎ পৰিমাণত ধান উৎপাদন কৰাৰ ফলত ৰাজ্যখনৰ খাদ্য চাহিদা পূৰণ হয় আৰু কিছুমান ক্ষেত্ৰত বাহিৰলৈ ৰপ্তানিও কৰা হয়। এই সকলো কাৰণতে ধান অসমৰ প্ৰধান শস্য হিচাপে পৰিগণিত হৈছে।
২৫) অসমত কি কি মাহজাতীয় শস্যৰ খেতি কৰা হয়?
উত্তৰঃ- অসমৰ কৃষিত মাহজাতীয় শস্যৰো যথেষ্ট গুৰুত্ব আছে। এই শস্যসমূহ মাটিৰ উৰ্বৰতা বৃদ্ধি কৰাৰ লগতে পুষ্টিকৰ খাদ্য হিচাপেও ব্যৱহাৰ হয়।
অসমত মাটি মাহ, মগু মাহ, মচুৰ মাহ, মটৰ মাহ, ৰহৰ মাহ আৰু বুট মাহ আদি বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ মাহজাতীয় শস্যৰ খেতি কৰা হয়। এইবোৰ শস্য সাধাৰণতে ধানৰ পিছত দ্বিতীয় শস্য হিচাপে খেতি কৰা হয়।
২৬) অসমৰ ঝুম খেতিৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ- ঝুম খেতি হৈছে এটা পৰম্পৰাগত কৃষি পদ্ধতি, যি জনজাতীয় লোকসকলে পালন কৰি আহিছে। এই পদ্ধতিত পাহাৰীয়া অঞ্চলত হাবি-জংঘল কাটি মাটি মুকলি কৰি অস্থায়ীভাৱে খেতি কৰা হয়। কিছুবছৰ খেতি কৰাৰ পিছত মাটিৰ উৰ্বৰতা কমি গ’লে আন ঠাইলৈ সলাই এই খেতি কৰা হয়।
অসমৰ কাৰ্বি আংলং আৰু ডিমাহাছাও পাৰ্বত্য জিলাত এই পদ্ধতি প্ৰচলিত। এই অঞ্চলবোৰত বহু অংশ পাহাৰে আবৃত আৰু সেইবাবে এই ধৰণৰ খেতি উপযোগী বুলি গণ্য কৰা হয়। যদিও ঝুম খেতি জনজাতীয় লোকৰ জীৱনধাৰাৰ সৈতে জড়িত, তথাপি ইয়াৰ ফলত বন ধ্বংস, মাটিৰ উৰ্বৰতা হ্ৰাস আৰু ভূমিক্ষয়ৰ দৰে সমস্যা সৃষ্টি হয়।
এই Post টো Update কৰাত সহায় কৰিব বিচাৰে নেকি?
ইয়াত কিবা ভুল, অসম্পূৰ্ণ তথ্য বা নতুন তথ্য থাকিলে আপুনি এটা উন্নত version প্ৰস্তুত কৰিব পাৰে। Live Post তৎক্ষণাৎ সলনি নহ'ব।
Update This Post