Chapter 9 –
ভয়
১। ‘ভয়’ গল্পটোৰ মূল কথাখিনি নিজৰ কথাৰে কোৱা।
উত্তৰঃ ‘ভয়’ গল্পটোত ৰবীন নামৰ এজন মধ্যবিত্ত, চিন্তাশীল আৰু দায়িত্বশীল ব্যক্তিৰ মনত সদায় বাস কৰা এক অনামি ভয়ৰ কথা প্ৰকাশ পাইছে। নিজৰ মৃত্যু হ’লে পত্নী ৰমলা আৰু সন্তানসকলৰ কি হ’ব, সন্তানসকল বিপদত পৰিব নেকি, সমাজত সংঘটিত হিংসা-অশান্তিয়ে তেওঁৰ পৰিয়ালকো স্পৰ্শ কৰিব নেকি—এনেধৰণৰ চিন্তাই তেওঁক অহৰহ ভয় খুৱাই থাকে।
ৰবীনৰ পত্নী ৰমলা তেওঁৰ বিপৰীত স্বভাৱৰ। ৰমলা সহজ-সৰল আৰু কোনো কথাকে বেছি গভীৰভাৱে নলয়। কিন্তু ৰবীনে প্ৰতিটো ঘটনাৰ সম্ভাব্য বিপদৰ কথা আগতীয়াকৈ ভাবি উদ্বিগ্ন হয়।
গল্পটোৰ শেষত জহীৰুদ্দিনৰ ঘৰৰ ফালে কোলাহল শুনি ৰবীনে নিজৰ ভয়ক অতিক্ৰম কৰে। তেওঁ ভাবে—আজি যদি জহীৰুদ্দিনৰ ল’ৰা-ছোৱালীক ৰক্ষা কৰিবলৈ তেওঁ আগবাঢ়ি নাযায়, তেন্তে কাইলৈ তেওঁৰ নিজৰ সন্তান বিপদত পৰিলে আন কোনে সহায় কৰিবলৈ আহিব? এই উপলব্ধিয়ে ৰবীনৰ ভিতৰত সামাজিক দায়িত্ববোধ আৰু মানৱতাৰ জাগৰণ ঘটায়। গল্পটোৱে সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতি, মানৱতা, সাহস আৰু সামাজিক দায়িত্ববোধৰ শিক্ষা দিয়ে।
২। উত্তৰ দিয়া।
(ক) ৰবীনৰ চৌবিশ ঘণ্টাৰ লগৰীয়া কোন?
উত্তৰঃ ৰবীনৰ চৌবিশ ঘণ্টাৰ লগৰীয়া হ’ল ভয়।
(খ) ৰবীনৰ পৰিবাৰৰ নাম কি?
উত্তৰঃ ৰবীনৰ পৰিবাৰৰ নাম ৰমলা।
(গ) ফুটবল খেলি থাকোঁতে কোন ঢুকাল?
উত্তৰঃ সত্য খুড়াৰ ল’ৰাজন ফুটবল খেলি থাকোঁতে ঢুকাল।
(ঘ) ৰবীন কেইটা সন্তানৰ পিতৃ?
উত্তৰঃ ৰবীন তিনিটা সন্তানৰ পিতৃ।
(ঙ) জহীৰুদ্দিনৰ পেচা কি?
উত্তৰঃ জহীৰুদ্দিনৰ পেচা ওকালতি।
(চ) ফুৰিবলৈ ওলালে ৰবীনৰ কাৰ লগত তৰ্কাতৰ্কি হয়?
উত্তৰঃ ফুৰিবলৈ ওলালে ৰবীনৰ পত্নী ৰমলাৰ লগত তৰ্কাতৰ্কি হয়।
(ছ) পোনাহঁতে কি বলেৰে ক্ৰিকেট খেলিবলৈ বিচাৰে?
উত্তৰঃ পোনাহঁতে কাঠৰ বলেৰে ক্ৰিকেট খেলিবলৈ বিচাৰে।
(জ) অফিচৰ কাম-কাজত ৰবীনে কিয় মন দিব নোৱাৰে?
উত্তৰঃ এটা অনামি ভয়ে সদায় মনত ক্ৰিয়া কৰি থকাৰ বাবে ৰবীনে অফিচৰ কাম-কাজত মন দিব নোৱাৰে।
৩। চমু উত্তৰ দিয়া।
(ক) কেনেকুৱা কথাই ৰবীনৰ মনত ভয়ৰ সৃষ্টি কৰে?
উত্তৰঃ নিজৰ মৃত্যু হ’লে পত্নী ৰমলা আৰু সন্তানসকলৰ কি হ’ব, তেওঁলোকক কোনে চাব, সন্তানসকল বিপদত পৰিব নেকি—এনেধৰণৰ চিন্তাই ৰবীনৰ মনত ভয়ৰ সৃষ্টি কৰে। ৰমলাৰ কোনো কথাক গভীৰভাৱে নোলোৱা আৰু সোঁতত গা এৰি দিয়া স্বভাৱেও তেওঁৰ উদ্বেগ আৰু বৃদ্ধি কৰে।
(খ) এদিন আবেলি অফিচৰ পৰা আহি ৰবীনৰ কিয় খং উঠিছিল?
উত্তৰঃ এদিন আবেলি অফিচৰ পৰা আহি ৰবীনে দেখিলে যে ঘৰৰ সন্মুখৰ দুৱাৰখন খোলা আৰু সৰু ছোৱালীজনী বাৰান্দাত অকলে আছে। সেই সময়ত ৰমলা বাথৰুমত আছিল। দুৱাৰ খুলি শিশুটিক অকলে এৰি থোৱাৰ বাবে ৰবীনৰ খং উঠিছিল।
(গ) মাজৰাতি ৰবীনে শোৱাৰ পৰা উঠি ক’লৈ যাবলৈ ওলাইছিল? তেওঁ ওলাই যোৱাৰ কাৰণ কি?
উত্তৰঃ মাজৰাতি ৰবীনে শোৱাৰ পৰা উঠি জহীৰুদ্দিনৰ ঘৰৰ ফালে যাবলৈ ওলাইছিল। তেওঁ ভাবিছিল যে আজি যদি জহীৰুদ্দিনৰ ল’ৰা-ছোৱালীক উন্মত্ত জনতাৰ কবলৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ তেওঁ আগবাঢ়ি নাযায়, তেন্তে কাইলৈ তেওঁৰ নিজৰ ল’ৰা-ছোৱালী বিপদত পৰিলে আন কোনে সহায় কৰিবলৈ আহিব? এই দায়িত্ববোধৰ বাবেই তেওঁ ওলাই গৈছিল।
(ঘ) গল্পটো পঢ়ি ৰবীন আৰু ৰমলাৰ চিন্তাৰ মাজত ক’ত পাৰ্থক্য পাইছা?
উত্তৰঃ ৰবীন আৰু ৰমলা সম্পূৰ্ণ বিপৰীত স্বভাৱৰ দুটা চৰিত্ৰ। ৰবীন অত্যন্ত চিন্তাশীল, সতৰ্ক আৰু ভয়াতুৰ। সৰু ঘটনাতো তেওঁ সম্ভাব্য বিপদৰ কথা চিন্তা কৰে। কিন্তু এই ভয়ৰ আঁৰত তেওঁৰ গভীৰ দায়িত্ববোধ আৰু পৰিয়ালৰ প্ৰতি মৰম আছে।
আনহাতে, ৰমলা সহজ-সৰল, নিশ্চিন্ত আৰু কোনো কথাকে বেছি গভীৰভাৱে নলয়। ৰবীন ভবিষ্যতৰ সম্ভাব্য বিপদ লৈ চিন্তিত, কিন্তু ৰমলাই বৰ্তমানৰ ঘটনাবোৰ সহজভাৱে গ্ৰহণ কৰে।
৪। কোনে, কাক, কেতিয়া কৈছিল লিখা।
(ক) “ইমান ভয়াতুৰ মানুহ মই জনমত দেখা নাই।”
উত্তৰঃ উক্ত কথাষাৰ ৰমলাই ৰবীনক কৈছিল। এদিন ৰবীনে অফিচৰ পৰা আহি ঘৰৰ দুৱাৰ খোলা আৰু সৰু ছোৱালীজনীক অকলে বাৰান্দাত বহি থকা দেখি ৰমলাৰ ওপৰত খং কৰিছিল। তেতিয়াই ৰমলাই ৰবীনক এই কথাষাৰ কৈছিল।
(খ) “হেৰা শুনিছা? কোনোবাই চিঞৰা যেন লাগিছে।”
উত্তৰঃ উক্ত কথাষাৰ ৰবীনে ৰমলাক কৈছিল। মাজৰাতি হঠাৎ সাৰ পাই ৰবীনে বাহিৰত কোনোবাই চিঞৰ-বাখৰ কৰা যেন শুনিছিল। তেতিয়া ৰমলাক জগাই তেওঁ এই কথাষাৰ কৈছিল।
(গ) “আজি মই তাৰ ল’ৰা-ছোৱালীক ৰক্ষা কৰিবলৈ নগ’লে কালিলৈ মোৰ ল’ৰা-ছোৱালীক ৰক্ষা কৰিবলৈ কোন আহিব?”
উত্তৰঃ উক্ত কথাষাৰ ৰবীনে ৰমলাক কৈছিল। জহীৰুদ্দিনৰ ঘৰৰ ফালে কোলাহল শুনি ৰবীন ওলাই যাবলৈ ধৰাত ৰমলাই ক’লৈ যাব বুলি সোধাত তেওঁ এই কথাষাৰ কৈছিল।
৫। দফাটো পঢ়া আৰু তাৰ লগত সংগতি ৰাখি প্ৰশ্ন যুগুত কৰা।
উত্তৰঃ
১। কোলাহলটো কাৰ ঘৰৰ ফালৰ পৰা আহিছিল?
২। জহীৰুদ্দিনৰ পেচা কি আছিল?
৩। জহীৰুদ্দিনে ক’ত ঘৰভাৰা লৈ আছিল?
৪। জহীৰুদ্দিন কেনে স্বভাৱৰ ডেকা আছিল?
৫। চুবুৰীৰ মানুহৰ লগত জহীৰুদ্দিনৰ সম্পৰ্ক কেনেকুৱা আছিল?
৬। ভিন ঠাইৰ মানুহে কাৰ ঘৰ আক্ৰমণ কৰিবলৈ আহিছিল বুলি ৰবীনে সন্দেহ কৰিছিল?
৬। তলৰ বাক্যকেইশাৰীৰ অৰ্থ বুজাই লিখা।
(ক) “উচ্ছৃংখল জনতা দাৱানলৰ দৰে।”
উত্তৰঃ দাৱানল যেনেকৈ কোনো বাচ-বিচাৰ নকৰাকৈ সন্মুখত পৰা সকলো বস্তু পুৰি ছাৰখাৰ কৰি দিয়ে, তেনেকৈ উচ্ছৃংখল আৰু উন্মত্ত জনতাইও ভাল-বেয়া, শুদ্ধ-অশুদ্ধ বিচাৰ নকৰি হিংসা আৰু ধ্বংসৰ সৃষ্টি কৰে। সেয়েহে উচ্ছৃংখল জনতাক দাৱানলৰ লগত তুলনা কৰা হৈছে।
(খ) “দাৱানল সৃষ্টি কৰাৰ কাৰণে ফিৰিঙতি এটাই যথেষ্ট।”
উত্তৰঃ এক বৃহৎ দাৱানলৰ আৰম্ভণি এটা সৰু ফিৰিঙতিৰ পৰাই হ’ব পাৰে। ঠিক তেনেদৰে সমাজত সৰু ভুল বুজাবুজি, উৰা-বাতৰি বা উত্তেজনামূলক ঘটনাই ডাঙৰ সংঘাত আৰু অশান্তিৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। সেয়েহে সৰু সমস্যাকো অৱহেলা কৰা উচিত নহয়।
(গ) “বিভিন্ন ধৰ্ম, বিভিন্ন ভাষা, বিভিন্ন সম্প্ৰদায়, কিমান জাতি আৰু উপজাতি! অসংখ্য খণ্ডিত সত্তাৰ এয়েই অমোঘ পৰিণতি।”
উত্তৰঃ আমাৰ সমাজত বিভিন্ন ধৰ্ম, ভাষা, জাতি, উপজাতি আৰু সম্প্ৰদায়ৰ মানুহে বাস কৰে। এই বৈচিত্ৰ্যৰ মাজত যদি ঐক্য, সহিষ্ণুতা আৰু পাৰস্পৰিক সন্মান নাথাকে, তেন্তে সমাজত বিভেদ, সংঘাত আৰু বিশৃংখলতাৰ সৃষ্টি হ’ব পাৰে। সেয়েহে সমাজৰ শান্তি ৰক্ষাৰ বাবে একতা আৰু সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতি অতি প্ৰয়োজনীয়।
৭। ‘ভয়’ গল্পটোৰ পৰা তোমাৰ জীৱনৰ কাৰণে প্ৰয়োজনীয় কি কি কথা শিকিলা লিখা।
উত্তৰঃ ‘ভয়’ গল্পটোৰ পৰা আমি কেইবাটাও মূল্যৱান শিক্ষা লাভ কৰোঁ। অতিৰিক্ত ভয় মানুহৰ স্বাভাৱিক জীৱন ব্যাহত কৰে, সেয়েহে যুক্তিবুদ্ধি আৰু সাহসেৰে ভয়ক জয় কৰিব লাগে। নিজৰ পৰিয়ালৰ কথা চিন্তা কৰাৰ লগতে সমাজৰ আন মানুহৰ বিপদতো আগবাঢ়ি সহায় কৰা উচিত। জাতি, ধৰ্ম বা সম্প্ৰদায়ৰ পাৰ্থক্য নকৰি সকলো মানুহক সমান দৃষ্টিৰে চাব লাগে। উৰা-বাতৰি, উন্মত্ততা আৰু সাম্প্ৰদায়িক বিদ্বেষে সমাজ ধ্বংস কৰে। সেয়েহে মানৱতা, সাহস, সামাজিক দায়িত্ববোধ, সহিষ্ণুতা আৰু সম্প্ৰীতিৰ ভাব গঢ়ি তোলা আমাৰ কৰ্তব্য।
৮। তলৰ শব্দবোৰেৰে একোটাকৈ বাক্য গঠন কৰা।
আওহতীয়া — আওহতীয়া বাটটোৰে ৰাতি অকলে অহা-যোৱা কৰা নিৰাপদ নহয়।
সন্তৰ্পণে — পিছল বাটটোৰে বৃদ্ধজন সন্তৰ্পণে খোজ কাঢ়ি গৈছিল।
লানি নিছিগা — মেলালৈ মানুহৰ লানি নিছিগা সোঁত বৈছিল।
অন্যমনস্ক — চিন্তাত পৰি ৰবীন অফিচৰ কামত অন্যমনস্ক হৈ পৰিছিল।
অমোঘ — অন্যায় কামৰ অমোঘ পৰিণতি এদিন নহয় এদিন ভোগ কৰিবই লাগে।
উচ্ছৃংখল — উচ্ছৃংখল জনতাই সমাজত অশান্তিৰ সৃষ্টি কৰে।
দাৱানল — শুকান হাবিত দাৱানল লাগি বহু গছ-গছনি পুৰি গ’ল।
ছাৰখাৰ — অগ্নিকাণ্ডত ঘৰখন পুৰি ছাৰখাৰ হৈ গ’ল।
উৎকৰ্ণ — বাহিৰৰ শব্দ শুনি ৰবীন উৎকৰ্ণ হৈ ৰ’ল।
কোলাহল — বজাৰত মানুহৰ কোলাহল শুনা গৈছিল।
ব্যৱহাৰিক ব্যাকৰণ
৯। তলত দিয়া দফাটো যতি-চিহ্ন ব্যৱহাৰ কৰি পুনৰ লিখা।
উত্তৰঃ মানুহৰ সুখ-শান্তিৰ এক প্ৰধান অন্তৰায় হৈছে ক্ৰোধ। কলা-কৃষ্টিৰ প্ৰতি আকৰ্ষণে সেই ক্ৰোধ নাশ কৰি মানুহৰ মনৰ কোমল প্ৰবৃত্তিসমূহ জগাই তোলে। সেই কাৰণে এটা পৰিয়ালত খেল-ধেমালি, নাচ-গান আদিৰ প্ৰতি থকা ৰাপ, আদৰ আৰু পৰিৱেশৰ পৰা সেই পৰিয়ালত থকা সুখ-শান্তিৰ উমান পাব পাৰি। মাঘৰ বিহুত মেজি সজা, ভোজ-ভাত খোৱা, হৈ-গুদু, ঢোপ খেল, ঢোল, পেঁপা, গগনাৰ তালে তালে বিহু নচা আৰু দেৱালী আদি উৎসৱত মানুহে সমূহীয়াভাৱে মনৰ আনন্দ প্ৰকাশ কৰে।
১০। তলৰ আঁচ টনা শব্দবিলাকত কি কি বিভক্তি যুক্ত হৈছে লিখা।
(ক) নৰ্দমালৈ নামি গ’লেহে হ’ব।
উত্তৰঃ নৰ্দমা + লৈ = চতুৰ্থী বিভক্তি।
(খ) কিছুদিনৰ পৰা পোনাহঁতেও ক্ৰিকেট খেলাত ধৰিছে।
উত্তৰঃ কিছুদিন + ৰ = ষষ্ঠী বিভক্তি; পৰা = পঞ্চমী অৰ্থ প্ৰকাশক অনুসৰ্গ।
(গ) অফিচত কাম কৰি থাকিও হঠাতে ৰবীনৰ বুকুখন ধৰফৰাই উঠে।
উত্তৰঃ অফিচ + ত = সপ্তমী বিভক্তি।
(ঘ) আজি মই তাৰ ল’ৰা-ছোৱালীক ৰক্ষা কৰিবলৈ নগ’লে কালিলৈ মোৰ ল’ৰা-ছোৱালীক ৰক্ষা কৰিবলৈ কোন আহিব?
উত্তৰঃ
ল’ৰা-ছোৱালী + ক = দ্বিতীয়া বিভক্তি।
কৰিব + লৈ = উদ্দেশ্যবোধক ‘লৈ’ যোগ হৈছে।
১১। ভাব বহলাই লিখা।
(ক) অতিমাত্ৰা সকলোৰে বেয়া।
উত্তৰঃ জীৱনত সকলো বস্তুৰে এটা সীমা থকা উচিত। যিকোনো বস্তু বা আচৰণৰ অতিমাত্ৰাই ক্ষতিকাৰক। অতিমাত্ৰা ধন-সম্পত্তিয়ে মানুহক অহংকাৰী কৰিব পাৰে, অতিমাত্ৰা মৰমে সন্তানক অবাধ্য কৰিব পাৰে আৰু অতিমাত্ৰা খং বা আৱেগে মানুহৰ বিবেচনাশক্তি নষ্ট কৰিব পাৰে। আনকি ভাল বস্তুৰো অত্যধিক ব্যৱহাৰ ক্ষতিকাৰক হ’ব পাৰে। সেয়েহে জীৱনৰ সকলো ক্ষেত্ৰতে সংযম, পৰিমিতি আৰু সামঞ্জস্য বজাই ৰখা উচিত। এই কাৰণেই কোৱা হয়—“অতিমাত্ৰা সকলোৰে বেয়া।”
(খ) ফিৰিঙতিৰ পৰা খাণ্ডৱদাহ হয়।
উত্তৰঃ এটা সৰু ফিৰিঙতিয়েও বিশাল অগ্নিকাণ্ডৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। তেনেদৰে জীৱন আৰু সমাজত সৰু ভুল, সামান্য ভুল বুজাবুজি বা উৰা-বাতৰিৰ পৰাও ডাঙৰ সংঘাতৰ সৃষ্টি হ’ব পাৰে। সময়তে সৰু সমস্যাৰ সমাধান নকৰিলে সেয়া পিছলৈ ডাঙৰ বিপদৰ ৰূপ ল’ব পাৰে। সেয়েহে যিকোনো সমস্যাক আৰম্ভণিতেই বুদ্ধি আৰু ধৈৰ্যৰে সমাধান কৰা উচিত।
১২। সন্ধি ভাঙা আৰু পাতা।
(ক) সন্ধি ভাঙা
ভাবাৱেগ = ভাব + আৱেগ।
পৰীক্ষা = পৰি + ঈক্ষা।
নিঃশব্দ = নিঃ + শব্দ।
ভয়াতুৰ = ভয় + আতুৰ।
যথেষ্ট = যথা + ইষ্ট।
(খ) সন্ধি পাতা
উৎ + শৃংখল = উচ্ছৃংখল।
উৎ + শ্বাস = উচ্ছ্বাস।
সম্ + মুখ = সন্মুখ।
নিঃ + চিন্ত = নিশ্চিন্ত।
শিৰঃ + ছেদ = শিৰচ্ছেদ।
১৩। সাহিত্য সম্বন্ধীয় প্ৰশ্নোত্তৰ
(ক) সাধুকথা আৰু চুটিগল্পৰ মাজত থকা পাৰ্থক্য লিখা।
উত্তৰঃ সাধুকথা আৰু চুটিগল্পৰ মাজত থকা প্ৰধান পাৰ্থক্যসমূহ হ’ল—
১। সাধুকথাত কল্পনা, অলৌকিকতা আৰু অবাস্তৱ ঘটনাৰ প্ৰাধান্য থাকে; চুটিগল্পত সাধাৰণতে বাস্তৱ জীৱনৰ ঘটনা আৰু অনুভৱৰ প্ৰতিফলন ঘটে।
২। সাধুকথাৰ পৰিসৰ তুলনামূলকভাৱে বিস্তৃত হ’ব পাৰে; চুটিগল্পৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য হ’ল সংক্ষিপ্ততা।
৩। সাধুকথাত অলৌকিক চৰিত্ৰ বা ঘটনা থাকিব পাৰে; চুটিগল্পত চৰিত্ৰ আৰু ঘটনা অধিক বাস্তৱসম্মত হয়।
৪। চুটিগল্পৰ সমাপ্তি সাধাৰণতে তাৎপৰ্যপূৰ্ণ বা ইংগিতময় হয়।
(খ) সাধুকথাৰ বৈশিষ্ট্যবোৰ লিখা।
উত্তৰঃ সাধুকথাৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্যসমূহ হ’ল—
১। সাধুকথা সাধাৰণতে কাল্পনিক আৰু অলৌকিক।
২। ইয়াৰ কাহিনীৰ পৰিসৰ বিস্তৃত হ’ব পাৰে।
৩। ইয়াৰ ভাষা সহজ-সৰল আৰু মনোগ্ৰাহী।
৪। ইয়াত দৈত্য, ৰাক্ষস, পৰী, কথা কোৱা জীৱ-জন্তু আদি অলৌকিক চৰিত্ৰ থাকিব পাৰে।
৫। সাধুকথাত বাস্তৱ জীৱনৰ হুবহু প্ৰতিফলনতকৈ কল্পনাৰ প্ৰাধান্য বেছি।
(গ) চুটিগল্পৰ বৈশিষ্ট্যবোৰ লিখা।
উত্তৰঃ চুটিগল্পৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্যসমূহ হ’ল—
১। চুটিগল্পত বাস্তৱ জীৱনৰ কোনো বিশেষ ঘটনা বা অভিজ্ঞতাৰ প্ৰতিফলন ঘটে।
২। হ্ৰস্বতা বা সংক্ষিপ্ততা চুটিগল্পৰ প্ৰধান লক্ষণ।
৩। ইয়াত চৰিত্ৰ, ঘটনা আৰু পৰিৱেশ সীমিত থাকে।
৪। উপস্থাপন সংহত আৰু চিত্তাকৰ্ষক হয়।
৫। সমাপ্তি সাধাৰণতে তাৎপৰ্যপূৰ্ণ বা ইংগিতময় হয়।
৬। কম পৰিসৰৰ ভিতৰতে পাঠকৰ মনত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলোৱাটো চুটিগল্পৰ অন্যতম বৈশিষ্ট্য।
(ঘ) অসমীয়া চুটিগল্পৰ জনক কোন?
উত্তৰঃ অসমীয়া চুটিগল্পৰ জনক হ’ল লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা।
(ঙ) শীলভদ্ৰৰ প্ৰকৃত নাম কি?
উত্তৰঃ শীলভদ্ৰৰ প্ৰকৃত নাম ৰেৱতীমোহন দত্ত চৌধুৰী।
(চ) তেখেতৰ জন্ম ক’ত হৈছিল?
উত্তৰঃ শীলভদ্ৰৰ জন্ম গৌৰীপুৰত হৈছিল।
(ছ) শীলভদ্ৰই কোনখন গল্পসংকলনৰ বাবে সাহিত্য অকাদেমি বঁটা লাভ কৰে?
উত্তৰঃ শীলভদ্ৰই ‘মধুপুৰ বহুদূৰ’ গল্পসংকলনৰ বাবে সাহিত্য অকাদেমি বঁটা লাভ কৰে।
(জ) শীলভদ্ৰৰ কোন চনত মৃত্যু হৈছিল?
উত্তৰঃ শীলভদ্ৰৰ মৃত্যু ২০০৮ চনৰ ২৯ ফেব্ৰুৱাৰীত হৈছিল।
এই Post টো Update কৰাত সহায় কৰিব বিচাৰে নেকি?
ইয়াত কিবা ভুল, অসম্পূৰ্ণ তথ্য বা নতুন তথ্য থাকিলে আপুনি এটা উন্নত version প্ৰস্তুত কৰিব পাৰে। Live Post তৎক্ষণাৎ সলনি নহ'ব।
Update This Post