মাধৱদেৱ
(ক) অতি চমু প্ৰশ্নোত্তৰ
১। ‘মাধৱদেৱ’ পাঠটিৰ লেখক কোন?
উত্তৰঃ ‘মাধৱদেৱ’ পাঠটিৰ লেখক লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা।
২। লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাক কি আখ্যাৰে জনা যায়?
উত্তৰঃ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাক ‘দেশপ্ৰাণ’ আখ্যাৰে জনা যায়।
৩। লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ জন্ম কেতিয়া আৰু ক’ত হৈছিল?
উত্তৰঃ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ জন্ম ১৮৯৭ চনত শোণিতপুৰ জিলাৰ বিশ্বনাথ চাৰিআলিৰ ভীৰ গাঁৱত হৈছিল।
৪। লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ মৃত্যু কেতিয়া হৈছিল?
উত্তৰঃ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ মৃত্যু ১৯৩৪ চনত হৈছিল।
৫। লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ আত্মজীৱনীমূলক গ্ৰন্থখনৰ নাম কি?
উত্তৰঃ ‘জীৱন-স্মৃতি’।
৬। লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ দুখন গল্পপুথিৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ ‘ব্যৰ্থতাৰ দান’ আৰু ‘অনাগতৰ অভিশাপ’।
৭। লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাই ৰচনা কৰা এখন নাটকৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ ‘নিৰ্মলা’।
৮। লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা কেনেধৰণৰ লেখক আছিল?
উত্তৰঃ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা এগৰাকী প্ৰগতিশীল লেখক, সমাজচিন্তক আৰু স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আছিল।
৯। লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাই কি বৃত্তি গ্ৰহণ কৰিছিল?
উত্তৰঃ তেওঁ ওকালতি বৃত্তি গ্ৰহণ কৰিছিল।
১০। লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ লেখা কোন কোন কাকত-আলোচনীত প্ৰকাশ পাইছিল?
উত্তৰঃ ‘আৱাহন’ আৰু ‘অসম হিতৈষী’ আদি কাকত-আলোচনীত।
১১। লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা কাৰ কাৰ চিন্তাধাৰাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল?
উত্তৰঃ ৰাজা ৰামমোহন ৰায়, মহাত্মা গান্ধী, কাৰ্ল মাৰ্ক্স আদি মনীষীৰ চিন্তাধাৰাৰ দ্বাৰা।
১২। ‘ধী-শক্তি’ মানে কি?
উত্তৰঃ বুদ্ধি, মেধা বা বিচাৰশক্তি।
১৩। ‘ধৰ্মগ্লানি’ মানে কি?
উত্তৰঃ ব্যক্তি বা জাতিয়ে পুৰণি ৰীতি-নীতিৰ বান্ধোনত আবদ্ধ হৈ উন্নতিৰ পথত আগবাঢ়িবলৈ অস্বীকাৰ কৰা অৱস্থাক ধৰ্মগ্লানি বোলে।
১৪। গীতাত ‘সৃজাম্যহম্’ মানে কি?
উত্তৰঃ ‘মই নিজকে প্ৰকাশ কৰোঁ’ বা ‘মই অৱতাৰ গ্ৰহণ কৰোঁ’।
১৫। শংকৰদেৱে কি মন্ত্ৰেৰে অসমক আকৌ প্ৰাণ দিছিল?
উত্তৰঃ মৃত-সঞ্জীৱনী মন্ত্ৰেৰে।
১৬। অসমীয়া বৈষ্ণৱ আন্দোলন কিহৰ এটা অংশ?
উত্তৰঃ সমগ্ৰ ভাৰতব্যাপী নৱজীৱন বা ভক্তি-আন্দোলনৰ এটা অংশ।
১৭। শংকৰদেৱৰ জীৱনৰ আদৰ্শ কি আছিল?
উত্তৰঃ মানৱ আৰু মানৱ সমাজৰ সৰ্বাংগীন উন্নতি সাধন কৰা।
১৮। মাধৱদেৱৰ জীৱনৰ আদৰ্শ কি আছিল?
উত্তৰঃ গৃহ-সংসাৰ ত্যাগ কৰি আত্মমুক্তিৰ সহায়ক পৰম সত্যৰ একাণপতীয়া সেৱা কৰা।
১৯। শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ মূল পাৰ্থক্য কি?
উত্তৰঃ শংকৰদেৱ উদাৰ আৰু মাধৱদেৱ গভীৰ।
২০। কাৰ জ্ঞান, একাগ্ৰতা আৰু উদ্যমে তান্ত্ৰিক অসমক বৈষ্ণৱ অসমলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিলে বুলি কোৱা হৈছে?
উত্তৰঃ মাধৱদেৱৰ।
২১। শংকৰ-মাধৱৰ শিক্ষাৰ সাৰমৰ্ম কি?
উত্তৰঃ সত্য গ্ৰহণ।
২২। ‘তুমি তোমাৰ গৰ্ভত শংকৰ আৰু মাধৱৰ দৰে মহাপুৰুষক ধাৰণ কৰিছিলা’— ইয়াত কাক সম্বোধন কৰা হৈছে?
উত্তৰঃ অসম মাতৃক।
২৩। লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাই প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত কি স্থান লাভ কৰিছিল?
উত্তৰঃ অসমৰ ভিতৰত তৃতীয় স্থান লাভ কৰিছিল।
২৪। লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাই ১৯২৪ চনত কোন বিষয়ত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান লাভ কৰিছিল?
উত্তৰঃ ভাৰতীয় ভাষা আৰু সাহিত্য বিষয়ত।
(খ) চমু প্ৰশ্নোত্তৰ
১। ‘ধৰ্মগ্লানি’ মানে কি? গীতাত কাক ধৰ্মগ্লানি বোলা হৈছে?
উত্তৰঃ ব্যক্তিগত বা জাতীয় জীৱনত এনে সময় আহে যেতিয়া মানুহে নিজৰ উন্নতিৰ বাবে গঢ়ি তোলা পুৰণি ৰীতি-নীতি আৰু সামাজিক বান্ধোনকেই চূড়ান্ত সত্য বুলি ধৰি নতুন উন্নতিৰ পথত আগবাঢ়িবলৈ অনিচ্ছুক হয়। ফলত সমাজত জড়তা, অবনতি আৰু অন্ধ অনুকৰণৰ সৃষ্টি হয়। এই অৱস্থাকেই প্ৰবন্ধকাৰৰ ব্যাখ্যাত ‘ধৰ্মগ্লানি’ বোলা হৈছে।
এনে সময়ত সমাজৰ প্ৰকৃত উন্নতি স্তব্ধ হয় আৰু মানুহে পোহৰৰ পৰা আন্ধাৰৰ দিশলৈ আগবাঢ়ে। সেয়েহে ধৰ্মগ্লানি মানে কেৱল ধৰ্মীয় আচাৰৰ পতন নহয়, ই সামাজিক আৰু মানসিক অৱনতিও বুজায়।
২। ‘সৃজাম্যহম্’ শব্দৰ অৰ্থ কি? কিয় কোৱা হৈছে?
উত্তৰঃ ‘সৃজাম্যহম্’ শব্দৰ অৰ্থ ‘মই নিজকে সৃষ্টি বা প্ৰকাশ কৰোঁ’, অৰ্থাৎ অৱতাৰ গ্ৰহণ কৰোঁ। যেতিয়া সমাজত ধৰ্মগ্লানি ঘটে, সত্যৰ পথ ৰুদ্ধ হয় আৰু মানুহে দুৰ্দশাত পতিত হয়, তেতিয়া একো একোজন মহাপুৰুষৰ আবিৰ্ভাৱ ঘটে। তেওঁলোকে সমাজক পুনৰ সত্য আৰু উন্নতিৰ পথ দেখুৱায়। এই অৰ্থতে ‘সৃজাম্যহম্’ কথাটো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।
৩। মানৱ মনৰ ক্ৰমবিকাশ কেনেদৰে হয়?
উত্তৰঃ মানৱ মনৰ ক্ৰমবিকাশ ক্ষুদ্ৰৰ পৰা বৃহত্তৰলৈ আৰু অজ্ঞানৰ পৰা জ্ঞানলৈ হয়। আদিম মানুহে অতি সীমিত জ্ঞান লৈ জীৱন যাপন কৰিছিল। সময়ৰ লগে লগে বুদ্ধি, ভাষা, শিক্ষা, বিজ্ঞান আৰু সামাজিক চেতনা বিকশিত হৈছে। এই অবিৰাম উন্নতিৰ প্ৰবৃত্তিয়েই মানৱসভ্যতাক আগবঢ়াই নিছে।
৪। ইউৰোপীয় নৱযুগ আৰু ভাৰতীয় নৱযুগৰ মাজত কি পাৰ্থক্য আছিল?
উত্তৰঃ ইউৰোপীয় নৱযুগে জীৱনৰ প্ৰায় সকলো ক্ষেত্ৰ— বিজ্ঞান, সাহিত্য, শিল্প, সমাজ, ৰাজনীতি আৰু চিন্তাত নতুন জাগৰণ আনিছিল। মানুহে জীৱনৰ পূৰ্ণতাৰ সন্ধান কৰিছিল।
আনহাতে ভাৰতীয় নৱযুগ, বিশেষকৈ বৈষ্ণৱ ভক্তি আন্দোলন, মূলতঃ ধৰ্ম আৰু মানৱাত্মাৰ মুক্তিক কেন্দ্ৰ কৰি বিকশিত হৈছিল। ইয়াৰ প্ৰভাৱ সাহিত্য আৰু সমাজতো পৰিছিল যদিও ইউৰোপীয় নৱজাগৰণৰ দৰে ই জীৱনৰ সকলো ক্ষেত্ৰত সমান বিস্তৃত নাছিল।
৫। ভাৰতৰ অন্যান্য বৈষ্ণৱ প্ৰচাৰক আৰু শংকৰদেৱৰ মাজত কি পাৰ্থক্য আছিল?
উত্তৰঃ ভাৰতৰ বহু বৈষ্ণৱ প্ৰচাৰকৰ লক্ষ্য মূলতঃ ধৰ্মীয় মুক্তি আৰু ব্যক্তিগত ভক্তিৰ মাজতে সীমিত আছিল। কিন্তু শংকৰদেৱৰ দৃষ্টি অধিক বিস্তৃত আছিল। তেওঁ ধৰ্মৰ লগতে সাহিত্য, সংগীত, নাট, সমাজ, শিক্ষা আৰু সাংস্কৃতিক সংগঠনৰ উন্নতিতো গুৰুত্ব দিছিল। সেয়েহে শংকৰদেৱৰ আদৰ্শ আছিল মানৱ জীৱনৰ সৰ্বাংগীন উন্নতি।
৬। শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ জীৱন-দৰ্শনত কি পাৰ্থক্য আছিল?
উত্তৰঃ দুয়োজনে মুক্তিকেই জীৱনৰ উচ্চ লক্ষ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল, কিন্তু মুক্তিলাভৰ পথ সম্পৰ্কে দুয়োৰে দৃষ্টিভংগী কিছু পৃথক আছিল।
শংকৰদেৱে সংসাৰ ত্যাগক একমাত্ৰ পথ বুলি ধৰা নাছিল। সমাজ, সাহিত্য, সংস্কৃতি, ধৰ্ম আৰু মানৱজীৱনৰ সকলো দিশৰ উন্নতিৰ ওপৰত তেওঁ গুৰুত্ব দিছিল।
আনহাতে মাধৱদেৱৰ আদৰ্শ আছিল অধিক গভীৰ আৰু একমুখী। তেওঁ গৃহ-সংসাৰ ত্যাগ কৰি আত্মমুক্তিৰ সহায়ক পৰম সত্যৰ একনিষ্ঠ সেৱাত নিজকে সমৰ্পণ কৰিছিল। সেইবাবে লেখকে কৈছে— “শংকৰ উদাৰ আৰু মাধৱ গভীৰ।”
৭। “মাধৱদেৱৰ ধী-শক্তি আৰু প্ৰতিভা শংকৰদেৱতকৈ কম নাছিল”— কথাষাৰ বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ মাধৱদেৱ অসাধাৰণ বুদ্ধি, জ্ঞান, একাগ্ৰতা আৰু কৰ্মোদ্যমৰ অধিকাৰী আছিল। শংকৰদেৱৰ আদৰ্শ উপলব্ধি কৰি তেওঁ সেই আদৰ্শক জীৱনৰ একমাত্ৰ সাধনা কৰি তুলিছিল। ধৰ্মপ্ৰচাৰ, সাহিত্য সৃষ্টি, সংগীত, নাট আৰু সমাজ সংগঠনত তেওঁৰ কৃতিত্ব অনন্য।
তেওঁৰ প্ৰতিভা শংকৰদেৱতকৈ কম নাছিল যদিও জীৱনৰ লক্ষ্যৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ অধিক একাগ্ৰ আৰু ত্যাগী আছিল। সেইবাবে দুয়োৰে ব্যক্তিত্ব একে নহ’লেও দুয়োজনেই অসমীয়া জাতীয় জীৱনৰ সমান গুৰুত্বৰ মহাপুৰুষ।
৮। লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ গল্প-সাহিত্যৰ পৰিচয় দাঙি ধৰা।
উত্তৰঃ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী প্ৰগতিশীল গল্পকাৰ। তেওঁৰ গল্পত সমাজ-সংস্কাৰ, মানৱতাবাদ, জাতীয় চেতনা, কুসংস্কাৰৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ আৰু সাধাৰণ মানুহৰ জীৱনৰ সমস্যা প্ৰকাশ পাইছে।
তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য গল্পপুথি ‘ব্যৰ্থতাৰ দান’ আৰু ‘অনাগতৰ অভিশাপ’। সহজ অথচ শক্তিশালী ভাষা, সমাজসচেতনতা আৰু যুক্তিবাদী দৃষ্টিভংগী তেওঁৰ গল্প-সাহিত্যৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য।
৯। “আজিৰ অসমীয়া অন্ধ”— এই কথাষাৰৰ তাৎপৰ্য কি?
উত্তৰঃ প্ৰবন্ধকাৰৰ মতে অসমীয়া সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ ভঁৰাল বহু মূল্যবান সম্পদেৰে ভৰপূৰ। কিন্তু বৰ্তমানৰ মানুহে সেই সম্পদৰ প্ৰকৃত মূল্য উপলব্ধি কৰিবলৈ আগ্ৰহ দেখুওৱা নাই। শংকৰ-মাধৱৰ সাহিত্য আৰু আদৰ্শৰ গভীৰতা পৰীক্ষা নকৰি কেৱল বাহ্যিক অনুষ্ঠানত আবদ্ধ হৈ থকাটোকে তেওঁ ‘অন্ধতা’ বুলি সমালোচনা কৰিছে।
(গ) ৰচনাধৰ্মী প্ৰশ্নোত্তৰ
১। “মাধৱদেৱৰ ঋণ অসমীয়া জাতিয়ে কেতিয়াও পৰিশোধ কৰিব নোৱাৰে।” — কথাষাৰৰ তাৎপৰ্য বিশ্লেষণ কৰা।
উত্তৰঃ মহাপুৰুষ মাধৱদেৱ অসমীয়া জাতীয় জীৱনৰ অন্যতম মহান নিৰ্মাতা। ধৰ্ম, সাহিত্য, ভাষা, সংগীত আৰু সমাজজীৱনলৈ তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদান ইমান গভীৰ আৰু সুদূৰপ্ৰসাৰী যে তেওঁৰ ঋণ অসমীয়া জাতিয়ে কেতিয়াও পৰিশোধ কৰিব নোৱাৰে।
শংকৰদেৱে অসমত যি নৱ-বৈষ্ণৱ আন্দোলনৰ সূচনা কৰিছিল, সেই আন্দোলনক শক্তিশালী আৰু সুসংহত কৰি তোলাত মাধৱদেৱৰ ভূমিকা অসাধাৰণ। তেওঁ শংকৰদেৱৰ প্ৰধান শিষ্য আৰু বিশ্বস্ত সহযোগী হিচাপে গুৰুৰ আদৰ্শক নিজৰ জীৱনৰ ব্ৰত কৰি লৈছিল। মাধৱদেৱে এই দায়িত্ব নিজৰ কান্ধত নলোৱাহেঁতেন শংকৰদেৱৰ বহু কাৰ্য অসম্পূৰ্ণ হৈ ৰ’লহেঁতেন।
তেওঁৰ একাগ্ৰতা, ধী-শক্তি, জ্ঞান আৰু উদ্যমে অসমত বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ সুদৃঢ় ভিত্তি স্থাপন কৰিলে। ধৰ্মীয় ক্ষেত্ৰৰ লগতে ভাষা আৰু সাহিত্যলৈও তেওঁৰ অৱদান অতুলনীয়।
‘নামঘোষা’, বৰগীত, ভটিমা, ঝুমুৰা, নাট আৰু বিভিন্ন পদ-পুথিৰ জৰিয়তে তেওঁ অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰাল সমৃদ্ধ কৰিলে। তেওঁৰ ৰচনাৰ সহজ, শক্তিশালী আৰু দীপ্তিমান ভাষাই অসমীয়া ভাষাক অধিক সুসংহত ৰূপ দিলে।
‘ভক্তি-ৰত্নাৱলী’ৰ দৰে গ্ৰন্থৰ অনুবাদৰ জৰিয়তেও তেওঁ সাধাৰণ মানুহৰ ওচৰলৈ ধৰ্মীয় তত্ত্ব সহজ ভাষাত লৈ আহিছিল।
মাধৱদেৱৰ ত্যাগ, গুৰুভক্তি, কৰ্মনিষ্ঠা আৰু সত্যৰ প্ৰতি একাগ্ৰতাই অসমীয়া জাতিক এক আদৰ্শ জীৱনৰ শিক্ষা দি গৈছে। সেইবাবে ধৰ্মীয় আৰু সাংস্কৃতিক ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অৱদান অমূল্য। সেয়েহে প্ৰবন্ধকাৰৰ মন্তব্য— “মাধৱদেৱৰ ঋণ অসমীয়া জাতিয়ে কেতিয়াও পৰিশোধ কৰিব নোৱাৰে”— সম্পূৰ্ণ যথার্থ।
২। শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ জীৱন-দৰ্শনত কেনে পাৰ্থক্য আছিল? আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ মতে অসমীয়া বৈষ্ণৱ জগতত শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ মিলন এক অপূৰ্ব ঘটনা। দুয়োৰে লক্ষ্য আছিল সত্য আৰু মুক্তিৰ সন্ধান, কিন্তু জীৱনক চোৱাৰ দৃষ্টিভংগীত কিছুমান বিশেষ পাৰ্থক্য আছিল।
শংকৰদেৱৰ দৃষ্টি আছিল বিস্তৃত আৰু উদাৰ। তেওঁ মুক্তিৰ সাধনাৰ লগতে সমাজৰ সৰ্বাংগীন উন্নতিৰ কথাও ভাবিছিল। ধৰ্ম, সাহিত্য, নাট, সংগীত, চিত্ৰকলা, সমাজসংগঠন আদি সকলো ক্ষেত্ৰত তেওঁ কাম কৰিছিল। তেওঁৰ মতে সংসাৰ ধৰ্ম পালন কৰিও ঈশ্বৰভক্তি আৰু আত্মিক উন্নতি সাধন কৰিব পাৰি।
মাধৱদেৱৰ দৃষ্টি আছিল অধিক গভীৰ আৰু একাগ্ৰ। তেওঁ গৃহ-সংসাৰ ত্যাগ কৰি আত্মমুক্তিৰ সহায়ক সেই পৰম সত্যৰ একাণপতীয়া সেৱাকে জীৱনৰ লক্ষ্য কৰি লৈছিল। তেওঁ নিজৰ উপলব্ধ সত্যক জীৱনৰ প্ৰতিটো কামতে সম্পূৰ্ণভাৱে প্ৰকাশ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।
শংকৰদেৱে বহুমুখী সামাজিক আদৰ্শ গঢ়ি তুলিছিল; মাধৱদেৱে সেই আদৰ্শক গভীৰ নিষ্ঠা আৰু অনুশাসনেৰে সুদৃঢ় কৰিছিল।
সেয়েহে লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাই অতি তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে কৈছে— “শংকৰ উদাৰ আৰু মাধৱ গভীৰ।” এই পাৰ্থক্যই দুয়োজনক পৃথক কৰাৰ বিপৰীতে তেওঁলোকৰ মিলনক অধিক সম্পূৰ্ণ কৰি তুলিছিল।
৩। “শংকৰদেৱে মৃত-সঞ্জীৱনী মন্ত্ৰেৰে অসমক আকৌ প্ৰাণ দিলে”— কথাষাৰ বহলাই আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ শংকৰদেৱৰ আবিৰ্ভাৱৰ আগৰ অসমীয়া সমাজত ধৰ্মীয় বিভ্ৰান্তি, সামাজিক জড়তা, নানা আচাৰ-অনুষ্ঠান আৰু বিভাজনে মানুহৰ জীৱনীশক্তি দুৰ্বল কৰি তুলিছিল। মানুহে সত্যৰ সৰল পথৰ পৰা আঁতৰি বিভিন্ন সংকীৰ্ণ ৰীতি-নীতিৰ বান্ধোনত আবদ্ধ হৈ পৰিছিল। প্ৰবন্ধকাৰৰ ভাষাত এই অৱস্থা আছিল এক প্ৰকাৰ ‘সামাজিক মৃত্যু’।
এই সংকটৰ সময়তে শংকৰদেৱৰ আবিৰ্ভাৱ ঘটে। তেওঁ একশৰণ নামধৰ্মৰ সহজ বাণীৰে মানুহক নতুন পথ দেখুৱালে। জাতি-বৰ্ণৰ সংকীৰ্ণতাৰ পৰিৱৰ্তে সমতা, ভক্তি, নৈতিকতা আৰু মানৱীয় সম্প্ৰীতিৰ বাণী প্ৰচাৰ কৰিলে।
তেওঁ কেৱল ধৰ্মীয় সংস্কাৰেই কৰা নাছিল; সাহিত্য, সংগীত, নাট, চিত্ৰ, নামঘৰ-সত্ৰ আদি সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ জৰিয়তে অসমীয়া সমাজক নতুন প্ৰাণ দিলে।
সেইবাবে লেখকে তেওঁৰ কাৰ্যক মৃত-সঞ্জীৱনী মন্ত্ৰৰ সৈতে তুলনা কৰিছে। যেন মৃত ব্যক্তিক সঞ্জীৱনী শক্তিয়ে পুনৰ জীৱিত কৰে, তেনেদৰে শংকৰদেৱৰ আদৰ্শ আৰু কৰ্মই অৱসন্ন অসমীয়া সমাজক পুনৰ নতুন জীৱনীশক্তি প্ৰদান কৰিছিল।
৪। “অসমীয়া বৈষ্ণৱ ধৰ্ম সমস্ত ভাৰতব্যাপী নৱজীৱনৰ সূচনাৰ এটা অংশ মাত্ৰ”— কথাষাৰ আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ মধ্যযুগীয় ভাৰতত বিভিন্ন অঞ্চলত ধৰ্মীয় আৰু আধ্যাত্মিক জাগৰণৰ সৃষ্টি হৈছিল। দেশৰ নানা অংশত ভক্তি আন্দোলনৰ প্ৰচাৰকসকলে জটিল ধৰ্মীয় আচাৰৰ পৰিৱৰ্তে সহজ ভক্তি, প্ৰেম আৰু ঈশ্বৰোপাসনাৰ বাণী প্ৰচাৰ কৰিছিল।
অসমত শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱে আৰম্ভ কৰা বৈষ্ণৱ আন্দোলনো এই বৃহৎ ভাৰতীয় ভক্তি-জাগৰণৰ এটা অংশ আছিল। ইয়াৰ লক্ষ্য আছিল মানুহক ধৰ্মীয় জড়তা আৰু কুসংস্কাৰৰ পৰা মুক্ত কৰি সত্য, ভক্তি আৰু নৈতিকতাৰ পথলৈ আনা।
কিন্তু অসমীয়া বৈষ্ণৱ আন্দোলনৰ বিশেষত্ব আছিল ইয়াৰ সাংস্কৃতিক বিস্তৃতি। নামঘৰ, সত্ৰ, বৰগীত, অংকীয়া নাট, ভাওনা, কীৰ্তন আদি সৃষ্টি কৰি এই আন্দোলনে সমাজজীৱনক নতুন ৰূপ দিলে।
সেয়েহে অসমীয়া বৈষ্ণৱ আন্দোলন ভাৰতীয় নৱজাগৰণৰ এটা অংশ হ’লেও ইয়াৰ নিজস্ব সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক বৈশিষ্ট্য আছিল।
৫। ইউৰোপীয় নৱযুগ আৰু ভাৰতীয় নৱযুগৰ পাৰ্থক্য আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ ইউৰোপীয় নৱযুগ আৰু ভাৰতীয় নৱযুগ দুয়োটাই মানুহৰ চেতনাত নতুন জাগৰণ আনিছিল, কিন্তু দুয়োটাৰ বিস্তৃতি আৰু প্ৰকৃতি একে নাছিল।
ইউৰোপীয় নৱযুগে ধৰ্মৰ লগতে বিজ্ঞান, শিল্প, সাহিত্য, ৰাজনীতি, শিক্ষা আৰু সামাজিক চিন্তাধাৰাতো বিপুল পৰিৱৰ্তন আনিছিল। যুক্তিবাদ, অনুসন্ধিৎসা, ব্যক্তিস্বাধীনতা আৰু জীৱনৰ পূৰ্ণতাৰ সন্ধান এই নৱযুগৰ বিশেষ বৈশিষ্ট্য।
ভাৰতীয় নৱযুগ বা ভক্তি আন্দোলন মূলতঃ ধৰ্মীয় আৰু আধ্যাত্মিক মুক্তিক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ়ি উঠিছিল। ইয়াৰ প্ৰভাৱ সাহিত্য আৰু সমাজত পৰিছিল যদিও বিজ্ঞান, ৰাজনীতি, শিল্প আদি জীৱনৰ সকলো ক্ষেত্ৰত ইউৰোপীয় নৱযুগৰ সমান বিস্তৃত নাছিল।
এই কাৰণেই লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাই ইউৰোপীয় নৱযুগৰ প্ৰভাৱ ভাৰতীয় নৱযুগতকৈ অধিক বিস্তৃত বুলি মত প্ৰকাশ কৰিছে।
৬। “আমি শংকৰদেৱৰ দিনৰ পৰা তেওঁৰ প্ৰদৰ্শিত পথত আগুৱাব পৰা নাই, বৰং ক্ৰমে পিছ পৰিহে গৈছোঁ”— কথাষাৰৰ তাৎপৰ্য বিচাৰ কৰা।
উত্তৰঃ শংকৰদেৱে অসমীয়া সমাজক উদাৰতা, সমতা, সত্য, ধৰ্মীয় সহিষ্ণুতা আৰু সৰ্বাংগীন উন্নতিৰ পথ দেখুৱাইছিল। তেওঁৰ আদৰ্শ স্থিৰ ৰীতি-নীতিৰ অন্ধ অনুকৰণ নহয়; সময়ৰ প্ৰয়োজন অনুসৰি সত্যক গ্ৰহণ কৰি সমাজক আগুৱাই নিয়াই আছিল মূল শিক্ষা।
কিন্তু পিছৰ কালত বহু মানুহে তেওঁৰ এই মূল শিক্ষাৰ মর্ম গ্ৰহণ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে কেৱল বাহ্যিক আচাৰ আৰু পুৰণি সামাজিক ৰীতি-নীতিক আঁকোৱালি ধৰিলে। নতুন চিন্তা বা সংস্কাৰৰ প্ৰতি অসহিষ্ণুতা দেখুৱাবলৈ ধৰিলে।
ফলত শংকৰদেৱে যি গতিশীল আৰু প্ৰগতিশীল সমাজৰ আদৰ্শ দেখুৱাইছিল, সেই দিশত আগবঢ়াৰ পৰিৱৰ্তে সমাজ কেতিয়াবা জড়তাৰ দিশলৈ গৈছে।
এই অৱস্থাকে সমালোচনা কৰি প্ৰবন্ধকাৰে কৈছে যে আমি শংকৰদেৱৰ পথত আগবঢ়া নাই, বৰং পিছ পৰিছোঁ।
৭। “মাধৱৰ একাগ্ৰতা, ধী-শক্তি, জ্ঞান আৰু উদ্যমেই তান্ত্ৰিক অসমক বৈষ্ণৱ অসম কৰি গ’ল”— কথাষাৰৰ যুক্তিযুক্ততা আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ শংকৰদেৱে অসমত নৱ-বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ বীজ ৰোপণ কৰিছিল যদিও সেই ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক আন্দোলনক সুদৃঢ় ৰূপ দিয়াত মাধৱদেৱৰ ভূমিকা অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ।
মাধৱদেৱে নিজৰ সমগ্ৰ জীৱন গুৰুৰ আদৰ্শ প্ৰচাৰত উৎসৰ্গা কৰিছিল। তেওঁৰ অসাধাৰণ একাগ্ৰতা, বুদ্ধি, সংগঠনশক্তি, সাহিত্যিক প্ৰতিভা আৰু কৰ্মোদ্যমে শংকৰদেৱৰ বাণীক অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চললৈ লৈ গ’ল।
বৰগীত, নামঘোষা, ভটিমা, নাট, পদ-পুথি আদিৰ জৰিয়তে তেওঁ ভক্তি আন্দোলনৰ সাংস্কৃতিক ভিত্তি শক্তিশালী কৰিলে। তেওঁৰ কঠোৰ সাধনা আৰু সংগঠনশক্তিয়ে বৈষ্ণৱ আন্দোলনক স্থায়িত্ব দিলে।
সেয়েহে তান্ত্ৰিক আচাৰ-প্ৰধান সমাজত বৈষ্ণৱ ভাবধাৰাৰ বিস্তাৰত মাধৱদেৱৰ অৱদান অনস্বীকাৰ্য। এই দিশৰ পৰা উক্ত মন্তব্য যথার্থ।
৮। “আজিকালি বহুত মানুহে শংকৰ-মাধৱৰ দিনৰ অনুষ্ঠান আৰু সামাজিক ৰীতি-নীতিৰ বিপক্ষে কোনো কথা ক’বলৈ সাহস নকৰে”— কথাষাৰ ফঁহিয়াই লিখা।
উত্তৰঃ প্ৰবন্ধকাৰৰ মতে শংকৰ-মাধৱৰ মূল শিক্ষা আছিল সত্যৰ সন্ধান আৰু সমাজৰ উন্নতি। তেওঁলোকৰ শিক্ষা কোনো নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ সামাজিক ৰীতি-নীতিক চিৰস্থায়ী কৰি ৰখা নাছিল।
কিন্তু পৰৱৰ্তী সময়ত কিছুমান মানুহে শংকৰ-মাধৱৰ যুগত চলা প্ৰতিটো সামাজিক প্ৰথা আৰু অনুষ্ঠানকেই অবিকল অনুসৰণ কৰিবলগীয়া পবিত্ৰ নিয়ম বুলি গণ্য কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।
ফলত সময়ৰ প্ৰয়োজন অনুসৰি সংস্কাৰ বা পৰিৱৰ্তনৰ কথা ক’লে তেওঁলোকে আপত্তি কৰে। এই মনোভাৱ আচলতে মহাপুৰুষ দুজনাৰ প্ৰগতিশীল শিক্ষাৰ বিপৰীত।
সেয়েহে লেখকে বুজাব বিচাৰিছে যে মহাপুৰুষসকলৰ বাহ্যিক ৰীতি নহয়, তেওঁলোকৰ সত্য গ্ৰহণ, উদাৰতা আৰু উন্নতিৰ আদৰ্শহে গ্ৰহণ কৰা উচিত।
৯। “অসমীয়া জাতি আৰু সভ্যতাৰ ভৱিষ্যৎ অন্ধকাৰ”— প্ৰবন্ধকাৰৰ এই মন্তব্যৰ কাৰণ কি?
উত্তৰঃ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ মতে জাতি এটা আগুৱাই যাবলৈ হ’লে নিজৰ অতীতৰ মহাপুৰুষ আৰু সাংস্কৃতিক সম্পদৰ সঠিক মূল্য বুজিব লাগিব। কেৱল নাম লোৱা বা অনুষ্ঠান পালন কৰিলেই তেওঁলোকৰ প্ৰতি সন্মান দেখুওৱা নহয়।
যদি অসমীয়া মানুহে শংকৰদেৱ-মাধৱদেৱৰ সাহিত্য, চিন্তা, মানৱতাবাদ আৰু সত্যসন্ধানী মনোভাৱ গভীৰভাৱে অধ্যয়ন নকৰে, তেন্তে জাতীয় জীৱনত জড়তা আহিব।
পুৰণি ঐতিহ্য ধ্বংস কৰাটো যেনে ভুল, তেনেদৰে তাৰ অন্তৰ্নিহিত সত্য নুবুজি অন্ধভাৱে আঁকোৱালি ধৰাটোও ভুল।
সেয়েহে মহাপুৰুষসকলৰ প্ৰকৃত মূল্যায়ন নকৰিলে আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰগতিশীল আদৰ্শক বৰ্তমান জীৱনত প্ৰয়োগ নকৰিলে অসমীয়া জাতি আৰু সভ্যতাৰ ভৱিষ্যৎ অন্ধকাৰ হ’ব বুলি প্ৰবন্ধকাৰে আশংকা প্ৰকাশ কৰিছে।
(ঘ) চমুটোকা
লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা
লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা (১৮৯৭–১৯৩৪) অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী বিশিষ্ট প্ৰগতিশীল লেখক, স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আৰু সমাজচিন্তক। তেওঁৰ জন্ম শোণিতপুৰ জিলাৰ বিশ্বনাথ চাৰিআলিৰ ভীৰ গাঁৱত হৈছিল। ১৯১৬ চনত কটন কলেজিয়েট স্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত অসমৰ ভিতৰত তৃতীয় স্থান লাভ কৰিছিল। পিছত কটন কলেজত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি ১৯২৪ চনত ভাৰতীয় ভাষা আৰু সাহিত্য বিষয়ত উচ্চ শিক্ষা সম্পন্ন কৰে আৰু আইন শিক্ষাও লাভ কৰে।
তেওঁ ওকালতিৰে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল যদিও স্বাধীনতা আন্দোলন আৰু সামাজিক সংস্কাৰৰ কামত সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত আছিল। ‘আৱাহন’, ‘অসম হিতৈষী’ আদি কাকত-আলোচনীত তেওঁ গল্প, প্ৰবন্ধ, নাট আদি লিখিছিল।
তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ হ’ল— ‘ব্যৰ্থতাৰ দান’, ‘অনাগতৰ অভিশাপ’, ‘নিৰ্মলা’ আৰু ‘জীৱন-স্মৃতি’। জাতীয় চেতনা, সমাজ-সংস্কাৰ, যুক্তিবাদ আৰু মানৱতাবাদ তেওঁৰ ৰচনাৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য।
(ঙ) প্ৰসংগ-সংগতি দৰ্শাই ব্যাখ্যা কৰা
১। “জগতৰ ইতিহাস মানৱ জাতিৰ ক্ৰমোন্নতিৰ এক অপূৰ্ব কাহিনী।”
প্ৰসংগঃ উদ্ধৃত কথাষাৰ দেশপ্ৰাণ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ ‘মাধৱদেৱ’ প্ৰবন্ধৰ পৰা লোৱা হৈছে।
সংগতিঃ মানৱসভ্যতাৰ ক্ৰমবিকাশৰ কথা বুজাবলৈ প্ৰবন্ধকাৰে এই মন্তব্য কৰিছে।
ব্যাখ্যাঃ আদিম মানুহৰ জীৱন আছিল অতি সৰল আৰু অনুন্নত। ক্ৰমে মানুহৰ বুদ্ধি, জ্ঞান, ভাষা, শিক্ষা আৰু বিজ্ঞানৰ বিকাশ ঘটিল। অজ্ঞানৰ পৰা জ্ঞানলৈ আৰু ক্ষুদ্ৰৰ পৰা বৃহত্তৰলৈ মানুহৰ এই যাত্ৰাই সভ্যতাৰ ইতিহাস সৃষ্টি কৰিছে।
এই উন্নতিৰ পথত সময়ে সময়ে একো একোজন মহাপুৰুষে সমাজক নতুন দিশ দেখুৱাইছে। অসমৰ ক্ষেত্ৰত শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱ এনে দুজন মহাপুৰুষ। সেয়েহে মানৱ ইতিহাস প্ৰকৃততে মানুহৰ নিৰন্তৰ উন্নতি আৰু আত্মবিকাশৰ কাহিনী।
২। “সামাজিকভাৱে মানুহক এই অৱস্থাতে মৃত বুলিব পাৰি।”
প্ৰসংগঃ কথাষাৰ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ ‘মাধৱদেৱ’ পাঠৰ অন্তৰ্গত।
সংগতিঃ সমাজত ধৰ্মগ্লানি আৰু জড়তা সৃষ্টি হোৱা অৱস্থা বুজাবলৈ এই কথা কোৱা হৈছে।
ব্যাখ্যাঃ মানুহে যেতিয়া পুৰণি ৰীতি-নীতিৰ বান্ধোনত নিজকে এনেদৰে আবদ্ধ কৰে যে নতুন সত্য গ্ৰহণ কৰিবলৈ বা উন্নতিৰ পথত আগবাঢ়িবলৈ ইচ্ছা নকৰে, তেতিয়া তাৰ মানসিক আৰু সামাজিক প্ৰগতি বন্ধ হয়।
শাৰীৰিকভাৱে জীয়াই থাকিলেও এনে সমাজে নতুন চিন্তা, জ্ঞান আৰু উন্নতি সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰে। এই জড় আৰু অচল অৱস্থাকেই লেখকে ‘সামাজিক মৃত্যু’ বুলি অভিহিত কৰিছে।
৩। “অসমীয়া বৈষ্ণৱ জগতত শংকৰ আৰু মাধৱৰ মিলন এক অপূৰ্ব বস্তু।”
প্ৰসংগঃ উদ্ধৃত কথাষাৰ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ ‘মাধৱদেৱ’ প্ৰবন্ধৰ অন্তৰ্গত।
সংগতিঃ শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ মিলিত অৱদানৰ মাহাত্ম্য প্ৰকাশ কৰিবলৈ লেখকে এই মন্তব্য কৰিছে।
ব্যাখ্যাঃ শংকৰদেৱে অসমীয়া নৱ-বৈষ্ণৱ আন্দোলনৰ সূচনা কৰিছিল। তেওঁৰ আদৰ্শক বাস্তৱ ৰূপ দি বিস্তাৰ আৰু সুসংহত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত মাধৱদেৱ আছিল প্ৰধান সহযোগী।
শংকৰদেৱৰ উদাৰতা আৰু মাধৱদেৱৰ গভীৰতা, গুৰুৰ দূৰদৃষ্টি আৰু শিষ্যৰ একাগ্ৰতা একেলগ হৈ অসমীয়া জাতীয় জীৱনত এক অনন্য শক্তিৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
মাধৱদেৱে গুৰুৰ ভাৰ নিজৰ কান্ধত তুলি নলোৱাহেঁতেন শংকৰদেৱৰ বহু কৰ্ম অসম্পূৰ্ণ হৈ থাকিলহেঁতেন। এই কাৰণেই দুয়োৰে মিলনক অপূৰ্ব বুলি কোৱা হৈছে।
৪। “আমি শংকৰদেৱৰ দিনৰ পৰা তেওঁৰ প্ৰদৰ্শিত পথত আগুৱাব পৰা নাই, বৰং ক্ৰমে পিছ পৰিহে গৈছোঁ।”
প্ৰসংগঃ কথাষাৰ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ ‘মাধৱদেৱ’ প্ৰবন্ধৰ অন্তৰ্গত।
সংগতিঃ শংকৰদেৱৰ প্ৰগতিশীল আদৰ্শৰ পৰিৱৰ্তে বাহ্যিক ৰীতি-নীতিক আঁকোৱালি ধৰা সমাজক সমালোচনা কৰিবলৈ কথাষাৰ কোৱা হৈছে।
ব্যাখ্যাঃ শংকৰদেৱৰ মূল আদৰ্শ আছিল সত্য গ্ৰহণ, উদাৰতা আৰু সমাজৰ সৰ্বাংগীন উন্নতি। তেওঁ কোনো এক সময়ৰ সামাজিক নিয়মক চিৰস্থায়ী বুলি ধৰা নাছিল।
কিন্তু পৰৱৰ্তী সমাজে তেওঁৰ মূল শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে বহু সময়ত কেৱল বাহ্যিক আচাৰ-অনুষ্ঠানত আবদ্ধ হৈ পৰিছে। নতুন সত্য আৰু সংস্কাৰৰ প্ৰতি অনীহাই সমাজক উন্নতিৰ পৰা আঁতৰাইছে।
এই কাৰণেই লেখকে দুখ প্ৰকাশ কৰি কৈছে যে শংকৰদেৱে দেখুওৱা পথত আগবঢ়াৰ পৰিৱৰ্তে আমি বহু ক্ষেত্ৰত পিছ পৰিছোঁ।
৫। “তেওঁৰ আদৰ্শ মানৱ আৰু মানৱ সমাজৰ সৰ্বাংগীন উন্নতি সাধন কৰা।”
প্ৰসংগঃ উক্ত কথাষাৰ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ ‘মাধৱদেৱ’ প্ৰবন্ধৰ অন্তৰ্গত।
সংগতিঃ শংকৰদেৱৰ জীৱন-আদৰ্শৰ স্বৰূপ প্ৰকাশ কৰিবলৈ এই মন্তব্য কৰা হৈছে।
ব্যাখ্যাঃ শংকৰদেৱৰ লক্ষ্য কেৱল ব্যক্তিগত আত্মমুক্তি নাছিল। তেওঁ ধৰ্মৰ লগতে সমাজ, সাহিত্য, সংগীত, নাট, শিক্ষা আৰু সংস্কৃতিৰ সকলো দিশৰ উন্নতিৰ বাবে কাম কৰিছিল।
মানুহৰ ধৰ্মীয় উন্নতিৰ লগতে সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক জীৱনো উন্নত হ’ব লাগে বুলি তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল। সেয়েহে তেওঁৰ আদৰ্শক মানৱ আৰু সমাজৰ সৰ্বাংগীন উন্নতিৰ আদৰ্শ বুলি কোৱা হৈছে।
৬। “এক অপূৰ্ব মনস্বী তাপস মাধৱদেৱে অসম দেশৰ এটি উজ্জ্বল ৰত্নৰূপে চিৰকাল বিৰাজ কৰিব।”
প্ৰসংগঃ উদ্ধৃত কথাষাৰ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ ‘মাধৱদেৱ’ পাঠৰ পৰা লোৱা হৈছে।
সংগতিঃ মাধৱদেৱৰ মহৎ ব্যক্তিত্ব আৰু স্থায়ী অৱদানৰ কথা প্ৰকাশ কৰিবলৈ লেখকে এই মন্তব্য কৰিছে।
ব্যাখ্যাঃ মাধৱদেৱ আছিল গভীৰ জ্ঞান, কঠোৰ ত্যাগ, একাগ্ৰতা আৰু কৰ্মোদ্যমৰ প্ৰতীক। গুৰু শংকৰদেৱৰ আদৰ্শক জীৱনৰ ব্ৰত কৰি তেওঁ অসমীয়া ধৰ্ম, সাহিত্য, ভাষা আৰু সংস্কৃতিলৈ অমূল্য অৱদান আগবঢ়াইছিল।
তেওঁৰ ‘নামঘোষা’, বৰগীত, নাট আৰু অন্যান্য ৰচনাই অসমীয়া সাহিত্যক চিৰদিনৰ বাবে সমৃদ্ধ কৰি থৈ গৈছে।
সেয়েহে তেওঁৰ কৰ্ম আৰু আদৰ্শ অসমীয়া সমাজত চিৰকাল উজ্জ্বল হৈ থাকিব।
৭। “ধীৰ, শান্ত শংকৰৰ কাৰ্য অপূৰ্ণ থাকিলহেঁতেন যদি এই কৰ্মবীৰ তপস্বী যুৱক আহি তেওঁৰ পৱিত্ৰ মতৰ ভাৰখন নিজৰ কান্ধত তুলি নল’লেহেঁতেন।”
প্ৰসংগঃ উক্ত কথাষাৰ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ ‘মাধৱদেৱ’ প্ৰবন্ধৰ অন্তৰ্গত।
সংগতিঃ শংকৰদেৱৰ ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক আন্দোলন সম্পূৰ্ণ কৰাত মাধৱদেৱৰ ভূমিকা প্ৰকাশ কৰিবলৈ কথাষাৰ কোৱা হৈছে।
ব্যাখ্যাঃ শংকৰদেৱে নৱ-বৈষ্ণৱ ধৰ্ম আৰু সমাজ-সংস্কাৰৰ এক বিশাল আন্দোলন আৰম্ভ কৰিছিল। কিন্তু এই আন্দোলনক অসমজুৰি বিস্তাৰ কৰি স্থায়িত্ব দিয়াৰ বাবে শক্তিশালী সহযোগীৰ প্ৰয়োজন আছিল।
মাধৱদেৱে নিজৰ সকলো শক্তি, জ্ঞান, প্ৰতিভা আৰু জীৱন গুৰুৰ আদৰ্শৰ বাবে উৎসৰ্গা কৰিলে। তেওঁ গুৰুৰ দায়িত্ব নিজে বহন কৰি অসমত বৈষ্ণৱ ধৰ্মক সুদৃঢ় কৰিলে।
সেয়েহে মাধৱদেৱৰ সহযোগ নথকাহেঁতেন শংকৰদেৱৰ বহু মহান কাৰ্য অসম্পূৰ্ণ হৈ ৰ’লহেঁতেন বুলি লেখকে কৈছে।
৮। “তেওঁলোকৰ শিক্ষাৰ সাৰমৰ্ম সত্য গ্ৰহণ, কোনো এটা নীতি নাইবা নিয়ম মানি চলা নহয়।”
প্ৰসংগঃ কথাষাৰ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ ‘মাধৱদেৱ’ পাঠৰ অন্তৰ্গত।
সংগতিঃ শংকৰ-মাধৱৰ প্ৰকৃত শিক্ষাৰ স্বৰূপ বুজাবলৈ এই কথা কোৱা হৈছে।
ব্যাখ্যাঃ শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱে মানুহক কোনো এক নিৰ্দিষ্ট যুগৰ সামাজিক নিয়ম অন্ধভাৱে মানি চলিবলৈ শিকোৱা নাছিল। তেওঁলোকৰ শিক্ষাৰ মূল আছিল সত্যৰ অনুসন্ধান আৰু সত্যক গ্ৰহণ কৰা।
সময়ৰ লগে লগে সামাজিক পৰিস্থিতি সলনি হয়। সেয়েহে সত্য, ন্যায় আৰু মানৱকল্যাণৰ বাবে প্ৰয়োজন অনুসৰি চিন্তা আৰু আচৰণৰ পৰিৱৰ্তন ঘটাব লাগিব।
মহাপুৰুষ দুজনাৰ মূল শিক্ষা বাহ্যিক আচাৰ নহয়; সত্য, ভক্তি, উদাৰতা আৰু মানৱকল্যাণ।
৯। “সময়ে যিবিলাক বস্তু আমাক দি থৈ গৈছে তাক ধ্বংস কৰা অতি মূৰ্খতাৰ কাম।”
প্ৰসংগঃ উক্ত কথাষাৰ ‘মাধৱদেৱ’ প্ৰবন্ধৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
সংগতিঃ অতীতৰ মূল্যবান ঐতিহ্য আৰু সাংস্কৃতিক সম্পদ সংৰক্ষণৰ প্ৰয়োজনীয়তা বুজাবলৈ এই মন্তব্য কৰা হৈছে।
ব্যাখ্যাঃ সমাজ উন্নতিৰ বাবে পৰিৱৰ্তন প্ৰয়োজন যদিও তাৰ অৰ্থ অতীতৰ সকলো বস্তু ধ্বংস কৰা নহয়। সময়ৰ পৰীক্ষাত মূল্যবান বুলি প্ৰমাণিত সাহিত্য, সংস্কৃতি, আদৰ্শ আৰু অনুষ্ঠানবোৰ জাতিৰ সম্পদ।
সেইবোৰৰ সত্য আৰু প্ৰয়োজনীয় অংশ সংৰক্ষণ কৰি নতুন যুগৰ লগত খাপ খুৱাই আগবাঢ়িব লাগে। মূল্যবান ঐতিহ্য অন্ধভাৱে ধ্বংস কৰাটো জাতিৰ বাবে ক্ষতিকাৰক।
১০। “মাধৱদেৱৰ ঋণ অসমীয়া জাতিয়ে কেতিয়াও পৰিশোধ কৰিব নোৱাৰে।”
প্ৰসংগঃ কথাষাৰ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ ‘মাধৱদেৱ’ প্ৰবন্ধৰ অন্তৰ্গত।
সংগতিঃ অসমীয়া জাতীয় জীৱনলৈ মাধৱদেৱে আগবঢ়োৱা অতুলনীয় অৱদান প্ৰকাশ কৰিবলৈ এই মন্তব্য কৰা হৈছে।
ব্যাখ্যাঃ মাধৱদেৱে শংকৰদেৱৰ ধৰ্মীয় আন্দোলনক সুদৃঢ় কৰাৰ লগতে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যক শক্তিশালী কৰি তুলিছিল। ‘নামঘোষা’, বৰগীত, নাট, ভটিমা আদি তেওঁৰ সৃষ্টিয়ে অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰিছে।
তেওঁৰ একাগ্ৰতা আৰু কৰ্মোদ্যমৰ ফলত বৈষ্ণৱ আন্দোলনে অসমীয়া সমাজত গভীৰ ভিত্তি লাভ কৰে। তেওঁৰ সাহিত্যিক আৰু সাংস্কৃতিক অৱদানে অসমীয়া ভাষাৰ স্বকীয়তাও ৰক্ষা কৰিলে।
এই কাৰণেই অসমীয়া জাতি মাধৱদেৱৰ ওচৰত চিৰঋণী।
১১। “অসমীয়া জাতি আৰু সভ্যতাৰ ভৱিষ্যৎ অন্ধকাৰ— যদি আমি মহাপুৰুষসকলৰ প্ৰকৃত মোল নুবুজোঁ অথবা বুজিবলৈ চেষ্টা নকৰোঁ।”
প্ৰসংগঃ কথাষাৰ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ ‘মাধৱদেৱ’ প্ৰবন্ধৰ অন্তৰ্গত।
সংগতিঃ নিজৰ জাতীয় ঐতিহ্য আৰু মহাপুৰুষসকলৰ আদৰ্শ সঠিকভাৱে উপলব্ধি কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা বুজাবলৈ কথাষাৰ কোৱা হৈছে।
ব্যাখ্যাঃ কোনো জাতিৰ ভৱিষ্যৎ তাৰ অতীতৰ মহান ঐতিহ্য আৰু আদৰ্শৰ সঠিক মূল্যায়নৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। শংকৰদেৱ-মাধৱদেৱৰ নাম লোৱাই যথেষ্ট নহয়; তেওঁলোকৰ সত্যসন্ধানী, উদাৰ আৰু প্ৰগতিশীল শিক্ষা বুজিব লাগিব।
যদি অসমীয়াই নিজৰ সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ অমূল্য সম্পদ আৰু মহাপুৰুষসকলৰ আদৰ্শৰ প্ৰকৃত মূল্য নুবুজে, তেন্তে জাতীয় আত্মবিশ্বাস আৰু উন্নতি দুয়োটাই ক্ষতিগ্ৰস্ত হ’ব।
সেয়েহে প্ৰবন্ধকাৰে জাতিটোক নিজৰ ঐতিহ্যৰ প্ৰতি সচেতন হ’বলৈ সকীয়াই দিছে।
(চ) শব্দাৰ্থ
ইতিহাস — অতীতৰ ঘটনাৰ বিৱৰণ, বুৰঞ্জী।
অপূৰ্ব — আগতে নোহোৱা, অনন্য।
গুহা — পৰ্বতৰ ভিতৰৰ গহ্বৰ।
মণ্ডিত — অলংকৃত, শোভিত।
অভিযান — উদ্দেশ্যপূৰ্ণ যাত্ৰা বা অভিযান।
প্ৰবৃত্তি — স্বাভাৱিক ইচ্ছা বা ধাউতি।
মৃত-সঞ্জীৱনী — মৃতক পুনৰ জীৱিত কৰিব পৰা শক্তি।
উদ্দীপনা — উৎসাহ বা প্ৰেৰণা।
তৎপৰ — যত্নশীল, সক্ৰিয়।
ধী-শক্তি — বুদ্ধি বা মেধাশক্তি।
ভূত — অতীত; প্ৰসংগভেদে অপদেৱতাও বুজায়।
ওতঃপ্ৰোত — গভীৰভাৱে জড়িত।
একাণপতীয়া — একমুখী, একনিষ্ঠ।
সাৰ পদাৰ্থ — মূল বা পৰম সত্য বস্তু।
ধৰ্মগ্লানি — ধৰ্মীয়-সামাজিক আদৰ্শৰ অৱনতি বা জড়তা।
সৃজাম্যহম্ — মই নিজকে সৃষ্টি/প্ৰকাশ কৰোঁ, অৱতাৰ গ্ৰহণ কৰোঁ।
(ছ) ২০টা MCQ
১। ‘মাধৱদেৱ’ প্ৰবন্ধটোৰ লেখক কোন?
A) বাণীকান্ত কাকতি
B) লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা
C) হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী
D) ডিম্বেশ্বৰ নেওগ
উত্তৰঃ B) লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা
২। লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাক কি আখ্যাৰে জনা যায়?
A) সাহিত্যৰথী
B) অসম কেশৰী
C) দেশপ্ৰাণ
D) ৰসৰাজ
উত্তৰঃ C) দেশপ্ৰাণ
৩। ‘ব্যৰ্থতাৰ দান’ কি?
A) গল্পপুথি
B) নাটক
C) আত্মজীৱনী
D) কবিতাপুথি
উত্তৰঃ A) গল্পপুথি
৪। লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ আত্মজীৱনীমূলক গ্ৰন্থ কোনখন?
A) অনাগতৰ অভিশাপ
B) নিৰ্মলা
C) ব্যৰ্থতাৰ দান
D) জীৱন-স্মৃতি
উত্তৰঃ D) জীৱন-স্মৃতি
৫। ‘ধী-শক্তি’ মানে কি?
A) শাৰীৰিক শক্তি
B) বুদ্ধি বা মেধাশক্তি
C) ধন-সম্পত্তি
D) সাহস
উত্তৰঃ B) বুদ্ধি বা মেধাশক্তি
৬। শংকৰদেৱৰ জীৱনৰ আদৰ্শ কি আছিল?
A) কেৱল গৃহত্যাগ
B) কেৱল সাহিত্যচৰ্চা
C) মানৱ আৰু সমাজৰ সৰ্বাংগীন উন্নতি
D) ৰাজনীতি
উত্তৰঃ C) মানৱ আৰু সমাজৰ সৰ্বাংগীন উন্নতি
৭। মাধৱদেৱৰ আদৰ্শ কি আছিল?
A) পৰম সত্যৰ একাণপতীয়া সেৱা
B) ধন উপাৰ্জন
C) ৰাজ্য বিস্তাৰ
D) কৃষিকাৰ্য
উত্তৰঃ A) পৰম সত্যৰ একাণপতীয়া সেৱা
৮। “শংকৰ উদাৰ আৰু মাধৱ —”
A) কঠোৰ
B) নীৰৱ
C) কোমল
D) গভীৰ
উত্তৰঃ D) গভীৰ
৯। শংকৰদেৱে অসমক কি মন্ত্ৰেৰে পুনৰ প্ৰাণ দিলে বুলি কোৱা হৈছে?
A) গায়ত্ৰী মন্ত্ৰ
B) মৃত-সঞ্জীৱনী মন্ত্ৰ
C) বীজমন্ত্ৰ
D) শান্তিমন্ত্ৰ
উত্তৰঃ B) মৃত-সঞ্জীৱনী মন্ত্ৰ
১০। ‘সৃজাম্যহম্’ শব্দৰ অৰ্থ কি?
A) মই নিজকে প্ৰকাশ কৰোঁ
B) মই ত্যাগ কৰোঁ
C) মই ধ্বংস কৰোঁ
D) মই শাসন কৰোঁ
উত্তৰঃ A) মই নিজকে প্ৰকাশ কৰোঁ
১১। ইউৰোপীয় নৱযুগৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য কি?
A) কেৱল ধৰ্মচৰ্চা
B) কেৱল যুদ্ধ
C) জীৱনৰ সকলো ক্ষেত্ৰত জাগৰণ
D) কেৱল সাহিত্যচৰ্চা
উত্তৰঃ C) জীৱনৰ সকলো ক্ষেত্ৰত জাগৰণ
১২। ভাৰতীয় নৱযুগ প্ৰধানকৈ কিহৰ সৈতে জড়িত আছিল?
A) উদ্যোগ
B) ৰাজতন্ত্ৰ
C) সামৰিক উন্নতি
D) ধৰ্মীয় আৰু আধ্যাত্মিক জাগৰণ
উত্তৰঃ D) ধৰ্মীয় আৰু আধ্যাত্মিক জাগৰণ
১৩। ‘নিৰ্মলা’ কি?
A) লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ নাটক
B) গল্পপুথি
C) কবিতা
D) প্ৰবন্ধ
উত্তৰঃ A) লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ নাটক
১৪। মাধৱদেৱে কোনজন মহাপুৰুষৰ পৱিত্ৰ মতৰ ভাৰ নিজৰ কান্ধত লৈছিল?
A) দামোদৰদেৱ
B) শংকৰদেৱ
C) হৰিদেৱ
D) ভট্টদেৱ
উত্তৰঃ B) শংকৰদেৱ
১৫। প্ৰবন্ধকাৰৰ মতে মানৱ মনৰ ক্ৰমবিকাশ কেনেদৰে হয়?
A) বৃহৎৰ পৰা ক্ষুদ্ৰলৈ
B) জ্ঞানৰ পৰা অজ্ঞানলৈ
C) ক্ষুদ্ৰৰ পৰা বৃহত্তৰলৈ, অজ্ঞানৰ পৰা জ্ঞানলৈ
D) স্থিৰ অৱস্থাত
উত্তৰঃ C) ক্ষুদ্ৰৰ পৰা বৃহত্তৰলৈ, অজ্ঞানৰ পৰা জ্ঞানলৈ
১৬। ‘অনাগতৰ অভিশাপ’ৰ ৰচক কোন?
A) লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা
B) জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা
C) চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা
D) লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা
উত্তৰঃ D) লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা
১৭। শংকৰ-মাধৱৰ শিক্ষাৰ সাৰমৰ্ম কি?
A) সত্য গ্ৰহণ
B) কেৱল আচাৰ পালন
C) গৃহত্যাগ
D) যুদ্ধ
উত্তৰঃ A) সত্য গ্ৰহণ
১৮। “তান্ত্ৰিক অসমক বৈষ্ণৱ অসম” কৰাৰ ক্ষেত্ৰত কাৰ একাগ্ৰতা আৰু উদ্যমৰ কথা কোৱা হৈছে?
A) শংকৰদেৱ
B) মাধৱদেৱ
C) ভট্টদেৱ
D) দামোদৰদেৱ
উত্তৰঃ B) মাধৱদেৱ
১৯। লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ জন্ম কিমান চনত হৈছিল?
A) ১৮৮৮
B) ১৯০৩
C) ১৮৯৭
D) ১৯১০
উত্তৰঃ C) ১৮৯৭
২০। লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ মৃত্যু কিমান চনত হৈছিল?
A) ১৯৪০
B) ১৯৩৮
C) ১৯৩৬
D) ১৯৩৪
উত্তৰঃ D) ১৯৩৪
Teacher Generate Question Answer
মাধৱদেৱ
১। ‘ধৰ্মগ্লানি’ মানে কি?
উত্তৰ: সাধাৰণ অৰ্থত ধৰ্মৰ গ্লানি মানে হ’ল ধৰ্মৰ অৱনতি বা পতন। যেতিয়া সমাজত সত্য, ন্যায় আৰু মানৱতাৰ পথ ৰুদ্ধ হৈ পৰে আৰু মানুহে নিজৰ স্বাৰ্থৰ বাবে অধৰ্মৰ আশ্ৰয় লয়, তেতিয়াই ধৰ্মৰ গ্লানি হয়।
লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ মতে, ব্যক্তিগত বা জাতীয় জীৱনত যেতিয়া মানুহে নিজৰ উন্নতিৰ বাবে গঢ়ি তোলা আদৰ্শ বা ৰীতি-নীতিসমূহ অমান্য কৰে আৰু পোহৰৰ পৰা আন্ধাৰৰ দিশলৈ গতি কৰে, তাকেই গীতাত ‘ধৰ্মগ্লানি’ (বা আত্মগ্লানি) বুলি কোৱা হৈছে। এই অৱস্থাত সমাজত ভেদাভেদ আৰু বিশৃংখলাই বিৰাজ কৰে।
২। শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ জীৱন দৰ্শনত কেনে ধৰণৰ পাৰ্থক্য থকা বুলি লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাই উল্লেখ কৰিছে? (২০১১, ২০১৩, ২০১৫, ২০১৭)
উত্তৰ: প্ৰবন্ধকাৰ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাই শংকৰ-মাধৱৰ সম্পৰ্কক ‘মণি-কাঞ্চন সংযোগ’ বুলি অভিহিত কৰিলেও তেওঁলোকৰ জীৱন দৰ্শনত কিছু মৌলিক পাৰ্থক্য দেখুৱাইছে:
প্ৰসাৰতা আৰু গভীৰতা: শংকৰদেৱ আছিল উদাৰ আৰু বিশাল; আনহাতে মাধৱদেৱ আছিল গভীৰ আৰু একাগ্ৰ।
সংসাৰ ধৰ্ম: শংকৰদেৱে সংসাৰ ধৰ্ম পালন কৰিও মুক্তি সম্ভৱ বুলি বিশ্বাস কৰিছিল। তেওঁ সমাজৰ সৰ্বাঙ্গীণ উন্নতিৰ বাবে কৃষি, শিল্প, কলা, সংস্কৃতি সকলোতে গুৰুত্ব দিছিল। তেওঁৰ আদৰ্শ আছিল বহুমুখী।
বিপৰীতে, মাধৱদেৱ আছিল চিৰকুমাৰ আৰু ত্যাগী। তেওঁৰ বাবে ভগৱানৰ চৰণত একাত্ম হ’বলৈ সংসাৰৰ সকলো মোহ ত্যাগ কৰাটোৱেই আছিল একমাত্ৰ পথ।
লক্ষ্য: শংকৰদেৱৰ লক্ষ্য আছিল এখন আদৰ্শ সমাজ গঠন কৰা, য’ত ধৰ্ম আৰু কৰ্মৰ সমন্বয় থাকে। কিন্তু মাধৱদেৱৰ লক্ষ্য আছিল কেৱল আধ্যাত্মিক সত্যৰ অনুসন্ধান আৰু গুৰুৰ নিৰ্দেশিত পথত একাণপতীয়া সেৱা আগবঢ়োৱা।
৩। ‘মাধৱদেৱৰ ঋণ অসমীয়া জাতিয়ে কেতিয়াও পৰিশোধ কৰিব নোৱাৰে।’ — কথাষাৰৰ তাৎপৰ্য বিশ্লেষণ কৰা। (২০০৯, ২০১৫, ২০১৮)
উত্তৰ: অসমীয়া জাতীয় জীৱনৰ ধৰ্ম, সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ প্ৰতি মাধৱদেৱৰ অৱদান অতুলনীয়। এই কথাষাৰৰ তাৎপৰ্য তলত দিয়া দিশসমূহৰ পৰা বুজিব পাৰি:
১/ গুৰুসেৱা আৰু ধৰ্ম প্ৰচাৰ: শংকৰদেৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰা একশৰণ নাম ধৰ্মক মাধৱদেৱেই নিজৰ নিষ্ঠা আৰু ত্যাগেৰে সমগ্ৰ অসমত এক শক্তিশালী ভেটি প্ৰদান কৰিছিল। তেওঁৰ অবিহনে শংকৰদেৱৰ ধৰ্মীয় বিপ্লৱ আধৰুৱা হৈ ৰ’লহেঁতেন।
২/ সাহিত্যিক অৱদান: অসমীয়া সাহিত্যৰ অমূল্য সম্পদ ‘নামঘোষা’ (যাক ‘হেজাৰী ঘোষা’ বুলিও কোৱা হয়) মাধৱদেৱৰ শ্ৰেষ্ঠ কীৰ্তি। ইয়াৰ উপৰি তেওঁৰ বৰগীত, ভটিমা আৰু অংকীয়া নাটসমূহে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যক এক উচ্চ পৰ্যায়লৈ লৈ গৈছে।
৩/ চৰিত্ৰ গঠন: মাধৱদেৱৰ ত্যাাগী আৰু সংযমী জীৱনটোৱে অসমীয়া জাতিক চৰিত্ৰ গঠনৰ শিক্ষা দি থৈ গৈছে। তেওঁৰ কৰ্ম-সংস্কৃতি আৰু গুৰুভক্তি আজিও আমাৰ সমাজৰ বাবে আদৰ্শ।
গতিকে, ধৰ্মীয় সংস্কাৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ভাষা-সংস্কৃতিৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠালৈকে মাধৱদেৱে যি অৱদান আগবঢ়াই থৈ গৈছে, তাৰ বাবে অসমীয়া জাতি তেওঁৰ ওচৰত চিৰঋণী।
৪/ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ গল্প-সাহিত্যৰ পৰিচয় দাঙি ধৰা। (২০০৯, ২০১১)
উত্তৰঃ দেশপ্ৰাণ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আৰু প্ৰগতিশীল লেখক আছিল। ৰাজাৰামোহন ৰায়, মহাত্মাগান্ধীৰ চিন্তাদৰ্শনৰ দ্বাৰা বিশেষভাৱে প্ৰভাৱান্বিত শৰ্মা আধুনিক সমাজৰ সংস্কাৰ আন্দোলনৰ অন্যতম যোদ্ধা।গল্প, নাটক, তত্বগধুৰ প্ৰবন্ধ-পাতি ৰচনা কৰি তেওঁ অসমীয়া সাহিত্যৰ ভৰাঁল চহকী কৰাত বিশেষ অৰিহণা যোগাইছিল।
'আৱাহন' অসম হিতৈষী' আদি কাকত-আলোচনীত গল্প, প্ৰবন্ধ, নাটক, জীৱনী আদি লিখি অসমীয়া সাহিত্যলৈ সেৱা আগবঢ়োৱা লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ দ্বাৰা ৰচিত গ্ৰন্থসমূহৰ ভিতৰত 'ব্যৰ্থতাৰ দান', 'অনাগতৰ অভিশাপ' (গল্প), নিৰ্মলা (নাটক), 'জীৱন স্মৃতি' (আত্মজীৱনীমূলক) আদি উল্লেখযোগ্য। প্ৰগতিশীল মনৰ গৰাকী লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাই ১৯৩৪ চনত শ্বিলঙত মৃত্যু বৰণ কৰে।চমু প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিয়াঃ
১/ “ধী-শক্তি” মানে কি ? (২০১৫)
উত্তৰঃ বুদ্ধি বা মেধা ক্ষমতা।
২/ ‘মাধৱদেৱ’ নামৰ প্ৰবন্ধটিৰ ৰচক কোন ?
উত্তৰঃ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা।
৩/ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ আত্মজীৱনীমূলক গ্ৰন্থখনৰ নাম কি ?
উত্তৰঃ ‘জীৱন স্মৃতি’।
৪/ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাই কি কি কাৰতত লেখা প্ৰকাশ কৰিছিল
উত্তৰঃ ‘আৱাহন’ আৰু অসম ‘হিতৈষী কাকত।
৫/ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাই কি বৃত্তি গ্ৰহণ কৰিছিল।
উত্তৰঃ শিক্ষা সাং কৰি ওকালতি বৃত্তি গ্ৰহণ কৰিছি।
৬/ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা কোন ব্যক্তিৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱান্বিত হৈছিল ?
উত্তৰঃ ৰাজাৰামমোহন ৰায়, কাৰ্লমাৰ্ক্স, মহাত্মা গান্ধী আদিৰ দ্বাৰা।
৭/ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাক কি উপাধি দিয়া হৈছিল ?/
উত্তৰঃ ‘দেশপ্ৰাণ’ উপাধি ।
৮/ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ আত্মজীৱনীমূলক গ্ৰন্থখনৰ নাম কি ?
উত্তৰঃ ‘জীৱন স্মৃতি’ ।
৯/ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাই লিখা দুখন গল্প পুথিৰ নাম লিখা ।
উত্তৰঃ ‘ব্যৰ্থতাৰ দান’ আৰু ‘অনাগতৰ অভিশাপ’ ।
১০/ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ জন্ম কিমান চনত হৈছিল ?
উত্তৰঃ ১৮৯৭ চনত বিশ্বনাথ চাৰিআলিৰ ভীৰ গাঁৱত।
১১/ কঠিন শব্দৰ অৰ্থ
উত্তৰঃ শব্দ ——–অৰ্থ
ইতিহাস ——- পুৰণি কথা, বুৰঞ্জী।
অপূৰ্ব ——— আগেয়ে নোহোৱা।
গুহা ———– পৰ্বতৰ গহবৰ ।
মণ্ডিত ——— অলংকৃত, বিভূষিত।
অভিযান ——- যুদ্ধযাত্ৰা।
প্ৰবৃতি ———– ইচ্ছা, বাসনা, স্বভাৱ।
মৃত সঞ্জীৱনী — যি মৰাক জীৱিত কৰে।
উদ্দীপনা ——– মনত আশাৰ ভাব জগাই দিয়া কাৰ্য।
তৎপৰ ———- যত্নবান।
ধী শক্তি ——— বুদ্ধি বা মেধা ক্ষমতা।
ভূত ————- অতীত, অপদেৱতা।
ওতঃপ্ৰোত —– অনিষ্টভাৱে জড়িত, সকলো ফালে বিয়পি পৰা।
অতি চমু প্ৰশ্নোত্তৰ:
১। ‘ব্যৰ্থতাৰ দান’ গল্পপুথিৰ ৰচক কোন? [HS ’10]
উত্তৰঃ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা।
২। ‘নিৰ্মলা’ নাটকৰ ৰচক কোন? [HS ’11]
উত্তৰঃ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা।
৩। লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ আন এখন গল্প-পুথিৰ নাম লিখা। [HS ’14]
উত্তৰঃ ‘অনাগতৰ অভিশাপ’।
৪। ‘ধী-শক্তি’ মানে কি? [HS ’15]
উত্তৰঃ ‘ধী-শক্তি’ মানে হৈছে বুদ্ধি, মেধা বা ধাৰণা কৰিব পৰা ক্ষমতা।
চমু টোকা: লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা [HS ’12, ’17]
লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা (১৮৯৭-১৯৩৪) অসমীয়া সাহিত্যৰ ‘আৱাহন’ যুগৰ এজন শক্তিশালী গল্পকাৰ, নাট্যকাৰ আৰু সমাজ সংস্কাৰক আছিল। তেওঁৰ জন্ম শোণিতপুৰ জিলাৰ বিশ্বনাথ চাৰিআলিৰ ভীৰগাঁৱত হৈছিল। তেওঁ কটন কলেজৰ পৰা স্নাতক আৰু কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অসমীয়া সাহিত্যত এম.এ. ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। স্বাধীনতা আন্দোলনত সক্ৰিয় অংশগ্ৰহণ কৰা শৰ্মাদেৱে সমাজৰ কুসংস্কাৰৰ বিৰুদ্ধে কলম চলাইছিল। তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য সৃষ্টিসমূহ হ’ল— গল্পপুথি ‘ব্যৰ্থতাৰ দান’, ‘অনাগতৰ অভিশাপ’ আৰু নাটক ‘নিৰ্মলা’। তেওঁৰ অকাল মৃত্যুৱে অসমীয়া সাহিত্যৰ অপূৰণীয় ক্ষতি কৰে।
ৰচনাধৰ্মী প্ৰশ্নোত্তৰ:
১। “মাধৱদেৱৰ ঋণ অসমীয়া জাতিয়ে কেতিয়াও পৰিশোধ কৰিব নোৱাৰে।” — মন্তব্যটিৰ যথার্থতা বিশ্লেষণ কৰা। [HS ’09, ’18]
উত্তৰ: মহাপুৰুষ মাধৱদেৱ আছিল অসমীয়া জাতীয় জীৱনৰ এজন মহান কাণ্ডাৰী। তেওঁৰ বহুমুখী অৱদানৰ বাবে অসমীয়া জাতি তেওঁৰ ওচৰত চিৰঋণী। ইয়াৰ যথাৰ্থতা তলত দিয়া দিশসমূহৰ পৰা বুজিব পাৰি:
সাহিত্যিক অৱদান: মাধৱদেৱৰ ‘নামঘোষা’ অসমীয়া ধৰ্মীয় সাহিত্যৰ মেৰুদণ্ড স্বৰূপ। ইয়াৰ উপৰি তেওঁৰ বৰগীত, ভটিমা আৰু অংকীয়া নাটসমূহে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যক এক বিশ্বজনীন ৰূপ প্ৰদান কৰিছে।
সাংস্কৃতিক প্ৰাণ-প্ৰতিষ্ঠা: সত্ৰীয়া সংস্কৃতি আৰু নামঘৰৰ যি পৰম্পৰা শংকৰদেৱে আৰম্ভ কৰিছিল, মাধৱদেৱে তাক অসমৰ গাঁৱে-ভূঞে বিয়পাই দি অসমীয়া সমাজক ঐক্যবদ্ধ কৰিছিল।
ভাষাৰ সুৰক্ষা: সেই সময়ৰ জটিল সন্ধিক্ষণত অসমীয়া ভাষাক এক সবল ৰূপ দি মাধৱদেৱে জাতিৰ পৰিচয় সুৰক্ষিত কৰিছিল।
২। শঙ্কৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ জীৱন দৰ্শনৰ পাৰ্থক্য লিখা। [HS ’10, ’13, ’15]
উত্তৰ: প্ৰবন্ধকাৰ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ মতে শংকৰ-মাধৱৰ মাজত থকা পাৰ্থক্যসমূহ হ’ল:
১/ উদাৰতা বনাম গভীৰতা: শংকৰদেৱ আছিল আকাশৰ দৰে উদাৰ আৰু বিশাল; আনহাতে মাধৱদেৱ আছিল সাগৰৰ দৰে গভীৰ আৰু একাগ্ৰ।
২/ সংসাৰ আৰু ত্যাগ: শংকৰদেৱে সংসাৰ ধৰ্ম পালন কৰিও সমাজৰ সৰ্বাঙ্গীণ উন্নতিৰ হকে কাম কৰিছিল। তেওঁৰ আদৰ্শ আছিল কৰ্ম আৰু ধৰ্মৰ সমন্বয়। বিপৰীতে মাধৱদেৱ আছিল এগৰাকী ত্যাগী পুৰুষ। তেওঁ গৃহ-সংসাৰ ত্যাগ কৰি কেৱল আধ্যাত্মিক মুক্তি আৰু গুৰুসেৱাত মনোনিবেশ কৰিছিল।
৩/ লক্ষ্য: শংকৰদেৱৰ লক্ষ্য আছিল এখন বহুমুখী সমাজ গঠন কৰা। কিন্তু মাধৱদেৱৰ লক্ষ্য আছিল ‘সাৰ পদাৰ্থ’ অৰ্থাৎ পৰম সত্যৰ একনিষ্ঠ সন্ধান।
৩। “মাধৱদেৱৰ ধী-শক্তি আৰু প্ৰতিভা এটাও শঙ্কৰদেৱতকৈ কম নাছিল, কিন্তু জীৱনৰ লক্ষ্যৰ বিষয়ে দুয়োৰে মত বিভিন্ন।” — বিৱৰি লিখা। [HS ’11]
উত্তৰ: লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাই শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ মাজৰ পাৰ্থক্যটো তেওঁলোকৰ ব্যক্তিত্ব আৰু জীৱনৰ লক্ষ্যৰ আধাৰত অতি সুন্দৰকৈ বিশ্লেষণ কৰিছে। তেওঁলোকৰ লক্ষ্যৰ ভিন্নতাসমূহ তলত দিয়া ধৰণে আলোচনা কৰিব পাৰি:
সামাজিক বনাম আধ্যাত্মিক লক্ষ্য: শংকৰদেৱৰ লক্ষ্য আছিল মানৱ সমাজৰ সৰ্বাঙ্গীণ উন্নতি। তেওঁ ধৰ্মৰ লগতে সমাজৰ কৃষি, শিল্প, কলা আৰু সাহিত্যৰ উন্নতিৰ বাবেও চেষ্টা কৰিছিল। আনহাতে, মাধৱদেৱৰ একমাত্ৰ লক্ষ্য আছিল পৰম সত্যৰ অনুসন্ধান। তেওঁ গৃহ-সংসাৰ ত্যাগ কৰি একাণপতীয়াকৈ আধ্যাত্মিক মুক্তিৰ পথত অগ্ৰসৰ হৈছিল।
উদাৰতা বনাম গভীৰতা: প্ৰবন্ধকাৰৰ মতে, শংকৰদেৱ আছিল আকাশৰ দৰে উদাৰ আৰু বিশাল। তেওঁৰ ব্যক্তিত্বত সকলোকে সামৰি লোৱাৰ এক প্ৰৱণতা আছিল। কিন্তু মাধৱদেৱ আছিল সাগৰৰ দৰে গভীৰ। তেওঁৰ চিন্তা আৰু ভক্তি আছিল অধিক একাগ্ৰ আৰু নিবিড়।
সংসাৰ ধৰ্ম: শংকৰদেৱে সংসাৰী হৈয়ো মুক্তি সম্ভৱ বুলি দেখুৱাই থৈ গৈছে। তেওঁ বিয়া-বাৰু কৰাই সামাজিক দায়িত্ব পালন কৰিছিল। কিন্তু মাধৱদেৱে বিশ্বাস কৰিছিল যে প্ৰকৃত মুক্তিৰ বাবে গৃহ-সংসাৰৰ মোহাৱেশ ত্যাগ কৰাটো প্ৰয়োজনীয়। তেওঁ আছিল এগৰাকী নৈষ্ঠিক ব্ৰহ্মচাৰী আৰু একনিষ্ঠ গুৰুভক্ত।
অতি চমু প্ৰশ্নোত্তৰ:
৩। গীতাত ধৰ্মগ্লানি বুলি কাক কোৱা হৈছে?
উত্তৰঃ মানুহে যেতিয়া নিজৰ উন্নতিৰ বাবে গঢ়ি তোলা ৰীতি-নীতিসমূহ অমান্য কৰে আৰু পোহৰৰ পৰা আন্ধাৰৰ দিশলৈ গতি কৰে, তাকেই গীতাত ‘ধৰ্মগ্লানি’ বোলা হৈছে।
৪। গীতাত উল্লেখ কৰা ‘সৃজাম্যহম’ মানে কি?
উত্তৰঃ ‘সৃজাম্যহম’ মানে হ’ল— ‘মই নিজক সৃজন কৰোঁ’ বা ‘অৱতাৰ ধাৰণ কৰোঁ’। (ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই ধৰ্মৰ গ্লানি হ’লে পৃথিৱীত অৱতাৰ লোৱাৰ কথা বুজাইছে)।
৫। শংকৰদেৱে কি মন্ত্ৰেৰে অসমক আকৌ প্ৰাণ দিছিল?
উত্তৰঃ শংকৰদেৱে ‘মৃত-সঞ্জীৱনী’ মন্ত্ৰেৰে অসমক আকৌ প্ৰাণ দিছিল।
৭। কিহক সমস্ত ভাৰতব্যাপী নৱ-জীৱনৰ সূচনাৰ এটা অংশ মাত্ৰ বুলি কোৱা হৈছে?
উত্তৰঃ অসমীয়া বৈষ্ণৱ আন্দোলন বা ভক্তি আন্দোলনক সমস্ত ভাৰতব্যাপী নৱ-জীৱনৰ সূচনাৰ এটা অংশ বুলি কোৱা হৈছে।
৯। শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ মাজত পাৰ্থক্য কি বুলি প্ৰবন্ধকাৰে উল্লেখ কৰিছে?
উত্তৰঃ শংকৰদেৱ উদাৰ আৰু মাধৱদেৱ গভীৰ; এয়ে আছিল দুয়োৰে মাজৰ প্ৰধান পাৰ্থক্য।
১। ধর্মগ্লানি কি? গীতাত কাক ধর্মগ্লানি বোলা হৈছে?
উত্তৰঃ ধর্মগ্লানি মানে ধৰ্মৰ অবনতি বা পতন হোৱা অৱস্থা। মানুহে যেতিয়া নৈতিক নীতি-নিয়ম মানি নচলে আৰু অধৰ্মৰ বৃদ্ধি ঘটে, তেতিয়া তাক ধর্মগ্লানি বোলা হয়। গীতাত কোৱা হৈছে যে যেতিয়াই ধৰ্মৰ অৱনতি আৰু অধৰ্মৰ বৃদ্ধি ঘটে, তেতিয়াই ভগৱানে অৱতাৰ গ্ৰহণ কৰে।
২। ‘সৃজাম্যহম্’ শব্দৰ অৰ্থ কি? ‘সৃজাম্যহম্’ বুলি কিয় কোৱা হৈছে?
উত্তৰঃ ‘সৃজাম্যহম্’ শব্দৰ অৰ্থ হৈছে “মই নিজে সৃষ্টি হওঁ” বা “মই অৱতাৰ গ্ৰহণ কৰোঁ”। গীতাত ভগৱানে কৈছে যে ধৰ্মৰ পতন আৰু অধৰ্মৰ বৃদ্ধি ঘটিলে তেওঁ ধৰ্মৰ ৰক্ষা আৰু অধৰ্মৰ নাশ কৰিবলৈ অৱতাৰ গ্ৰহণ কৰে। সেই কাৰণেই ‘সৃজাম্যহম্’ শব্দ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।
৩। ইউৰোপীয় নবযুগ আৰু ভাৰতীয় নবযুগৰ মাজত পাৰ্থক্য কোনখিনিত? আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ ইউৰোপীয় নবযুগত বিজ্ঞান, শিল্প, সাহিত্য আৰু সমাজৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত এক সামগ্ৰিক জাগৰণ দেখা যায়। মানুহে যুক্তি আৰু জ্ঞানৰ ওপৰত অধিক গুৰুত্ব দিয়ে। কিন্তু ভাৰতীয় নবযুগ মূলতঃ ধৰ্মীয় আৰু আধ্যাত্মিক জাগৰণৰ সৈতে জড়িত আছিল। সেইবাবে ইউৰোপীয় নবযুগ সমাজৰ সকলো দিশত বিস্তৃত প্ৰভাৱ পেলালে, ভাৰতীয় নবযুগত প্ৰধানকৈ ধৰ্মীয় দিশটোৱে অধিক গুৰুত্ব পাইছিল।
৪। “ইউৰোপৰ নৱযুগৰ মাহাত্ম্য ভাৰতীয় নৱযুগৰ মাহাত্ম্যতকৈ অধিক।” কথাষাৰৰ তাৎপর্য ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ এই কথাষাৰে বুজাইছে যে ইউৰোপীয় নবযুগে সমাজৰ বহু ক্ষেত্ৰত উন্নতি আনিছিল। বিজ্ঞান, সাহিত্য, শিল্প আৰু চিন্তাধাৰাত নতুন জাগৰণ হৈছিল। কিন্তু ভাৰতীয় নবযুগত মূলতঃ ধৰ্মীয় আৰু আধ্যাত্মিক উন্নতিক অধিক গুৰুত্ব দিয়া হৈছিল। সেইবাবে ইউৰোপীয় নবযুগৰ প্ৰভাৱ অধিক বিস্তৃত বুলি কোৱা হৈছে।
৫। “আমি শংকৰদেৱৰ দিনৰ পৰা তেওঁৰ প্ৰদৰ্শিত পথত আগুৱাব পৰা নাই, বৰং ক্ৰমে পিছ পৰিহে গৈছোঁ।” কথাষাৰৰ অন্তর্নিহিত তাৎপর্য বিচাৰ কৰা।
উত্তৰঃ এই কথাষাৰে বুজোৱা হৈছে যে শংকৰদেৱে সমাজত এক উন্নত ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক আদৰ্শ স্থাপন কৰিছিল। কিন্তু সময়ৰ সৈতে মানুহে তেওঁৰ আদৰ্শ অনুসৰণ নকৰি তাৰ পৰা আঁতৰি গৈছে। ফলত সমাজত সেই আদৰ্শৰ প্ৰভাৱ আগৰ দৰে শক্তিশালী হৈ নাথাকে।
৬। “শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱ দুয়োৰে মাজত মত বিভিন্ন।” – কথাষাৰৰ বিশ্লেষণ আগবঢ়োৱা।
উত্তৰঃ শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱ দুয়ো মহান বৈষ্ণৱ ধৰ্মপ্ৰচাৰক আছিল যদিও তেওঁলোকৰ চিন্তাধাৰাত কিছু পাৰ্থক্য আছিল। শংকৰদেৱে সমাজৰ সামূহিক উন্নতি আৰু ধৰ্মপ্ৰচাৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিছিল। আনহাতে, মাধৱদেৱে অধিক আধ্যাত্মিক সাধনা আৰু ভক্তিৰ পথক গুৰুত্ব দিছিল।
৭। “মাধৱৰ একাগ্রতা, ধী-শক্তি, জ্ঞান আৰু উদ্যমেই তান্ত্রিক আসামক বৈষ্ণৱ আসাম কৰি গ’ল।” কথাষাৰৰ যুক্তিযুক্ততা কিমান? চমুকৈ আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ মাধৱদেৱৰ একাগ্রতা, জ্ঞান আৰু অধ্যৱসায়ে অসমত বৈষ্ণৱ ধৰ্ম প্ৰচাৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। তেওঁ শংকৰদেৱৰ আদৰ্শ অনুসৰণ কৰি সমাজত ভক্তি আন্দোলন শক্তিশালী কৰিছিল। ফলত তান্ত্রিক প্ৰভাৱ থকা সমাজত বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ বিস্তাৰ ঘটিছিল। এই কাৰণে কথাষাৰ যথেষ্ট যুক্তিযুক্ত।
৮। “আজিৰ অসমীয়া অন্ধ, সেই দেখি এই ভঁৰালৰ ৰত্নৰাজি এবাৰ পৰীক্ষা কৰি চাবলৈকে কাৰো উৎসাহ দেখা নাযায়।” – কথাষাৰৰ তাৎপর্য ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ এই কথাষাৰে বুজোৱা হৈছে যে আজিৰ অসমীয়া সমাজে নিজৰ সাহিত্যিক আৰু সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ মূল্য যথেষ্ট বুজি নাপায়। অসমীয়া সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিত বহু মূল্যৱান সম্পদ থাকিলেও সেইবোৰৰ প্ৰতি মানুহৰ আগ্ৰহ কম। সেই কাৰণেই লেখকে এইদৰে সমালোচনা কৰিছে।
৯। “অসমীয়া জাতি আৰু সভ্যতাৰ ভৱিষ্যৎ অন্ধকাৰ।” – প্ৰাৱন্ধিক লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাই কি কাৰণে উল্লেখ কৰিছে?
উত্তৰঃ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাই এই কথাষাৰ ব্যৱহাৰ কৰি বুজাইছে যে যদি অসমীয়া সমাজে নিজৰ ইতিহাস, সংস্কৃতি আৰু মহান ব্যক্তিত্বসকলৰ আদৰ্শক উপেক্ষা কৰে, তেন্তে জাতিৰ ভৱিষ্যৎ উজ্জ্বল নহ’ব। শংকৰদেৱ-মাধৱদেৱৰ আদৰ্শ অনুসৰণ নকৰিলে সমাজৰ উন্নতি বাধাগ্ৰস্ত হ’ব পাৰে। তাই তেওঁ সমাজক নিজৰ ঐতিহ্যৰ প্ৰতি সজাগ হ’বলৈ আহ্বান জনাইছে।
(গ) ৰচনাধর্মী প্রশ্ন:
১। “শংকৰদেৱে মাতৃ-সঞ্জীবনী মন্ত্ৰেৰে আসামক আকৌ প্রাণ দিলে”- কথাষাৰ বহলাই আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ শংকৰদেৱৰ কাৰ্যকেইটি অসমীয়া সংস্কৃতি আৰু ধৰ্মীয় চিন্তাৰ পুনৰুজ্জীৱনৰ সূচনা হিচাপে গণ্য কৰা হয়। শংকৰদেৱৰ আবিৰ্ভাৱৰ সময়ত অসমত এক নিৰাশা আৰু সামাজিক মৃত্যুৰ অৱস্থা আছিল। তেওঁ মাতৃ-সঞ্জীবনী মন্ত্ৰৰ দৰে পবিত্ৰ আৰু শক্তিশালী মাধ্যমৰে সমাজক পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ বাবে বিশেষ প্ৰয়াস গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ ধৰ্মীয় আৰু সমাজসেৱী চিন্তাধাৰাই নৱ-জীৱনৰ নতুন সূচনা কৰিছে। শংকৰদেৱৰ উদাৰতা, প্ৰেম আৰু সমন্বয়ৰ বাণীয়ে অসমবাসীক নতুন আশা আৰু আত্মবিশ্বাস দিছিল, যাৰ ফলত অসমত বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ বীজ ৰোপন হৈছিল। তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে ধৰ্ম হৈছে শ্ৰেষ্ঠ শক্তি, যিয়ে সমাজক এক সুস্থ আৰু প্ৰগতিশীল দিশলৈ আগুৱাই নিয়াৰ উপায়।
২। “অসমীয়া বৈষ্ণৱ ধৰ্ম সমস্ত ভাৰতব্যাপী নৱ জীৱনৰ সূচনাৰ এটা অংশ মাত্র”- কথাষাৰ বহলাই আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ অসমীয়া বৈষ্ণৱ ধৰ্ম, যদিও স্থানীয় চিন্তাধাৰাৰ ফলস্বৰূপ, ভাৰতৰ সাংস্কৃতিক আৰু ধৰ্মীয় পৰিৱেশত এটা উল্লেখযোগ্য স্থান দখল কৰিছে। এই ধৰ্মই বৃহত্তৰ ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ ভিতৰত এক নতুন চিন্তাৰ সোঁত বোৱাৰ ক্ষেত্ৰত সহায় কৰিছে। শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ যুগৰ পৰা অসমৰ বৈষ্ণৱ চিন্তাই সমগ্র ভাৰতত ধৰ্মীয় নৱজাগৰণৰ এক অংশ হিচাপে কাম কৰিছিল। তথাপি, অসমৰ বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ বৈশিষ্ট্য আছিল, সি কেৱল ধৰ্মীয় কীৰ্তন আৰু আধ্যাত্মিক অভ্যাসৰ বাবে নহয়, বৰং এক সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক উদ্দীপনাৰূপে কাম কৰিছিল। এই সংস্কৃতিৰ জৰিয়তে, সমাজৰ জীৱনধাৰা আৰু সৃজনশীলতাক এক নতুন দিশ দিয়া হৈছিল, যিয়ে সমাজৰ জীৱনৰ সকলো দিশতে প্ৰভাৱ পেলাইছিল।
৩। ভাৰতৰ অন্য বৈষ্ণৱ প্ৰচাৰক আৰু অসমৰ শংকৰদেৱৰ মাজত পার্থক্য কোনখিনিত
“অসমীয়া বৈষ্ণব জগতত শংকৰ আৰু মাধৱৰ মিলন। এক অপূর্ব বস্তু।” -কথাষাৰ খৰচি মাৰি আলোচনা কৰা।।
উত্তৰঃ শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ কাৰ্য আৰু দর্শনত বিশেষ পাৰ্থক্য দেখা যায়। শংকৰদেৱে সমাজৰ সামগ্ৰিক উন্নতিৰ বাবে চৰ্চা কৰিছিল, যত তেওঁ সকলো বিষয়ে সমন্বয়ৰ সোঁত বোৱাৰ চেষ্টা কৰিছিল। তেওঁৰ দৃষ্টিতে মুক্তি অৰ্জন কৰাৰ বাবে ধাৰ্মিক আৰু সামাজিক উত্থান একে অপৰক সমান্তৰাল পথ। আনহাতে, মাধৱদেৱৰ মনোযোগ আছিল ব্যক্তিগত মুক্তিৰ প্ৰতি, যিয়ে সামাজিক সম্পর্ক আৰু সংসাৰিক জীৱনৰ দিশত যথেষ্ট সীমাবদ্ধ।
শংকৰ আৰু মাধৱৰ মিলনে অসমীয়া বৈষ্ণৱ ধর্মীয় চিন্তাত এক সমন্বয়ৰ প্ৰতীক হিচাপে কাম কৰিছে। শংকৰৰ উদাৰতা আৰু মাধৱৰ গভীৰতা এক অপূৰ্ব সমন্বয়ৰ সৃষ্টি কৰিছে, যিয়ে অসমত বৈষ্ণৱ চিন্তাৰ সুস্থিৰতা আৰু বৈচিত্র্যৰ প্ৰতীক হিচাপে বাচি আছে। তেওঁলোকৰ এই মিলনে অসমীয়া সমাজৰ উন্নতিৰ ক্ষেত্ৰত এক বিশেষ শ্ৰেষ্ঠত্ব কঢ়িয়াই অনিছে।
৪। “আজিকালি বহুত মানুহে শংকৰ-মাধৱৰ দিনৰ অনুষ্ঠান | আৰু সামাজিক ৰীতি-নীতি আৰু গঠনৰ বিপক্ষে কোনো! কথা ক’বলৈ সাহস নকৰে আৰু আন কোনোবাই তেনে। কৰিলে, তেওঁলোকৰ প্ৰতি অসন্তুষ্ট হয়।” -কথাষাৰৰ যুক্তিযুক্ততা ফঁহিয়াই আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ এই কথাৰ যুক্তি হৈছে যে শংকৰ আৰু মাধৱৰ দিনৰ অনুষ্ঠানসমূহ মাত্ৰ ইতিহাসৰ পৰ্যবেক্ষণ নহয়, বৰং এই অনুষ্ঠানবোৰ অসমীয়া সমাজৰ সাংস্কৃতিক আৰু ধৰ্মীয় পৰম্পৰাৰ অংশ। আজিকালি বহুত মানুহে এই অনুষ্ঠানসমূহক এক বিশেষ আধ্যাত্মিক অনুভৱ হিচাপে ধৰে আৰু সমাজৰ সমাজিক গঠনত কাৰ্যকৰী বুলি গণ্য কৰে। যিসকলে এই অনুষ্ঠানসমূহৰ বিপক্ষে কথা ক’বলৈ সাহস কৰে, তেনে সময়ত তেওঁলোকৰ প্রতি সামাজিক অসন্তোষ প্ৰকাশ পায়। এই সামাজিক অবস্থা, যিয়ে শংকৰ-মাধৱৰ আদৰ্শক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, সেয়া সামাজিক আৰু ধৰ্মীয় একতা, সংস্কৃতিৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
সমাজৰ স্বীকৃতি আৰু সংস্কৃতিৰ ইতিহাসক বুজা আৰু মানি লোৱাটো অতি প্ৰয়োজনীয়। শংকৰ-মাধৱৰ ইতিহাস, তেখেতসকলৰ আদৰ্শ আৰু সমাজৰ উন্নতিৰ বাবে তেওঁলোকৰ অনুপ্ৰেৰণাই আমাক জানিবলৈ সহায় কৰে যে কেনেকৈ পৰিৱর্তন আৰু উন্নতিৰ দিশে আগুৱাই যোৱাৰ প্ৰয়োজন।
৫। “অসমীয়া জাতি আৰু সভ্যতাৰ ভৱিষ্যৎ অন্ধকাৰ।” কথাখিনি কি প্রসংগত উল্লেখ কৰা হৈছে? আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ এই কথাখিনি মূলতঃ সমাজৰ মূল্যবোধ আৰু ইতিহাসৰ সচেতনতা উপলব্ধিৰ অভাৱত উলিয়াইছে। যদি অসমীয়া জাতিয়ে শংকৰ আৰু মাধৱৰ পৰম্পৰা, চিন্তা আৰু দর্শনক পাহৰি যায় বা সঠিকভাবে বুজি নাপায়, তেনেহলে তেওঁৰ সভ্যতাৰ ভবিষ্যৎ অন্ধকাৰ হৈ পৰিব।
এই উক্তিত বিশেষকৈ উল্লেখ কৰা হৈছে যে, আজিকালি যদিহে অসমীয়া সমাজে নিজৰ সাংস্কৃতিক আৰু ধৰ্মীয় ঐতিহ্যৰ ওপৰত মনোযোগ নিদিয়ে, তেনেহলে ইয়াৰ ফলস্বৰূপে এক খণ্ডিত আৰু অসংলগ্ন সমাজ গঢ়ি তোলা হব। শংকৰ আৰু মাধৱৰ আদৰ্শৰ অধ্যয়ন আৰু আলোচনা, আৰু তেওঁলোকৰ শিক্ষা সকলো ক্ষেত্ৰতে প্ৰয়োগ কৰি তুলিবলৈ অসমীয়া জাতিৰ প্ৰয়োজন। এই চিন্তাধাৰাৰ অবিহনে, অসমীয়াৰ সমাজ, সাহিত্য, আৰু ধৰ্মীয় দিশসমূহ সঠিক দিশে আগুৱাই নিব পৰা নাযায়।
শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ আদৰ্শৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি আগলৈ আগুৱাই যোৱাটো আৰু সমাজৰ কল্যাণৰ বাবে কাষ ধৰাটো অতি প্ৰয়োজনীয়।
৬।প্রসংগ সংগতি দর্শাই ব্যাখ্যা কৰাঃ
(ক) সামাজিকভাৱে মানুহক এই অবস্থাতে মৃত বুলিব পাৰি।
উত্তৰঃ প্ৰসংগ- উক্ত বাক্য়ফাকি আমাৰ পাঠ্য়পুথিৰ অন্তৰ্গত লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ দ্বাৰা ৰচিত মাধৱদেৱ নামৰ পাঠটোৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
সংগতি- মানুহৰ কিছুমান কামৰ ফলত মানুহক মৃত বুলি ঘোষণা কৰিব পাৰি। এই কথা বুজোৱা হৈছে।
ব্য়াখ্য়া- লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ মতে, মানৱ সভ্যতা এক বিশেষ অৱস্থাত উপনীত হৈছিল, যাক ‘মৃত’ বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। এই ‘মৃত’ অৱস্থা হৈছে সেই সময়ৰ প্ৰতিবন্ধকতা, যেতিয়া মানুহে উন্নতিৰ পথত আগুৱাবলৈ আগ্ৰহী নহ’লে, নিজেই নিৰাসক্ত আৰু অসচেতন হৈ পৰে। সমাজৰ এক অংশ যেতিয়া অন্ধতাত পৰিণত হয়, তেতিয়া তেওঁলোকৰ জীৱনৰ উদ্দেশ্য আৰু মানসিকতা অভাৱিত হয়। এনে অৱস্থাত যেতিয়া একো একোজন মহাপুৰুষৰ আগমন হয়, যি এই অস্বাভাৱিক অৱস্থা দূৰ কৰি মানুহক সত্যৰ পথত আগুৱাবলৈ শিকায়, তেতিয়াই মানৱ জাতি পুনৰ জীৱিত হয়।
(খ) ভাৰতৰ নবযুগ বা বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ অভ্যুত্থান মূলকৈ। ধৰ্মৰাজ্যৰ মানৱাত্মাৰ মুক্তিৰ কাৰণে সততে প্রায় আৱদ্ধ আছিল।
উত্তৰঃ প্ৰসংগ- উক্ত বাক্য়ফাকি আমাৰ পাঠ্য়পুথিৰ অন্তৰ্গত লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ দ্বাৰা ৰচিত মাধৱদেৱ নামৰ পাঠটিৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
সংগতি- ৰাজ্য়ধৰ্মৰ মানৱতাৰ উদ্ধাৰৰ বাবে ভাৰতৰ নৱযুগ আৰু বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ অভুত্থান মূলকৈ বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
ব্য়াখ্য়া- এই উক্তি ভাৰতৰ নৱযুগৰ পৰ্যায়ৰ বৰ্ণনা কৰে, য’ত বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ অভ্যুত্থান মূলত ধৰ্মৰ মুক্তিৰ উদ্দেশ্যে হৈছিল। ভাৰতত, নৱযুগৰ অৱস্থাত সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক উন্নতিৰ ক্ষেত্ৰত এক শ্ৰেষ্ঠতা তথা সম্পূৰ্ণৰূপে মুক্তি পাবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছে। কিন্তু এই মুক্তি সাধন প্ৰক্ৰিয়াত এক নিৰ্দিষ্টতা দেখা যায়। বৈষ্ণৱ ধৰ্ম মূলত ধৰ্মৰ আদৰ্শ আৰু ধৰ্মৰ চিন্তাধাৰাত কেন্দ্ৰিত, য’ত মানৱাত্মাৰ মুক্তিৰ ফালে ধৰি থকা কাৰ্যকলাপবোৰ অধিক প্ৰাধান্য লাভ কৰিছিল
(গ) আমি শংকৰদেৱৰ দিনৰ পৰা তেওঁৰ প্ৰদৰ্শিত পথত আগুৱাব পৰা নাই, বৰং ক্ৰমে পিছ পৰিহে গৈছো।।
উত্তৰঃ প্ৰসংগ- উক্ত বাক্য়ফাকি আমাৰ পাঠ্য়পুথিৰ অন্তৰ্গত লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ দ্বাৰা ৰচিত মাধৱদেৱ নামৰ পাঠটিৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
সংগতি- এই বাক্য়ফাকিৰ দ্বাৰা ইয়াকে বুজাব বিচৰা হৈছে যে- শংকৰদেৱে মানৱ উন্নতিৰ বাবে যিটো পথ দেখুৱাই থৈ গৈছিল, সেই পথটোত অৱতৰণ কৰাৰ বিপৰীতে মানুহে আৰু পিছলৈ হে গতি কৰিছে।
ব্যাখ্য়া- লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা উল্লেখ কৰিছে যে, শংকৰদেৱৰ দিনৰ পৰা মানৱজাতিয়ে তেখেতৰ শিক্ষা আৰু পথত আগুৱাবলৈ চেষ্টা কৰা নাই। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে, মাধৱদেৱৰ পৰ্যায়ৰ সমাজ আৰু সংস্কৃতিৰ উন্নতিৰ প্ৰচেষ্টা অসমাপ্ত হৈ পৰিছে। শংকৰদেৱে সমাজত পৰিবৰ্তন আনি মানুহৰ জীৱন উন্নত কৰাৰ বাবে যে পথ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল, সেই পথত আগুৱাবলৈ আমাৰ সমাজ আৰু সংস্কৃতি অগ্ৰসৰ নহ’ল। বৰং সময়ৰ লগত লগত পিছলৈ গৈছে। এই পতনটো সমাজৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ অবক্ষয় আৰু সামাজিক ভাৱনা, নৈতিকতা, আৰু শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত এক অপূৰ্ণতা সূচায়।
(ঘ) তেওঁৰ আদৰ্শ মানৱ আৰু মানৱ সমাজৰ সৰ্বাংগীন। উন্নতি সাধন কৰা।
উত্তৰঃ প্ৰসংগ- উক্ত বাক্য়ফাকি আমাৰ পাঠ্য়পুথিৰ অন্তৰ্গত লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ দ্বাৰা ৰচিত মাধৱদেৱ নামৰ পাঠটিৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
সংগতি- মানৱৰ উন্নতিৰ বাবে মাধৱদেৱে যি আদৰ্শ দেখুৱাই থৈ গৈছে, সেইয়া মানৱ সমাজৰ উন্নতিৰ বাবে যথেষ্ট।
ব্য়াখ্য়া- মাধৱদেৱৰ আদৰ্শ হৈছে গৃহ-সংসাৰ সকলো ত্যাগ কৰি যি প্রকৃত সত্য বস্তু, যাৰ সাহায্যেৰে আত্মাক মুক্তি দিব পাৰি, সেই সাৰ পদাৰ্থৰ একাণপতীয়া সেৱা। তেওঁ জীৱনৰ পূৰ্ণতাৰ প্ৰতি মনোনিবেশ কৰা নাই; যদিও মুক্তি তেওঁৰ লক্ষ্য আছিল, তথাপি সমাজৰ উন্নতি আৰু সকলো বিষয়তে সৰ্বাঙ্গীণ উন্নতি সাধন কৰাৰ উদ্দেশ্যে তেওঁ চেষ্টা কৰিছিল। মাধৱদেৱৰ এই আদৰ্শৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিলে দেখা যায় যে তেওঁ মানৱ সমাজৰ সকলোৱে একেলগে উন্নতি লাভ কৰিব পাৰে বুলি বিশ্বাস কৰিছিল, যাৰ ফলস্বৰূপ সমাজত ইতিবাচক পৰিবৰ্তন আহিব।
(ঙ) এক অপূর্ব মনস্বী তাপস মাধৱদেৱে অসম দেশৰ এটি উজ্জ্বল ৰত্নৰূপে চিৰকাল বিৰাজ কৰিব।
উত্তৰঃ প্ৰসংগ- উক্ত বাক্য়ফাকি আমাৰ পাঠ্য়পুথিৰ অন্তৰ্গত লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ দ্বাৰা ৰচিত মাধৱদেৱ নামৰ পাঠটিৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
সংগতি- মাধৱদেৱে আমাক যি উন্নতিৰ বাট দেখুৱাই গৈছে তাৰ বাবে তেখেতে অসম দেশত এটা উজলি থকা ৰত্নৰূপে চিৰকাল উজলি থাকিব।
ব্য়াখ্য়া- মাধৱদেৱৰ ব্যক্তিত্ব আৰু কৰ্মত গভীৰতাৰে ভৰা এক অপূৰ্ব গুণ রয়েছে। তেওঁ যি সত্যৰ প্ৰতিফলন কৰি সমাজৰ প্রতি দৃষ্টিভংগী উদাৰ কৰিছিল, তাৰে ফলত অসম দেশৰ ইতিহাসত তেওঁৰ স্থান চিৰকাল থাকিব। মাধৱদেৱৰ জীবন আৰু শিক্ষা অসমৰ সংস্কৃতি আৰু ধৰ্মীয় জীৱনত এক নতুন প্ৰাণৰ সঞ্চাৰ ঘটাইছে। তেওঁ জ্ঞান আৰু ধৰ্মপথৰ জাগৰণ ঘটাই সমাজত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে।
(চ) ধীৰ, শান্ত শঙ্কৰৰ কাৰ্য অপূর্ণ থাকিলেহেঁতেন যদি। এই কর্মবীৰ তপস্বী যুৱক আহি তেওঁৰ পৱিত্ৰ মতৰ। ভাৰখন নিজৰ কান্ধত তুলি নল’লেহেঁতেন।
উত্তৰঃ প্ৰসংগ- উক্ত বাক্য়ফাকি আমাৰ পাঠ্য়পুথিৰ অন্তৰ্গত লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ দ্বাৰা ৰচিত মাধৱদেৱ নামৰ পাঠটিৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
সংগতি- শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে যদি নিজৰ কাৰ্য কৰিয়েই থাকিল হেতেন, তেনেহলে পৃথিৱীয়ে মাধৱদেৱৰ দৰে এজন উজ্বল জ্য়োতিষ্ক নাপালেহেতেন।
ব্য়াখ্য়া- শঙ্কৰদেৱৰ শান্ত, মিতভাষী জীৱন আৰু তেওঁ যে পথ দেখুওৱা কৰিছিল, তাত উন্নতি সাধনৰ বাবে তেওঁ বিশেষ প্ৰয়াস কৰিছিল। যদি মাধৱদেৱ এই পথত আগুৱাই নাহিছিল, তেন্তে শঙ্কৰদেৱৰ কার্যবলী অপূর্ণ হৈ থাকিব। মাধৱদেৱৰ তৎপৰতা আৰু উদ্যমেৰে শঙ্কৰদেৱৰ উদ্যোগসমূহ পূৰ্ণতা লাভ কৰিছে। মাধৱদেৱৰ আগমনেই আসামৰ বৈষ্ণৱ ধৰ্মক জাগৰণ দিছিল, যাৰ ফলত শঙ্কৰদেৱৰ চিন্তাধাৰা আৰু কাৰ্যসাধন যেন এক নতুন ৰূপ লৈ গঢ় লৈছে।
(ছ) তেওঁলোকৰ শিক্ষাৰ সাৰমৰ্ম সত্য গ্রহণ, কোনো এটা নীতি নাইবা নিয়ম মানি চলা নহয়।
উত্তৰঃ প্ৰসংগ- উক্ত বাক্য়ফাকি আমাৰ পাঠ্য়পুথিৰ অন্তৰ্গত লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ দ্বাৰা ৰচিত মাধৱদেৱ নামৰ পাঠটিৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
সংগতি- গুৰুদুজনাৰ শিক্ষাৰ মূল উদ্দেশ্য় আছিল সত্য় পথত চলা, শিক্ষাৰ নীতি- নিয়ম মানি অসত্য় পথত থকা নহয়।
ব্য়াখ্য়া- এই বাক্য়টিয়ে শিক্ষাৰ স্বাতন্ত্রতা ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। শঙ্কৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ শিক্ষা সাধাৰণ নিয়ম আৰু নীতি মানি চলা নহয়; বৰঞ্চ, সঠিকতাৰ সন্ধানত সত্য গ্ৰহণৰ ওপৰত অধিক জোৰ দিয়ে। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে যে শিক্ষা যেন সঠিক চিন্তাভাবনা আৰু আত্মজ্ঞানৰ ভিত্তিত হয়। সত্য গ্ৰহণ কৰি সমাজৰ উন্নতি সাধন কৰা উচিত, যাৰ বাবে চেতনা আৰু মুক্ত মনৰ প্ৰয়োজন।
(জ) সময়ে যিবিলাক বস্তু আমাক দি থৈ গৈছে তাক ধ্বংস | কৰা অতি মূর্খতাৰ কাম।
উত্তৰঃ প্ৰসংগ- উক্ত বাক্য়ফাকি আমাৰ পাঠ্য়পুথিৰ অন্তৰ্গত লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ দ্বাৰা ৰচিত মাধৱদেৱ নামৰ পাঠটিৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
সংগতি- সময়ে আমাক যিবোৰ অমূল্য় সম্পদ দি গৈছে , সেইবোৰ ধ্বংস কৰাটো মানৱ জাতিৰ বাবে এক মূৰ্খতাৰ কাম।
ব্য়াখ্য়া- এই বাক্যত সময়ৰ প্ৰতিকূলতা আৰু পৰিবৰ্তনৰ ওপৰত উল্লেখ কৰা হৈছে। সময়ৰ পৰা শিকি নোহোৱা আৰু তাৰ মূল্যবান বস্তুসমূহ ধ্বংস কৰা মানৱজাতিৰ মূৰ্ছনা। এনে কৰোঁতে, আমাৰ সময়ৰ মূল্য আৰু শিক্ষা পৰিত্যাগ কৰোঁ। সেয়ে, সময়ৰ সৈতে যিবিলাক শিক্ষা, অভিজ্ঞতা আৰু মূল্যবোধৰ বিকাশ ঘটে, সেই সকলোবোৰক পৰিত্যাগ কৰাৰ অৰ্থ হৈছে উন্নতিৰ পথৰ পৰা সলনি হোৱা।
(ঝ) মাধৱদেৱৰ ঋণ অসমীয়া জাতিয়ে কেতিয়াও পৰিশোধ কৰিব নোৱাৰে।
উত্তৰঃ প্ৰসংগ- উক্ত বাক্য়ফাকি আমাৰ পাঠ্য়পুথিৰ অন্তৰ্গত লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ দ্বাৰা ৰচিত মাধৱদেৱ নামৰ পাঠটিৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
সংগতি- মাধৱদেৱে যিবোৰ অমূল্য় অৱদান দি থৈ গৈছে, তেখেতে দি থৈ যোৱা সংস্কৃতি , আৱেগ শিক্ষা আদিৰ ঝণ মানৱ জাতিয়ে কেতিয়াও সুধিব নোৱাৰে।
ব্য়াখ্য়া- এই কথাত মাধৱদেৱৰ অৱদান আৰু তাৰ গভীৰ প্ৰভাৱৰ ওপৰত আলোচনা কৰা হৈছে। মাধৱদেৱৰ শিক্ষাই অসমীয়া সমাজত এক নতুন আৱেগ, বিশ্বাস আৰু সংস্কৃতিৰ সৃষ্টি কৰিছে। তেওঁ যিমান উন্নতি আৰু জ্ঞানৰ আঁচল প্ৰদান কৰিছে, তাৰ সমূহ ঋণ জাতিয়ে পৰিশোধ কৰিব নোৱাৰে। মানৱতাৰ আৰু ভাষা সাহিত্যৰ উন্নতিৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ কৰ্মই অসীম প্ৰভাৱ পিন্ধিছে।
(ঞ) বংগদেশ আৰু ভাৰতৰ অন্যান্য প্ৰদেশৰ দৰে আজি অসমীয়া ভাষাৰ গৌৰৱ-সাহিত্য।
উত্তৰঃ প্ৰসংগ- উক্ত বাক্য়ফাকি আমাৰ পাঠ্য়পুথিৰ অন্তৰ্গত লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ দ্বাৰা ৰচিত মাধৱদেৱ নামৰ পাঠটিৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
সংগতি- অসমীয়া সাহিত্য় গৌৰৱ, যি সাহিত্য় মাধৱদেৱৰ শিক্ষাৰ দ্বাৰা সম্ভৱ হৈছে সেই শিক্ষা বংগদেশ আৰু ভাৰতৰ অন্য়ান্য় প্ৰদেশৰ বাবে গৌৰৱ।
ব্য়াখ্য়া- এই বাক্যত অসমীয়া ভাষাৰ উন্নতি আৰু সাহিত্যৰ গুণাৱলী বৰ্ণনা কৰা হৈছে। অসমীয়া সাহিত্যৰ গৌৰৱ আৰু দীপ্তি, যি মাধৱদেৱৰ শিক্ষা আৰু দৰ্শনৰ দ্বাৰা সম্ভব হৈছে সেয়া উল্লেখযোগ্য। অন্যান্য প্ৰদেশৰ সৈতে তুলনা কৰিলে, অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত এক বিশেষ স্থান লাভ কৰিছে, যাৰ বাবে তেওঁলোকৰ কৰ্ম আৰু চিন্তাধাৰাৰ স্বীকৃতি প্ৰাপ্ত হৈছে।
(ট) অসমীয়া জাতি আৰু সভ্যতাৰ ভৱিষ্যৎ অন্ধকাৰ- যদি আমি মহাপুৰুষসকলৰ প্ৰকৃত মোল নুবুজোঁ, অথবা বুজিবলৈ চেষ্টা নকৰো।
উত্তৰঃ প্ৰসংগ- উক্ত বাক্য়ফাকি আমাৰ পাঠ্য়পুথিৰ অন্তৰ্গত লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ দ্বাৰা ৰচিত মাধৱদেৱ নামৰ পাঠটিৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
সংগতি- মহাপুৰুষ সকলে দি যোৱা অৱদানক আমি যদি মূল্য় নিদিও, তেন্তে অসমীয়া জাতিৰ সভ্য়তা আৰু ভৱিষ্য়ৎ অন্ধকাৰ ময়।
ব্য়াখ্য়া- এই বক্তব্যত জাতিৰ ইতিহাস আৰু সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰত মহাপুৰুষৰ শিক্ষা বুজা আৰু উপলব্ধি কৰাৰ গুৰত্ব আৰোপ কৰা হৈছে। যদিহে অসমীয়াৰ ভিতৰত মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ চিন্তাধাৰা, শিক্ষা আৰু আদৰ্শৰ সঠিক মূল্যায়ন নহয়, তেনেহ’লে জাতি আৰু সভ্যতাৰ ভৱিষ্যৎ অন্ধকাৰ হৈ পৰিব। সেয়া উল্লেখ কৰে যে, শিক্ষা আৰু সংস্কৃতিৰ বিকাশৰ বাবে মহাপুৰুষৰ আদৰ্শৰ সঠিক গ্ৰহণে পৰবৰ্তী প্রজন্মক সঠিক পথত আগুৱাই নিয়াৰ প্ৰেৰণা যোগাব।
এই Post টো Update কৰাত সহায় কৰিব বিচাৰে নেকি?
ইয়াত কিবা ভুল, অসম্পূৰ্ণ তথ্য বা নতুন তথ্য থাকিলে আপুনি এটা উন্নত version প্ৰস্তুত কৰিব পাৰে। Live Post তৎক্ষণাৎ সলনি নহ'ব।
Update This Post