Lesson: 18
বিষয়ীৰ অধোগতি
১। চমু উত্তৰ দিয়া
(ক) ভট্টদেৱৰ সম্পূৰ্ণ নাম কি?
উত্তৰঃ ভট্টদেৱৰ সম্পূৰ্ণ নাম বৈকুণ্ঠনাথ ভাগৱত ভট্টাচাৰ্য।
(খ) কপিল মুনি কোন?
উত্তৰঃ কপিল মুনি পৌৰাণিক পৰম্পৰা অনুসৰি কৰ্দম মুনি আৰু দেৱহূতিৰ পুত্ৰ তথা এজন মহান ঋষি আৰু দাৰ্শনিক।
(গ) ‘বিষয়ী’ শব্দৰ অৰ্থ কি?
উত্তৰঃ ‘বিষয়ী’ মানে ইন্দ্ৰিয়সুখ আৰু সাংসাৰিক ভোগ-বিলাসত অত্যধিক আসক্ত ব্যক্তি।
(ঘ) ভট্টদেৱৰ মাক আৰু দেউতাকৰ নাম কি আছিল?
উত্তৰঃ ভট্টদেৱৰ মাতৃৰ নাম তৰা দেৱী আৰু পিতৃৰ নাম ভাৰতী বা ভাৰতচন্দ্ৰ বুলি পাঠ্যত উল্লেখ পোৱা যায়।
(ঙ) ভট্টদেৱে কোনজন গুৰুৰ ওচৰত শৰণ লৈছিল?
উত্তৰঃ ভট্টদেৱে দামোদৰদেৱৰ ওচৰত শৰণ লৈছিল।
(চ) ‘বিষয়ীৰ অধোগতি’ পাঠটি ক’ৰ পৰা লোৱা হৈছে?
উত্তৰঃ ‘বিষয়ীৰ অধোগতি’ পাঠটি ভট্টদেৱৰ ‘কথা-ভাগৱত’ৰ পৰা লোৱা হৈছে।
(ছ) ‘বনাগ্নিৰো তাপ লাগে’ মানে কি?
উত্তৰঃ ‘বনাগ্নিৰো তাপ লাগে’ মানে বনজুইৰ প্ৰচণ্ড তাপত দগ্ধ হ’বলগীয়া হয়।
(জ) অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ জনক কোন?
উত্তৰঃ ভট্টদেৱক অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ জনক বুলি কোৱা হয়।
২। ভট্টদেৱে গদ্যত কি কি পুথি লিখিছিল?
উত্তৰঃ ভট্টদেৱে অসমীয়া গদ্য সাহিত্যক সমৃদ্ধ কৰা কেইবাখনো গুৰুত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল। তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য গদ্যগ্ৰন্থসমূহৰ ভিতৰত ‘কথা-ভাগৱত’, ‘কথা-গীতা’ আৰু ‘কথা-ৰত্নাৱলী’ বিশেষভাবে উল্লেখযোগ্য।
তেওঁ ধৰ্মীয় আৰু দাৰ্শনিক বিষয় সহজ অসমীয়া গদ্যত প্ৰকাশ কৰি অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ শক্তিশালী ভেটি স্থাপন কৰিছিল।
৩। বিষয়ী কোন? তেওঁলোকক বিষয়ী বোলাৰ কাৰণ কি?
উত্তৰঃ যিসকল মানুহ ইন্দ্ৰিয়সুখ, ধন-সম্পদ, পুত্ৰ-ভাৰ্যা, দেহসুখ আৰু সাংসাৰিক ভোগ-বিলাসত অত্যধিক আসক্ত, তেওঁলোকক ‘বিষয়ী’ বোলা হয়।
এনে লোকে সাধুসংগ গ্ৰহণ নকৰে, ঈশ্বৰচিন্তা বা হৰি-উপাসনাৰ প্ৰতি আগ্ৰহ দেখুৱায় নে। ক্ষণস্থায়ী দেহ আৰু সংসাৰকেই স্থায়ী বুলি ভাবি কেৱল ভোগ-সুখৰ পিছত দৌৰি ফুৰে।
এই সাংসাৰিক আসক্তি আৰু ইন্দ্ৰিয়সুখৰ মোহৰ বাবেই তেওঁলোকক ‘বিষয়ী’ বুলি কোৱা হৈছে।
৪। বিষয়ীসকলৰ নৰক-যন্ত্ৰণাৰ এটি বৰ্ণনা দিয়া।
উত্তৰঃ বিষয়ীসকলে পাপকৰ্মৰ ফলত নৰকত অতি ভয়ংকৰ যন্ত্ৰণা ভোগ কৰিবলগীয়া হয়। নৰকলৈ নিয়াৰ পথতেই তেওঁলোকে নানা দুখ-কষ্টৰ সন্মুখীন হয়। কুকুৰে কামোৰে, উত্তপ্ত বালিৰ ওপৰেৰে খোজ কাঢ়িবলগীয়া হয় আৰু প্ৰচণ্ড ৰ’দৰ তাপ সহ্য কৰিব লাগে। বনাগ্নিৰ জুইয়েও তেওঁলোকক দগ্ধ কৰে আৰু পিঠিত চাবুকৰ কোব মৰা হয়।
ইয়াৰ উপৰি কেতিয়াবা খেৰে মেৰিয়াই জুই লগোৱা হয়, নিজৰ দেহৰ মাংস কাটি খাবলৈ দিয়া হয়, সাপে কামোৰে আৰু বিছাই দংশন কৰে। কেতিয়াবা পানীত ডুবাই শাস্তি দিয়া হয়।
এই সকলো যন্ত্ৰণাই বিষয়ীসকলৰ পাপৰ ভয়ংকৰ ফলক প্ৰকাশ কৰে। এই বৰ্ণনাৰ জৰিয়তে মানুহক পাপকৰ্ম ত্যাগ কৰি সৎ, সংযমী আৰু ধৰ্মময় জীৱন যাপন কৰিবলৈ উপদেশ দিয়া হৈছে।
৫। “বিৰক্ত নহে—সংসাৰৰ প্ৰতি”—তাৎপৰ্য লিখা।
উত্তৰঃ বিষয়ী মানুহ সংসাৰৰ সুখ-ভোগত অত্যন্ত আসক্ত হৈ থাকে। তেওঁ পুত্ৰ-ভাৰ্যা, ধন-সম্পদ আৰু দেহসুখকেই জীৱনৰ মূল লক্ষ্য বুলি ভাবে।
পৰিয়ালৰ ভৰণ-পোষণৰ বাবে বহু কষ্ট কৰিও, বৃদ্ধ অৱস্থাত অৱহেলা আৰু দুখ ভোগ কৰিও তেওঁ সংসাৰৰ মোহ এৰিব নোৱাৰে। পুত্ৰ-ভাৰ্যাই অনাদৰ কৰিলেও তেওঁৰ মন বিষয়ভোগৰ পৰা আঁতৰি নাযায়।
তেওঁ উপলব্ধি নকৰে যে দেহ ক্ষণস্থায়ী আৰু সংসাৰো মায়াময়। সুখৰ আশাত দুখ-কষ্ট সহ্য কৰিও তেওঁ সংসাৰৰ প্ৰতি বিৰক্ত নহয়। এই গভীৰ মোহ আৰু আসক্তিকেই কথাষাৰত প্ৰকাশ কৰা হৈছে।
৬। কোনে কাৰ আগত বিষয়ীৰ জীৱিত কালৰ দুখ-যন্ত্ৰণাৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছিল?
উত্তৰঃ কপিল মুনিয়ে তেওঁৰ মাতৃ দেৱহূতিৰ আগত বিষয়ীৰ জীৱিত কালৰ দুখ-যন্ত্ৰণাৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছিল।
৭। ভট্টদেৱৰ সাহিত্য-কৃতিৰ বিষয়ে লিখা।
উত্তৰঃ ভট্টদেৱ অসমীয়া সাহিত্যৰ এজন যুগান্তকাৰী সাহিত্যিক আৰু অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ জনক।
তেওঁ ধৰ্মীয় আৰু দাৰ্শনিক বিষয় সহজ-সৰল অসমীয়া গদ্যত প্ৰকাশ কৰি গদ্য সাহিত্যৰ নতুন ধাৰা সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত ‘কথা-ভাগৱত’, ‘কথা-গীতা’ আৰু ‘কথা-ৰত্নাৱলী’ বিশেষভাবে উল্লেখযোগ্য।
তেওঁৰ ৰচনাত ভক্তি, নৈতিকতা, আধ্যাত্মিক চিন্তা আৰু ধৰ্মীয় উপদেশৰ সমন্বয় দেখা যায়। সহজ আৰু বোধগম্য ভাষা ব্যৱহাৰৰ বাবে সাধাৰণ পাঠকেও জটিল ধৰ্মতত্ত্ব সহজে বুজিব পাৰিছিল।
অসমীয়া গদ্য ভাষাক সুসংগঠিত আৰু সাহিত্যোপযোগী ৰূপ দিয়াত ভট্টদেৱৰ অৱদান অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ।
৮। তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰা—
“পাপাৰ্জিত ধন সবে খাই,
কৰ্তা মাত্ৰ নৰক যায়।”
উত্তৰঃ উদ্ধৃত কথাষাৰত পাপ কৰি অৰ্জন কৰা ধনৰ পৰিণতি বুজোৱা হৈছে।
বিষয়ী মানুহে পুত্ৰ-ভাৰ্যা আৰু পৰিয়ালৰ সুখৰ বাবে কেতিয়াবা অন্যায়, প্ৰতাৰণা, হৰণ বা অসৎ উপায়েৰে ধন উপাৰ্জন কৰে। সেই ধন পৰিয়ালৰ সকলো সদস্যই ভোগ কৰে, কিন্তু পাপকৰ্মৰ মূল দায়িত্ব পাপ কৰোঁতাজনৰ ওপৰতেই থাকে।
অৰ্থাৎ অন্যায়ভাৱে ধন উপাৰ্জন কৰা ব্যক্তিয়েই তাৰ নৈতিক ফল ভোগ কৰিব লাগে। কথাষাৰৰ মূল শিক্ষা হৈছে—পৰিয়ালৰ সুখৰ অজুহাতত পাপ বা অন্যায় কৰা উচিত নহয়; সৎ উপায়েৰে জীৱন নিৰ্বাহ কৰাটোহে শ্ৰেয়।
৯। বৃদ্ধ কালত পিতৃ-মাতৃৰ প্ৰতি আমি কেনেধৰণৰ কৰ্তব্য পালন কৰিব লাগে?
উত্তৰঃ পিতৃ-মাতৃয়ে আমাক জন্ম দিয়ে, লালন-পালন কৰে আৰু বহু ত্যাগ স্বীকাৰ কৰি ডাঙৰ কৰে। সেয়েহে বৃদ্ধ অৱস্থাত তেওঁলোকৰ প্ৰতি যত্ন, মৰম আৰু সন্মান দেখুওৱাটো আমাৰ নৈতিক কৰ্তব্য।
বয়স বাঢ়িলে শৰীৰ দুৰ্বল হয়, চলা-ফুৰা, দেখা-শুনা আৰু দৈনন্দিন কাম-কাজত অসুবিধা হয়। এই সময়ত তেওঁলোকৰ খাদ্য, ঔষধ, চিকিৎসা, পোছাক আৰু বিশ্ৰামৰ উপযুক্ত ব্যৱস্থা কৰিব লাগে।
তেওঁলোকৰ লগত মৰমেৰে কথা পাতিব লাগে, একাকিত্ব অনুভৱ কৰিবলৈ দিব নালাগে আৰু তেওঁলোকৰ মতামতক যথাসম্ভৱ সন্মান কৰিব লাগে।
বিশেষকৈ আমাৰ কথাবতৰা আৰু আচৰণে যাতে বৃদ্ধ পিতৃ-মাতৃৰ মনত আঘাত নিদিয়ে, তাৰ প্ৰতি সদায় সচেতন থকা উচিত।
ভাষা-বিচাৰ
২। তলত দিয়া শব্দবোৰৰ সমাৰ্থক শব্দ লিখা
ভাৰ্যা = পত্নী, স্ত্ৰী।
গৃহ = ঘৰ, আলয়।
বলুকা = বালি, বালুকা।
অন্ন = আহাৰ, খাদ্য।
কুৎসিত = কদৰ্য, কুৰূপ।
আদিত্য = সূৰ্য, ৰবি।
অগ্নি = জুই, অনল।
মনুষ্য = মানুহ, নৰ।
৩। আধুনিক অসমীয়ালৈ ৰূপান্তৰ কৰা
“পাপাৰ্জিত ধন সৱে খাই, কৰ্তা মাত্ৰ নৰক যাই। এমনে পাপ অনুসাৰে নৰক-ভোগ কৰি মনুষ্যৰ অধত আউঠ কোটি যোনি অনুক্ৰমে ফুৰি নানা দুখ পায়া পুনু মনুষ্য হয়।”
উত্তৰঃ পাপ কৰি উপাৰ্জন কৰা ধন সকলোৱে ভোগ কৰে, কিন্তু সেই পাপৰ মূল কৰ্তাজনেই নৰকলৈ যায়। এনেদৰে নিজৰ পাপ অনুসৰি নৰকত যন্ত্ৰণা ভোগ কৰাৰ পাছত মানুহৰ তলৰ চৌৰাশি লাখ যোনিত ক্ৰমে জন্ম লৈ বহু দুখ-কষ্ট ভোগ কৰি অৱশেষত পুনৰ মানুহৰূপে জন্ম লাভ কৰে।
বহুবিকল্পীয় প্ৰশ্ন (MCQ)
১। ভট্টদেৱৰ সম্পূৰ্ণ নাম কি?
A. বৈকুণ্ঠনাথ ভাগৱত ভট্টাচাৰ্য
B. মাধৱদেৱ
C. দামোদৰদেৱ
D. শংকৰদেৱ
উত্তৰঃ A. বৈকুণ্ঠনাথ ভাগৱত ভট্টাচাৰ্য
২। ভট্টদেৱে কাৰ ওচৰত শৰণ লৈছিল?
A. শংকৰদেৱ
B. দামোদৰদেৱ
C. মাধৱদেৱ
D. অনন্ত কন্দলী
উত্তৰঃ B. দামোদৰদেৱ
৩। ‘বিষয়ী’ মানে কি?
A. জ্ঞানী মানুহ
B. ত্যাগী মানুহ
C. ইন্দ্ৰিয়সুখত আসক্ত মানুহ
D. সন্ন্যাসী
উত্তৰঃ C. ইন্দ্ৰিয়সুখত আসক্ত মানুহ
৪। ‘বিষয়ীৰ অধোগতি’ পাঠটি ক’ৰ পৰা লোৱা হৈছে?
A. নামঘোষা
B. কীৰ্তনঘোষা
C. গুণমালা
D. কথা-ভাগৱত
উত্তৰঃ D. কথা-ভাগৱত
৫। অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ জনক বুলি কাক কোৱা হয়?
A. ভট্টদেৱ
B. শংকৰদেৱ
C. মাধৱ কন্দলী
D. হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা
উত্তৰঃ A. ভট্টদেৱ
৬। কপিল মুনিয়ে কাৰ আগত বিষয়ীৰ দুখৰ কথা কৈছিল?
A. ৰেণুকাৰ আগত
B. দেৱহূতিৰ আগত
C. যশোদাৰ আগত
D. কুন্তীৰ আগত
উত্তৰঃ B. দেৱহূতিৰ আগত
৭। বিষয়ী মানুহৰ মূল দুৰ্বলতা কি?
A. অধিক জ্ঞান
B. অধিক ত্যাগ
C. সংসাৰ আৰু ইন্দ্ৰিয়সুখৰ আসক্তি
D. দানশীলতা
উত্তৰঃ C. সংসাৰ আৰু ইন্দ্ৰিয়সুখৰ আসক্তি
৮। “পাপাৰ্জিত ধন সবে খাই” কথাটোৰ মূল অৰ্থ কি?
A. পাপৰ ধন নষ্ট হয়
B. ধন কেৱল কৰ্তাই খায়
C. ধন কোনেও নাখায়
D. পাপৰ ধন বহুতে ভোগ কৰে
উত্তৰঃ D. পাপৰ ধন বহুতে ভোগ কৰে
৯। নৰক-যন্ত্ৰণাৰ বৰ্ণনাৰ মূল উদ্দেশ্য কি?
A. পাপৰ ফলৰ প্ৰতি সতৰ্ক কৰা
B. ধন সঞ্চয় শিকোৱা
C. যুদ্ধৰ কাহিনী কোৱা
D. হাস্যৰস সৃষ্টি কৰা
উত্তৰঃ A. পাপৰ ফলৰ প্ৰতি সতৰ্ক কৰা
১০। ‘আদিত্য’ৰ সমাৰ্থক শব্দ কি?
A. চন্দ্ৰ
B. সূৰ্য
C. অগ্নি
D. বায়ু
উত্তৰঃ B. সূৰ্য
১১। ‘কুৎসিত’ৰ সমাৰ্থক কোনটো?
A. মনোহৰ
B. সুন্দৰ
C. কদৰ্য
D. পৱিত্ৰ
উত্তৰঃ C. কদৰ্য
১২। ভট্টদেৱৰ ৰচনাৰ এটা মুখ্য বৈশিষ্ট্য কি?
A. কেৱল কবিতা
B. কেৱল নাটক
C. কেৱল ইতিহাস
D. সহজ অসমীয়া গদ্যত ধৰ্মীয়-দাৰ্শনিক বিষয় প্ৰকাশ
উত্তৰঃ D. সহজ অসমীয়া গদ্যত ধৰ্মীয়-দাৰ্শনিক বিষয় প্ৰকাশ
১৩। বিষয়ী মানুহ কিহৰ প্ৰতি সহজে বিৰক্ত নহয়?
A. সংসাৰৰ প্ৰতি
B. পাপৰ প্ৰতি
C. অসৎ সংগৰ প্ৰতি
D. দুখৰ প্ৰতি
উত্তৰঃ A. সংসাৰৰ প্ৰতি
১৪। ‘ভাৰ্যা’ৰ অৰ্থ কি?
A. মাতৃ
B. পত্নী
C. ভগ্নী
D. কন্যা
উত্তৰঃ B. পত্নী
১৫। বৃদ্ধ পিতৃ-মাতৃৰ প্ৰতি আমাৰ কৰ্তব্য কি?
A. তেওঁলোকক এৰি দিয়া
B. তেওঁলোকৰ কথা নুশুনা
C. যত্ন, সন্মান আৰু সহায় কৰা
D. কেৱল ধন দিয়া
উত্তৰঃ C. যত্ন, সন্মান আৰু সহায় কৰা
১৬। পাঠটোৰ মূল শিক্ষা কি?
A. সংসাৰৰ সুখেই সকলো
B. ধন সংগ্ৰহেই জীৱনৰ লক্ষ্য
C. পৰিয়ালৰ বাবে যিকোনো উপায় গ্ৰহণ কৰা উচিত
D. পাপ আৰু অতিরিক্ত বিষয়াসক্তি ত্যাগ কৰি সৎ জীৱন যাপন কৰা উচিত
উত্তৰঃ D. পাপ আৰু অতিরিক্ত বিষয়াসক্তি ত্যাগ কৰি সৎ জীৱন যাপন কৰা উচিত
ক্ৰিয়া কলাপ
১। চমু উত্তৰ দিয়া।
(ক) ভট্টদেৱৰ সম্পূর্ণ নাম কি?
উত্তৰঃ ভট্টদেৱৰ সম্পূৰ্ণ নাম বৈকুণ্ঠ নাথ ভাগৱত ভট্টাচাৰ্য।
(খ) কপিল মুনি কোন?
উত্তৰঃ কপিল মুনি হৈছে যদ্যপি পুত্ৰ।
(গ) বিষয়ী শব্দৰ অর্থ কি?
উত্তৰঃ বিষয়ী শব্দৰ অৰ্থ বিষয়াসক্ত।
(ঘ) ভট্টদেৱৰ মাক আৰু দেউতাকৰ নাম কি আছিল?
উত্তৰঃ ভট্টদেৱৰ মাকৰ নাম তৰা দেৱী আৰু দেউতাক নাম ভাৰতী।
(ঙ) ভট্টদেৱে কোনজন গুৰুৰ ওচৰত শৰণ লৈছিল?
উত্তৰঃ ভট্টদেৱে দামোদৰ দেৱৰ ওচৰত শৰণ লৈছিল।
(চ) “বিষয়ীৰ অধােগতি” পাঠটি ক’ৰ পৰা লােৱা হৈছে?
উত্তৰঃ “বিষয়ীৰ অধােগতি” পাঠটি (কথা ভাগৱতৰ পৰা) লােৱা হৈছে।
(ছ) বনাগ্নিৰাে তাপ লাগে মানে কি?
উত্তৰঃ বনাগ্নিৰো তাপ লাগে মানে বন পোৰা জুই তাপ লাগে।
(জ) অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ জনক কোন?
উত্তৰঃ অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ জনক ভট্টদেৱ।
২। ভট্টদেরে গদ্যত কি কি পুথি লিখিছিল?
উত্তৰঃ ভট্টদেৱে গদ্যত ভাগৱত, পুৰাণ, গীতা আৰু ভক্তি ৰত্নাৱলী।
৩। বিষয়ী কোন? তেওঁলােকক বিষয়ী বােলাৰ কাৰণ কি?
উত্তৰঃ সংসাৰ সুখত আসক্ত লােক সকলক বিষয়ী বােলা হয় । তেওঁলােকক বিষয়ী বােলাৰ কাৰণ হৈছে— তেওঁলােকে সৎ সংগ নলয় , হৰিক উপাসনা নকৰে । মিছা দেহটোক সঁচা জ্ঞান কৰি সংসাৰ সুখত মত্ত হৈ থাকে ।
৪। বিষয়ী সকলৰ নৰক যন্ত্রণাৰ এটি বর্ণনা দিয়া।
উত্তৰঃ বিষয়ী সকলক নৰকলৈ নিওতে পথত কুকুৰে কামোৰে,তপ্ত বলুকাত যাই,ওপৰত আদিতো তাপ কৰে, বনাগ্নিৰো তাপ লাগে, পিঠিত চাবুকে কোবাৱ, খেড়ে মেঢ়াই অগ্নি দেই, আপুনাৰ মাংস কাটি খুৱাৱ,সৰ্পে কামোৰে,বিছায়ে দাংকে, পানীত ডুবাই আদি যন্ত্ৰণা দিয়ে।
৫। “বিৰক্ত নহে-সংসাৰৰ প্ৰতি”–তাৎপর্য লিখা।
উত্তৰঃ বিষয়ী লোকসকল সংসাৰ সুখত আসক্ত। পুত্ৰ – ভাৰ্যাকলৈ তেনে লোকসকলে সুখৰ অনুভৱ কৰে আৰু পুত্ৰ-ভাৰ্যাৰ ভৰণ পোষণকলৈ দেহ নষ্ট কৰে। বৃদ্ধ কালত পুত্ৰ-ভাৰ্যাক পুহিব নোৱাৰা হ’লে সেই পুত্ৰ-ভাৰ্যাই তেওঁলোকক অনাদৰ কৰে তথাপি। তেওঁলোক বিৰক্ত নহয় তেওঁলোক মায়াত বন্দী হৈ থাকে। তেওঁলোকে যে মিছাঁ দেহ এটা লৈ আছে তেওঁলোকে অনুভৱ নকৰে। তেওঁলোকে ভাৱে যে দেহৰ সুখেই সকলো বুলি ভাৱে । তেওঁলোকে অনুভৱ নকৰে যে গোটেই সংসাৰ খন মায়াৰে আবৰা । তেওঁলোক সুখৰ আশাতে জীয়াই থাকিব বিচাৰে আৰু দুখ কষ্ট পালেও এই সংসাৰ প্ৰতি বিৰক্ত হব নোখোজে ।
৬। কোনে কাৰ আগত বিষয়ীৰ জীৱিত কালৰ দুখ-যন্ত্রণাৰ কথা বর্ণনা কৰিছিল?
উত্তৰঃ কপিলে, মাতৃ আগত বৰ্ণনা কৰিছিল।
৭। ভট্টদেৱৰ সাহিত্য কৃতিৰ বিষয়ে লিখা।
উত্তৰঃ ভট্টদেৱ হৈছে অসমীয়া সাহিত্য গদ্য জনক। তেওঁ কথাত বা গদ্যত ভাগৱত, পুৰাণ, গীতা আৰু ভক্তি ৰত্নাৱলী ৰচনা কৰে। অসমীয়া ভাষাত শৰণ-মালিকা, গুৰু বংশাৱলী, প্ৰসংগমালা আৰু সংস্কৃত ভাষাত ভক্তিবিবেক আৰু ভক্তিসাৰ ৰচনা কৰে।
৮ | তাৎপর্য ব্যাখ্যা কৰা—
“পাপার্জিত ধন সবে খাই,
কর্তা মাত্র নৰক যায়।”
উত্তৰঃ এজন লোকে পাপ কৰি ধন আনে। সকলোৱে সেই ধন খায়। কিন্তু পাছত পাপ কৰি ধন অনা জনে নৰকত যায় বুলি কৈছে।
৯। বৃদ্ধ কালত পিতৃ-মাতৃৰ প্রতি আমি কেনেধৰণৰ কর্তব্য পালন কৰিব লাগে?
উত্তৰঃ
ভাষা বিচাৰ
১। পাঠটিত থকা যুৰীয়া শব্দবােৰ বাচি উলিওৱা।
উত্তৰঃ
২। তলত দিয়া শব্দবােৰৰ সমার্থক শব্দ লিখা―
ভাৰ্য্যা– পত্নী।
গৃহ– ঘৰ।
বলুকা-বালিচৰ।
অন্ন– আহাৰ।
সংহৰ–
কুৎচিত-বেয়া দেখা।
আদিত্য-দেৱতা।
অগ্নি-জুই।
মনুষ্য– মানুহ।
৩। আধুনিক অসমীয়ালৈ ৰূপান্তৰ কৰা—
পাপার্জিত ধন সৱে খাই, কর্তা মাত্র নৰক যাই। এমনে পাপ অনুসাৰে নৰক-ভােগ কৰি মনুষ্যৰ অধত আউঠ কোটি যােনি অনুক্রমে ফুৰি নানা দুখ পায়া পুনু মনুষ্য হয়।
উত্তৰঃ
এই Post টো Update কৰাত সহায় কৰিব বিচাৰে নেকি?
ইয়াত কিবা ভুল, অসম্পূৰ্ণ তথ্য বা নতুন তথ্য থাকিলে আপুনি এটা উন্নত version প্ৰস্তুত কৰিব পাৰে। Live Post তৎক্ষণাৎ সলনি নহ'ব।
Update This Post