আমাৰ ছাৰ
প্ৰশ্নাৱলী (Regenerated Answers)
১। ‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পটোত ছাত্ৰ আৰু শিক্ষকৰ সম্পৰ্কটো লেখকে কেনেদৰে দাঙি ধৰিছে?
উত্তৰঃ
‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পত লেখক যোগেশ দাসে ছাত্ৰ আৰু শিক্ষকৰ মাজৰ এক মধুৰ আৰু গভীৰ সম্পৰ্ক দাঙি ধৰিছে। গল্পটোত ধৰণীধৰ বৰুৱা নামৰ শিক্ষকজন শৃংখলাপৰায়ণ আৰু কঠোৰ স্বভাৱৰ আছিল। তেওঁ বিদ্যালয়ত নিয়ম-নীতি মানি চলিবলৈ ছাত্ৰসকলক কঠোৰভাৱে শাসন কৰিছিল।
ছাত্ৰসকলে তেওঁৰ কঠোৰতাৰ বাবে কিছু ভয় কৰিছিল যদিও তেওঁলোকে শিক্ষকজনক গভীৰভাৱে সন্মান কৰিছিল। শিক্ষকজনৰ শাসনৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল ছাত্ৰসকলক সৎ আৰু শৃংখলাবদ্ধ মানুহ হিচাপে গঢ়ি তোলা।
আনহাতে, তেওঁৰ অন্তৰখন আছিল অত্যন্ত মৰমীয়াল। প্ৰয়োজন হ’লে তেওঁ ছাত্ৰসকলক ঘৰলৈ মাতি পাঠ শিকাই দিছিল বা নিজে তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ গৈ সহায় কৰিছিল। এইদৰে লেখকে গল্পটোত শিক্ষক-ছাত্ৰৰ মাজত ভয়, সন্মান আৰু মৰমেৰে গঠিত এক আন্তৰিক সম্পৰ্কৰ চিত্ৰ অংকন কৰিছে।
২। ‘আমাৰ ছাৰ’ৰ প্ৰকৃত নাম কি? তেওঁৰ চৰিত্ৰ বিশ্লেষণ কৰি দেখুওৱা।
উত্তৰঃ
‘আমাৰ ছাৰ’ৰ প্ৰকৃত নাম হৈছে ধৰণীধৰ বৰুৱা। তেওঁ এজন আদৰ্শ শিক্ষক হিচাপে গল্পটোত চিত্ৰিত হৈছে।
ধৰণীধৰ বৰুৱা শৃংখলাপৰায়ণ, কৰ্তব্যনিষ্ঠ, সাহসী আৰু দায়িত্বশীল ব্যক্তি আছিল। বিদ্যালয়ত তেওঁ কঠোৰভাৱে নিয়ম পালন কৰিছিল আৰু ছাত্ৰসকলকো সেই নিয়ম মানিবলৈ বাধ্য কৰিছিল। তেওঁৰ শাসনৰ বাবে ছাত্ৰসকলে তেওঁক ভয় কৰিছিল যদিও তেওঁলোকে তেওঁক গভীৰভাৱে সন্মান কৰিছিল।
তেওঁৰ কঠোৰতাৰ আঁৰত আছিল এক কোমল আৰু মৰমীয়াল মন। তেওঁ ছাত্ৰসকলৰ মঙ্গল কামনা কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ উন্নতিৰ বাবে সদায় চেষ্টা কৰিছিল। প্ৰয়োজন হ’লে তেওঁ দেওবাৰে ছাত্ৰসকলক ঘৰলৈ মাতি পাঠ শিকাই দিছিল বা নিজে তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ গৈ সহায় কৰিছিল। এই সকলো গুণৰ বাবে ধৰণীধৰ বৰুৱা এজন আদৰ্শ শিক্ষক হিচাপে প্ৰতিভাত হৈছে।
অতি চমু প্ৰশ্নৰ উত্তৰ
(ক) যোগেশ দাসৰ জন্ম কিমান চনত হৈছিল?
উত্তৰঃ ১৯২৮ চনত।
(খ) যোগেশ দাস ক’ত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল?
উত্তৰঃ ডুমডুমাৰ হাঁহচৰা চাহ বাগিছাত।
(গ) যোগেশ দাসে কোন কোন আলোচনী সম্পাদনা কৰিছিল?
উত্তৰঃ ‘প্ৰহৰী’ আৰু ‘অধিনায়ক’।
(ঘ) যোগেশ দাসে ৰচনা কৰা এখন উপন্যাসৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ ‘ডাৱৰ আৰু নাই’।
(ঙ) যোগেশ দাসৰ এখন গল্পপুথিৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ ‘পৃথিৱীৰ অসুখ’।
(চ) কোনখন গ্ৰন্থৰ বাবে যোগেশ দাসে সাহিত্য একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল?
উত্তৰঃ ‘পৃথিৱীৰ অসুখ’ গল্পপুথিৰ বাবে।
(ছ) সনোৰঞ্জন হাজৰাক লগৰীয়াসকলে কি নামেৰে গালি পাৰিছিল?
উত্তৰঃ ‘নোমটেঙৰ বঙালি’ বুলি।
Additional Question & Previous Paper Solve
১। ‘ডাৱৰ আৰু নাই’ গ্ৰন্থখন কাৰ ৰচনা?
উত্তৰঃ ‘ডাৱৰ আৰু নাই’ গ্ৰন্থখন যোগেশ দাসৰ ৰচনা।
২। যোগেশ দাসে কোনখন গল্পপুথিৰ বাবে সাহিত্য একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল?
উত্তৰঃ যোগেশ দাসে ‘পৃথিৱীৰ অসুখ’ গল্পপুথিৰ বাবে সাহিত্য একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল।
৩। যোগেশ দাসে ৰচনা কৰা এখন উপন্যাসৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ ‘ডাৱৰ আৰু নাই’।
৪। দ্বিতীয় মহাসমৰৰ পটভূমিত ৰচনা কৰা যোগেশ দাসৰ উপন্যাসখনৰ নাম কি?
উত্তৰঃ ‘ডাৱৰ আৰু নাই’।
(খ) ৰচনাধৰ্মী প্ৰশ্ন
১। ‘আমাৰ ছাৰ’ৰ প্ৰকৃত নাম কি? তেওঁৰ চৰিত্ৰ বিশ্লেষণ কৰা।
উত্তৰঃ
‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পত উল্লেখ কৰা শিক্ষকজনৰ প্ৰকৃত নাম ধৰণীধৰ বৰুৱা। তেওঁ এজন আদৰ্শ, শৃংখলাপৰায়ণ আৰু কৰ্তব্যনিষ্ঠ শিক্ষক আছিল। বিদ্যালয়ত তেওঁ নিয়ম-নীতি কঠোৰভাৱে পালন কৰিছিল আৰু ছাত্ৰসকলকো সেই নিয়ম মানিবলৈ বাধ্য কৰিছিল।
ছাত্ৰসকলে তেওঁৰ কঠোৰতাৰ বাবে তেওঁক ভয় কৰিছিল যদিও তেওঁলোকে তেওঁক গভীৰভাৱে সন্মান কৰিছিল। তেওঁৰ শাসনৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল ছাত্ৰসকলক সৎ, শৃংখলাবদ্ধ আৰু দায়িত্বশীল মানুহ হিচাপে গঢ়ি তোলা।
কঠোৰ স্বভাৱৰ পিছতো তেওঁৰ অন্তৰখন অত্যন্ত কোমল আৰু মৰমীয়াল আছিল। তেওঁ ছাত্ৰসকলৰ উন্নতিৰ বাবে সদায় চিন্তা কৰিছিল আৰু প্ৰয়োজন হ’লে তেওঁলোকক ঘৰলৈ মাতি বা নিজে গৈ পাঠ শিকাই দিছিল। এই সকলো গুণৰ বাবে ধৰণীধৰ বৰুৱা এজন আদৰ্শ শিক্ষক হিচাপে পৰিগণিত হৈছে।
২। ‘আমাৰ ছাৰ’ কাৰ বিয়ালৈ গৈছিল? বিয়াত তেওঁ কি কি কাৰ্য কৰিছিল?
উত্তৰঃ
‘আমাৰ ছাৰ’ তেওঁৰ প্ৰাক্তন ছাত্ৰ পদ্মেশ্বৰৰ ডাঙৰ ছোৱালী মিনুৰ বিয়ালৈ গৈছিল। বয়সৰ বোজা থাকিলেও তেওঁ নিমন্ত্ৰণৰ সন্মান ৰাখি বিয়ালৈ উপস্থিত হৈছিল।
বিয়াৰ অনুষ্ঠানত তেওঁ বহু পুৰণা ছাত্ৰক লগ পাই আনন্দিত হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ সৈতে আগৰ স্মৃতিৰ কথা আলোচনা কৰিছিল। তেওঁ কইনাজনীক আশীৰ্বাদ দিছিল আৰু উপহাৰ হিচাপে সোণৰ আঙুঠি আৰু কাপোৰ আগবঢ়াইছিল। এই আচৰণে তেওঁৰ আন্তৰিকতা আৰু মৰমীয়াল স্বভাৱৰ প্ৰকাশ ঘটায়।
৩। ‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পটোত ছাত্ৰ আৰু শিক্ষকৰ সম্পৰ্ক কেনেদৰে দাঙি ধৰা হৈছে?
উত্তৰঃ
এই গল্পটোত ছাত্ৰ আৰু শিক্ষকৰ মাজত থকা গভীৰ আৰু আন্তৰিক সম্পৰ্কৰ চিত্ৰ অংকন কৰা হৈছে। ধৰণীধৰ বৰুৱা বিদ্যালয়ত কঠোৰ আৰু শৃংখলাপৰায়ণ শিক্ষক আছিল, যাৰ বাবে ছাত্ৰসকলে তেওঁক ভয় কৰিছিল।
কিন্তু সেই ভয়ৰ মাজতো তেওঁলোকৰ মনত শিক্ষকজনৰ প্ৰতি গভীৰ সন্মান আৰু ভালপোৱা আছিল। শিক্ষকজনেও ছাত্ৰসকলৰ মঙ্গল কামনা কৰি তেওঁলোকক শাসন কৰিছিল আৰু প্ৰয়োজনত সহায় আগবঢ়াইছিল। এইদৰে গল্পটোত শিক্ষক-ছাত্ৰৰ মাজত ভয়, সন্মান আৰু মৰমৰ সমন্বয়ত গঢ়া এক মধুৰ সম্পৰ্ক দাঙি ধৰা হৈছে।
৪। ‘আমাৰ ছাৰ’ কোন? তেওঁৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ
‘আমাৰ ছাৰ’ হৈছে গল্পটোত উল্লেখ কৰা শিক্ষক ধৰণীধৰ বৰুৱা। তেওঁ এজন শৃংখলাপৰায়ণ আৰু দায়িত্বশীল শিক্ষক আছিল। বিদ্যালয়ত তেওঁ নিয়ম-নীতি কঠোৰভাৱে পালন কৰিছিল আৰু ছাত্ৰসকলকো সেই নিয়ম মানিবলৈ বাধ্য কৰিছিল।
তেওঁ কঠোৰ স্বভাৱৰ হলেও অন্তৰখন অত্যন্ত কোমল আৰু মৰমীয়াল আছিল। তেওঁ ছাত্ৰসকলৰ উন্নতিৰ বাবে সদায় চিন্তা কৰিছিল আৰু প্ৰয়োজনত সহায় আগবঢ়াইছিল। এই সকলো গুণৰ বাবে তেওঁ ছাত্ৰসকলৰ মাজত গভীৰ সন্মান আৰু মৰম লাভ কৰিছিল।
(ক) অতি চমু প্রশ্ন
১। ‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পটোৰ লেখক কোন?
উত্তৰঃ ‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পটোৰ লেখক যোগেশ দাস।
২। যোগেশ দাসৰ ক’ত আৰু কেতিয়া জন্ম হৈছিল?
উত্তৰঃ যোগেশ দাসৰ ১৯২৮ চনত ডুমডুমাৰ হাঁহচৰা চাহ বাগিছাত জন্ম হৈছিল।
৩। যোগেশ দাসে গুৱাহাটীৰ কোনখন মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰিছিল?
উত্তৰঃ তেওঁ গুৱাহাটীৰ বি. বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰিছিল।
৪। যোগেশ দাস কোনখন কাকতৰ উপ-সম্পাদক আছিল?
উত্তৰঃ তেওঁ ‘নতুন অসমীয়া’ কাকতৰ উপ-সম্পাদক আছিল।
৫। যোগেশ দাস কোনখন কাকতৰ সহকাৰী প্ৰধান সম্পাদক আছিল?
উত্তৰঃ তেওঁ ‘দৈনিক অসম’ কাকতৰ সহকাৰী প্ৰধান সম্পাদক আছিল।
৬। যোগেশ দাসে অসম সাহিত্য সভাৰ কোনখন অধিৱেশনৰ সভাপতি আছিল?
উত্তৰঃ তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ এক-পঞ্চাশতম অধিৱেশনৰ সভাপতি আছিল।
৭। “ধপাতেই যদি নেখালি তেন্তে কিহৰ তামোল খাৱ?” — কথাষাৰৰ বক্তা কোন?
উত্তৰঃ এই কথাষাৰৰ বক্তা ধৰণীধৰ বৰুৱা।
৮। যোগেশ দাসে কোনখন গল্পপুথিৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল?
উত্তৰঃ ‘পৃথিৱীৰ অসুখ’ গল্পপুথিৰ বাবে।
৯। যোগেশ দাসৰ মৃত্যু কিমান চনত হৈছিল?
উত্তৰঃ ১৯৯৯ চনত।
১০। পদ্মেশ্বৰৰ ছোৱালীজনীৰ নাম কি?
উত্তৰঃ মিনু।
১১। ‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পটোৰ মুখ্য চৰিত্ৰ কোন?
উত্তৰঃ ধৰণীধৰ বৰুৱা (আমাৰ ছাৰ)।
১২। ধৰণীধৰ বৰুৱাক মানুহে কি নামেৰে চিনিছিল?
উত্তৰঃ মানুহে তেওঁক ‘আমাৰ ছাৰ’ নামেৰে চিনিছিল।
১৩। ধৰণীধৰ বৰুৱাক কোনে বহা ঠাইলৈ আগবঢ়াই নিছিল?
উত্তৰঃ হেমন্তই তেওঁক বহা ঠাইলৈ আগবঢ়াই নিছিল।
১৪। “অ’ তই মনোৰঞ্জন, ভালেই কৰিছ দে…” — এই কথাষাৰ কোনে কাক কৈছিল?
উত্তৰঃ এই কথাষাৰ আমাৰ ছাৰে হাজৰাক কৈছিল।
১৫। “ছাৰ মই আপোনাক নোকোৱাকৈয়ে চাইকেলখন নি আপোনাৰ ঘৰত থৈ আহিলোঁগৈ।” — চাইকেলখন কোনে থৈ আহিছিল?
উত্তৰঃ যোগেশ দাসে।
১৬। “কিয় নুঠিম অ’ কিয় নুঠিম?” — এই কথাষাৰ কোনে কৈছিল?
উত্তৰঃ ধৰণীধৰ বৰুৱাই ল’ৰাবোৰক কৈছিল।
১৭। “নহয় ছাৰ, আজিকালি গাড়ী-মটৰ বেছি হৈছে…” — কথাখিনি কোনে কাক কৈছিল?
উত্তৰঃ হাজৰাই আমাৰ ছাৰক কৈছিল।
১৮। “৭৫ বছৰ হ’লহি… এতিয়া কিয় পৰিম?” — কথাখিনি কোনে কাক কৈছিল?
উত্তৰঃ আমাৰ ছাৰে হাজৰাক কৈছিল।
১৯। “তাৰ মটৰ গুড়া কৰি দিম ছাৰ।” — এই কথাষাৰৰ বক্তা কোন?
উত্তৰঃ হেমন্ত।
২০। কি কাৰণে শিক্ষক বা ছাত্ৰ কোনেও স্কুলত সোমাব নোৱাৰিছিল?
উত্তৰঃ পলমকৈ আহিলে শিক্ষক হওক বা ছাত্ৰ হওক, কোনোকে স্কুলত সোমাব নোৱাৰিছিল।
২১। স্কুলখনৰ চকীদাৰজনৰ নাম কি আছিল?
উত্তৰঃ ধনীৰাম।
২২। বক্তাসকলৰ স্কুলীয়া কালত চৰ্দাৰ কোন আছিল?
উত্তৰঃ পদ্মেশ্বৰ।
২৩। ছাৰে তামোলৰ লগত কি মিহলাই খাইছিল?
উত্তৰঃ অসমীয়া ধপাত।
(খ) চমু প্রশ্ন
১। যোগেশ দাসে সম্পাদনা কৰা দুখন আলোচনীৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ ‘প্ৰহৰী’ আৰু ‘অধিনায়ক’।
২। ধৰণীধৰ বৰুৱা কোন আছিল? তেখেতক কিয় সকলোৱে ‘আমাৰ ছাৰ’ বুলি কৈছিল?
উত্তৰঃ ধৰণীধৰ বৰুৱা বিদ্যালয়ৰ এজন কঠোৰ আৰু শৃংখলাপৰায়ণ শিক্ষক আছিল। তেওঁ বহু ছাত্ৰক শিক্ষা দিছিল আৰু সকলোৰে প্ৰতি সমান মৰম আৰু দায়িত্ব দেখুৱাইছিল। সেই কাৰণে সকলো ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে তেওঁক সন্মানসহ ‘আমাৰ ছাৰ’ বুলি মাতিছিল।
৩। আমাৰ ছাৰ বিয়াঘৰত উপস্থিত হোৱাৰ পিছত ছাৰক কোনে কেনেকৈ আদৰ-সাদৰ কৰি আগবঢ়াই নিছিল?
উত্তৰঃ বিয়াঘৰত উপস্থিত হোৱাৰ পিছত হেমন্তই ছাৰৰ হাত ধৰি বহা ঠাইলৈ আগবঢ়াই নিছিল। নগেনে তেওঁক বহিবলৈ কাঠৰ চকী এখন আনি দিলে আৰু হাজৰাই বিচনী এখন আনি তেওঁক বতাহ কৰিছিল। এইদৰে সকলোৱে ছাৰক সন্মান আৰু আদৰ-সাদৰ কৰিছিল।
৪। ধৰণীধৰ বৰুৱাক ছাত্ৰসকলে চাইকেল চলাবলৈ কিয় মানা কৰিছিল? উত্তৰত তেওঁ কি কৈছিল?
উত্তৰঃ ছাত্ৰসকলে তেওঁক চাইকেল চলাবলৈ মানা কৰিছিল, কাৰণ সেই সময়ত ৰাস্তাত গাড়ী-মটৰ বেছি হৈছিল আৰু পৰি গ’লে কষ্ট পাব পাৰে বুলি ভয় কৰিছিল।
ইয়াৰ উত্তৰত ধৰণীধৰ বৰুৱাই কৈছিল যে তেওঁ ৭৫ বছৰ ধৰি চাইকেল চলাই আহিছে আৰু শিকাৰ সময়ৰ পিছত কেতিয়াও পৰা নাই, সেয়ে এতিয়াও পৰিব নোৱাৰিব।
৫। ধৰণীধৰ বৰুৱাই ছাত্ৰবোৰক কিয় আৰু কেনে শাস্তি দিছিল?
উত্তৰঃ ছাত্ৰসকলে অনিয়ম কৰিলে, যেনে—মলিয়ন কাপোৰ পিন্ধি আহিলে, লগৰ ল’ৰাৰ লগত কাজিয়া কৰিলে, পৰীক্ষাত চুৰ কৰিলে বা অন্য ভুল কৰিলে, তেতিয়া ধৰণীধৰ বৰুৱাই তেওঁলোকক শাস্তি দিছিল। সাধাৰণতে তেওঁ বেতৰ কোব দি শাস্তি দিছিল।
৬। লেজাৰত ওলাই গৈ চিনেমা চোৱাৰ অপৰাধত ‘আমাৰ ছাৰে’ কেনে শাস্তি দিছিল?
উত্তৰঃ লেজাৰত ওলাই গৈ চিনেমা চোৱাৰ বাবে ছাত্ৰসকলক প্ৰথমে প্ৰত্যেককে হাতত ছটাকৈ বেতৰ কোব দিছিল। তাৰ পিছত গোটেই দিনটো বেঞ্চৰ ওপৰত থিয় হৈ থাকিবলৈ দিছিল।