ভ্ৰষ্টলগ্ন

গল্পকাৰৰ চমু পৰিচয়

নিৰুপমা বৰগোহাঞি অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী বিশিষ্ট গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক, সাংবাদিক আৰু সমাজসচেতন লেখিকা। তেওঁৰ ৰচনাত বিশেষকৈ নাৰীৰ জীৱন, সামাজিক বৈষম্য, মানসিক সংঘাত, নিপীড়িত মানুহৰ দুখ-কষ্ট আৰু মধ্যবিত্ত সমাজৰ বাস্তৱ ছবি শক্তিশালীভাৱে প্ৰকাশ পাইছে।

তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত ‘সেই নদী নিৰৱধি’, ‘এজন বুঢ়া মানুহ’, ‘দিনৰ পিছত দিন’, ‘হৃদয় এটা নিৰ্জন দ্বীপ’, ‘অভিযাত্ৰী’ আদি উল্লেখযোগ্য। ‘অভিযাত্ৰী’ উপন্যাসৰ বাবে তেওঁ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে।

‘ভ্ৰষ্টলগ্ন’ গল্পত লেখিকাই এগৰাকী গৃহিণীৰ দীৰ্ঘদিনীয়া দমন, আত্মবিস্মৃতি, মুক্তিৰ বাসনা আৰু দেৰিতে পোৱা স্বাধীনতাৰ মানসিক সংকট সূক্ষ্মভাৱে প্ৰকাশ কৰিছে।

---

পাঠ্যপুথিৰ মূল প্ৰশ্নোত্তৰ

১। “অন্তৰৰ অতি গুপুত কোণত সেইবোৰ কি কথা লুকাই আছে?” — মঞ্জুলাৰ অন্তৰত কি কথা লুকাই আছিল, বহলাই আলোচনা কৰা।

উত্তৰঃ ‘ভ্ৰষ্টলগ্ন’ গল্পৰ নায়িকা মঞ্জুলা কুৰি বছৰৰো অধিক সময় এখন ভৰা সংসাৰৰ দায়িত্ব বহন কৰি আহিছে। বি.এ. পঢ়ি থকা সময়তেই তেওঁৰ ত্ৰিদিবৰ সৈতে বিয়া হৈছিল। পঢ়াশুনা শেষ কৰা, কিতাপ পঢ়া, চিলাই কৰা, চিনেমা চোৱা, স্বামীৰ সৈতে ফুৰিবলৈ যোৱা—এনে বহু সাধাৰণ ইচ্ছা তেওঁৰ আছিল। কিন্তু বিয়াৰ পাছত সেই ইচ্ছাবোৰ ক্ৰমে সংসাৰৰ দায়িত্বৰ তলত হেঁচা খাই যায়।

শাহু-শহুৰ, স্বামী, নিজৰ চাৰিটা সন্তান, বিধৱা ননদ আৰু ননদৰ সন্তানসকলসহ ভৰা ঘৰখনৰ ৰন্ধা-বঢ়া, আলহী-অতিথি আৰু দৈনন্দিন কামৰ দায়িত্ব মঞ্জুলাৰ ওপৰতেই আছিল। ঘৰখনৰ পুৰণি নিয়ম-নীতি আৰু বিশেষকৈ শাহুৱেকৰ কঠোৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে তেওঁ নিজৰ ইচ্ছামতে জীৱন কটাব পৰা নাছিল।

স্বামী ত্ৰিদিব ভদ্ৰ আৰু সৎ মানুহ হ’লেও পিতৃ-মাতৃৰ প্ৰতি অতি বাধ্য আৰু নিজৰ অধ্যয়ন-অধ্যাপনাত ব্যস্ত আছিল। পত্নীৰ অন্তৰৰ অভাৱ-অভিযোগ বুজিবলৈ তেওঁ বিশেষ চেষ্টা কৰা নাছিল। ফলত মঞ্জুলাৰ অসন্তোষ, অপূৰ্ণতা আৰু মুক্তিৰ বাসনা মনে মনে জমা হৈ আছিল।

শাহুৱেকৰ মৃত্যু হোৱাত মঞ্জুলা দুখ পাইছিল, কিন্তু সেই দুখৰ গভীৰতাত এক অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰা স্বস্তিও অনুভৱ কৰিছিল। তেওঁ যেন ভাবিছিল—এতিয়াৰে পৰা নিজৰ ইচ্ছামতে অলপ সময় কটাব পাৰিব, পাকঘৰৰ অন্তহীন দায়িত্বৰ পৰা ওলাই আহিব পাৰিব।

এই নিজস্ব জীৱনৰ আকাংক্ষা, অপূৰ্ণ শিক্ষা, হেৰাই যোৱা যৌৱন, পুৰণি সংসাৰ-ব্যৱস্থাৰ প্ৰতি ক্ষোভ আৰু মুক্তিৰ গোপন বাসনায়েই মঞ্জুলাৰ অন্তৰৰ অতি গুপুত কোণত লুকাই আছিল।

---

২। “নাই বাইদেউ, এনেকৈ পাকঘৰতে জীৱনটো শেষ কৰি নিদিবি—এটা ৰান্ধনি-চান্ধনি ৰাখ।” — কথাষাৰ কোনে, কি প্ৰসংগত কৈছিল?

উত্তৰঃ কথাষাৰ মঞ্জুলাৰ ভনীয়েক মৃদুলাই মঞ্জুলাক কৈছিল।

মৃদুলাই বায়েকৰ ঘৰলৈ আহি কেইদিনমান থাকোঁতে দেখিছিল যে ঘৰখন ধনী আৰু স্বচ্ছল হ’লেও মঞ্জুলাৰ জীৱনটো একেবাৰে পাকঘৰকেন্দ্ৰিক। ঘৰখনত বহু মানুহ, আলহী-অতিথি আৰু নানান দায়িত্ব থাকিবলৈ মঞ্জুলাই দিনটোৰ অধিকাংশ সময় ৰন্ধা-বঢ়া আৰু সংসাৰৰ কামতেই কটাবলগীয়া হৈছিল।

মৃদুলাৰ নিজৰ সংসাৰ আৰ্থিকভাৱে মঞ্জুলাৰ ঘৰখনৰ দৰে সমৃদ্ধ নাছিল। তথাপি তেওঁ স্বামীৰ সৈতে ফুৰা-চকা, চিনেমা চোৱা আৰু অলপ স্বাধীনভাৱে জীৱন উপভোগ কৰিব পাৰিছিল।

বায়েকৰ কুৰিটা বছৰ কেৱল ৰন্ধা-বঢ়া আৰু আনৰ সেৱাত পাৰ হৈ যোৱা দেখি মৃদুলাৰ দুখ লাগিছিল। সেইবাবেই তেওঁ মঞ্জুলাক ৰান্ধনি এজন ৰাখি পাকঘৰৰ বন্ধনৰ পৰা অলপ মুক্ত হৈ নিজৰ বাবেও সময় উলিয়াবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল।

---

৩। “মুক্তি—আঃ কি মধুৰ!” — মঞ্জুলাই কি ধৰণৰ মুক্তি বিচাৰিছিল? সেই মুক্তি তেওঁ পালেনে? বুজাই লিখা।

উত্তৰঃ মঞ্জুলাই বিচৰা মুক্তি কোনো সামাজিক দায়িত্বৰ পৰা সম্পূৰ্ণ পলায়ন নহয়; তেওঁ বিচাৰিছিল নিজৰ বাবে অলপ সময়, নিজৰ ইচ্ছামতে জীৱন কটোৱাৰ অধিকাৰ আৰু একঘেয়ে গৃহস্থালীৰ বন্ধনৰ পৰা সামান্য স্বাধীনতা।

বিয়াৰ পাছৰ কুৰিটা বছৰ তেওঁ প্ৰায় সম্পূৰ্ণ সময় পাকঘৰ, ৰন্ধা-বঢ়া, সন্তান, আলহী-অতিথি আৰু বৃহৎ সংসাৰৰ দায়িত্বত কটাইছিল। পঢ়াশুনা শেষ কৰা, কিতাপ পঢ়া, চিলাই কৰা, চিনেমা চোৱা বা স্বামীৰ সৈতে ফুৰিবলৈ যোৱাৰ ইচ্ছাবোৰ পূৰণ নহ’ল।

শাহুৱেকৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁ যেন এই বন্ধনৰ পৰা মুক্তি পোৱা বুলি অনুভৱ কৰিলে। ৰান্ধনি বা ঠাকুৰ ৰখাৰ পাছত পাকঘৰৰ কামৰ পৰাও তেওঁ বহুখিনি আজৰি হ’ল। কিন্তু বহুদিন ধৰি অপেক্ষা কৰা মুক্তি লাভ কৰাৰ পাছতো তেওঁ সেই আনন্দ উপভোগ কৰিব নোৱাৰিলে।

কিতাপ পঢ়িবলৈ বহিলে মন নবহে, চিলাই কৰিবলৈ গ’লে আগৰ দক্ষতা নাথাকে, চিনেমা চাবলৈ গৈও আনন্দ নাপায়। আনকি ৰান্ধনিৰ ৰন্ধা খাদ্যও তেওঁৰ নিজৰ ৰন্ধাৰ দৰে ভাল নালাগে।

তেতিয়াহে মঞ্জুলাই উপলব্ধি কৰে যে কুৰি বছৰ আগৰ যি গাভৰু মনটোৱে স্বাধীনতা বিচাৰিছিল, সেই মনটো এতিয়া আগৰ দৰে নাই। সময়ৰ লগে লগে তেওঁৰ অভ্যাস, ৰুচি আৰু জীৱনধাৰা সলনি হৈছে।

সেয়ে ক’ব পাৰি, বাহ্যিকভাৱে মঞ্জুলাই মুক্তি পাইছিল, কিন্তু সেই মুক্তিৰ প্ৰকৃত আনন্দ উপভোগ কৰিব নোৱাৰিলে। দেৰিতে অহা মুক্তি তেওঁৰ বাবে আধৰুৱা আৰু বিস্বাদ হৈ পৰিল। ইয়াতেই ‘ভ্ৰষ্টলগ্ন’ নামটোৰ তাৎপৰ্য নিহিত।

---

৪। “মাহীয়েকৰ দৰে স্পষ্ট বক্তা হৈছে ভাগিনীয়েকজনী”—ইয়াত মাহীয়েক আৰু ভাগিনীয়েক কোন?

উত্তৰঃ ইয়াত মাহীয়েক হৈছে মঞ্জুলাৰ ভনীয়েক মৃদুলা আৰু ভাগিনীয়েক হৈছে মঞ্জুলাৰ জীয়েক মন্দিৰা।

---

৫। ঠাকুৰে ৰন্ধা-বঢ়া কৰিবলৈ লোৱাৰ পিছত মঞ্জুলাৰ কেনেধৰণৰ সুবিধা আৰু অসুবিধা হৈছিল? বুজাই লিখা।

উত্তৰঃ ঠাকুৰ ৰখাৰ পাছত মঞ্জুলাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ সুবিধা হৈছিল যে তেওঁ বহু বছৰৰ পাছত পাকঘৰৰ দৈনিক বন্ধনৰ পৰা কিছু মুক্তি লাভ কৰিছিল। আগতে দিনটোৰ অধিকাংশ সময় ৰন্ধা-বঢ়াত কটাবলগীয়া হৈছিল; এতিয়া নিজৰ ইচ্ছামতে কিতাপ পঢ়া, চিলাই কৰা, চিনেমা চোৱা বা অলপ আজৰি হৈ থকাৰ সময় পালে।

কিন্তু ইয়াৰ লগে লগে কিছুমান অসুবিধাও দেখা দিলে। ঠাকুৰে মঞ্জুলাৰ দৰে সুস্বাদু আৰু ঘৰৰ মানুহৰ ৰুচিমতে ৰান্ধিব নোৱাৰিছিল। আঞ্জাত জ্বলা বেছি হোৱা বা খাদ্যৰ জুতি ঠিক নোহোৱাৰ বাবে ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে আপত্তি কৰিছিল। মঞ্জুলাৰ নিজৰো সেই ৰন্ধা ভাল নালাগিছিল।

ঠাকুৰক বাৰে বাৰে কথা বুজাই দিবলগীয়া হোৱাত মঞ্জুলাৰ মানসিক অশান্তিও বৃদ্ধি পাইছিল। ফলত তেওঁ অনুভৱ কৰিলে—ৰান্ধনি নাৰাখিলে দেহে কষ্ট পায়, ৰাখিলেও মনে শান্তি নাপায়।

---

৬। “তুমি কিয় ইমান বাধ্য হৈ চলিব লাগে?” — কথাষাৰ কোনে, কি প্ৰসংগত কৈছিল?

উত্তৰঃ কথাষাৰ মঞ্জুলাই নিজৰ স্বামী ত্ৰিদিবক কৈছিল।

ত্ৰিদিব অতি সৎ, ভদ্ৰ আৰু পিতৃ-মাতৃৰ বাধ্য সন্তান আছিল। কিন্তু সেই বাধ্যতা ইমানেই অধিক আছিল যে বিয়াৰ পাছতো তেওঁ নিজৰ পত্নীৰ সুখ-অসুখৰ বিষয়ে স্বাধীন সিদ্ধান্ত ল’ব পৰা নাছিল।

মঞ্জুলাই স্বামীৰ সৈতে অলপ ফুৰিবলৈ যোৱা, চিনেমা চোৱা বা নিজৰ জীৱনটো অলপ স্বাধীনভাৱে কটাব বিচাৰিছিল। কিন্তু ত্ৰিদিবে পিতৃ-মাতৃৰ মতৰ বিৰুদ্ধে গৈ কোনো কাম কৰিবলৈ সাহস নকৰিছিল। এই অতিমাত্ৰা বাধ্যতাৰ ফলত মঞ্জুলাৰ জীৱন ক্ৰমে পাকঘৰ আৰু সংসাৰৰ দায়িত্বৰ মাজতে আবদ্ধ হৈ পৰিছিল।

স্বামীৰ এই নিষ্ক্ৰিয়তা আৰু সিদ্ধান্তহীনতাত দুখ পাই মঞ্জুলাই এই কথাষাৰ কৈছিল।

---

অতিৰিক্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্নোত্তৰ

৭। ‘ভ্ৰষ্টলগ্ন’ গল্পটোৰ মূলভাব লিখা।

উত্তৰঃ ‘ভ্ৰষ্টলগ্ন’ গল্পটোৰ মূলভাব হৈছে এগৰাকী নাৰীৰ অপূৰ্ণ জীৱন, দমিত ইচ্ছা, গৃহস্থালীৰ বন্ধন আৰু দেৰিতে লাভ কৰা স্বাধীনতাৰ ব্যৰ্থতা।

মঞ্জুলাই যৌৱনত পঢ়াশুনা, সৃষ্টিশীল কাম আৰু স্বাধীন জীৱনৰ সপোন দেখিছিল। কিন্তু বিয়াৰ পাছত বৃহৎ সংসাৰৰ দায়িত্বই সেই সপোনবোৰ ধ্বংস কৰে। বহু বছৰৰ পাছত বাধা আঁতৰিলেও তেওঁ আগৰ সেই জীৱনলৈ ঘূৰি যাব নোৱাৰে।

গল্পটোৱে দেখুৱাইছে যে জীৱনৰ আনন্দ আৰু স্বাধীনতাৰো এটা সঠিক সময় আছে। সেই সময় পাৰ হৈ গ’লে দেৰিতে লাভ কৰা সুযোগে আগৰ আনন্দ ঘূৰাই আনিব নোৱাৰে।

---

৮। ‘ভ্ৰষ্টলগ্ন’ নামটোৰ তাৎপৰ্য কি?

উত্তৰঃ ‘লগ্ন’ মানে উপযুক্ত সময় বা শুভ মুহূৰ্ত আৰু ‘ভ্ৰষ্ট’ মানে হেৰাই যোৱা বা বিফল হোৱা। মঞ্জুলাই যি সময়ত পঢ়া, ঘূৰা-ফুৰা, কিতাপ পঢ়া, চিলাই কৰা আৰু নিজৰ জীৱন উপভোগ কৰিব বিচাৰিছিল, সেই সময়ত সুযোগ নাপালে।

বহু বছৰৰ পাছত সুযোগ আহিলেও তেতিয়ালৈ তেওঁৰ বয়স, অভ্যাস আৰু মানসিকতা সলনি হৈ গৈছিল। সেয়ে বহু আকাংক্ষিত স্বাধীনতা পোৱাৰ পাছতো তেওঁ তাৰ আনন্দ ল’ব নোৱাৰিলে।

এই উপযুক্ত সময় হেৰাই যোৱাৰ বেদনাৰ বাবেই গল্পটোৰ নাম ‘ভ্ৰষ্টলগ্ন’ অতি তাৎপৰ্যপূৰ্ণ।

---

৯। মঞ্জুলাৰ চৰিত্ৰৰ চমু আলোচনা কৰা।

উত্তৰঃ মঞ্জুলা দায়িত্বশীলা, সহনশীলা, কৰ্তব্যপৰায়ণা আৰু সংবেদনশীল নাৰী। নিজৰ ইচ্ছা বিসৰ্জন দি কুৰিটা বছৰ তেওঁ বৃহৎ সংসাৰখন সুকলমে চলাইছে।

তেওঁৰ অন্তৰত স্বাধীনতা আৰু নিজস্ব অস্তিত্বৰ বাসনা আছিল যদিও পৰিয়ালৰ শান্তিৰ বাবে সেই ইচ্ছাবোৰ প্ৰকাশ কৰা নাছিল। শাহুৱেকৰ মৃত্যুত দুখৰ লগতে মুক্তিৰ অনুভূতি অহাৰ বাবে তেওঁৰ অন্তৰত পাপবোধো জন্মে।

শেষত মঞ্জুলাৰ উপলব্ধিয়ে দেখুৱায় যে তেওঁ গভীৰ আত্মসচেতন নাৰী। সময়ৰ লগে লগে নিজৰ ভিতৰৰ পৰিৱৰ্তন তেওঁ বুজিবলৈ সক্ষম হয়।

---

১০। ত্ৰিদিবৰ চৰিত্ৰৰ বিষয়ে লিখা।

উত্তৰঃ ত্ৰিদিব এজন শিক্ষিত, সৎ, ভদ্ৰ আৰু শান্ত স্বভাৱৰ ব্যক্তি। কিন্তু তেওঁৰ এটা ডাঙৰ দুৰ্বলতা হৈছে—তেওঁ অত্যধিক বাধ্য আৰু সিদ্ধান্তহীন।

পিতৃ-মাতৃৰ প্ৰতি আনুগত্যৰ বাবে তেওঁ পত্নী মঞ্জুলাৰ মানসিক প্রয়োজন আৰু ব্যক্তিগত ইচ্ছাক যথেষ্ট গুৰুত্ব দিব নোৱাৰে। তেওঁ মঞ্জুলাক ভাল পায় যদিও তেওঁৰ জীৱনৰ একঘেয়েমি আৰু দমিত আকাংক্ষা বুজিবলৈ সক্ষম নহয়।

সেয়ে ত্ৰিদিব খল চৰিত্ৰ নহয়; কিন্তু তেওঁৰ নিষ্ক্ৰিয়তা মঞ্জুলাৰ দুখৰ অন্যতম কাৰণ।

---

১১। মৃদুলাৰ চৰিত্ৰৰ বৈশিষ্ট্য কি?

উত্তৰঃ মৃদুলা স্পষ্টবাদী, বাস্তৱবোধসম্পন্ন আৰু জীৱনমুখী নাৰী। বায়েকৰ তুলনাত তেওঁৰ সংসাৰ সৰু আৰু আৰ্থিকভাৱে কম সমৃদ্ধ হ’লেও তেওঁ জীৱন উপভোগ কৰিবলৈ জানে।

মঞ্জুলাৰ দিন-ৰাতি পাকঘৰত কটোৱা জীৱন দেখি তেওঁ পোনপটীয়াকৈ ৰান্ধনি ৰখাৰ পৰামৰ্শ দিয়ে। মৃদুলাৰ চৰিত্ৰৰ মাজেৰে লেখিকাই স্বাধীনতা আৰু বাস্তৱ জীৱনবোধৰ এক বিকল্প ছবি দেখুৱাইছে।

---

১২। গল্পটোত নাৰীৰ সমস্যাটো কেনেদৰে প্ৰকাশ পাইছে?

উত্তৰঃ গল্পটোত এগৰাকী গৃহিণীৰ অদৃশ্য পৰিশ্ৰম আৰু আত্মত্যাগৰ সমস্যা প্ৰকাশ পাইছে। মঞ্জুলাই কোনো বাহ্যিক অত্যাচাৰৰ সন্মুখীন নহয়, কিন্তু পুৰণি নিয়ম, সংসাৰৰ অসংখ্য দায়িত্ব আৰু নিজৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰা পৰিৱেশে তেওঁৰ ব্যক্তিত্বক বন্দী কৰি ৰাখিছে।

এইদৰে গল্পটোৱে দেখুৱাইছে যে আৰ্থিক স্বচ্ছলতা থাকিলেই নাৰী স্বাধীন হয় বুলি ক’ব নোৱাৰি। তেওঁৰ সময়, সিদ্ধান্ত, ইচ্ছা আৰু ব্যক্তিসত্তাৰো স্বীকৃতি প্রয়োজন।

---

অতি চমু প্ৰশ্নোত্তৰ

১৩। ‘ভ্ৰষ্টলগ্ন’ গল্পৰ গল্পকাৰ কোন?

উত্তৰঃ নিৰুপমা বৰগোহাঞি।

১৪। গল্পটোৰ নায়িকা কোন?

উত্তৰঃ মঞ্জুলা।

১৫। মঞ্জুলাৰ স্বামীৰ নাম কি?

উত্তৰঃ ত্ৰিদিব।

১৬। মঞ্জুলাৰ ভনীয়েকৰ নাম কি?

উত্তৰঃ মৃদুলা।

১৭। মঞ্জুলাৰ জীয়েকৰ নাম কি?

উত্তৰঃ মন্দিৰা।

১৮। মঞ্জুলাই বিয়াৰ আগতে কি পঢ়ি আছিল?

উত্তৰঃ বি.এ. পঢ়ি আছিল।

১৯। মঞ্জুলাৰ অপূৰ্ণ ইচ্ছাৰ এটা উল্লেখ কৰা।

উত্তৰঃ বি.এ. সম্পূৰ্ণ কৰা।

২০। মঞ্জুলাই কিমান বছৰ ধৰি সংসাৰৰ কামত আবদ্ধ হৈ আছিল?

উত্তৰঃ প্ৰায় কুৰি বছৰ।

২১। মঞ্জুলাক ৰান্ধনি ৰাখিবলৈ কোনে পৰামৰ্শ দিছিল?

উত্তৰঃ মৃদুলাই।

২২। মঞ্জুলাই কিহৰ পৰা মুক্তি বিচাৰিছিল?

উত্তৰঃ পাকঘৰকেন্দ্ৰিক একঘেয়ে গৃহস্থালী জীৱনৰ পৰা।

২৩। মঞ্জুলাই মুক্তি পোৱাৰ পাছত কিয় আনন্দ নাপালে?

উত্তৰঃ উপযুক্ত সময় পাৰ হৈ যোৱাৰ বাবে তেওঁৰ আগৰ ৰুচি আৰু অভ্যাস সলনি হৈ গৈছিল।

২৪। ত্ৰিদিবৰ পেছা কি?

উত্তৰঃ অধ্যাপক।

২৫। ‘ভ্ৰষ্টলগ্ন’ গল্পত কোন সমস্যাটো মুখ্য?

উত্তৰঃ নাৰীৰ দমিত ব্যক্তিসত্তা আৰু স্বাধীনতাৰ সমস্যা।

---

শব্দাৰ্থ

শব্দ	অৰ্থ
গুপুত	গোপন
গতানুগতিক	একেধৰণে চলি থকা
একঘেয়া	বৈচিত্ৰ্যহীন
বন্দিত্ব	আবদ্ধ অৱস্থা
মুক্তি	বন্ধনৰ পৰা স্বাধীনতা
অপূৰ্ণ	পূৰ্ণ নোহোৱা
অস্থিৰতা	মনৰ অশান্তি
বিস্বাদ	আনন্দহীন, ৰুচিহীন
স্পষ্টবক্তা	পোনপটীয়াকৈ কথা কোৱা লোক
আঢ্যৱন্ত	ধনী, স্বচ্ছল
নৈমিত্তিক	দৈনন্দিন
ককৰ্থনা	কঠোৰ তিৰস্কাৰ
আত্মসত্তা	নিজৰ স্বকীয় ব্যক্তিত্ব
নিঃস্বাৰ্থ	ব্যক্তিগত লাভৰ আশা নথকা

---

বহু বিকল্পধৰ্মী প্ৰশ্ন (MCQ)

১। ‘ভ্ৰষ্টলগ্ন’ গল্পৰ লেখিকা কোন?

(ক) নলিনীবালা দেৱী
(খ) নিৰুপমা বৰগোহাঞি
(গ) ইন্দিৰা গোস্বামী
(ঘ) মামণি ৰয়ছম গোস্বামী

উত্তৰঃ (খ) নিৰুপমা বৰগোহাঞি

২। গল্পটোৰ নায়িকা কোন?

(ক) মৃদুলা
(খ) মঞ্জুলা
(গ) মন্দিৰা
(ঘ) পুতুলী

উত্তৰঃ (খ) মঞ্জুলা

৩। মঞ্জুলাৰ স্বামী কোন?

(ক) ত্ৰিদিব
(খ) বিনয়
(গ) অমল
(ঘ) প্ৰদীপ

উত্তৰঃ (ক) ত্ৰিদিব

৪। মঞ্জুলাই বিয়াৰ আগতে কি পঢ়ি আছিল?

(ক) এম.এ.
(খ) বি.এ.
(গ) বি.এড.
(ঘ) আই.এ.

উত্তৰঃ (খ) বি.এ.

৫। মঞ্জুলাই কিমান বছৰ সংসাৰৰ দায়িত্বত কটাইছিল?

(ক) ১০ বছৰ
(খ) ১৫ বছৰ
(গ) প্ৰায় ২০ বছৰ
(ঘ) ৩০ বছৰ

উত্তৰঃ (গ) প্ৰায় ২০ বছৰ

৬। মঞ্জুলাৰ ভনীয়েকৰ নাম কি?

(ক) মন্দিৰা
(খ) মৃদুলা
(গ) পুতুলী
(ঘ) মালতী

উত্তৰঃ (খ) মৃদুলা

৭। মঞ্জুলাক ৰান্ধনি ৰাখিবলৈ কোনে কৈছিল?

(ক) ত্ৰিদিবে
(খ) মৃদুলাই
(গ) মন্দিৰাই
(ঘ) শাহুৱেকে

উত্তৰঃ (খ) মৃদুলাই

৮। মঞ্জুলাই মূলত কিহৰ পৰা মুক্তি বিচাৰিছিল?

(ক) সন্তানৰ পৰা
(খ) পাকঘৰকেন্দ্ৰিক বন্ধনৰ পৰা
(গ) স্বামীৰ পৰা
(ঘ) ঘৰখনৰ পৰা

উত্তৰঃ (খ) পাকঘৰকেন্দ্ৰিক বন্ধনৰ পৰা

৯। ঠাকুৰ অহাৰ পাছত মঞ্জুলাৰ কি সুবিধা হৈছিল?

(ক) অধিক ধন পাইছিল
(খ) পাকঘৰৰ পৰা আজৰি হৈছিল
(গ) ঘৰ এৰিব পাৰিছিল
(ঘ) চাকৰি পাইছিল

উত্তৰঃ (খ) পাকঘৰৰ পৰা আজৰি হৈছিল

১০। মঞ্জুলাই মুক্তিৰ পাছতো কিয় সুখী নহ’ল?

(ক) ধন নাছিল
(খ) সময় আৰু ৰুচি সলনি হৈছিল
(গ) সন্তান নাছিল
(ঘ) ঘৰ সৰু আছিল

উত্তৰঃ (খ) সময় আৰু ৰুচি সলনি হৈছিল

১১। “মাহীয়েকৰ দৰে স্পষ্ট বক্তা” বুলি কাক বুজোৱা হৈছে?

(ক) মন্দিৰাক
(খ) মৃদুলাক
(গ) পুতুলীক
(ঘ) মঞ্জুলাক

উত্তৰঃ (ক) মন্দিৰাক

১২। মন্দিৰাৰ মাহীয়েক কোন?

(ক) মঞ্জুলা
(খ) মৃদুলা
(গ) পুতুলী
(ঘ) শাহুৱেক

উত্তৰঃ (খ) মৃদুলা

১৩। ত্ৰিদিবৰ মুখ্য দুৰ্বলতা কি?

(ক) অলসতা
(খ) অতিমাত্ৰা বাধ্যতা আৰু সিদ্ধান্তহীনতা
(গ) খং
(ঘ) লোভ

উত্তৰঃ (খ) অতিমাত্ৰা বাধ্যতা আৰু সিদ্ধান্তহীনতা

১৪। ‘ভ্ৰষ্টলগ্ন’ নামটোৱে কি বুজায়?

(ক) শুভ সময়
(খ) উপযুক্ত সময় হেৰাই যোৱা
(গ) বিবাহ
(ঘ) উৎসৱ

উত্তৰঃ (খ) উপযুক্ত সময় হেৰাই যোৱা

১৫। গল্পটোৰ মূল সমস্যা কি?

(ক) দৰিদ্ৰতা
(খ) নাৰীৰ দমিত ব্যক্তিসত্তা
(গ) যুদ্ধ
(ঘ) বেকাৰত্ব

উত্তৰঃ (খ) নাৰীৰ দমিত ব্যক্তিসত্তা

১৬। মঞ্জুলাই কিহৰ আনন্দ পুনৰ পাব নোৱাৰিলে?

(ক) শৈশৱৰ
(খ) যৌৱনৰ অপূৰ্ণ স্বাধীনতাৰ
(গ) চাকৰিৰ
(ঘ) ভ্ৰমণৰ

উত্তৰঃ (খ) যৌৱনৰ অপূৰ্ণ স্বাধীনতাৰ

১৭। গল্পটোৰ প্ৰধান মানসিক সংঘাত কাৰ?

(ক) ত্ৰিদিবৰ
(খ) মঞ্জুলাৰ
(গ) মৃদুলাৰ
(ঘ) মন্দিৰাৰ

উত্তৰঃ (খ) মঞ্জুলাৰ

১৮। গল্পটোৱে কি দেখুৱায়?

(ক) ধনেই সকলো সুখ দিয়ে
(খ) ব্যক্তিস্বাধীনতাৰো সঠিক সময় আছে
(গ) সংসাৰ এৰি যোৱা উচিত
(ঘ) শিক্ষা অপ্ৰয়োজনীয়

উত্তৰঃ (খ) ব্যক্তিস্বাধীনতাৰো সঠিক সময় আছে

১৯। মঞ্জুলাৰ মুক্তি কিয় আধৰুৱা?

(ক) তেওঁ ঘৰ নেৰিলে
(খ) দেৰিতে পোৱা স্বাধীনতা আগৰ আনন্দ ঘূৰাই আনিব নোৱাৰিলে
(গ) ৰান্ধনি নাছিল
(ঘ) ত্ৰিদিবে বাধা দিলে

উত্তৰঃ (খ) দেৰিতে পোৱা স্বাধীনতা আগৰ আনন্দ ঘূৰাই আনিব নোৱাৰিলে

২০। ‘ভ্ৰষ্টলগ্ন’ গল্পৰ মূল সুৰ কি?

(ক) হাস্যৰস
(খ) নাৰীমনৰ অপূৰ্ণতা আৰু আত্মঅন্বেষণ
(গ) বীৰত্ব
(ঘ) ৰহস্য

উত্তৰঃ (খ) নাৰীমনৰ অপূৰ্ণতা আৰু আত্মঅন্বেষণ

Teacher Generate Question Answer

প্ৰশ্নাৱলীঃ

১। ‘অন্তৰৰ অতি গুপুত কোণত সেইবোৰ কি কথা লুকাই আছে?’- মঞ্জলাৰ অন্তৰত কি কথা লুকাই আছিল, বহলাই আলোচনা কৰা।

উত্তৰঃ মঞ্জলাই কুৰি বছৰ বয়সতেই এইখন ঘৰলৈ বিয়া হৈ আহিছিল। মঞ্জলা পঢ়াৰ প্ৰতি আগ্ৰহ আছিল যদিও পিতৃ মাতৃৰ কথাত বাধ্য হৈ বিয়াত বঢ়িছিল।

ত্ৰিদিব হ’ল পিতৃ-মাতৃত কথাত চলা এজন ভদ্ৰ ল’ৰা। যোৱা কুৰিটা বছৰ মঞ্জলাই এটাও ইচ্ছা পূৰণ কৰিব পৰা নাই। তাই ঘৰ আৰু পাকঘৰটোৰ বাহিৰে একো কৰিব নোৱাৰে। কুমাৰী জীৱনৰ কথা মনত পেলাই তাই লুকাই লুকাই কান্দে। শাহুৱেকৰ কঠোৰ শাসনৰ বাবে তাই মাজে মাজে উচুপি উঠে। শহুৱেক ঢুকোৱা ২ বছৰ হ’ল আজি শাহুৱেকো ঢুকাল। শাহুৱেকৰ বাবে মঞ্জলাৰ জীৱনটো গতানুগতিক পৰিশ্ৰমৰ এক ঘেয়ামিৰ মাজত সোমাই পৰা কথাবোৰেই মঞ্জলাৰ অন্তৰৰ অতি গুপুত কোণত ইমান দিনে লুকাই আছে।

২। ‘নাই বাইদেউ, এনেকৈ পাকঘৰতে জীৱনটো শেষ কৰি নিদিবি- এটা ৰান্ধনি-চান্ধনি ৰাখ।’- কথাখাৰ কোনে কি প্ৰসংগত কৈছিল?

উত্তৰঃ কথাষাৰ মঞ্জলাৰ ভনীয়েক মৃদুলাই কৈছিল। মৃদুলাৰ গিৰিয়েক সাধাৰণ ব্যৱসায়ী ইমান শিক্ষিতও নহয়, কিন্তু সামান্য আয়েৰে সিহঁতে জীৱন উপভোগ কৰিছিল। আনহাতে মঞ্জলা এখন ধনী ঘৰৰ বোৱাৰী। তেওঁলোকৰ দহজনক খোৱাব পৰাও ক্ষমতা আছে। আলহী অতিথিৰে ভৰা ঘৰখন তাৰোপৰি ত্ৰিদিব, শাহুৱেক-শহুৱেক ত্ৰিদিবৰ চাৰিটা ল’ৰা-ছোৱালী, ত্ৰিদিবৰ বিধৱা ভনীয়েকৰ তিনিটা ল’ৰা-ছোৱালী এই আটাইবোৰক ৰান্ধি খোৱাই থাকোতেই মঞ্জলাৰ সোণালী দিনবোৰ পাৰ হৈ যায়।

তাই বাকৰ বন্দীত্ব আৰু ঘৰখনৰ একঘেয়া জীৱন ধাৰণৰ পদ্ধতিয়ে চুৰমাৰ কৰি পেলালে। সেইবাবে তাই ৰন্ধা বঢ়াতেই জীৱনটো শেষ কৰি দিয়াতকৈ ঘৰত ৰান্ধনি এজন ৰাখিব লাগে।

৩। ‘মুক্তি- আঃ কি মধুৰ।” – মঞ্জলাই কি ধৰণৰ মুক্তি বিচাৰিছিল? সেই মুক্তি তেওঁ পালেনে – বুজাই লিখা।

উত্তৰঃ চহৰৰ ধনী ঘৰৰ বোৱাৰী লগতে ত্ৰিদিবৰ নিছিনা সন্মানীয় ব্যক্তিৰ পত্নী হৈয়ো যেন মঞ্জলাই দাসীৰ জীৱন কটাইছে।

শহুৱেক ঢুকুৱাৰ সময়ত সকলোৰে চকুত চকুপানি মঞ্জলাইয়ো কান্দিছিল যদিও তেওঁ মুক্তিৰ স্বাদ অনুভৱ কৰিছিল। তেওঁ বিছৰা ধৰণে মুক্তি পালে, কিন্তু সেই মুক্তিৰ প্ৰকৃত আনন্দ তাই নাপালে। মঞ্জলাই ৰান্ধনী এটা আনিলে সচাঁ, কিন্তু নিজে ৰন্ধা ভাতৰ দৰে তৃপ্তি নাপালে। কিতাপ-আলোচনী আদি পঢ়িবলৈ ল’লে কিন্তু পঢ়ি ৰস নাপালে। চিনেমা চাব গ’ল কিন্তু ভাল নাপালে। তাই অনুভৱ কৰিলে যেন বেসোৱাদ হৈ পৰিছে। তাই যি মুক্তি পালে সেই মুক্তি যেন আধৰুৱা।

৪। ‘মাহীয়েকৰ দৰে স্পষ্ট বক্তা হৈছে ভাগিনীয়েকজনী’ – ইয়াত মাহীয়েক আৰু ভাগিনীয়েক কোন?

উত্তৰঃ ‘মাহীয়েকৰ দৰে স্পষ্ট বক্তা হৈছে ভাগিনীয়েকজনী’ – ইয়াত মাহীয়েক হৈছে মঞ্জলাৰ ভনীয়েক মৃদুলা আৰু ভাগিনীয়েক হৈছে মঞ্জলাৰ ডাঙৰ ছোৱালী মন্দিৰা।

৫। ঠাকুৰে ৰন্ধা-বঢ়া কৰিবলৈ লোৱাৰ পিছত মঞ্জলাৰ কেনেধৰণৰ সুবিধা আৰু অসুবিধা হৈছিল, বুজাই লিখা।

উত্তৰঃ ঠাকুৰে ভালকৈ ৰান্ধক বা নাৰান্ধক, ঠাকুৰ অহাৰ পিছত মঞ্জলাই পাকঘৰৰ পৰা মুক্তি পালে। শাহুৱেক থাকোতে মঞ্জলাই সময়ৰ অভাৱত বহুতো ইচ্ছা যেনে- কিতাপ পঢ়া, চিনেমা চোৱা, এমব্ৰইডাৰি কৰা এইবোৰ কৰিব পৰা নাছিল। এতিয়া তাইৰ হাতত সময়ৰ অভাৱ নাই।

কিন্তু ঠাকুৰ অহাৰ লগে লগে তাইৰ বহুতো অসুবিধাও হৈছিল। ঠাকুৰে আঞ্জাত জ্বলা বেছিকৈ দিয়াৰ বাবে ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে ভালদৰে ভাত খাব পৰা নাছিল।