যুঁজ
১। অতি চমুকৈ উত্তৰ লিখা:
(ক) কাৰ বেগৰ পৰা টকা চুৰ হৈছিল?
উত্তৰ: স্কুলৰ শ্ৰেণী কোঠাত প্রশান্ত নামৰ ছাত্ৰজনৰ বেগৰ পৰা টকা চুৰ হৈছিল।
(খ) সিদ্ধাৰ্থহঁতৰ শ্ৰেণী শিক্ষকগৰাকীৰ নাম কি?
উত্তৰ: সিদ্ধাৰ্থহঁতৰ শ্ৰেণী শিক্ষকগৰাকীৰ নাম হ’ল মহেন্দ্ৰ মাষ্টৰ, যি তেওঁৰ কঠোৰ শাসনৰ বাবে জনাজাত আছিল।
(গ) নিৰ্মলে কাক বিচাৰি দোকানখনলৈ গৈছিল?
উত্তৰ: নিৰ্মলে তাৰ বিপথে যোৱা বন্ধু সিদ্ধাৰ্থক বিচাৰি আৰু তাৰ খবৰ ল’বলৈ স্কুলৰ ওচৰৰ পাণদোকানখনলৈ গৈছিল।
(ঘ) সিদ্ধাৰ্থই পেঞ্চিলবক্সত কি সাঁচি থৈছিলে?
উত্তৰ: শৈশৱত সিদ্ধাৰ্থই পেঞ্চিলবক্সত দেউতাকে দিয়া চকলেটৰ ৰঙীন কাগজবোৰ অতি মৰমেৰে সাঁচি ৰাখিছিল। কিন্তু পৰৱৰ্তী সময়ত নিচাসক্ত হোৱাৰ পিছত সেই একেটা বক্সতে সি চিগাৰেট আৰু নিচাজাতীয় টেবলেট আদি লুকুৱাই ৰাখিবলৈ লৈছিল।
(ঙ) নিৰ্মলে কিয় বহুদিনৰ বাবে বাহিৰলৈ যাবলগীয়া হৈছিল?
উত্তৰ: নিৰ্মলৰ দেহত এটা অতি জটিল আৰু মাৰাত্মক ৰোগ ধৰা পৰিছিল, যাৰ উন্নত চিকিৎসাৰ বাবে তেওঁ অসমৰ বাহিৰলৈ বহুদিনৰ বাবে যাবলগীয়া হৈছিল।
২। তলৰ প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ দিয়া:
(ক) সিদ্ধাৰ্থই কিয় প্ৰশান্তৰ বেগৰ পৰা পইচা চুৰ কৰিছিল?
উত্তৰ: সিদ্ধাৰ্থ ড্ৰাগছৰ দৰে মাৰাত্মক নিচাত আসক্ত হৈ পৰিছিল। নিচাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় টেবলেট বা চিগাৰেট কিনিবলৈ তাৰ হাতত সদায় পইচা নাছিল। সেই নিচাৰ তীব্ৰ হেঁপাহ পূৰণ কৰিবলৈ আৰু প্ৰয়োজনীয় পইচা যোগাৰ কৰিবলৈ সি উপায়ন্তৰ হৈ প্ৰশান্তৰ বেগৰ পৰা পইচা চুৰ কৰিছিল।
(খ) কি কি কাৰণত সিদ্ধাৰ্থ নিচাসক্ত হৈ পৰিছিল?
উত্তৰ: সিদ্ধাৰ্থ নিচাসক্ত হোৱাৰ আঁৰত কেইবাটাও কৰুণ সামাজিক আৰু পাৰিবাৰিক কাৰণ আছিল:
মাক-দেউতাকৰ মাজৰ অবিৰত কাজিয়া আৰু অশান্তিপূৰ্ণ পৰিৱেশ।
মাক-দেউতাকৰ বিচ্ছেদৰ ফলত ঘৰখনত সৃষ্টি হোৱা তীব্ৰ নিঃসংগতা।
অভিভাৱকৰ পৰা পাবলগীয়া মৰম আৰু সঠিক দিক্দৰ্শনৰ অভাৱ।
পাণদোকানীজনৰ দৰে অসৎ লোকৰ সংস্পৰ্শত পৰি নিজৰ মনৰ দুখ পাহৰিবলৈ নিচাৰ আশ্ৰয় লোৱা।
(গ) নিৰ্মলে সিদ্ধাৰ্থক বিচাৰি কিয় পাণদোকানখনলৈ গৈছিল?
উত্তৰ: স্কুলত টকা চুৰিৰ ঘটনা ধৰা পৰাৰ পিছত লাজ আৰু অপৰাধবোধত সিদ্ধাৰ্থই স্কুললৈ যোৱা বন্ধ কৰি দিছিল। নিৰ্মল আছিল তাৰ এজন প্ৰকৃত হিতৈষী বন্ধু। সি জানিছিল যে সিদ্ধাৰ্থ প্ৰায়ে সেই পাণদোকানখনৰ ওচৰত সময় কটায়। সেয়েহে, বন্ধুৰ বিপদৰ সময়ত তাক অকলে এৰি নিদি তাৰ মনৰ খবৰ ল’বলৈ আৰু তাক চৰম পতনৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ নিৰ্মলে তালৈ গৈছিল।
(ঘ) সিদ্ধাৰ্থই প্ৰথমতে কিয় নিৰ্মলৰ মুখামুখি হ’ব খোজা নাছিল?
উত্তৰ: সিদ্ধাৰ্থই নিজৰ ভুলবোৰ জানিছিল। চুৰি কৰি ধৰা পৰাৰ পিছত তাৰ মনত এক গভীৰ হীনমন্যতা আৰু অপৰাধবোধে ঠাই লৈছিল। নিৰ্মল আছিল এজন অতি চৰিত্ৰৱান আৰু ভাল ল’ৰা। নিৰ্মলৰ দৰে এজন নিঃস্বার্থ বন্ধুৰ পবিত্ৰ চকুৰ ফালে চাবলৈ সিদ্ধাৰ্থৰ সাহস হোৱা নাছিল। সি ভাবিছিল নিৰ্মলেও হয়তো তাক ঘৃণা কৰিব, সেয়েহে সি নিৰ্মলক এৰাই চলিব বিচাৰিছিল।
৫। নিৰ্মলে কেনেদৰে সিদ্ধাৰ্থক ভুল বাটৰ পৰা আঁতৰাই আনিছিল বিৱৰি লিখা।
উত্তৰ: নিৰ্মলে অতি ধৈৰ্য আৰু মৰমেৰে এজন মানসিক চিকিৎসকৰ দৰে সিদ্ধাৰ্থক ভুল বাটৰ পৰা ওভতাই আনিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
প্ৰথমে, সি সিদ্ধাৰ্থক ককৰ্থনা নকৰি এজন সমভাগী হিচাপে তাৰ মনৰ দুখবোৰ শুনিছিল। সি সিদ্ধাৰ্থক বুজাইছিল যে মাক-দেউতাকৰ বিচ্ছেদৰ বাবে সি দায়ী নহয়। নিৰ্মলে তাক জনালে যে পৃথিৱীত বহুতো সুন্দৰ বস্তু আছে— কিতাপ, সংগীত আৰু প্ৰকৃতি, যিবোৰৰ মাজত সি সুখ বিচাৰি পাব পাৰে। সকলোতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ’ল, নিৰ্মলে নিজৰ দুৰাৰোগ্য ব্যাধিৰ কথা কৈ সিদ্ধাৰ্থক বুজাইছিল যে মৃত্যুৰ মুখত থিয় দিও সি যদি যুঁজিব পাৰে, তেন্তে সিদ্ধাৰ্থই কিয় নোৱাৰিব? এই মৰম আৰু আন্তৰিকতাই সিদ্ধাৰ্থৰ মন পৰিৱৰ্তন কৰিলে।
১০। ব্যাখ্যা কৰা:
(ঘ) সকলো মানুহৰেই জীৱনবোৰ একো একোখন যুঁজ।
উত্তৰ: উক্ত বাক্যশাৰী আমাৰ পাঠ্যপুথিত সন্নিৱিষ্ট ড° মৃণাল কলিতাৰ ‘যুঁজ’ নামৰ হৃদয়স্পৰ্শী গল্পটিৰ পৰা লোৱা হৈছে।
ইয়াৰ জৰিয়তে গল্পকাৰে জীৱনৰ এক মহৎ সত্য দাঙি ধৰিছে। জীৱন মানেই সংগ্ৰাম। প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে মানুহে কিবা নহয় কিবা প্ৰত্যাহ্বানৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিব লগা হয়। গল্পটোত সিদ্ধাৰ্থই যুঁজিছে নিজৰ নিঃসংগতা আৰু নিচাৰ অন্ধকাৰ জগতৰ পৰা ওলাই আহিবলৈ। আনহাতে, নিৰ্মলে যুঁজিছে মৃত্যুৰ সৈতে, অৰ্থাৎ তাৰ দেহৰ মাৰাত্মক ৰোগৰ বিৰুদ্ধে। ঠিক তেনেদৰে পৃথিৱীৰ প্ৰতিজন মানুহৰে নিজা নিজা একোখন যুদ্ধক্ষেত্ৰ থাকে। কোনোবাই অৰ্থৰ বাবে যুঁজে, কোনোবাই মানসিক শান্তিৰ বাবে। এই যুঁজখনত হাৰ নামানি আগুৱাই যোৱাৰ নামেই হ’ল আচল জীৱন।
১১। ‘যুঁজ’ গল্পটোৰ শিৰোনামৰ তাৎপৰ্য বুজাই লিখা।
উত্তৰ: ড° মৃণাল কলিতাৰ ‘যুঁজ’ গল্পটোৰ শিৰোনামটো অতি সাৰ্থক আৰু গভীৰ অৰ্থপূৰ্ণ হৈছে। গল্পটোত মূলত দুটা স্তৰত যুঁজ দেখুওৱা হৈছে। এটা হ’ল পাৰিবাৰিক অশান্তিৰ বলি হোৱা কিশোৰ সিদ্ধাৰ্থৰ মানসিক যুঁজ। সি নিজৰ মাজত চলি থকা শূন্যতা আৰু ড্ৰাগছৰ নিচাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজি পুনৰ পোহৰৰ পথলৈ আহিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। আনটো হ’ল নিৰ্মলৰ যুঁজ। নিৰ্মলে এটা দুৰাৰোগ্য ৰোগৰ সৈতে যুঁজিছে আৰু একে সময়তে এজন বন্ধুক মৃত্যুৰ মুখৰ পৰা বচাবলৈ সংগ্ৰাম কৰিছে। এই যুঁজখন কেৱল অস্ত্ৰৰে কৰা যুদ্ধ নহয়, এয়া হ’ল মনৰ শক্তি আৰু নৈতিকতাৰ যুঁজ। মানুহে কেনেকৈ বিপদৰ সময়ত হতাশ নহৈ যুঁজি জয়ী হ’ব পাৰে, তাৰ সুন্দৰ প্ৰতিফলন ঘটিছে বাবে গল্পটোৰ ‘যুঁজ’ নামটো সম্পূৰ্ণ উপযুক্ত হৈছে।
ভাষা-বিষয়ক
১২। ব্যাসবাক্যসহ সমাসৰ নাম লিখা:
মৃত্যুশীতল: মৃত্যুৰ দৰে শীতল — উপমান কৰ্মধাৰয় সমাস।
অসহনীয়: যি সহন কৰিব নোৱাৰি — নঞ তৎপুৰুষ সমাস।
অতল: তল নাই যাৰ — নঞ বহুব্ৰীহি সমাস।