প্ৰশস্তি
অতি চুটি প্ৰশ্নোত্তৰ
১) ৰঘুনাথ চৌধাৰীক কি কবি বুলি জনা যায়?
উত্তৰঃ বিহগী কবি।
২) ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ জন্ম ক’ত হৈছিল?
উত্তৰঃ নলবাৰী জিলাৰ মুকালমুৱাৰ ওচৰৰ লাউপাৰা গাঁৱত।
৩) ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ জন্ম কেতিয়া হৈছিল?
উত্তৰঃ ১৮৭৯ চনত।
৪) ৰঘুনাথ চৌধাৰীয়ে কোনখন কাকতেৰে কবিতা লিখিবলৈ লৈছিল?
উত্তৰঃ ‘জোনাকী’ কাকতেৰে।
৫) ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ গল্পপুথি দুখনৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ ‘মনাই বৰাগী’ আৰু ‘পচতীয়া’।
৬) ৰঘুনাথ চৌধাৰীয়ে কেতিয়া ইহলীলা সম্বৰণ কৰে?
উত্তৰঃ ১৯৬৮ চনত।
৭) ‘প্ৰশস্তি’ৰ অৰ্থ কি?
উত্তৰঃ স্তুতি, আৰাধনা বা গুণানুকীৰ্তন কৰা।
৮) ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাটোত কাক ‘অমৃতৰ সন্তান’ বুলি কৈছে?
উত্তৰঃ সমগ্ৰ মানৱ জাতিক বা মানুহক কৈছে।
৯) আনন্দত কাৰ প্ৰাণ টলমল হৈছে?
উত্তৰঃ চৌদিশে ফুলি থকা ফুলবোৰৰ প্ৰাণ আনন্দত টলমল হৈছে।
১০) প্ৰকৃতিক কোনে সাদৰি আনিলে বুলি কবিয়ে কৈছে?
উত্তৰঃ গছৰ নতুন কোমল কুঁহিপাতে।
১১) মন্দিৰৰ উপেক্ষিত কি ফুলে প্ৰেম পৰিমল যচা বুলি কবিয়ে কৈছে?
উত্তৰঃ ৰবাব ফুলে।
১২) জল, স্থল আৰু ক’ত দেৱতাৰ মহা অভিযান চলিছে?
উত্তৰঃ জল, স্থল আৰু অন্তৰীক্ষত।
১৩) মহামহিমৰ গান কিহে গায় বুলি কবিয়ে কৈছে?
উত্তৰঃ কীচক বেণুৱে (বতাহত কপা বাঁহ গছ)।
১৪) ‘ঊষাৰ কঙ্কুম ৰাগে ৰঞ্জিলে বসুধা’ — ইয়াত ‘ঊষা’ বুলি কাৰ কথা কোৱা হৈছে?
উত্তৰঃ ইয়াত ঊষা বুলিলে সূৰ্য্যৰ উদয়ৰ আগৰ ৰাঙলী আভা বা পুৱাৰ সময়খিনিৰ কথা কোৱা হৈছে।
(B) চুটি প্ৰশ্নোত্তৰ (দুই/তিনি নম্বৰীয়া)
১) ৰঘুনাথ চৌধাৰীক “বিহগী কবি” বুলি কিয় কোৱা হয়?
উত্তৰঃ ৰঘুনাথ চৌধাৰীয়ে প্ৰকৃতিৰ অপূৰ্ব সৃষ্টি চৰাই-চিৰিকটিক বিষয়বস্তু হিচাপে লৈ বহুতো কালজয়ী কবিতা ৰচনা কৰিছিল, সেয়েহে তেওঁক অসমীয়া সাহিত্যত “বিহগী কবি” বুলি কোৱা হয়।
২) ৰঘুনাথ চৌধাৰী কোনকেইখন কাকতৰ লগত জড়িত আছিল?
উত্তৰঃ ৰঘুনাথ চৌধাৰী ‘জোনাকী’ কাকতৰ লগতে ‘মইনাহঁতৰ জোনাকী’ আৰু ‘জয়ন্তী’ আদি কাকতৰ লগত জড়িত আছিল।
৩) ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ কেইখনমান কবিতা পুথিৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ সাদৰী, কেতেকী, কাৰবালা আৰু দহিকতৰা।
৪) ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাটোত কবিয়ে কিয় আৰু কাৰ প্ৰশস্তি কৰিছে?
উত্তৰঃ কবিয়ে প্ৰকৃতিৰ অপূৰ্ব সৌন্দৰ্য্যৰ মাজেৰে সেই পৰম পিতা ঈশ্বৰ বা স্ৰষ্টাৰ প্ৰশস্তি কৰিছে। কবিৰ মতে, প্ৰকৃতিৰ প্ৰতিটো উপাদান— যেনে ফুলৰ সুগন্ধি, চৰাইৰ গান, গছৰ কুঁহিপাত— এই সকলোবোৰৰ মাজতে সেই নেদেখাজনৰ অস্তিত্ব সোমাই আছে। সুন্দৰ প্ৰকৃতিৰ আৰাধনা কৰা মানেই হ’ল সত্য-সুন্দৰ ভগৱানৰ আৰাধনা কৰা।
(C) দীঘলীয়া প্ৰশ্নোত্তৰ আৰু ব্যাখ্যা
১) ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাটোৰ মূলভাৱ লিখা।
উত্তৰঃ ‘প্ৰশস্তি’ এটি আধ্যাত্মিক আৰু প্ৰকৃতিপ্ৰেমী কবিতা। ইয়াত কবিয়ে প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য্যৰ মাজেৰে ভগৱানৰ মহিমা প্ৰকাশ কৰিছে। ৰাতিৰ আন্ধাৰৰ পাছত সূৰ্য্যৰ পোহৰে ধৰণী পোহৰাই তোলাৰ দৰেই মানুহৰ জীৱনৰ পৰাও মোহ-মায়া আৰু অজ্ঞানতাৰ আন্ধাৰ আঁতৰি যোৱাটো কবিয়ে বিচাৰিছে। গছৰ ডালত চৰাইৰ কলকাকলি, ফুলৰ জকমকনি আৰু কীচক বেণুৰ সুৰৰ মাজত দেৱতাৰ উপস্থিতি অনুভৱ কৰি কবিয়ে মানুহক তন্দ্ৰা ত্যাগ কৰি সুন্দৰৰ আৰাধনা কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে।
২) সুন্দৰৰ ৰূপ ধ্যান কৰিবলৈ কবিয়ে ভক্তবৃন্দক কিয় আহ্বান জনাইছে?
উত্তৰঃ ভগৱান হ’ল চিৰসুন্দৰ। মানুহে সংসাৰৰ মায়া আৰু এলাহত মগ্ন হৈ থকাৰ বাবে প্ৰকৃতিৰ মাজত থকা সেই সুন্দৰৰ ৰূপ নেদেখে। কবিয়ে অনুভৱ কৰিছে যে পুৱাৰ প্ৰকৃতিৰ মাজত ভগৱানৰ এক বিৰাট অভিযান চলিছে। যিসকল ভক্তই ভগৱানক বিচাৰি ফুৰে, তেওঁলোকে যাতে মায়া-মোহ ত্যাগ কৰি প্ৰকৃতিৰ এই সন্মোহিনী সুধাৰ মাজত ভগৱানৰ অস্তিত্ব বিচাৰি পায়, তাৰ বাবেই কবিয়ে তেওঁলোকক সুন্দৰৰ ৰূপ ধ্যান কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে।
৩) “উঠা হে ঋত্বিক ধ্যানী অমৃতৰ পুত্ৰ, উঠা যত মুক্তি পথযাত্ৰী” — কবিয়ে কিয় এনেদৰে আহ্বান জনাইছে?
উত্তৰঃ মানুহ হ’ল ‘অমৃতৰ পুত্ৰ’, অৰ্থাৎ অবিনাশী আত্মাৰ অংশ। কিন্তু সংসাৰৰ দুখ-ক্লেদ আৰু পাপৰ মাজত সোমাই মানুহে নিজৰ স্বৰূপ পাহৰি পেলায়। কবিয়ে কৈছে যে ‘কালৰাত্ৰি’ অৰ্থাৎ অজ্ঞানতাৰ আন্ধাৰ শেষ হৈছে। এতিয়া প্ৰকৃতিৰ নতুন পোহৰত নিজক বিচাৰি পোৱাৰ সময় আহিছে। মুক্তি বিচাৰি হাবাথুৰি খোৱা লোকসকলক কবিয়ে জনাইছে যে কঠোৰ তপস্যাতকৈ প্ৰকৃতিৰ মাজত স্ৰষ্টাক অনুভৱ কৰাটোহে মুক্তিৰ সহজ পথ।
প্ৰসংগ-সংগতিসহ ব্যাখ্যা
(ক) “উঠে তৰু শিৰে শিৰে বন বিহঙ্গৰ… দেৱতাৰ মহা অভিযান।”
প্ৰসংগ: উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত ৰঘুনাথ চৌধাৰীদেৱৰ ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাটোৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
সংগতি: ইয়াত কবিয়ে জল, স্থল আৰু আকাশৰ সকলোতে ভগৱানৰ উপস্থিতিৰ কথা কৈছে।
ব্যাখ্যা: কবিয়ে প্ৰকৃতিৰ মাজেৰে ঈশ্বৰৰ ভক্তিৰূপ দৰ্শন কৰিছে। গছৰ ডালত চৰাইবোৰে যি সুমধুৰ গান গাইছে, সেয়া কেৱল গান নহয়, সেয়া যেন স্ৰষ্টাৰ বন্দনাহে। কবিৰ দৃষ্টিত জল, স্থল আৰু অন্তৰীক্ষৰ প্ৰতিটো চুকতে দেৱতাৰ শক্তি আৰু অস্তিত্ব বিৰাজমান।
(খ) “কৰি দীৰ্ণ জৰাজীৰ্ণ পঞ্জীভূত ক্লেদ… উঠা যত মুক্তি পথযাত্ৰী।”
প্ৰসংগ: উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত ৰঘুনাথ চৌধাৰীদেৱৰ ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাটোৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
সংগতি: আন্ধাৰ আঁতৰি পোহৰ হোৱাৰ দৰে মানুহৰ মনৰ পৰাও কালিমাবোৰ আঁতৰি যোৱাৰ কথা ইয়াত কোৱা হৈছে।
ব্যাখ্যা: মানুহে সংসাৰৰ মায়া-মোহত আবদ্ধ হৈ মুক্তি বিচাৰি ফুৰে। কবিয়ে কৈছে যে পুৱাৰ সূৰ্য্যই যেনেকৈ ৰাতিৰ আন্ধাৰ আৰু পৃথিৱীৰ লেতেৰা (ক্লেদ) আঁতৰাই দিয়ে, তেনেকৈ মানুহেও নিজৰ মনৰ কু-চিন্তা আঁতৰাই দিব লাগে। ‘অমৃতৰ পুত্ৰ’ মানুহে প্ৰকৃতিৰ মাজত ভগৱানৰ অস্তিত্ব উপলব্ধি কৰিলেহে প্ৰকৃত মুক্তি লাভ কৰিব পাৰিব।