আমাৰ ছাৰ
১। অতি চমু প্ৰশ্নোত্তৰ
১। ‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পটোৰ লেখক কোন?
উত্তৰঃ যোগেশ দাস।
২। যোগেশ দাসৰ জন্ম কিমান চনত হৈছিল?
উত্তৰঃ ১৯২৭ চনত।
৩। যোগেশ দাসৰ জন্ম ক’ত হৈছিল?
উত্তৰঃ ডুমডুমাৰ হাঁহচৰা চাহ-বাগিচাত।
৪। যোগেশ দাসৰ মৃত্যু কিমান চনত হৈছিল?
উত্তৰঃ ১৯৯৯ চনত।
৫। যোগেশ দাসে গুৱাহাটীৰ কোনখন মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰিছিল?
উত্তৰঃ বি. বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত।
৬। যোগেশ দাস কোনখন কাকতৰ উপ-সম্পাদক আছিল?
উত্তৰঃ ‘নতুন অসমীয়া’ কাকতৰ।
৭। যোগেশ দাস কোনখন কাকতৰ সহকাৰী প্ৰধান সম্পাদক আছিল?
উত্তৰঃ ‘দৈনিক অসম’ কাকতৰ।
৮। যোগেশ দাসে সম্পাদনা কৰা দুখন আলোচনীৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ ‘প্ৰহৰী’ আৰু ‘অধিনায়ক’।
৯। যোগেশ দাসৰ এখন উপন্যাসৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ ‘ডাৱৰ আৰু নাই’।
১০। দ্বিতীয় মহাসমৰৰ পটভূমিত ৰচিত যোগেশ দাসৰ উপন্যাসখনৰ নাম কি?
উত্তৰঃ ‘ডাৱৰ আৰু নাই’।
১১। যোগেশ দাসৰ এখন গল্পপুথিৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ ‘পৃথিৱীৰ অসুখ’।
১২। যোগেশ দাসে কোনখন গ্ৰন্থৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল?
উত্তৰঃ ‘পৃথিৱীৰ অসুখ’ গল্পসংকলনৰ বাবে।
১৩। যোগেশ দাসে কিমান চনত সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল?
উত্তৰঃ ১৯৮০ চনত।
১৪। যোগেশ দাসে কিমান চনত অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা লাভ কৰিছিল?
উত্তৰঃ ১৯৯৪ চনত।
১৫। যোগেশ দাসে অসম সাহিত্য সভাৰ কোনখন অধিৱেশনত সভাপতিত্ব কৰিছিল?
উত্তৰঃ ১৯৮৫ চনত বিহপুৰীয়াত অনুষ্ঠিত একপঞ্চাশতম অধিৱেশনত।
১৬। ‘আমাৰ ছাৰ’ৰ প্ৰকৃত নাম কি?
উত্তৰঃ ধৰণীধৰ বৰুৱা।
১৭। ‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পটোৰ মুখ্য চৰিত্ৰ কোন?
উত্তৰঃ ধৰণীধৰ বৰুৱা বা ‘আমাৰ ছাৰ’।
১৮। ধৰণীধৰ বৰুৱাক সকলোৱে কি নামেৰে মাতিছিল?
উত্তৰঃ ‘আমাৰ ছাৰ’ বুলি।
১৯। ‘আমাৰ ছাৰ’ৰ বয়স কিমান হৈছিল?
উত্তৰঃ পঁয়সত্তৰ বছৰ।
২০। পদ্মেশ্বৰৰ ডাঙৰ ছোৱালীজনীৰ নাম কি?
উত্তৰঃ মিনু।
২১। গল্পটিৰ বক্তাসকলৰ স্কুলীয়া কালত চৰ্দাৰ কোন আছিল?
উত্তৰঃ পদ্মেশ্বৰ।
২২। মনোৰঞ্জন হাজৰাক লগৰীয়াসকলে কি বুলি জোকাইছিল?
উত্তৰঃ ‘নোমটেঙৰ বঙালী’ বুলি।
২৩। স্কুলখনৰ চকীদাৰজনৰ নাম কি আছিল?
উত্তৰঃ ধনীৰাম।
২৪। পলমকৈ আহিলে শিক্ষক বা ছাত্ৰ স্কুলত সোমাব পাৰিছিলনে?
উত্তৰঃ নোৱাৰিছিল।
২৫। ছাৰে তামোলৰ লগত কি মিহলাই খাইছিল?
উত্তৰঃ অসমীয়া ধপাত।
২৬। “ধপাতেই যদি নেখালি, তেন্তে কিহৰ তামোল খাৱ?”— কথাষাৰৰ বক্তা কোন?
উত্তৰঃ ধৰণীধৰ বৰুৱা বা আমাৰ ছাৰ।
২৭। ছাৰে কইনা মিনুক কি উপহাৰ দিছিল?
উত্তৰঃ এটা সোণৰ আঙুঠি।
২৮। মিনুৰ দৰাজনে কি কাম কৰিছিল?
উত্তৰঃ কলেজৰ লেকচাৰাৰ আছিল।
২৯। বিয়াখন চাই যাবলৈ ছাৰক প্ৰথমে কোনে অনুৰোধ কৰিছিল?
উত্তৰঃ হেমন্তই।
৩০। ছাৰৰ চাইকেলখন ছাৰক নোকোৱাকৈ কোনে ঘৰলৈ থৈ আহিছিল?
উত্তৰঃ মনোৰঞ্জন হাজৰাই।
৩১। “চাঞ্চটো ললোঁ, বেয়া নাপাবি”— কথাষাৰৰ বক্তা কোন?
উত্তৰঃ মনোৰঞ্জন হাজৰা।
৩২। “মই জানো তহঁতক তাহানিখনৰ দৰেই দেখি থকা নাই?”— কথাষাৰ কোনে কৈছিল?
উত্তৰঃ আমাৰ ছাৰে তেওঁৰ প্ৰাক্তন ছাত্ৰসকলক কৈছিল।
২। চমু প্ৰশ্নোত্তৰ
১। ধৰণীধৰ বৰুৱা কোন আছিল? তেওঁক সকলোৱে ‘আমাৰ ছাৰ’ বুলি কিয় কৈছিল?
উত্তৰঃ ধৰণীধৰ বৰুৱা অঞ্চলটোৰ এগৰাকী আদৰ্শ আৰু জনপ্ৰিয় শিক্ষক আছিল। তেওঁৰ ওচৰত বহু প্ৰজন্মৰ ছাত্ৰই পঢ়িছিল। ছাত্ৰসকল ডাঙৰ হৈ চাকৰি-বাকৰি বা সংসাৰত প্ৰতিষ্ঠিত হোৱাৰ পিছতো তেওঁলোকৰ বাবে ধৰণীধৰ বৰুৱা আগৰ সেই আপোন শিক্ষকজনেই হৈ থাকিল।
তেওঁ কোনো এটা চামৰ ছাত্ৰৰ শিক্ষক নাছিল; অঞ্চলটোৰ বহু শিক্ষিত লোকেই তেওঁৰ ছাত্ৰ আছিল। সেয়েহে তেওঁৰ ব্যক্তিগত নামতকৈ ‘আমাৰ ছাৰ’ নামটোৱেই অধিক পৰিচিত হৈ পৰিছিল।
২। আমাৰ ছাৰ বিয়াঘৰত উপস্থিত হোৱাৰ পিছত তেওঁক কেনেদৰে আদৰ-সাদৰ কৰা হৈছিল?
উত্তৰঃ ছাৰ পদ্মেশ্বৰৰ জীয়েক মিনুৰ বিয়াঘৰত উপস্থিত হোৱাৰ লগে লগে তেওঁৰ প্ৰাক্তন ছাত্ৰসকল আনন্দিত হৈ আগবাঢ়ি গৈছিল। লেখকে তেওঁৰ চাইকেলখন ধৰি একাষে থৈছিল। হেমন্তই তেওঁক বহা ঠাইলৈ আগবঢ়াই আনিছিল আৰু নগেনে কাঠৰ চকী এখন আনি বহিবলৈ দিছিল।
মনোৰঞ্জন হাজৰাই বিচনী এখন আনি ছাৰক বিচিবলৈ ধৰিছিল। সকলো প্ৰাক্তন ছাত্ৰই মিলি ছাৰক যি আন্তৰিকতা আৰু সন্মানেৰে আদৰণি জনাইছিল, তাৰ মাজেৰে তেওঁলোকৰ শিক্ষকজনৰ প্ৰতি থকা গভীৰ শ্ৰদ্ধা প্ৰকাশ পাইছে।
৩। ছাত্ৰসকলে ধৰণীধৰ বৰুৱাক চাইকেল চলাবলৈ কিয় মানা কৰিছিল? উত্তৰত ছাৰে কি কৈছিল?
উত্তৰঃ ছাৰ পঁয়সত্তৰ বছৰীয়া বৃদ্ধ হোৱা বাবে আৰু পথত গাড়ী-মটৰৰ চলাচল বৃদ্ধি পোৱা বাবে প্ৰাক্তন ছাত্ৰসকলে তেওঁৰ সুৰক্ষাৰ কথা ভাবি চাইকেল চলাবলৈ মানা কৰিছিল।
কিন্তু ছাৰে নিজৰ ওপৰত পূৰ্ণ বিশ্বাস ৰাখি কৈছিল যে বহু বছৰ ধৰি তেওঁ চাইকেল চলাই আহিছে আৰু শিকাৰ সময়ৰ পিছত কেতিয়াও পৰা নাই; এতিয়া কিয় পৰিব? এই কথাৰ মাজেৰে তেওঁৰ আত্মবিশ্বাসী আৰু স্বাধীনচিতীয়া স্বভাৱ প্ৰকাশ পাইছে।
৪। ধৰণীধৰ বৰুৱাই ছাত্ৰসকলক কি কি কাৰণত শাস্তি দিছিল?
উত্তৰঃ ধৰণীধৰ বৰুৱা বিদ্যালয়ৰ শৃংখলাৰ ক্ষেত্ৰত অত্যন্ত কঠোৰ আছিল। ছাত্ৰই মলিয়ন কাপোৰ পিন্ধি আহিলে, হোমৱৰ্ক নকৰিলে, লগৰীয়াৰ সৈতে কাজিয়া কৰিলে, আনৰ গাত চিঞাহী পেলালে, পৰীক্ষাত চুৰ কৰিলে বা বিদ্যালয়ৰ নিয়ম ভংগ কৰিলে তেওঁ শাস্তি দিছিল।
তেওঁৰ শাস্তিৰ উদ্দেশ্য প্ৰতিশোধ লোৱা নাছিল; ছাত্ৰসকলক শৃংখলাবদ্ধ, সৎ আৰু দায়িত্বশীল কৰি তোলাই আছিল মূল লক্ষ্য।
৫। স্কুলৰ পৰা পলাই চিনেমা চাবলৈ যোৱাৰ বাবে ছাৰে ছাত্ৰসকলক কি শাস্তি দিছিল?
উত্তৰঃ পদ্মেশ্বৰৰ নেতৃত্বত কেইজনমান ছাত্ৰ স্কুলৰ পৰা পলাই মেটিনি চিনেমা চাবলৈ গৈছিল। পিছদিনা তেওঁলোক ধৰা পৰাত ছাৰে প্ৰত্যেককে হাতত ছটাকৈ বেতৰ কোব দিছিল আৰু গোটেই দিনটো বেঞ্চৰ ওপৰত থিয় কৰাই ৰাখিছিল।
ইয়াৰ পিছতো তেওঁ কেৱল শাস্তিতে ক্ষান্ত নাথাকি তেওঁলোকৰ শিক্ষাৰ প্ৰতি যত্ন লৈছিল।
৬। “চাঞ্চটো ললোঁ, বেয়া নাপাবি”— মনোৰঞ্জন হাজৰাই কি ‘চাঞ্চ’ লোৱাৰ কথা কৈছিল?
উত্তৰঃ বিয়াঘৰত গৰম লাগি থকাৰ সময়ত মনোৰঞ্জন হাজৰাই বিচনী এখন আনি ছাৰক বিচি দিছিল। ছাৰে তেওঁৰ কামত সন্তুষ্ট হৈ শলাগ লোৱাত বাকী লগৰীয়াসকলে তেওঁক খোচ মাৰিব পাৰে বুলি ভাবি মনোৰঞ্জনে ধেমালিৰ সুৰত কৈছিল যে ছাৰক ভাল লগোৱাৰ ‘চাঞ্চ’টো তেওঁ লৈ ল’লে।
ইয়াৰ মাজেৰে প্ৰাক্তন ছাত্ৰসকলৰ মাজৰ ৰসিকতা আৰু ছাৰৰ সৈতে থকা সহজ-সৰল আন্তৰিক সম্পৰ্ক প্ৰকাশ পাইছে।
৭। “তোৰ মিনু আজিৰ পৰা ডাঙৰ হ’ল”— কথাষাৰৰ অৰ্থ কি?
উত্তৰঃ পিতৃ-মাতৃৰ চকুত সন্তান সদায় সৰু হৈ থাকে। মিনুৰ বিয়াৰ সময়তো পদ্মেশ্বৰে তাইক একো নজনা সৰু ছোৱালী বুলি ভাবি আবেগিক হৈ পৰিছিল।
ছাৰে তেওঁক বুজাইছিল যে বিয়াৰ পিছত মিনুৱে এখন নতুন সংসাৰৰ দায়িত্ব ল’ব। সেয়ে এতিয়াৰ পৰা তাই আৰু দেউতাকৰ আশ্ৰয়ত থকা সৰু ছোৱালী হৈ নাথাকে; জীৱনৰ নতুন দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰি পৰিণত মানুহ হিচাপে আগবাঢ়িব। এই অৰ্থতেই ছাৰে কৈছিল— “তোৰ মিনু আজিৰ পৰা ডাঙৰ হ’ল।”
৮। “আমি একো নকৈ মাত্ৰ সেই অপূৰ্ব দৃশ্যটো চাই থাকিলোঁ”— ‘অপূৰ্ব দৃশ্যটো’ কি আছিল?
উত্তৰঃ জীয়েক মিনুক বিদায় দিয়াৰ সময়ত পদ্মেশ্বৰ আবেগ সামৰিব নোৱাৰি হুকহুকাই কান্দিছিল। তেওঁ ছাৰক কৈছিল যে মিনু এতিয়াও সৰু আৰু একো নাজানে।
পদ্মেশ্বৰৰ বেদনা দেখি কঠোৰ স্বভাৱৰ ছাৰৰ মনো গলি গৈছিল। তেওঁ পদ্মেশ্বৰৰ পিঠিত হাত বুলাই নিজৰ চাৰিগৰাকী জীয়েকক বিয়া দি পঠিওৱাৰ অভিজ্ঞতা সুঁৱৰি সান্ত্বনা দিছিল—“তোৰ মিনু আজিৰ পৰা ডাঙৰ হ’ল।”
শিক্ষক আৰু প্ৰাক্তন ছাত্ৰৰ এই আবেগঘন মিলনটোৱেই আছিল সেই ‘অপূৰ্ব দৃশ্য’।
৩। ৰচনাধৰ্মী প্ৰশ্নোত্তৰ
১। ‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পটোত ছাত্ৰ আৰু শিক্ষকৰ সম্পৰ্কটো লেখকে কেনেদৰে দাঙি ধৰিছে?
উত্তৰঃ যোগেশ দাসৰ ‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পটো শিক্ষক আৰু ছাত্ৰৰ মাজত গঢ়ি উঠা গভীৰ, আন্তৰিক আৰু আজীৱন সম্পৰ্কৰ এক সুন্দৰ দলিল।
ধৰণীধৰ বৰুৱা আছিল এজন কঠোৰ নিয়মানুবৰ্তী শিক্ষক। স্কুলত শৃংখলা ভংগ কৰিলে তেওঁ ছাত্ৰসকলক কঠোৰ শাস্তি দিছিল। পলমকৈ আহিলে শিক্ষক-ছাত্ৰ কোনেও বিদ্যালয়ত প্ৰৱেশ কৰিব নোৱাৰিছিল। হোমৱৰ্ক নকৰা, কাজিয়া কৰা, পৰীক্ষাত চুৰ কৰা বা স্কুলৰ পৰা পলাই যোৱা আদি অপৰাধত তেওঁ বেতৰ শাস্তি দিছিল। সেইবাবে ছাত্ৰসকলে তেওঁক যথেষ্ট ভয় কৰিছিল।
কিন্তু এই কঠোৰতাৰ আঁৰত আছিল ছাত্ৰসকলৰ প্ৰতি গভীৰ মৰম আৰু দায়িত্ববোধ। কোনো ছাত্ৰই পঢ়া নুবুজিলে তেওঁ বাৰে বাৰে বুজাই দিছিল। দেওবাৰে নিজৰ ঘৰলৈ মাতি অংক আৰু ইংৰাজী শিকাইছিল, প্ৰয়োজনত ছাত্ৰৰ ঘৰলৈ গৈও পঢ়া-শুনাৰ খবৰ লৈছিল। তেওঁৰ সকলো শাসনৰ লক্ষ্য আছিল ছাত্ৰসকলক সৎ আৰু যোগ্য মানুহ হিচাপে গঢ়ি তোলা।
ছাত্ৰসকলেও ছাৰৰ শাস্তি খালেও তেওঁক অন্তৰৰ পৰা শ্ৰদ্ধা কৰিছিল। আন কোনোবাই ছাৰক অপমান কৰিলে তেওঁলোকে সহ্য কৰিব নোৱাৰিছিল। ডাঙৰ হৈ সংসাৰী আৰু চাকৰিয়াল হোৱাৰ পিছতো সেই সন্মান আৰু মৰম একেই থাকিল।
পদ্মেশ্বৰৰ জীয়েক মিনুৰ বিয়াত ছাৰ উপস্থিত হোৱাৰ সময়ত প্ৰাক্তন ছাত্ৰসকলে তেওঁক আগুৰি ধৰি কৰা আদৰ-সাদৰ, তেওঁক চাইকেল চলাবলৈ মানা কৰা, বিচনী বাই দিয়া আৰু তেওঁৰ সকলো সুবিধাৰ প্ৰতি চকু ৰখা—এই সকলো ঘটনাই তেওঁলোকৰ গভীৰ কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰে।
আনফালে ছাৰেও নিজৰ প্ৰাক্তন ছাত্ৰসকলক আগৰ দৰেই ‘তই’ বুলি মাতি শাসন আৰু মৰম কৰে। পদ্মেশ্বৰৰ জীয়েকৰ বিয়াখন তদাৰক কৰা আৰু পদ্মেশ্বৰ কান্দি উঠাত পিতৃসুলভ মৰমেৰে সান্ত্বনা দিয়াটো শিক্ষক-ছাত্ৰ সম্পৰ্কৰ আটাইতকৈ আবেগঘন প্ৰকাশ।
এইদৰে গল্পটোত ভয়ৰ পৰা জন্ম লোৱা শৃংখলা, শ্ৰদ্ধাৰ পৰা জন্ম লোৱা কৃতজ্ঞতা আৰু মৰমৰ পৰা গঢ়ি উঠা আজীৱন বন্ধনৰ মাজেৰে আদৰ্শ শিক্ষক-ছাত্ৰ সম্পৰ্ক দাঙি ধৰা হৈছে।
২। ‘আমাৰ ছাৰ’ৰ প্ৰকৃত নাম কি? তেওঁৰ চৰিত্ৰ বিশ্লেষণ কৰা।
উত্তৰঃ ‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰজনৰ প্ৰকৃত নাম ধৰণীধৰ বৰুৱা। তেওঁ কেৱল এজন শিক্ষক নহয়, এগৰাকী আদৰ্শ শিক্ষাগুৰু আৰু আদৰ্শ সামাজিক ব্যক্তি।
শৃংখলাপৰায়ণ: বিদ্যালয়ৰ নিয়ম-শৃংখলাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ অত্যন্ত কঠোৰ আছিল। পলমকৈ অহা, হোমৱৰ্ক নকৰা, কাজিয়া কৰা বা পৰীক্ষাত অসৎ উপায় লোৱা তেওঁ সহ্য নকৰিছিল।
কৰ্তব্যনিষ্ঠ: তেওঁ শিক্ষাদানক কেৱল চাকৰি বুলি নাভাবিছিল। ছাত্ৰৰ পঢ়া-শুনাৰ উন্নতিৰ বাবে বিদ্যালয়ৰ বাহিৰতো সময় দিছিল।
কঠোৰ অথচ মৰমীয়াল: ভুল কৰিলে বেতৰ কোব দিবলৈ তেওঁ কুণ্ঠাবোধ কৰা নাছিল, কিন্তু সেই শাস্তিৰ আঁৰত বিদ্বেষ নাছিল। দুৰ্বল ছাত্ৰক ঘৰলৈ মাতি বা ছাত্ৰৰ ঘৰলৈ গৈ পাঠ বুজাই দিয়াটোৱে তেওঁৰ মৰমীয়াল ৰূপ প্ৰকাশ কৰে।
সাহসী আৰু আত্মবিশ্বাসী: বৃদ্ধ বয়সতো চাইকেল চলোৱা আৰু ছাত্ৰসকলৰ বাধা শুনিও নিজৰ সক্ষমতাৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰখাটো তেওঁৰ আত্মবিশ্বাসৰ পৰিচায়ক।
সহজ-সৰল আৰু ৰসিক: প্ৰাক্তন ছাত্ৰসকলৰ সৈতে ধেমালি, দাবী-ধমকনি আৰু ৰসাল কথোপকথনত তেওঁৰ সহজ-সৰল মনৰ পৰিচয় পোৱা যায়।
উদাৰ: মিনুৰ বিয়াত সোণৰ আঙুঠি উপহাৰ দিয়া আৰু দৰালৈও উপহাৰ আগবঢ়োৱা তেওঁৰ উদাৰ মনৰ নিদৰ্শন।
সহানুভূতিশীল: কন্যা বিদায়ৰ সময়ত পদ্মেশ্বৰ কান্দি উঠাত তেওঁ নিজেও আবেগিক হৈ পিতৃসুলভ মৰমেৰে সান্ত্বনা দিছিল।
এই গুণবোৰৰ বাবে ধৰণীধৰ বৰুৱা কেৱল বিদ্যালয়ৰ এজন শিক্ষক হৈ নাথাকি সকলোৰে ‘আমাৰ ছাৰ’ বা ‘সাৰ্বজনীন ছাৰ’ হৈ উঠিছিল।
৩। ‘আমাৰ ছাৰ’ কাৰ বিয়ালৈ গৈছিল? বিয়াঘৰত তেওঁ কি কি কাম কৰিছিল?
উত্তৰঃ আমাৰ ছাৰ ধৰণীধৰ বৰুৱা তেওঁৰ প্ৰাক্তন ছাত্ৰ পদ্মেশ্বৰৰ ডাঙৰ জীয়েক মিনুৰ বিয়ালৈ গৈছিল।
বয়স পঁয়সত্তৰ বছৰ হ’লেও তেওঁ প্ৰাক্তন ছাত্ৰৰ নিমন্ত্ৰণ ৰক্ষা কৰি নিজেই চাইকেল চলাই বিয়াঘৰলৈ আহিছিল। বিয়াঘৰত উপস্থিত হৈ তেওঁ কেৱল অতিথিৰ দৰে বহি থকা নাছিল; ক্ৰমে অনুষ্ঠানটোৰ এজন অভিভাৱকৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।
তেওঁ পুৰণি ছাত্ৰসকলৰ খবৰ লৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ সৈতে হাঁহি-ধেমালি কৰিছিল। কইনা মিনুৱে সেৱা কৰাত তেওঁ তাইক আশীৰ্বাদ কৰি এটা সোণৰ আঙুঠি পিন্ধাই দিছিল আৰু দৰাৰ বাবেও উপহাৰ আগবঢ়াইছিল।
দৰা অহাৰ পিছত ছাৰে বিয়াঘৰৰ বিভিন্ন কাম তদাৰক কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। চেমনীয়া ল’ৰাবোৰক চাউল চকুত নমাৰিবলৈ সাৱধান কৰিছিল, অতিথিক বহুওৱা, পানী তুলিবলৈ যোৱা আইসকলৰ বাবে বাট উলিওৱা, দৰাঘৰীয়া মানুহৰ খোৱা-বোৱাৰ ব্যৱস্থা চোৱা আদি সকলো ক্ষেত্ৰতে পৰামৰ্শ দিছিল।
বিয়াৰ আনুষ্ঠানিক কাৰ্যৰ সময়ত তেওঁ পদ্মেশ্বৰৰ ওচৰতে বহি আছিল আৰু প্ৰাক্তন ছাত্ৰসকলক ইংগিত দি অতিথি আপ্যায়নৰ কাম সুচাৰুৰূপে চলাইছিল।
শেষত মিনুক বিদায় দিয়াৰ সময়ত পদ্মেশ্বৰ দুখত ভাগি পৰাত ছাৰে তেওঁক আঁকোৱালি লৈ পিতৃসুলভ মৰমেৰে সান্ত্বনা দিছিল।
এই সকলো কাৰ্যই প্ৰমাণ কৰে যে প্ৰাক্তন ছাত্ৰসকলৰ জীৱনতো ছাৰ এজন শিক্ষকতকৈ অধিক—এজন অভিভাৱক আছিল।
৪। পদ্মেশ্বৰৰ দুষ্টালি আৰু গুণৰ বিষয়ে লিখা।
উত্তৰঃ ছাত্ৰাৱস্থাত পদ্মেশ্বৰ আছিল দলটোৰ চৰ্দাৰ আৰু অতি দুষ্ট ল’ৰা। তেওঁৰ নেতৃত্বতেই বহু দুষ্টালি সংঘটিত হৈছিল।
এবাৰ তেওঁ কেইজনমান লগৰীয়াক লৈ স্কুলৰ পৰা পলাই মেটিনি চিনেমা চাবলৈ গৈছিল। বেঞ্চখন খালী নেদেখুৱাবলৈ আন ল’ৰাক তাত বহিবলৈ কৈ গৈছিল যদিও ছাৰৰ চকুত কথাটো ধৰা পৰে। ফলত পিছদিনা তেওঁলোকে বেতৰ শাস্তি আৰু বেঞ্চৰ ওপৰত থিয় হৈ থকাৰ শাস্তি পায়।
আকৌ এবাৰ বছৰেকীয়া পৰীক্ষাত পদ্মেশ্বৰে পৰীক্ষা হলৰ ভিতৰত ফটকা ফুটাই হুলস্থূল লগাইছিল। বিদ্যালয়ৰ শৃংখলা ভাঙিবলৈ তেওঁ সুযোগ বিচাৰি থাকিছিল।
কিন্তু পদ্মেশ্বৰ কেৱল দুষ্ট ল’ৰা নাছিল। তেওঁৰ বহু গুণো আছিল। তেওঁ বিদ্যালয়ৰ এজন উৎকৃষ্ট ফুটবল খেলুৱৈ আছিল আৰু প্ৰতিযোগিতাত বিদ্যালয়লৈ সন্মান কঢ়িয়াই আনিছিল। বুদ্ধি-বৃত্তিও ভাল আছিল।
সৰ্বোপৰি তেওঁৰ ছাৰৰ প্ৰতি গভীৰ শ্ৰদ্ধা আছিল। কোনো অভিভাৱকে ছাৰক অপমান কৰাত পদ্মেশ্বৰে সহ্য কৰিব পৰা নাছিল। এই ঘটনাই তেওঁৰ গুৰুভক্তি আৰু কৃতজ্ঞতাৰ পৰিচয় দিয়ে।
সেয়েহে ছাৰেও পদ্মেশ্বৰৰ দুষ্টালি জানিও তেওঁৰ ভিতৰৰ ভাল গুণবোৰ মূল্যায়ন কৰিছিল।
৫। বিয়াঘৰত ছাৰৰ তদাৰকী আৰু কন্যা বিদায়ৰ সময়ত পদ্মেশ্বৰক দিয়া সান্ত্বনাৰ বিষয়ে লিখা।
উত্তৰঃ মিনুৰ বিয়ালৈ অহা আমাৰ ছাৰ প্ৰথমে অতিথিৰ দৰে বহিছিল যদিও বিয়াৰ কাম আগবাঢ়ি যোৱাৰ লগে লগে তেওঁৰ চিৰপৰিচিত দায়িত্বশীল স্বভাৱ জাগি উঠিল।
দৰা অহাৰ লগে লগে চাৰিওফালে ব্যস্ততা বৃদ্ধি পালে। ছাৰে নিজেই উঠি বিয়াৰ কামৰ ওপৰত চকু ৰাখিবলৈ ধৰিলে। ল’ৰাবোৰক সাৱধান কৰা, অতিথিসকলক বহাৰ ব্যৱস্থা কৰা, পানী অনা মহিলাসকলৰ বাবে বাট উলিওৱা আৰু নগেন-হাজৰাক দৰাঘৰীয়া মানুহৰ আহাৰৰ তদাৰক কৰিবলৈ কোৱা—সকলো কামতেই তেওঁ অভিভাৱকৰ দৰে নির্দেশ দিছিল।
বিয়াৰ সময়ত তেওঁ হোমৰ ওচৰত পদ্মেশ্বৰৰ লগত বহি থাকিও অতিথিসকলৰ জলপান, তামোল-পাণ আদি ঠিকমতে হৈছে নে নাই লক্ষ্য কৰিছিল।
বিয়াৰ শেষত কন্যা বিদায়ৰ মুহূৰ্তত পদ্মেশ্বৰ আবেগ সামৰিব নোৱাৰি কান্দি উঠে। তেওঁ মিনুক এতিয়াও সৰু আৰু একো নজনা বুলি ছাৰক কয়।
পদ্মেশ্বৰৰ বেদনা দেখি ছাৰৰ কঠোৰ বাহ্যিক ৰূপৰ আঁৰত থকা কোমল হৃদয় প্ৰকাশ পায়। তেওঁ পদ্মেশ্বৰক আঁকোৱালি ধৰি নিজৰ চাৰিগৰাকী জীয়েকক বিয়া দি পঠিওৱাৰ কথা সোঁৱৰাই সান্ত্বনা দিয়ে আৰু কয়— “তোৰ মিনু আজিৰ পৰা ডাঙৰ হ’ল।”
এই দৃশ্যই ছাত্ৰ-শিক্ষকৰ সম্পৰ্কক পিতা-পুত্ৰৰ সম্পৰ্কৰ উচ্চতালৈ লৈ যায়।
৬। “মাক-বাপেকৰ মানত ল’ৰা-ছোৱালী সদায়েই সৰু হৈ থাকে”— কথাষাৰৰ তাৎপৰ্য বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ মিনুৰ বিয়াৰ দিনা পদ্মেশ্বৰে নিজৰ জীয়েকক ‘নিচেই সৰু’ আৰু ‘একো নজনা’ বুলি কোৱাত আমাৰ ছাৰে এই কথাষাৰ কৈছিল।
সন্তান বয়সত যিমানেই ডাঙৰ নহওক কিয়, পিতৃ-মাতৃৰ চকুত তেওঁ সদায় সৰু। সন্তানৰ ল’ৰালিৰ ছবি, নিৰ্ভৰশীলতা আৰু মৰম পিতৃ-মাতৃৰ মনত সদায় সজীৱ হৈ থাকে।
ঠিক সেইদৰে শিক্ষক এজনৰ মনতো তেওঁৰ প্ৰাক্তন ছাত্ৰসকল ডাঙৰ চাকৰিয়াল বা সংসাৰী মানুহ হ’লেও আগৰ স্কুলীয়া ছাত্ৰ যেনেই থাকে। সেই কাৰণেই ছাৰে লগে লগে কৈছিল যে তেওঁও প্ৰাক্তন ছাত্ৰসকলক তাহানিৰ দৰেই দেখে।
কথাষাৰে পিতৃ-মাতৃৰ সন্তানৰ প্ৰতি আৰু শিক্ষকৰ ছাত্ৰৰ প্ৰতি থকা চিৰন্তন মৰমৰ গভীৰতা প্ৰকাশ কৰিছে।
৪। যোগেশ দাসৰ চমু পৰিচয়
যোগেশ দাস অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী বিশিষ্ট গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক, সাংবাদিক আৰু শিক্ষাবিদ। তেওঁৰ জন্ম ১৯২৭ চনত ডুমডুমাৰ হাঁহচৰা চাহ-বাগিচাত হৈছিল।
তেওঁ কিছুদিন সাংবাদিকতাৰ সৈতে জড়িত আছিল আৰু পিছলৈ বি. বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰিছিল। ‘নতুন অসমীয়া’ কাকতৰ উপ-সম্পাদক, ‘দৈনিক অসম’ৰ সহকাৰী প্ৰধান সম্পাদক আৰু ‘প্ৰহৰী’, ‘অধিনায়ক’ আদি আলোচনীৰ সম্পাদনাৰ সৈতে তেওঁ জড়িত আছিল।
তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য উপন্যাসৰ ভিতৰত ‘ডাৱৰ আৰু নাই’ বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য। দ্বিতীয় মহাসমৰৰ পটভূমিত ৰচিত এই উপন্যাসে চাহ-বাগিচাৰ জীৱনৰ ওপৰত যুদ্ধৰ প্ৰভাৱ দাঙি ধৰিছে।
তেওঁৰ ‘পৃথিৱীৰ অসুখ’ গল্পসংকলনে ১৯৮০ চনত সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰে। তেওঁ ১৯৮৫ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ বিহপুৰীয়া অধিৱেশনৰ সভাপতি হৈছিল আৰু ১৯৯৪ চনত অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা লাভ কৰিছিল।
৫। অতিৰিক্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্নোত্তৰ
১। ‘পৃথিৱীৰ অসুখ’ কোন শ্ৰেণীৰ গ্ৰন্থ?
উত্তৰঃ গল্পসংকলন।
২। ‘ডাৱৰ আৰু নাই’ কোন শ্ৰেণীৰ গ্ৰন্থ?
উত্তৰঃ উপন্যাস।
৩। আমাৰ ছাৰ কিয় ‘সাৰ্বজনীন ছাৰ’ হৈ পৰিছিল?
উত্তৰঃ অঞ্চলটোৰ বহু প্ৰজন্মৰ শিক্ষিত লোক তেওঁৰ ছাত্ৰ আছিল আৰু সকলোৱে তেওঁক ‘আমাৰ ছাৰ’ বুলি আপোন কৰি লৈছিল বাবে।
৪। ছাৰৰ কঠোৰতাৰ মূল উদ্দেশ্য কি আছিল?
উত্তৰঃ ছাত্ৰসকলক শৃংখলাবদ্ধ, সৎ আৰু দায়িত্বশীল মানুহ হিচাপে গঢ়ি তোলা।
৫। ছাৰৰ অন্তৰৰ কোমলতাৰ এটা উদাহৰণ দিয়া।
উত্তৰঃ কন্যা বিদায়ৰ সময়ত পদ্মেশ্বৰ কান্দি উঠাত তেওঁক আঁকোৱালি ধৰি সান্ত্বনা দিয়াটো তেওঁৰ কোমল হৃদয়ৰ উৎকৃষ্ট উদাহৰণ।
৬। ছাৰে ছাত্ৰসকলক স্কুলৰ বাহিৰত কেনেদৰে সহায় কৰিছিল?
উত্তৰঃ দেওবাৰে নিজৰ ঘৰলৈ মাতি অথবা ছাত্ৰৰ ঘৰলৈ গৈ অংক আৰু ইংৰাজী শিকাই দিছিল।
৭। পদ্মেশ্বৰ কিয় ছাৰৰ প্ৰিয় ছাত্ৰ আছিল?
উত্তৰঃ দুষ্টালি কৰা সত্ত্বেও পদ্মেশ্বৰ বুদ্ধিমান, ভাল খেলুৱৈ আৰু ছাৰৰ প্ৰতি গভীৰ শ্ৰদ্ধাশীল আছিল।
৮। মিনুৰ বিয়াৰ ঘটনাই ছাৰৰ কোন গুণ বিশেষভাৱে প্ৰকাশ কৰিছে?
উত্তৰঃ তেওঁৰ দায়িত্ববোধ, মৰম, উদাৰতা আৰু প্ৰাক্তন ছাত্ৰসকলৰ প্ৰতি পিতৃসুলভ স্নেহ।
৬। ২০টা MCQ
১। ‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পটোৰ লেখক কোন?
A) হোমেন বৰগোহাঞি
B) যোগেশ দাস
C) ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়া
D) মহিম বৰা
উত্তৰঃ B) যোগেশ দাস
২। ‘আমাৰ ছাৰ’ৰ প্ৰকৃত নাম কি?
A) ধৰণীধৰ বৰুৱা
B) পদ্মেশ্বৰ বৰুৱা
C) মনোৰঞ্জন হাজৰা
D) নগেন বৰুৱা
উত্তৰঃ A) ধৰণীধৰ বৰুৱা
৩। যোগেশ দাসে সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰা গ্ৰন্থখন কোনখন?
A) ডাৱৰ আৰু নাই
B) পপীয়া তৰা
C) পৃথিৱীৰ অসুখ
D) এমুঠি ধূলি
উত্তৰঃ C) পৃথিৱীৰ অসুখ
৪। মিনু কাৰ জীয়েক?
A) হেমন্তৰ
B) নগেনৰ
C) হাজৰাৰ
D) পদ্মেশ্বৰৰ
উত্তৰঃ D) পদ্মেশ্বৰৰ
৫। ছাৰৰ বয়স কিমান হৈছিল?
A) ৬৫ বছৰ
B) ৭৫ বছৰ
C) ৭০ বছৰ
D) ৮০ বছৰ
উত্তৰঃ B) ৭৫ বছৰ
৬। মনোৰঞ্জন হাজৰাই ছাৰক কি কৰি দিছিল?
A) বিচনীৰে বিচিছিল
B) চাহ আনি দিছিল
C) ভাত খুৱাইছিল
D) চাইকেল চলাইছিল
উত্তৰঃ A) বিচনীৰে বিচিছিল
৭। যোগেশ দাসে সাহিত্য অকাডেমী বঁটা কিমান চনত লাভ কৰিছিল?
A) ১৯৮৫
B) ১৯৯৪
C) ১৯৮০
D) ১৯৭৮
উত্তৰঃ C) ১৯৮০
৮। মিনুক ছাৰে কি উপহাৰ দিছিল?
A) কিতাপ
B) ঘড়ী
C) কাপোৰ
D) সোণৰ আঙুঠি
উত্তৰঃ D) সোণৰ আঙুঠি
৯। বক্তাসকলৰ স্কুলীয়া কালত চৰ্দাৰ কোন আছিল?
A) পদ্মেশ্বৰ
B) নগেন
C) হেমন্ত
D) মনোৰঞ্জন
উত্তৰঃ A) পদ্মেশ্বৰ
১০। ছাৰে তামোলৰ লগত কি খাইছিল?
A) চূণ
B) অসমীয়া ধপাত
C) জৰ্দা
D) লং
উত্তৰঃ B) অসমীয়া ধপাত
১১। ‘ডাৱৰ আৰু নাই’ কি?
A) নাটক
B) গল্পসংকলন
C) উপন্যাস
D) কবিতাপুথি
উত্তৰঃ C) উপন্যাস
১২। যোগেশ দাস অসম সাহিত্য সভাৰ কোন অধিৱেশনৰ সভাপতি আছিল?
A) গুৱাহাটী
B) নলবাৰী
C) তেজপুৰ
D) বিহপুৰীয়া
উত্তৰঃ D) বিহপুৰীয়া
১৩। আমাৰ ছাৰ কেনেধৰণৰ শিক্ষক আছিল?
A) শৃংখলাপৰায়ণ আৰু কৰ্তব্যনিষ্ঠ
B) উদাসীন
C) অত্যন্ত অলস
D) দায়িত্বহীন
উত্তৰঃ A) শৃংখলাপৰায়ণ আৰু কৰ্তব্যনিষ্ঠ
১৪। স্কুলৰ পৰা পলাই ছাত্ৰসকলে ক’লৈ গৈছিল?
A) খেল চাবলৈ
B) মেটিনি চিনেমা চাবলৈ
C) বজাৰলৈ
D) মেলালৈ
উত্তৰঃ B) মেটিনি চিনেমা চাবলৈ
১৫। ছাৰে প্ৰতিজনক হাতত কিমান বেতৰ কোব দিছিল?
A) চাৰিটা
B) পাঁচটা
C) ছটা
D) আঠটা
উত্তৰঃ C) ছটা
১৬। মিনুৰ দৰাজন কি আছিল?
A) ডাক্তৰ
B) উকীল
C) অভিযন্তা
D) কলেজৰ লেকচাৰাৰ
উত্তৰঃ D) কলেজৰ লেকচাৰাৰ
১৭। যোগেশ দাসে সম্পাদনা কৰা আলোচনী কোনখন?
A) প্ৰহৰী
B) বাঁহী
C) জোনাকী
D) ৰামধেনু
উত্তৰঃ A) প্ৰহৰী
১৮। যোগেশ দাসে অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা কিমান চনত লাভ কৰিছিল?
A) ১৯৯০
B) ১৯৯৪
C) ১৯৯৯
D) ১৯৮৫
উত্তৰঃ B) ১৯৯৪
১৯। কন্যা বিদায়ৰ সময়ত কোনে কান্দিছিল?
A) হেমন্ত
B) হাজৰা
C) পদ্মেশ্বৰ
D) নগেন
উত্তৰঃ C) পদ্মেশ্বৰ
২০। গল্পটোৰ প্ৰধান বিষয় কি?
A) যুদ্ধ
B) গ্ৰাম্য অৰ্থনীতি
C) বিবাহ প্ৰথা
D) শিক্ষক-ছাত্ৰৰ আন্তৰিক সম্পৰ্ক
উত্তৰঃ D) শিক্ষক-ছাত্ৰৰ আন্তৰিক সম্পৰ্ক
Teacher Generate Question Answer
আমাৰ ছাৰ
প্ৰশ্নাৱলী (Regenerated Answers)
১। ‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পটোত ছাত্ৰ আৰু শিক্ষকৰ সম্পৰ্কটো লেখকে কেনেদৰে দাঙি ধৰিছে?
উত্তৰঃ
‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পত লেখক যোগেশ দাসে ছাত্ৰ আৰু শিক্ষকৰ মাজৰ এক মধুৰ আৰু গভীৰ সম্পৰ্ক দাঙি ধৰিছে। গল্পটোত ধৰণীধৰ বৰুৱা নামৰ শিক্ষকজন শৃংখলাপৰায়ণ আৰু কঠোৰ স্বভাৱৰ আছিল। তেওঁ বিদ্যালয়ত নিয়ম-নীতি মানি চলিবলৈ ছাত্ৰসকলক কঠোৰভাৱে শাসন কৰিছিল।
ছাত্ৰসকলে তেওঁৰ কঠোৰতাৰ বাবে কিছু ভয় কৰিছিল যদিও তেওঁলোকে শিক্ষকজনক গভীৰভাৱে সন্মান কৰিছিল। শিক্ষকজনৰ শাসনৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল ছাত্ৰসকলক সৎ আৰু শৃংখলাবদ্ধ মানুহ হিচাপে গঢ়ি তোলা।
আনহাতে, তেওঁৰ অন্তৰখন আছিল অত্যন্ত মৰমীয়াল। প্ৰয়োজন হ’লে তেওঁ ছাত্ৰসকলক ঘৰলৈ মাতি পাঠ শিকাই দিছিল বা নিজে তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ গৈ সহায় কৰিছিল। এইদৰে লেখকে গল্পটোত শিক্ষক-ছাত্ৰৰ মাজত ভয়, সন্মান আৰু মৰমেৰে গঠিত এক আন্তৰিক সম্পৰ্কৰ চিত্ৰ অংকন কৰিছে।
২। ‘আমাৰ ছাৰ’ৰ প্ৰকৃত নাম কি? তেওঁৰ চৰিত্ৰ বিশ্লেষণ কৰি দেখুওৱা।
উত্তৰঃ
‘আমাৰ ছাৰ’ৰ প্ৰকৃত নাম হৈছে ধৰণীধৰ বৰুৱা। তেওঁ এজন আদৰ্শ শিক্ষক হিচাপে গল্পটোত চিত্ৰিত হৈছে।
ধৰণীধৰ বৰুৱা শৃংখলাপৰায়ণ, কৰ্তব্যনিষ্ঠ, সাহসী আৰু দায়িত্বশীল ব্যক্তি আছিল। বিদ্যালয়ত তেওঁ কঠোৰভাৱে নিয়ম পালন কৰিছিল আৰু ছাত্ৰসকলকো সেই নিয়ম মানিবলৈ বাধ্য কৰিছিল। তেওঁৰ শাসনৰ বাবে ছাত্ৰসকলে তেওঁক ভয় কৰিছিল যদিও তেওঁলোকে তেওঁক গভীৰভাৱে সন্মান কৰিছিল।
তেওঁৰ কঠোৰতাৰ আঁৰত আছিল এক কোমল আৰু মৰমীয়াল মন। তেওঁ ছাত্ৰসকলৰ মঙ্গল কামনা কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ উন্নতিৰ বাবে সদায় চেষ্টা কৰিছিল। প্ৰয়োজন হ’লে তেওঁ দেওবাৰে ছাত্ৰসকলক ঘৰলৈ মাতি পাঠ শিকাই দিছিল বা নিজে তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ গৈ সহায় কৰিছিল। এই সকলো গুণৰ বাবে ধৰণীধৰ বৰুৱা এজন আদৰ্শ শিক্ষক হিচাপে প্ৰতিভাত হৈছে।
অতি চমু প্ৰশ্নৰ উত্তৰ
(ক) যোগেশ দাসৰ জন্ম কিমান চনত হৈছিল?
উত্তৰঃ ১৯২৮ চনত।
(খ) যোগেশ দাস ক’ত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল?
উত্তৰঃ ডুমডুমাৰ হাঁহচৰা চাহ বাগিছাত।
(গ) যোগেশ দাসে কোন কোন আলোচনী সম্পাদনা কৰিছিল?
উত্তৰঃ ‘প্ৰহৰী’ আৰু ‘অধিনায়ক’।
(ঘ) যোগেশ দাসে ৰচনা কৰা এখন উপন্যাসৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ ‘ডাৱৰ আৰু নাই’।
(ঙ) যোগেশ দাসৰ এখন গল্পপুথিৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ ‘পৃথিৱীৰ অসুখ’।
(চ) কোনখন গ্ৰন্থৰ বাবে যোগেশ দাসে সাহিত্য একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল?
উত্তৰঃ ‘পৃথিৱীৰ অসুখ’ গল্পপুথিৰ বাবে।
(ছ) সনোৰঞ্জন হাজৰাক লগৰীয়াসকলে কি নামেৰে গালি পাৰিছিল?
উত্তৰঃ ‘নোমটেঙৰ বঙালি’ বুলি।
Additional Question & Previous Paper Solve
১। ‘ডাৱৰ আৰু নাই’ গ্ৰন্থখন কাৰ ৰচনা?
উত্তৰঃ ‘ডাৱৰ আৰু নাই’ গ্ৰন্থখন যোগেশ দাসৰ ৰচনা।
২। যোগেশ দাসে কোনখন গল্পপুথিৰ বাবে সাহিত্য একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল?
উত্তৰঃ যোগেশ দাসে ‘পৃথিৱীৰ অসুখ’ গল্পপুথিৰ বাবে সাহিত্য একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল।
৩। যোগেশ দাসে ৰচনা কৰা এখন উপন্যাসৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ ‘ডাৱৰ আৰু নাই’।
৪। দ্বিতীয় মহাসমৰৰ পটভূমিত ৰচনা কৰা যোগেশ দাসৰ উপন্যাসখনৰ নাম কি?
উত্তৰঃ ‘ডাৱৰ আৰু নাই’।
(খ) ৰচনাধৰ্মী প্ৰশ্ন
১। ‘আমাৰ ছাৰ’ৰ প্ৰকৃত নাম কি? তেওঁৰ চৰিত্ৰ বিশ্লেষণ কৰা।
উত্তৰঃ
‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পত উল্লেখ কৰা শিক্ষকজনৰ প্ৰকৃত নাম ধৰণীধৰ বৰুৱা। তেওঁ এজন আদৰ্শ, শৃংখলাপৰায়ণ আৰু কৰ্তব্যনিষ্ঠ শিক্ষক আছিল। বিদ্যালয়ত তেওঁ নিয়ম-নীতি কঠোৰভাৱে পালন কৰিছিল আৰু ছাত্ৰসকলকো সেই নিয়ম মানিবলৈ বাধ্য কৰিছিল।
ছাত্ৰসকলে তেওঁৰ কঠোৰতাৰ বাবে তেওঁক ভয় কৰিছিল যদিও তেওঁলোকে তেওঁক গভীৰভাৱে সন্মান কৰিছিল। তেওঁৰ শাসনৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল ছাত্ৰসকলক সৎ, শৃংখলাবদ্ধ আৰু দায়িত্বশীল মানুহ হিচাপে গঢ়ি তোলা।
কঠোৰ স্বভাৱৰ পিছতো তেওঁৰ অন্তৰখন অত্যন্ত কোমল আৰু মৰমীয়াল আছিল। তেওঁ ছাত্ৰসকলৰ উন্নতিৰ বাবে সদায় চিন্তা কৰিছিল আৰু প্ৰয়োজন হ’লে তেওঁলোকক ঘৰলৈ মাতি বা নিজে গৈ পাঠ শিকাই দিছিল। এই সকলো গুণৰ বাবে ধৰণীধৰ বৰুৱা এজন আদৰ্শ শিক্ষক হিচাপে পৰিগণিত হৈছে।
২। ‘আমাৰ ছাৰ’ কাৰ বিয়ালৈ গৈছিল? বিয়াত তেওঁ কি কি কাৰ্য কৰিছিল?
উত্তৰঃ
‘আমাৰ ছাৰ’ তেওঁৰ প্ৰাক্তন ছাত্ৰ পদ্মেশ্বৰৰ ডাঙৰ ছোৱালী মিনুৰ বিয়ালৈ গৈছিল। বয়সৰ বোজা থাকিলেও তেওঁ নিমন্ত্ৰণৰ সন্মান ৰাখি বিয়ালৈ উপস্থিত হৈছিল।
বিয়াৰ অনুষ্ঠানত তেওঁ বহু পুৰণা ছাত্ৰক লগ পাই আনন্দিত হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ সৈতে আগৰ স্মৃতিৰ কথা আলোচনা কৰিছিল। তেওঁ কইনাজনীক আশীৰ্বাদ দিছিল আৰু উপহাৰ হিচাপে সোণৰ আঙুঠি আৰু কাপোৰ আগবঢ়াইছিল। এই আচৰণে তেওঁৰ আন্তৰিকতা আৰু মৰমীয়াল স্বভাৱৰ প্ৰকাশ ঘটায়।
৩। ‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পটোত ছাত্ৰ আৰু শিক্ষকৰ সম্পৰ্ক কেনেদৰে দাঙি ধৰা হৈছে?
উত্তৰঃ
এই গল্পটোত ছাত্ৰ আৰু শিক্ষকৰ মাজত থকা গভীৰ আৰু আন্তৰিক সম্পৰ্কৰ চিত্ৰ অংকন কৰা হৈছে। ধৰণীধৰ বৰুৱা বিদ্যালয়ত কঠোৰ আৰু শৃংখলাপৰায়ণ শিক্ষক আছিল, যাৰ বাবে ছাত্ৰসকলে তেওঁক ভয় কৰিছিল।
কিন্তু সেই ভয়ৰ মাজতো তেওঁলোকৰ মনত শিক্ষকজনৰ প্ৰতি গভীৰ সন্মান আৰু ভালপোৱা আছিল। শিক্ষকজনেও ছাত্ৰসকলৰ মঙ্গল কামনা কৰি তেওঁলোকক শাসন কৰিছিল আৰু প্ৰয়োজনত সহায় আগবঢ়াইছিল। এইদৰে গল্পটোত শিক্ষক-ছাত্ৰৰ মাজত ভয়, সন্মান আৰু মৰমৰ সমন্বয়ত গঢ়া এক মধুৰ সম্পৰ্ক দাঙি ধৰা হৈছে।
৪। ‘আমাৰ ছাৰ’ কোন? তেওঁৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ
‘আমাৰ ছাৰ’ হৈছে গল্পটোত উল্লেখ কৰা শিক্ষক ধৰণীধৰ বৰুৱা। তেওঁ এজন শৃংখলাপৰায়ণ আৰু দায়িত্বশীল শিক্ষক আছিল। বিদ্যালয়ত তেওঁ নিয়ম-নীতি কঠোৰভাৱে পালন কৰিছিল আৰু ছাত্ৰসকলকো সেই নিয়ম মানিবলৈ বাধ্য কৰিছিল।
তেওঁ কঠোৰ স্বভাৱৰ হলেও অন্তৰখন অত্যন্ত কোমল আৰু মৰমীয়াল আছিল। তেওঁ ছাত্ৰসকলৰ উন্নতিৰ বাবে সদায় চিন্তা কৰিছিল আৰু প্ৰয়োজনত সহায় আগবঢ়াইছিল। এই সকলো গুণৰ বাবে তেওঁ ছাত্ৰসকলৰ মাজত গভীৰ সন্মান আৰু মৰম লাভ কৰিছিল।
(ক) অতি চমু প্রশ্ন
১। ‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পটোৰ লেখক কোন?
উত্তৰঃ ‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পটোৰ লেখক যোগেশ দাস।
২। যোগেশ দাসৰ ক’ত আৰু কেতিয়া জন্ম হৈছিল?
উত্তৰঃ যোগেশ দাসৰ ১৯২৮ চনত ডুমডুমাৰ হাঁহচৰা চাহ বাগিছাত জন্ম হৈছিল।
৩। যোগেশ দাসে গুৱাহাটীৰ কোনখন মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰিছিল?
উত্তৰঃ তেওঁ গুৱাহাটীৰ বি. বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰিছিল।
৪। যোগেশ দাস কোনখন কাকতৰ উপ-সম্পাদক আছিল?
উত্তৰঃ তেওঁ ‘নতুন অসমীয়া’ কাকতৰ উপ-সম্পাদক আছিল।
৫। যোগেশ দাস কোনখন কাকতৰ সহকাৰী প্ৰধান সম্পাদক আছিল?
উত্তৰঃ তেওঁ ‘দৈনিক অসম’ কাকতৰ সহকাৰী প্ৰধান সম্পাদক আছিল।
৬। যোগেশ দাসে অসম সাহিত্য সভাৰ কোনখন অধিৱেশনৰ সভাপতি আছিল?
উত্তৰঃ তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ এক-পঞ্চাশতম অধিৱেশনৰ সভাপতি আছিল।
৭। “ধপাতেই যদি নেখালি তেন্তে কিহৰ তামোল খাৱ?” — কথাষাৰৰ বক্তা কোন?
উত্তৰঃ এই কথাষাৰৰ বক্তা ধৰণীধৰ বৰুৱা।
৮। যোগেশ দাসে কোনখন গল্পপুথিৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল?
উত্তৰঃ ‘পৃথিৱীৰ অসুখ’ গল্পপুথিৰ বাবে।
৯। যোগেশ দাসৰ মৃত্যু কিমান চনত হৈছিল?
উত্তৰঃ ১৯৯৯ চনত।
১০। পদ্মেশ্বৰৰ ছোৱালীজনীৰ নাম কি?
উত্তৰঃ মিনু।
১১। ‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পটোৰ মুখ্য চৰিত্ৰ কোন?
উত্তৰঃ ধৰণীধৰ বৰুৱা (আমাৰ ছাৰ)।
১২। ধৰণীধৰ বৰুৱাক মানুহে কি নামেৰে চিনিছিল?
উত্তৰঃ মানুহে তেওঁক ‘আমাৰ ছাৰ’ নামেৰে চিনিছিল।
১৩। ধৰণীধৰ বৰুৱাক কোনে বহা ঠাইলৈ আগবঢ়াই নিছিল?
উত্তৰঃ হেমন্তই তেওঁক বহা ঠাইলৈ আগবঢ়াই নিছিল।
১৪। “অ’ তই মনোৰঞ্জন, ভালেই কৰিছ দে…” — এই কথাষাৰ কোনে কাক কৈছিল?
উত্তৰঃ এই কথাষাৰ আমাৰ ছাৰে হাজৰাক কৈছিল।
১৫। “ছাৰ মই আপোনাক নোকোৱাকৈয়ে চাইকেলখন নি আপোনাৰ ঘৰত থৈ আহিলোঁগৈ।” — চাইকেলখন কোনে থৈ আহিছিল?
উত্তৰঃ যোগেশ দাসে।
১৬। “কিয় নুঠিম অ’ কিয় নুঠিম?” — এই কথাষাৰ কোনে কৈছিল?
উত্তৰঃ ধৰণীধৰ বৰুৱাই ল’ৰাবোৰক কৈছিল।
১৭। “নহয় ছাৰ, আজিকালি গাড়ী-মটৰ বেছি হৈছে…” — কথাখিনি কোনে কাক কৈছিল?
উত্তৰঃ হাজৰাই আমাৰ ছাৰক কৈছিল।
১৮। “৭৫ বছৰ হ’লহি… এতিয়া কিয় পৰিম?” — কথাখিনি কোনে কাক কৈছিল?
উত্তৰঃ আমাৰ ছাৰে হাজৰাক কৈছিল।
১৯। “তাৰ মটৰ গুড়া কৰি দিম ছাৰ।” — এই কথাষাৰৰ বক্তা কোন?
উত্তৰঃ হেমন্ত।
২০। কি কাৰণে শিক্ষক বা ছাত্ৰ কোনেও স্কুলত সোমাব নোৱাৰিছিল?
উত্তৰঃ পলমকৈ আহিলে শিক্ষক হওক বা ছাত্ৰ হওক, কোনোকে স্কুলত সোমাব নোৱাৰিছিল।
২১। স্কুলখনৰ চকীদাৰজনৰ নাম কি আছিল?
উত্তৰঃ ধনীৰাম।
২২। বক্তাসকলৰ স্কুলীয়া কালত চৰ্দাৰ কোন আছিল?
উত্তৰঃ পদ্মেশ্বৰ।
২৩। ছাৰে তামোলৰ লগত কি মিহলাই খাইছিল?
উত্তৰঃ অসমীয়া ধপাত।
(খ) চমু প্রশ্ন
১। যোগেশ দাসে সম্পাদনা কৰা দুখন আলোচনীৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ ‘প্ৰহৰী’ আৰু ‘অধিনায়ক’।
২। ধৰণীধৰ বৰুৱা কোন আছিল? তেখেতক কিয় সকলোৱে ‘আমাৰ ছাৰ’ বুলি কৈছিল?
উত্তৰঃ ধৰণীধৰ বৰুৱা বিদ্যালয়ৰ এজন কঠোৰ আৰু শৃংখলাপৰায়ণ শিক্ষক আছিল। তেওঁ বহু ছাত্ৰক শিক্ষা দিছিল আৰু সকলোৰে প্ৰতি সমান মৰম আৰু দায়িত্ব দেখুৱাইছিল। সেই কাৰণে সকলো ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে তেওঁক সন্মানসহ ‘আমাৰ ছাৰ’ বুলি মাতিছিল।
৩। আমাৰ ছাৰ বিয়াঘৰত উপস্থিত হোৱাৰ পিছত ছাৰক কোনে কেনেকৈ আদৰ-সাদৰ কৰি আগবঢ়াই নিছিল?
উত্তৰঃ বিয়াঘৰত উপস্থিত হোৱাৰ পিছত হেমন্তই ছাৰৰ হাত ধৰি বহা ঠাইলৈ আগবঢ়াই নিছিল। নগেনে তেওঁক বহিবলৈ কাঠৰ চকী এখন আনি দিলে আৰু হাজৰাই বিচনী এখন আনি তেওঁক বতাহ কৰিছিল। এইদৰে সকলোৱে ছাৰক সন্মান আৰু আদৰ-সাদৰ কৰিছিল।
৪। ধৰণীধৰ বৰুৱাক ছাত্ৰসকলে চাইকেল চলাবলৈ কিয় মানা কৰিছিল? উত্তৰত তেওঁ কি কৈছিল?
উত্তৰঃ ছাত্ৰসকলে তেওঁক চাইকেল চলাবলৈ মানা কৰিছিল, কাৰণ সেই সময়ত ৰাস্তাত গাড়ী-মটৰ বেছি হৈছিল আৰু পৰি গ’লে কষ্ট পাব পাৰে বুলি ভয় কৰিছিল।
ইয়াৰ উত্তৰত ধৰণীধৰ বৰুৱাই কৈছিল যে তেওঁ ৭৫ বছৰ ধৰি চাইকেল চলাই আহিছে আৰু শিকাৰ সময়ৰ পিছত কেতিয়াও পৰা নাই, সেয়ে এতিয়াও পৰিব নোৱাৰিব।
৫। ধৰণীধৰ বৰুৱাই ছাত্ৰবোৰক কিয় আৰু কেনে শাস্তি দিছিল?
উত্তৰঃ ছাত্ৰসকলে অনিয়ম কৰিলে, যেনে—মলিয়ন কাপোৰ পিন্ধি আহিলে, লগৰ ল’ৰাৰ লগত কাজিয়া কৰিলে, পৰীক্ষাত চুৰ কৰিলে বা অন্য ভুল কৰিলে, তেতিয়া ধৰণীধৰ বৰুৱাই তেওঁলোকক শাস্তি দিছিল। সাধাৰণতে তেওঁ বেতৰ কোব দি শাস্তি দিছিল।
৬। লেজাৰত ওলাই গৈ চিনেমা চোৱাৰ অপৰাধত ‘আমাৰ ছাৰে’ কেনে শাস্তি দিছিল?
উত্তৰঃ লেজাৰত ওলাই গৈ চিনেমা চোৱাৰ বাবে ছাত্ৰসকলক প্ৰথমে প্ৰত্যেককে হাতত ছটাকৈ বেতৰ কোব দিছিল। তাৰ পিছত গোটেই দিনটো বেঞ্চৰ ওপৰত থিয় হৈ থাকিবলৈ দিছিল।
এই Post টো Update কৰাত সহায় কৰিব বিচাৰে নেকি?
ইয়াত কিবা ভুল, অসম্পূৰ্ণ তথ্য বা নতুন তথ্য থাকিলে আপুনি এটা উন্নত version প্ৰস্তুত কৰিব পাৰে। Live Post তৎক্ষণাৎ সলনি নহ'ব।
Update This Post