অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি
১। অতি চমু উত্তৰ লিখাঃ
(ক) ত্ৰয়োদশ শতিকাত অসমলৈ অহা বহিৰাগত গোষ্ঠী কোনটো?
উত্তৰঃ ত্ৰয়োদশ শতিকাত অসমলৈ অহা বহিৰাগত গোষ্ঠীটো হ’ল মংগোলীয় গোষ্ঠী (আহোমসকল)।
(খ) প্ৰাচীন কালৰে পৰা অসম দেশ কিহৰ বাবে প্ৰসিদ্ধ আছিল?
উত্তৰঃ প্ৰাচীন কালৰে পৰা অসম দেশ যাদু-মন্ত্ৰ আৰু ঐন্দ্ৰজালিক বিদ্যাৰ বাবে প্ৰসিদ্ধ আছিল।
(গ) কিহে অসমীয়া জাতিক অধিক কট্কটীয়া কৰিলে?
উত্তৰঃ ভাষিক সংমিশ্ৰণে অসমীয়া জাতিক অধিক কট্কটীয়া কৰি তুলিলে।
(ঘ) সকলোকে বান্ধি থোৱা এনাজৰীডাল কি আছিল?
উত্তৰঃ অসমৰ বিভিন্ন জাতি-জনগোষ্ঠীক একতাৰ ডোলৰে বান্ধি থোৱা এনাজৰীডাল আছিল অসমীয়া ভাষা।
(ঙ) অসমৰ মংগোলীয় গোষ্ঠীৰ লোক কোনবিলাক?
উত্তৰঃ অসমৰ মংগোলীয় গোষ্ঠীৰ লোক হৈছে আহোমসকল।
২। চমু উত্তৰ লিখাঃ
(ক) অসমীয়া জনগোষ্ঠীৰ ধাৰক বুলিলে কোনসকলক বুজায়?
উত্তৰঃ অসমীয়া জনগোষ্ঠীৰ ধাৰক বুলিলে ঘাইকৈ কছাৰী, চুটিয়া, কোচ, মেচ, ডিমাচা, দেউৰী, মিচিং, বড়ো, তিৱা, কাৰ্বি আদি অনাৰ্য জনজাতিবোৰক বুজায়।
(খ) কিমান চনৰ পৰা কিমান চনলৈ অসমৰ বিদ্যালয়ত বঙলা ভাষা চলিছিল?
উত্তৰঃ ১৮৩৬ চনৰ পৰা ১৮৭৩ চনলৈকে অসমৰ বিদ্যালয়ত বঙলা ভাষা চলিছিল।
(গ) চাহ-উদ্যোগৰ কৰ্মীসকল কোন? তেওঁলোক ক’ৰ ক’ৰ পৰা অসমলৈ আহিছিল?
উত্তৰঃ চাহ-উদ্যোগৰ কৰ্মীসকল হৈছে চাঁওতাল, কুৰ্মি, মোছহৰ, মুণ্ডা, তেলেঙা, হো, ভূমিজ, ওৰাং, তাঁতী, লোহাৰ আদি। তেওঁলোক ঘাইকৈ বিহাৰ, উৰিষ্যা, মধ্য প্ৰদেশ আৰু উত্তৰ প্ৰদেশৰ পৰা অসমলৈ আহিছিল।
(ঘ) পাঠটিত থকা খাদ্য-বস্তুৰ এখন তালিকা প্ৰস্তুত কৰা।
উত্তৰঃ পাঠটোত উল্লিখিত বিভিন্ন সংস্কৃতিৰ পৰা অহা খাদ্য-বস্তুসমূহ হ’ল— পৰাথা, পোলাও, কোৰ্মা-কোপ্তা, কে’ক-বিস্কুট, ৰুটি, ৰসগোল্লা, লাল-মোহন, চিঙ্গাৰা, লুচি-পুৰী, ড’চা, চাম্বাৰ আৰু ইড্লি।
৩। অসমৰ পুৰণি সাহিত্যৰ সমলবোৰ কি কি?
উত্তৰঃ অসমৰ পুৰণি সাহিত্যৰ সমলবোৰক দুভাগত ভগাব পাৰি:
অলিখিত সমল: গৰখীয়া নাম, নিচুকনি গীত, নাও খেলোৱা গীত, বাৰমাহী গীত, আইনাম, বিয়ানাম, বনগীত, বিহুগীত আৰু দেহ বিচাৰৰ গীত।
লিখিত/অৰ্ধ-লিখিত সমল: মন্ত্ৰ-সাহিত্য আৰু ডাকৰ বচন।
৪। “অসমৰ বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনিতে অসমীয়া সংস্কৃতিৰ বৈশিষ্ট্য ৰক্ষা পৰিছে।”— উক্তিটোৰ তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ সমগ্ৰ অসম ৰাজ্যখনেই বিভিন্ন জাতি, উপজাতি আৰু জনজাতিৰ এক বৰ্ণাঢ্য সমষ্টি। অসমীয়া সংস্কৃতি কোনো এটা নিৰ্দিষ্ট গোষ্ঠীৰ একক অৱদান নহয়; বৰঞ্চ ই বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মিলনৰ ফল। প্ৰাচীন কালৰ পৰাই ইয়াত কছাৰী, চুটিয়া, কোচ, বড়ো আদি অনাৰ্য লোকসকলে বাস কৰি আহিছে। ত্ৰয়োদশ শতিকাত মংগোলীয় আহোমসকলৰ আগমন ঘটে আৰু তেওঁলোকে থলুৱা হিন্দু ধৰ্ম আৰু সংস্কৃতি আঁকোৱালি লৈ এক নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰে। একেদৰে মুছলমান সকল আৰু ঊনবিংশ শতিকাত অহা চাহ জনগোষ্ঠীৰ লোকেও নিজৰ পূৰ্বৰ ঠাইৰ সৈতে সম্পৰ্ক ত্যাগ কৰি অসমীয়া ভাষা-সংস্কৃতিক নিজৰ কৰি লয়। এনেদৰে বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ ৰীতি-নীতি আৰু সংস্কৃতিৰ মিলনৰ ফলতেই অসমীয়া সংস্কৃতি বাৰেবৰণীয়া আৰু শক্তিশালী হৈ পৰিছে।
৫। “বিশেষ এটা ঔদ্যোগিক আবেষ্টনীৰ মাজত বসবাস কৰিবলৈ লোৱা কাৰণেও থলুৱা সংস্কৃতিৰ পৰা আঁতৰিও পৰিল।”— কথাষাৰৰ মৰ্ম বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ ইয়াত “ঔদ্যোগিক আবেষ্টনী” বুলিলে বৃটিছৰ দিনত আৰম্ভ হোৱা চাহ উদ্যোগৰ কথা কোৱা হৈছে। এই উদ্যোগত কাম কৰিবলৈ বিহাৰ, উৰিষ্যা আদিৰ পৰা অহা চাঁওতাল, মুণ্ডা, ওৰাং আদি জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলক চাহ বাগিচাৰ এক আৱদ্ধ পৰিৱেশৰ ভিতৰত ৰখা হৈছিল। বাহিৰৰ জগতৰ সৈতে তেওঁলোকৰ যোগাযোগ কম হোৱাৰ বাবে আৰু শিক্ষাৰ পোহৰৰ পৰা বঞ্চিত হোৱাৰ বাবে তেওঁলোকে থলুৱা অসমীয়া সংস্কৃতিৰ লগত সম্পূৰ্ণৰূপে মিলি যাবলৈ বহু সময় লাগিছিল। যদিও তেওঁলোকে অসমীয়া মাত-কথা গ্ৰহণ কৰিছিল, বাগিচাৰ আৱদ্ধ জীৱনৰ বাবে তেওঁলোকৰ সংস্কৃতি বহু কাল ধৰি থলুৱা মূল সংস্কৃতিৰ পৰা কিছু পৃথক হৈ ৰৈছিল।
৬। “এটা সংমিশ্ৰিত-সংস্কৃতিসম্পন্ন জাতি, ইয়াক নুই কৰাৰ কোনো যুক্তি-তৰ্কৰ অৱকাশ নাই।”— কথাষাৰ আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ লিখকৰ মতে অসমীয়া জাতিটো কোনো এটা নিৰ্দিষ্ট জনগোষ্ঠীক লৈ নহয়, বৰঞ্চ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ সংমিশ্ৰণত গঢ়ি উঠিছে। প্ৰাচীন কালৰে পৰা অহা প্ৰত্যেকটো গোষ্ঠীয়েই আন্তৰিকতাৰে অসমীয়া ভাষা আৰু সংস্কৃতিক আঁকোৱালি লৈছে। ভাষিক সংমিশ্ৰণে এই সম্পৰ্ক অধিক দৃঢ় কৰিছে। ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ আহোমসকল হওক বা মুছলমান সকল, তেওঁলোকে নিজৰ স্বকীয়তা ৰক্ষা কৰাৰ লগতে অসমীয়া সংস্কৃতিত বিলীন হৈ গৈছে। যুগ যুগ ধৰি চলা এই আদান-প্ৰদান আৰু সমন্বয়ৰ মাজেৰেই অসমীয়া সংস্কৃতি বৰ্তমানৰ ৰূপ পাইছে। সেয়েহে ইয়াক এক সংমিশ্ৰিত সংস্কৃতি বুলি ক’লে কোনো ভুল নহয়।
৭। “লগে লগে সংস্কৃতিৰ ৰূপান্তৰ ঘটিল।”— কিদৰে সংস্কৃতিৰ ৰূপান্তৰ ঘটিছিল?
উত্তৰঃ অসমলৈ বিভিন্ন সময়ত অহা ভিন ভিন জনগোষ্ঠীৰ মিলনৰ ফলত সংস্কৃতিৰ স্বতঃস্ফূৰ্ত ৰূপান্তৰ ঘটিছিল। যেতিয়া এটা জনগোষ্ঠীৰ ৰীতি-নীতি, আচাৰ-ব্যৱহাৰ আন এটাই গ্ৰহণ কৰিবলৈ লয়, তেতিয়াই সংস্কৃতিয়ে নতুন ৰূপ লয়। সাজ-পাৰ, আ-অলংকাৰ, ব্যৱহাৰ্য বাচন-বৰ্তন আৰু ৰন্ধন প্ৰকৰণ— সকলোতে আধুনিকতা আৰু বৈচিত্ৰ্যৰ প্ৰৱেশ ঘটিল। এই পৰিৱৰ্তন কোনেও কাৰো ওপৰত জোৰকৈ জাপি দিয়া নাছিল; বৰঞ্চ উদাৰ মনেৰে এৰা-ধৰা কৰাৰ বাবেহে এই ৰূপান্তৰ সম্ভৱ হৈছিল।
৮। তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰাঃ
(ক) দেখা যায় সকলোকে বান্ধি থোৱা এনাজৰীডাল আছিল অসমীয়া ভাষা।
উত্তৰঃ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ বাসস্থান অসমত ঐক্যৰ সেতু গঢ়ি তুলিছে অসমীয়া ভাষাই। যদিও ইয়াত বাস কৰা বিভিন্ন জাতিৰ নিজা উপভাষা বা ধৰ্মীয় ভাষা (যেনে- সংস্কৃত, আৰবী-ফাৰ্চী) আছিল, তথাপিও সমাজত যোগাযোগৰ বাবে প্ৰত্যেকেই অসমীয়া ভাষাক উমৈহতীয়া মাধ্যম হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল। এই ভাষাই সকলোৰে মাজত মিলনৰ এনাজৰী হিচাপে কাম কৰিছে।
(খ) এই গোটেইবোৰ হ’ল স্বতঃপ্ৰণোদিতভাৱে হোৱা প্ৰক্ৰিয়া।
উত্তৰঃ অসমীয়া সংস্কৃতিৰ সংমিশ্ৰণ কোনো বলপূৰ্বক আইনৰ দ্বাৰা হোৱা নাছিল। মানুহে নিজৰ ইচ্ছাৰে আনৰ ভাল লগা ৰীতি-নীতি, সাজ-সজ্জা আৰু উৎসৱসমূহ আঁকোৱালি লৈছিল। জাতি-কুলৰ প্ৰাচীৰ ভাঙি বিয়া-সবাহ বা মৰা-সকাম আদিত সকলোৱে একেলগে অংশগ্ৰহণ কৰা এই ব্যৱস্থাটো আছিল সম্পূৰ্ণ স্বতঃপ্ৰণোদিত।
(গ) এইয়া আছিল দিয়া-লোৱা আৰু এৰা-ধৰাৰ ব্যৱস্থা।
উত্তৰঃ এটা সংমিশ্ৰিত সংস্কৃতি গঢ়িবলৈ হ’লে প্ৰত্যেক সম্প্ৰদায়ে কিছু ত্যাগ কৰিব লাগে আৰু কিছু নতুন গুণ গ্ৰহণ কৰিব লাগে। অসমীয়া সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰতো সেয়াই ঘটিছিল। বাহিৰৰ পৰা অহা লোকসকলে নিজৰ পুৰণি কিছুমান ৰীতি এৰি থলুৱা সংস্কৃতি গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু নিজৰ পৰা কিছু নতুন সমল (যেনে- খাদ্য, শব্দ আদি) অসমীয়া সংস্কৃতিত যোগ দিছিল। এই উদাৰ আদান-প্ৰদানৰ বাবেই অসমীয়া সংস্কৃতি চহকী হৈ পৰিছে।