যীশুখ্ৰীষ্টৰ ছবি

গল্পকাৰৰ চমু পৰিচয়

চৈয়দ আব্দুল মালিক অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী বিশিষ্ট গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক, কবি আৰু সাহিত্যিক। অসমীয়া চুটি গল্প আৰু উপন্যাস সাহিত্যত তেওঁৰ অৱদান অতি উল্লেখযোগ্য। তেওঁৰ ৰচনাত সাধাৰণ মানুহৰ জীৱন, মানৱীয় অনুভূতি, সমাজবাস্তৱতা, প্ৰেম, দুখ-কষ্ট আৰু মনস্তাত্ত্বিক টানাপোড়েনৰ সুন্দৰ প্ৰকাশ দেখা যায়।

তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য উপন্যাসসমূহৰ ভিতৰত ‘সূৰ্যমুখীৰ স্বপ্ন’, ‘অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী’ আদি বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য। সাহিত্যসেৱাৰ বাবে তেওঁ বিভিন্ন সন্মান লাভ কৰিছিল। ‘যীশুখ্ৰীষ্টৰ ছবি’ গল্পটো তেওঁৰ মানৱতাবাদী গল্পসমূহৰ অন্যতম।

---

পাঠ্যপুথিৰ মূল প্ৰশ্নোত্তৰ

১। ‘যীশুখ্ৰীষ্টৰ ছবি’ গল্পটোত মিলিটাৰী সম্পৰ্কে কেনেধৰণৰ ধাৰণা প্ৰকাশ পাইছে?

উত্তৰঃ গল্পটোৰ আৰম্ভণিতে মিলিটাৰীসকলক ভয়ংকৰ, কঠোৰ আৰু সাধাৰণ মানুহৰ পৰা কিছু পৃথক এক গোষ্ঠী হিচাপে দেখা হৈছে। সাধাৰণ মানুহৰ মাজত তেওঁলোকৰ বিষয়ে নানা ভয়াবহ কাহিনী চলি থাকে—তেওঁলোকে মাৰে, কাটে, উৎপাত কৰে, অত্যাচাৰ কৰে ইত্যাদি। সেই কাৰণেই গাঁও বা চহৰৰ মানুহে মিলিটাৰীৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ ভাল পায়।

গল্পকাৰ নিজেও প্ৰথমে গোৰা চিপাহীসকলক ভয় কৰিছিল। ভাগিনীয়েক খুপী আৰু ৰূপীক সাহস দিলেও ভিতৰি ভিতৰি তেওঁ নিজেও সতৰ্ক আছিল।

কিন্তু গল্পৰ শেষলৈ এই ধাৰণা সম্পূৰ্ণ সলনি হয়। গোৰা চিপাহীজনৰ আচৰণে দেখুৱাই যে মিলিটাৰীসকলো সাধাৰণ মানুহৰ দৰে সুখ-দুখ, মৰম-মমতা আৰু পাৰিবাৰিক অনুভূতি থকা মানুহ। চিপাহীজনৰ খাকী পোছাকৰ ভিতৰত এজন স্নেহশীল পিতৃ লুকাই আছিল।

সেয়ে গল্পটোৱে এই উপলব্ধি আগবঢ়ায় যে বাহ্যিক পেশা বা পোছাকৰ আধাৰত মানুহক বিচাৰ কৰা উচিত নহয়; মিলিটাৰীও শেষত মানুহ, আৰু তেওঁলোকৰ হৃদয়তো মৰম আৰু মমতা আছে।

---

২। “যীশুখ্ৰীষ্টৰ ছবি নহয়, যীশুখ্ৰীষ্টৰ ফটো”—কথাষাৰৰ আঁত ধৰি গল্পটোৰ মূল কথাখিনি লিখা।

উত্তৰঃ ‘যীশুখ্ৰীষ্টৰ ছবি’ এটা গভীৰ মানৱতাবাদী চুটি গল্প। গল্পটোৰ আৰম্ভণিতে মিলিটাৰীসকলৰ প্ৰতি ভয় আৰু সন্দেহৰ মনোভাৱ দেখা যায়, কিন্তু শেষত এজন গোৰা চিপাহীৰ পিতৃস্নেহৰ মাজেৰে সেই ভয় ভাঙি যায়।

গল্পকাৰৰ ভিনীহিয়েক চিকিৎসাৰ বাবে বাহিৰলৈ যোৱাত তেওঁ বায়েক আৰু ভাগিনীয়েক খুপী-ৰূপীৰ সৈতে থাকিবলৈ যায়। তেওঁলোকৰ ঘৰৰ ওচৰতে এটা মিলিটাৰী কেম্প আছিল। সেই কেম্পত থকা এজন গোৰা চিপাহীয়ে প্ৰায়েই খুপী আৰু ৰূপীৰ খেল চাই বহি থাকিছিল। ছোৱালী দুজনীয়ে তাক ভয় কৰিছিল আৰু ঘৰলৈ দৌৰি আহিছিল।

কিছুদিন পিছত চিপাহীজন ওচৰলৈ আহি লজেঞ্ছ দেখুৱাই সিহঁতক মৰমেৰে মাতিলে। প্ৰথমে ভয় থাকিলেও লাহে লাহে খুপী-ৰূপী তাৰ লগত সহজ হৈ পৰে। চিপাহীজনেও সিহঁতক নিজৰ জীয়েকৰ দৰে মৰম কৰিবলৈ ধৰে।

পিছত জানিব পৰা যায় যে চিপাহীজনৰ নিজৰো দুজনী ছোৱালী আছে—ইলিনা আৰু ডেইজী। যুদ্ধৰ বাবে তেওঁ ঘৰৰ পৰা বহু দূৰত আছিল আৰু নিজৰ সন্তান দুজনীক অতি সুঁৱৰিছিল। খুপী-ৰূপীক দেখি তেওঁৰ নিজৰ জীয়েক দুজনীৰ কথা মনত পৰিছিল। তেওঁৰ পিতৃহৃদয় সন্তানস্নেহৰ বাবে ব্যাকুল হৈ উঠিছিল।

কেম্প এৰি যোৱাৰ সময়ত তেওঁ নিজৰ দুজনী ছোৱালীৰ সৈতে তোলা এখন ফটো দি যায়। ছবিখন দেখি গল্পকাৰৰ বায়েকে সেয়া যীশুখ্ৰীষ্টৰ ছবি নেকি বুলি সোধে। তেতিয়া গল্পকাৰে কয়—“যীশুখ্ৰীষ্টৰ ছবি নহয়, যীশুখ্ৰীষ্টৰ ফটো।”

এই কথাষাৰৰ মাজেৰে লেখকে বুজাইছে যে মানুহৰ হৃদয়ত থকা প্ৰেম, দয়া, ত্যাগ আৰু মমতাই যীশুখ্ৰীষ্টৰ মহান মানৱতাবোধৰ সত্য ৰূপ। সেয়ে চিপাহীজনৰ পিতৃস্নেহৰ ছবিখন যেন মানৱতাৰেই জীৱন্ত প্ৰতিচ্ছবি।

---

৩। ‘যীশুখ্ৰীষ্টৰ ছবি’ গল্পটোত গোৰা চিপাহীজনৰ পিতৃহৃদয়ৰ স্বৰূপ কেনেদৰে প্ৰকাশিত হৈছে? আলোচনা কৰা।

উত্তৰঃ গোৰা চিপাহীজনৰ চৰিত্ৰৰ মূল বৈশিষ্ট্য হৈছে গভীৰ পিতৃস্নেহ। প্ৰথমে তাক কঠোৰ, অচিনাকি আৰু ভয়ংকৰ মিলিটাৰী হিচাপে দেখা গ’লেও পাছত তেওঁৰ অন্তৰৰ কোমল দিশটো স্পষ্ট হয়।

খুপী আৰু ৰূপীক খেলি থকা দেখি তেওঁ বহুসময় ধৰি একেথৰে চাই থাকিছিল। ইয়াৰ কাৰণ কৌতূহল নহয়, নিজৰ জীয়েক দুজনীৰ স্মৃতি। তেওঁ নিজেও দুই ছোৱালীৰ পিতৃ—ইলিনা আৰু ডেইজীৰ। যুদ্ধৰ বাবে বহুদিন ঘৰৰ পৰা আঁতৰত থাকি নিজৰ সন্তানক তেওঁ খুব সুঁৱৰিছিল।

খুপী-ৰূপীৰ ওচৰলৈ আহি তেওঁ লজেঞ্ছ আগবঢ়ায়, মৰমেৰে মাতিবলৈ চেষ্টা কৰে আৰু ভয় নকৰিবলৈ বুজায়। লাহে লাহে সিহঁতৰ ভয় আঁতৰাই কোলাত তুলি নিজৰ জীয়েকৰ দৰে মৰম কৰে।

তেওঁ স্বীকাৰ কৰে যে আনৰ শিশু দেখিলেই তেওঁৰ নিজৰ সন্তানৰ কথা মনত পৰে আৰু বুকু কঁপি উঠে। আটাইতকৈ বেদনাদায়ক কথাটো হ’ল—কোনেও তেওঁক ‘ডেডি’ বুলি নামাতে। এই কথাই তেওঁৰ পিতৃহৃদয়ৰ গভীৰ শূন্যতা প্ৰকাশ কৰে।

বিদায়ৰ সময়ত তেওঁ নিজৰ সন্তান দুজনীৰ সৈতে তোলা ফটোখন খুপী-ৰূপীক দি যায়। তাৰ ফলত ছোৱালী দুজনীৰো মন বিষণ্ণ হয়।

এই সকলো ঘটনাই প্ৰমাণ কৰে যে গোৰা চিপাহীজন বাহিৰে কঠোৰ মিলিটাৰী হ’লেও ভিতৰি তেওঁ গভীৰ মৰম, মমতা আৰু সন্তানস্নেহেৰে ভৰা এজন পিতৃ।

---

অতিৰিক্ত চমু প্ৰশ্নোত্তৰ

৪। গল্পকাৰৰ ভাগিনীয়েক দুজনীৰ নাম কি?

উত্তৰঃ খুপী আৰু ৰূপী।

৫। খুপী আৰু ৰূপী ক’ত খেলিছিল?

উত্তৰঃ ঘৰৰ আগৰ ঘাঁহনিডৰাত।

৬। গোৰা চিপাহীজনে খুপী-ৰূপীক কি দি নিজৰ ওচৰলৈ মাতিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল?

উত্তৰঃ লজেঞ্ছ।

৭। গোৰা চিপাহীজনৰ নিজৰ ছোৱালী দুজনীৰ নাম কি?

উত্তৰঃ ইলিনা আৰু ডেইজী।

৮। গোৰা চিপাহীজনে খুপী-ৰূপীক দেখি কাৰ কথা মনত পেলাইছিল?

উত্তৰঃ নিজৰ জীয়েক দুজনীৰ কথা।

৯। চিপাহীজনৰ মনত আটাইতকৈ ডাঙৰ অভাৱ কি আছিল?

উত্তৰঃ নিজৰ সন্তানৰ মৰম আৰু ‘ডেডি’ বুলি মাত শুনাৰ অভাৱ।

১০। কেম্প এৰি যোৱাৰ সময়ত চিপাহীজনে কি দি গৈছিল?

উত্তৰঃ নিজৰ দুজনী ছোৱালীৰ সৈতে তোলা এখন ফটো।

১১। গল্পটোৰ মূল ভাব কি?

উত্তৰঃ মানৱতা, পিতৃস্নেহ আৰু বাহ্যিক পৰিচয়ৰ আঁৰত লুকাই থকা কোমল হৃদয়।

১২। গল্পটোৱে কি শিক্ষা দিয়ে?

উত্তৰঃ পেশা, জাতি বা বাহ্যিক ৰূপ দেখি মানুহক বিচাৰ কৰা উচিত নহয়; সকলো মানুহৰ হৃদয়ত মৰম-মমতা থাকে।

---

চৰিত্ৰ বিশ্লেষণ

গোৰা চিপাহীজন

গোৰা চিপাহীজন গল্পটোৰ আটাইতকৈ তাৎপৰ্যপূৰ্ণ চৰিত্ৰ। প্ৰথমে তেওঁ ভয়ৰ প্ৰতীক যেন লাগে, কিন্তু লাহে লাহে তেওঁৰ মানৱীয় আৰু পিতৃসুলভ ৰূপ প্ৰকাশ পায়।

নিজৰ জীয়েক দুজনীৰ পৰা বহু দূৰত থকা বাবে তেওঁ গভীৰ মানসিক বেদনা বহন কৰি ফুৰে। খুপী-ৰূপীৰ মাজত তেওঁ নিজৰ সন্তানৰ প্ৰতিচ্ছবি দেখে। সেয়ে তেওঁ সিহঁতক মৰম কৰিব বিচাৰে, কিন্তু মানুহে মিলিটাৰীক ভয় কৰাৰ বাবে ওচৰ চাপিবলৈ সংকোচ কৰে।

শেষত তেওঁৰ স্নেহ, লজেঞ্ছ, কথোপকথন আৰু ফটো দিয়াৰ মাজেৰে তেওঁৰ কোমল অন্তৰ স্পষ্ট হয়। এই চৰিত্ৰটোৱেই গল্পটোৰ মানৱতাবাদী বক্তব্য বহন কৰিছে।

---

খুপী আৰু ৰূপী

খুপী আৰু ৰূপী শিশু-মনোবৃত্তিৰ প্ৰতিনিধি। প্ৰথমে তেওঁলোকে গোৰা চিপাহীজনক ভয় কৰে। কিন্তু মৰম আৰু স্নেহ পোৱাৰ লগে লগে সেই ভয় আঁতৰি যায়।

তেওঁলোকৰ আচৰণে দেখুৱায় যে শিশুমনে জাতি, দেশ বা পেশাৰ ভেদাভেদ নাজানে। আন্তৰিক মৰম পালে তেওঁলোকে সহজেই মানুহক আপোন কৰি লয়।

---

গল্পটোৰ মানৱতাবাদী দিশ

‘যীশুখ্ৰীষ্টৰ ছবি’ গল্পটোৰ মূল শক্তি হৈছে ইয়াৰ মানৱতাবাদ। গল্পটোৱে দেখুৱাইছে যে বাহ্যিকভাবে কঠোৰ, ভয়ংকৰ বা শত্রুপক্ষৰ মানুহ বুলিও ধৰা লোকৰ অন্তৰতো কোমলতা, দয়া আৰু মৰম থাকিব পাৰে।

গোৰা চিপাহীজনৰ পিতৃস্নেহ এই সত্যৰ প্ৰধান উদাহৰণ। যুদ্ধ মানুহক ঘৰ, পৰিয়াল আৰু সন্তানৰ পৰা আঁতৰাই পেলায়, কিন্তু হৃদয়ৰ মৰম মচি পেলাব নোৱাৰে।

সেইবাবেই গল্পটোৰ শেষৰ “যীশুখ্ৰীষ্টৰ ছবি নহয়, যীশুখ্ৰীষ্টৰ ফটো” কথাষাৰে মানৱপ্ৰেমক ধৰ্মীয় প্ৰতীকৰ ওপৰলৈ লৈ গৈছে।

---

শব্দাৰ্থ

শব্দ	অৰ্থ
মিলিটাৰী	সৈন্যবাহিনী
গোৰা	ইউৰোপীয় শ্বেতাঙ্গ ব্যক্তি
কেম্প	অস্থায়ী শিবিৰ
কৌতূহল	জানিবলৈ আগ্ৰহ
অভয়	ভয় নকৰিবলৈ সাহস দিয়া
অপলক	চকু নপলকোৱাকৈ
আকুল	ব্যাকুল
পিতৃহৃদয়	পিতৃৰ স্নেহময় মন
লজেঞ্ছ	মিঠাইজাতীয় টফি
মমতা	গভীৰ মৰম
মানৱতা	মানুহৰ প্ৰতি দয়া আৰু সহানুভূতি
বিদায়	আঁতৰি যোৱাৰ মুহূৰ্ত

---

বহু বিকল্পধৰ্মী প্ৰশ্ন (MCQ)

১। ‘যীশুখ্ৰীষ্টৰ ছবি’ গল্পৰ গল্পকাৰ কোন?

(ক) লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা
(খ) চৈয়দ আব্দুল মালিক
(গ) হোমেন বৰগোহাঞি
(ঘ) যোগেশ দাস

উত্তৰঃ (খ) চৈয়দ আব্দুল মালিক

২। গল্পকাৰৰ ভাগিনীয়েক দুজনীৰ নাম কি?

(ক) খুপী আৰু ৰূপী
(খ) মীনা আৰু ৰীণা
(গ) ইলিনা আৰু ডেইজী
(ঘ) নীলা আৰু বীণা

উত্তৰঃ (ক) খুপী আৰু ৰূপী

৩। গোৰা চিপাহীজনৰ নিজৰ ছোৱালী দুজনীৰ নাম কি?

(ক) খুপী-ৰূপী
(খ) ইলিনা-ডেইজী
(গ) মীনা-লীনা
(ঘ) কেটি-মেৰী

উত্তৰঃ (খ) ইলিনা-ডেইজী

৪। গোৰা চিপাহীজনে শিশু দুজনীক কি দিছিল?

(ক) ফল
(খ) লজেঞ্ছ
(গ) কিতাপ
(ঘ) খেলনা

উত্তৰঃ (খ) লজেঞ্ছ

৫। গল্পটোৰ আৰম্ভণিতে মিলিটাৰীৰ প্ৰতি কেনে ভাব আছিল?

(ক) আনন্দ
(খ) ভয়
(গ) মৰম
(ঘ) কৌতুক

উত্তৰঃ (খ) ভয়

৬। গোৰা চিপাহীজন খুপী-ৰূপীক দেখি কাক সুঁৱৰিছিল?

(ক) বন্ধুক
(খ) নিজৰ ছোৱালীক
(গ) মাকক
(ঘ) ভায়েকক

উত্তৰঃ (খ) নিজৰ ছোৱালীক

৭। চিপাহীজনৰ আচৰণে কি প্ৰমাণ কৰে?

(ক) মিলিটাৰী নিষ্ঠুৰ
(খ) মিলিটাৰীও মানুহ
(গ) শিশু ভয়ংকৰ
(ঘ) যুদ্ধ আনন্দদায়ক

উত্তৰঃ (খ) মিলিটাৰীও মানুহ

৮। চিপাহীজনে বিদায়ৰ সময়ত কি দি গৈছিল?

(ক) বন্দুক
(খ) ফটো
(গ) টকা
(ঘ) কাপোৰ

উত্তৰঃ (খ) ফটো

৯। গল্পটোৰ প্ৰধান অনুভূতি কি?

(ক) দেশপ্ৰেম
(খ) পিতৃস্নেহ আৰু মানৱতা
(গ) হাস্য
(ঘ) ৰহস্য

উত্তৰঃ (খ) পিতৃস্নেহ আৰু মানৱতা

১০। “যীশুখ্ৰীষ্টৰ ফটো” কথাটোৱে কিহৰ প্ৰতীক বহন কৰে?

(ক) যুদ্ধ
(খ) মানৱীয় প্ৰেম আৰু মমতা
(গ) ভয়
(ঘ) ধন

উত্তৰঃ (খ) মানৱীয় প্ৰেম আৰু মমতা

১১। খুপী-ৰূপীয়ে প্ৰথমে চিপাহীজনক কিয় ভয় কৰিছিল?

(ক) তেওঁ চিঞৰিছিল
(খ) মিলিটাৰী সম্পৰ্কে ভয়ংকৰ ধাৰণা আছিল
(গ) তেওঁ বন্দুক দেখুৱাইছিল
(ঘ) তেওঁ খেদি আহিছিল

উত্তৰঃ (খ) মিলিটাৰী সম্পৰ্কে ভয়ংকৰ ধাৰণা আছিল

১২। গল্পটোৰ ভাষ্য কোন দৃষ্টিকোণত আগবঢ়িছে?

(ক) তৃতীয় পুৰুষ
(খ) প্ৰথম পুৰুষ
(গ) দ্বিতীয় পুৰুষ
(ঘ) নাট্যৰূপ

উত্তৰঃ (খ) প্ৰথম পুৰুষ

১৩। গোৰা চিপাহীজনৰ অন্তৰৰ মূল বেদনা কি?

(ক) যুদ্ধ হাৰা
(খ) সন্তানৰ পৰা আঁতৰত থকা
(গ) ধন নথকা
(ঘ) অসুস্থতা

উত্তৰঃ (খ) সন্তানৰ পৰা আঁতৰত থকা

১৪। গল্পটোৱে কোন মূল্যবোধক বিশেষভাৱে গুৰুত্ব দিয়ে?

(ক) প্ৰতিশোধ
(খ) মানৱতা
(গ) সম্পদ
(ঘ) ক্ষমতা

উত্তৰঃ (খ) মানৱতা

১৫। গল্পটোৰ শেষত মিলিটাৰী সম্পৰ্কে ধাৰণা কেনেকুৱা হয়?

(ক) আগৰ দৰে ভয়ংকৰ
(খ) অধিক নিষ্ঠুৰ
(গ) মানৱীয় আৰু সহানুভূতিশীল
(ঘ) ৰহস্যময়

উত্তৰঃ (গ) মানৱীয় আৰু সহানুভূতিশীল

Teacher Generate Question Answer

প্ৰশ্নাৱলীঃ

১। মিলিটাৰি সম্পৰ্কে কেনেধৰণৰ ধাৰণা গল্পটোত প্ৰকাশ পাইছে লিখা।

উত্তৰঃ চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ যীশুখ্ৰীষ্টৰ ছবি গল্পটোত প্ৰকাশ পোৱা মতে মিলিটাৰী সম্পৰ্কে এনেকুৱা ধাৰণাৰ এটি ছবি দেখা যায় যে মিলিটাৰীবিলাক ভয় লগা ধৰণৰ লোক। সিহতৰ বহুতো কু-কৰ্মৰ কাহিনী আছে লৰা ছোৱালীয়ে নহয় ডাঙৰেও ভয়ত হাত ভৰি লুকাই। সিহতে কাটে মাৰে যতে ততে উৎপাত কৰে। সিহঁতৰ দয়া মমতা নাথাকে। সেইবাবে ওচৰৰ সকলো লোকে মিলিটাৰিক ভয় কৰে মাত বোল নকৰে সেইবাবে লৰা ছোৱালীবোৰেও তেওঁক দেখিলে ঘৰৰ ভিতৰলৈ যায়।

কিন্তু গল্পটোৰ শেষৰফালে এটা ধাৰণা দিছে যে মিলিটাৰী সকলো মানুহ। তেওঁলোকৰো পৰিয়াল আছে। সেইবোৰৰ মায়া মোহেও তেওঁলোকক বেযাকুল কৰি তোলে। সাধাৰণ মানুহৰ দৰে আনৰ লৰা ছোৱালীক নিজৰ লৰা ছোৱালীক আকোঁৱালী লবৰ বাবে মন ব্যাকুল হৈ উঠে।

২। ‘যীশুখৃষ্টৰ ছবি নহয়, যীশুখৃষ্টৰ ফটো’- কথাষাৰ আঁত ধৰি গল্পটোৰ মূল কথাখিনি লিখা।

উত্তৰঃ চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ যীশুখ্ৰীষ্টৰ ছবি এটা মানৱতাবাদী চুটিগল্প। গল্পটোত এজন চিপাহীৰ খাকী কাপোৰৰ তলত লুকাই থকা পিতৃ হৃদয়ৰ কথা কোৱা হৈছে।

এবাৰ গল্পকাৰৰ ভিনীহিয়েক দাঁতৰ অপাৰেশ্যনৰ কাৰণে কলিকতালৈ যাওঁতে, গল্পকাৰ বায়েক আৰু ভাগিনীয়েক দুজনীৰ ৰখীয়া হৈ থাকিবলগীয়া হৈছিল। ৰাস্তাৰ সিপাৰে তেওঁলোকৰ ঘৰৰ পৰা এশ গজমান দূৰত মিলিটাৰীৰ এটা ডাঙৰ কেম্প আছিল। তাত কেতিয়াবা বহুত আৰু কেতিয়াবা অলপ কম গোৰা সৈন্য থাকে। গোৰা চিপাহীবোৰ বায়েকহতৰ ঘৰৰ আগেদি অহা-যোৱা কৰিলে লেখকৰ অলপ ভয় লাগে যদিও তেওঁ বায়েকহঁতৰ আগত দেখুৱাব নোৱাৰে। সিহঁতৰ কুকৰ্মৰ অনেক কাহিনী তেওঁ শুনি আহিছে।

গল্পকাৰে ইমান ওচৰৰ পৰা কোনোদিনে চিপাহী লগ পোৱা নাছিল, এয়ে প্ৰথম। কোনোটো চিপাহীয়ে আহি কিবা সুধিলে সংক্ষেপে উত্তৰ দিয়ে আৰু সিহঁতৰ কথা বুজি নাপালে সিহঁতৰ মুখলৈ চাই মিচিকিয়াই হাহেঁ। সিঁহত ওচৰৰ পৰা সোনকালে আঁতৰি গলেই যেন ৰক্ষা পৰে। তথাপি সিহঁতৰ নিজৰ মাজতে পতা কথাবোৰ কাণ পাতি শুনে। সিহঁতক চাবৰ, সিহঁতৰ কথা শুনিবৰ মন যায় যদিও, সিহঁতৰ কুকৰ্মৰ কাহিনী শুনি মনৰ ঔৎসুক্যক মনতেই দমাই ৰাখে।

লাহে লাহে অলপ ভয় কমাত গল্পকাৰে ভাগিনী দুজনীক লৈ আগফালৰ চোতালত ফুৰিবলৈ ললে। তেওঁ পদূলি মূৰত ৰৈ থাকে আৰু ভাগিনীয়েক দুজনীয়ে ঘৰৰ আগৰ ঘাহঁনিডৰাত খেলে। খুপী ডাঙৰ দহ- বাৰ বছৰীয়া, ৰৃপী সাত বছৰীয়া, দুয়োজনী ধুনীয়া। ৰৃপীতকৈ খুপী বেছি ধুনীয়া। সিহঁতে খেলি থকা অৱস্থাত কাঠ এচটাত বহি সিহঁতক এটা গোৰা চিপাহীয়ে চাই থকা গল্পকাৰৰ দৃষ্টিগোচৰ হল। ছোৱালী দুজনীয়ে চিপাহীটোক দেখি মোমায়েকৰ ওচৰলৈ দৌৰি আহে। মোমায়েকে সিহঁতক অভয় দান কৰি সিহঁতক একো অপকাৰ নকৰে বুলি কৈ খেলিবলৈ পঠাই যদিও মনে মনে সিহঁতে খেলিবলৈ নোযোৱাটোকেই কামনা কৰে।

কথাটো মাকে শুনি সিহঁতে আগফালৰ চোতালত খেল খেলাটো বন্ধ কৰি দিলে। কেইদিনমান পিছত মিলিটাৰীবোৰ কেম্পটোৰ পৰা যোৱাত সিহঁতে শান্তি পালে। খুপী হতে নিৰ্ভয়ে পুনৰ চোতালত খেলিবলৈ ধৰিলে।

তিনিদিনৰ মূৰত সেই কেম্পৰ মিলিটাৰীৰ দলটো আকৌ ঘূৰি আহিল। এইবাৰ খুপীহঁতে সিহঁতক ভয় কৰাটো পাহৰি, চকুত বিস্ময় লৈ সিহঁতৰ ফালে চাই থাকিল। গল্পকাৰে মন কৰিলে যে সেই নিনদিষ্ট গোৰা চিপাহীটো এইবাৰ ঘূৰি অহা নাই। খুপীহঁতক নিশ্চিন্ত মনেৰে খেলিবলৈ দি তেওঁ ভিতৰলৈ গল। ভিতৰৰ পৰা উভতি আহি দেখে যে সেই গোৰা চিপাহীজন খুপী-ৰূপীৰ কাষৰে থিয় হৈ সিহঁতৰ ফালে চাই আছে। ভাগিনীয়েকে দুজনীয়ে ভয় খাই চিয়ৰী উঠিল।

সেয়েহে বায়েকে চিপাহীটোৱে সিহঁতক দি যোৱা ফটো খন যীশুখ্ৰীষ্টৰ ছবি নেকি সোধাত গল্পকাৰে তাক মিলিটাৰীহে বুলি কোৱাৰ পৰিৱৰ্তে সেয়া যীশুখ্ৰীষ্টৰ ছবি নহয়, যীশুখ্ৰীষ্টৰ ফটোহে বুলি কলে।

৩। যীশুখৃষ্টৰ ছবি গল্পটোত গোৰা চিপাহীজনৰ পিতৃ হৃদয়ৰ স্বৰূপ কেনেদৰে প্ৰকাশিত হৈছে আলোচনা কৰা।

উত্তৰঃ দহ-বাৰ বছৰীয়া খুপী আৰু সাত বছৰীয়া ৰুপীয়ে সিহঁতৰ ঘৰৰ সন্মুখৰ ঘাহঁনিত আপোন মনে ওচৰৰ কেম্পটোত থকা গোৰা চিপাহীজনে দেখি নিজৰ ছোৱালী গিজনীক দেখা নিছিনা অনুভৱ কৰিলে। সি পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ঠাইৰ অচিনাকি শিশুক বুকুট সাবটি তেওঁৰ জীয়ৰী ইভ্লিনা আৰু ডেইজি বুলি ভাবি মৰম উজাৰিছে। কিন্তু কোনোৱে তাক ডেডি বুলি নামাতে। সেয়াই তেওঁৰ দোষ। এনে ভাৱে গোৰা চিপাহীজনৰ পিতৃ হৃদয়ৰ স্বৰূপ প্ৰকাশিত হৈছে ।